Witam, nazywam się Greg Davies a to jest Taskmaster.
W tym programie ja, Greg Davies,
zmuszam uznanych, pragnących uwagi komików do robienia głupich rzeczy dla mnie.
Dlaczego? Bo mogę. Jestem potężnym człowiekiem.
Popatrzcie na mnie. Dziękuję.
Nie mają pojęcia, jak poszło innym uczestnikom, ale wkrótce się dowiedzą.
Będę oceniać zarówno to, co zrobili, oraz jak to zrobili.
Moje słowo ma władzę. Uczestnicy na pewno je uszanują.
Poznajmy ich.
Pierwszy: ma na sobie garnitur dlatego, że jest profesjonalistą
oraz dlatego, że pochodzi z innego pokolenia niż inni uczestnicy.
- To Fr-- - [śmiech]
Oto inteligentny i elegancki Frank Skinner.
[oklaski]
Drugi jest człowiek, który nie zdecydował się na garnitur
oraz który ewidentnie musi iść do fryzjera, Josh Widdicombe.
[oklaski]
Potem, kobieta którą autentycznie kiedyś widziałem, jak
dzwoni do mamy po tym, jak zobaczyła mysz. Roisin Conaty.
[oklaski]
Człowiek, który szybko zdobył reputację w świecie komedii
tym, że jest wiecznie zły, Romesh Ranganathan.
[oklaski]
Na końcu, przyszły laureat nagród poetyckich
w przypadku okropnej katastrofy związanej z poetami.
Tim Key!
[oklaski]
Oraz jak zwykle, pomaga mi oraz podlizuje mi się
mój asystent, Alex Horne.
- To co, czas na trochę żarcików? - Okej.
[wypuszcza powietrze] Więc, dziękuję za danie mi takiej możliwości.
Nie ma sprawy.
Więc, Alex, opowiedz nam o pierwszym zadaniu,
Dobra. Więc, uważam że jesteś wspaniały, a jak zawsze, pierwsze zadanie...
[śmiech]
...jest zadaniem nagrodowym. Każdy z uczestników
przyniósł jeden ze swoich posiadanych przedmiotów
do puli nagród, a one otrzymają punkty
zależnie od tego, jak bardzo ci się podobają.
Tak.
Tak. I dzisiaj, poprosiłeś ich o przyniesienie ich najbardziej niezwykłego przedmiotu.
I to je będę oceniał w tej pierwszej rundzie, tak.
Liczy się to, jak bardzo są niezwykłe.
Frank Skinner, co niezwykłego zdecydowałeś się oddać?
Um, przyniosłem parę nożyczek do winogron.
I tak, mają wingrona na uchwycie.
Kiedy je zobaczyłem, myślałem, że to
pęseta do hemoroidów, ale nie.
Czy ktokolwiek w tej sali wcześniej słyszał o nożyczkach do winogron?
Tak? Och, nie brzmią aż tak niezwykle, Frank.
Josh, co ty przyniosłeś?
Przyniosłem piłkę podpisaną przez drużynę Plymouth Argyle,
która przegrała w półfinale baraży Division 2 w 1994.
Podpisali się atramentem sympatycznym?
[śmiech]
Nie wiem, co stało się z podpisami. To... to niezwykłe!
To najbardziej niezwykła "podpisana" piłką, jaką w życiu widziałem.
Roisin, co przyniosłaś?
Znalazłam starego włóczęgę-poetę, który ryje słowa w ławkach, i znalazłam
go obok ławki w której właśnie wyrył słowa, i zrobiłam mu zdjęcie.
[Greg] To z wycieczki nad morze, na którą niedawno udaliśmy się z Roisin
na której ja zapłaciłem za lunch i benzynę.
Więc, ciekawe że ty...
- Nie zapłaciłeś za lunch. - Uch?
- Nie zapłaciłeś za lunch. - Zapłaciłem.
[Romesh] Pozwoliliście, żeby włóczęga zapłacił za wasz lunch?
[śmiech]
Miałem zamiar dać ci ostatnie miejsce,
ale Romesh właśnie ci je odebrał
zanim nawet dowiedziałem się, co przyniósł.
Co przyniosłeś?
Uch, przyniosłem kulę śnieżną
z moimi dziećmi zamienionymi w Photoshopie w Mikołajki.
Dostałem ją na gwiazdkę od mojej bratowej.
Chyba wszyscy przyznamy, że to najbardziej gówniany prezent w historii ludzkości.
Ten obrazek dostałem w kuli śnieżnej,
która ma bardzo mało tych granulek. Kojarzycie te granulki?
Gęstość tego śniegu jest kijowa. Trzeba strasznie długo potrząsąć,
a i tak unoszą się przez góra dwie sekundy.
Okropne.
[Tim] Jest podpisana?
- Wszystkie trzy są podpisane. - Okej, dobra.
Kula śnieżna nie jest niezwykła, ale twoja złość jest.
Tak, ale kuli śnieżnych z trójką moich dzieci,
jest tylko 250, 300.
[Greg] Tim Key, co takiego przyniosłeś?
Czaszkę renifera.
[śmiech]
Tak, moi drodzy, gra się w tą grę.
[Greg] Dobra, nie bawmy się dalej. Oczywisty zwycięzca.
Zwycięzca pierwszej rundy, panie i panowie: pan Tim Key.
[oklaski]
Panie i panowie, to wszystkie niezwykłe nagrody.
Są tam na balkonie, a zwycięzca tej rywalizacji
zabierze cały ten szajs do domu.
Umieśćmy je więc na tablicy wyników.
Dobra, to kto jest na drugim miejscu, Greg?
Dałem, cóż, nożyczki do winogron. Są obłędne.
Dobra, na trzecim?
Uch, sam wiesz. Kula śnieżna.
Dobrze, więc stawiasz swoje zdjęcie jako czwarte.
Tak, oczywiście, dałbym je ostatnie jakbym mógł, ale piłka
- była tak kiepska, że muszę-- - [Josh] Co?!
[Greg] To niepodpisana piłka, Josh.
Przyniosłem podpisaną piłkę,
a wy zmyliście podpisy i daliście mnie na ostatnie miejsce!
[śmiech]
[Frank] Okrutne.
Co oznacza...
że tablica wyników wygląda tak.
Josh Widdicombe na ostatnim, Tim Key na pierwszym miejscu.
[oklaski]
[Greg] Przejdźmy do kolejnego zadania, pierwszego właściwego.
Miało ono miejsce w moim laboratorium, w moim taskmasterowym domu
z dobrego powodu.
[Romesh] Włożę to, przede wszystkim.
Będę szczera, trochę wygląda na fetysz.
W mojej wiosce był koleś, który ciągle nosił takie coś.
To moje zadanie? [śmieje się]
Czuję się, jakbym znowu był w szkole na lekcji fizyki.
[wzdycha] Potrzebuję moich gogli do czytania.
"W laboratorium jest arbuz".
"Zjedz jak najwięcej arbuza".
"Masz jedną minutę. Twój czas liczony jest od momentu, kiedy otworzysz drzwi do laboratorium".
Jestem uczulony na arbuza.
Frustrujące, bo właśnie zjadłem arbuza w garderobie.
Uch, kocham arbuza, bardzo go uwielbiam.
Ale, wiecie, jestem pewny, że to doświadczenie to zniszczy.
Jakbyście mieli wątpliwości co do stylu tego programu, to już wiecie.
Jest pięć komików zmuszonych do zjedzenia tyle arbuza, ile jest możliwe
w białych kombinezonach.
Josh, najpierw zobaczymy ciebie. Lubisz arbuzy?
Um, tak, no wiesz.
Są niezłe. Siedem na dziesięć.
To dosyć dziwne pytanie, nie?
Zobaczmy próbę Josha, mając na uwadze, że
zadanie polega na zjedzeniu jak najwięcej arbuza w określonym czasie.
[Josh] Dobra, boję się, że wejdę do środka
i tam będzie arbuz leżący na stole.
Więc potrzebuję jakiegoś noża do krojenia.
No, nie wiem, jakby można zrobić lepiej niż tak.
Potem ci pokażę, jak chcesz.
Wiesz, byłem pod wrażeniem że użyłeś narzędzi,
ale chyba nie było tam wielkiego pośpiechu.
Widziałem, jak moja babcia je arbuza i robiła to w podobnym tempie.
Ja widziałem, jak twoja babcia je arbuza.
[Greg] Widziałeś, jak moja babcia je arbuza, nie?
Uwielbia go, wiesz. Ty go tylko skubałeś.
Powiedziałem, że całkiem lubię arbuza. Oto dowód!
Myślałem, że dobrze mi poszło!
Będę szczery, moim zdaniem zwolniłeś materiał filmowy.
Spodziewałbym się tego po tobie.
Nie no, nieźle ci poszło.
W jedną minutę, zjadłeś 218 gramów arbuza.
To odpowiednik dziesięciu myszy, jeśli potrafisz to sobie wyobrazić.
- To całkiem dobrze! - [Greg] To dobrze.
[oklaski]
Żeby cię trochę uspokoić, wszelka wrogość
pomiędzy nami w tej kwestii jest w scenariuszu.
[śmiech]
Zobaczmy mistrza, Franka Skinnera.
[Alex] Dobrze, oto on.
[śmiech]
[oklaski]
Nie ma za bardzo czasu na żarciki.
Zanim omówimy tę świetną technikę, cóż, jest wiele dyskryminujących odniesień
co do wieku Franka i tego, że jest najstarszy z grupy.
Popatrzcie na Franka w białym kombinezonie,
bo my uważamy, że wygląda na 12 lat.
[śmiech]
"Mogę posprzątać dla pana ten arbuz?"
Frank, bardzo imponujący start.
Cóż, zapomniałem moich nożyczek do arbuza.
[śmiech i oklaski]
A prawda jest taka, że nie przyszło mi do głowy, że
dobrym pomysłem byłoby zabranie noża czy czegoś podobnego.
Od początku byłem przygotowany na starcie tego typu.
Podejrzewam, że Frank mógł zjeść
dużo więcej arbuza niż Josh Widdicombe.
[Alex] Nie, wcale nie, zjadł 179 gramów.
To odpowiednik dziewięciu myszy lub dziesięciu mniejszych myszy.
Ale mniej, tylko mniej.
- Kto jest następny? - Roisin Conaty.
Zobaczmy, jak Conaty poradziła sobie z arbuzem.
Och!
Och, potrzebne mi coś, potrzebny mi jakiś młotek.
Mogę dostać młotek? Nóż? Mam iść po niego?
[Alex] Ja bym poszedł.
[śmiech]
Cóż, tu jest coś takiego? Nie...
[Alex] Masz 36 sekund, Roisin.
[Roision] O, Boże.
Większy, większy.
Ta szuflada, ta szuflada.
[szperanie, brzęk]
[pośpieszne kroki]
[śmiech]
Zawsze chciałam to zrobić. Jaka szkoda...
[dźwięk gwizdka]
To niesprawiedliwe.
Tylko go skrobnęłam. [wzdycha]
Mam tyle pytań.
Pierwsze pytanie, wiedziałaś przed tym, zanim weszłaś do pokoju
że zadanie polega na zjedzeniu jak najwięcej arbuza,
a jednak, po zobaczeniu arbuza na stole twoją reakcją było
"Och!"
"Och, sprytny zwrot!"
Myślałam, że to będzie już przygotowany arbuz.
Nie spodziewałam się, że będę musiała pokroić arbuza.
Spodziewałam się, że to będzie wielka miska arbuza i będę musiała jeść.
[Josh się śmieje]
Jak bufet arbuzowy, myślałam że będzie--
Jak bufet arbuzowy? Nie ma czegoś takiego!
Ile sekund minęło, zanim Roisin zaczęła jeść arbuza?
- 54 sekundy. - 54 sekundy.
Nie chcę być negatywnie nastawiony, ale zjadałem takie ilości arbuza
przechodząc obok stoiska z owocami.
Ile arbuza zjadła Roisin Conaty?
Określiłem to w Rolos. [czekoladki] Zjadła jedno Rolo. Dziewięć gramów.
[Greg] Cudownie.
Wiem że dobrze się bawimy, ale to wszystko jest finansowane
z reklam, więc na chwilę musimy się zatrzymać.
Do zobaczenia.
Witajcie ponownie w Taskmasterze.
Jeśli dołączyliście dopiero teraz, ominęliście kilku komików
jedzących albo i nie jedzących arbuzy.
[Greg] Kogo zobaczymy teraz?
Teraz zobaczymy Romesha i Tima razem.
Umieściłem ich w jednej grupie, i zaraz zobaczycie dlaczego.
[śmiech i oklaski]
[odchrząkuje]
[kaszle]
[dźwięk frustracji] Zaraz się zrzygam!
Jak się zrzygam, zważysz to?
Dobra.
[dźwięk gwizdka]
[kaszle]
[zduszony okrzyk widowni]
[stłumione] Nic mi nie jest.
[Alex] Jest dobrze.
[kaszle]
[dźwięk gwizdka]
[śmiech i oklaski]
Niesamowite, jak daleko przeszliśmy od...
Josha Widdicombe delikatnie wkładającego sobie arbuza łyżką do ust,
do dwóch psycholi.
Rzuciłeś go o podłogę! I musiałeś jeść z podłogi.
To moje pierwsze pytanie do ciebie. Wyraźnie miałeś przed sobą stół.
Dlaczego rzuciłeś go o podłogę?
Cóż, wiedziałem, że to nie będzie arbuzowy bufet.
Wiedziałem, że to będzie cały arbuz,
ale nie zdawałem sobie sprawy, że arbuzy są tak miękkie.
W mojej głowie, był twardy jak kamień.
Kiedy go rzuciłem, pomyślałem, "Cholera, to..."
[śmiech]
"Teraz jest wszędzie!"
Byłem autentycznie zaskoczony.
Po prostu--nie spodziewałem się, że arbuz taki jest.
Byłem nastawiony w taki sposób, że
"Naprawdę będę musiał tym przywalić!"
No i potem pomyślałem, "O Boże, nie poszło za dobrze."
Wyobrażam sobie ciebie przy szwedzkim stole,
skopując wszystko na kwaśne jabłko.
Tim, jak ty-- znaczy, bardzo mocny początek.
Rozpoznałeś tę technikę.
[Greg] Och, uwielbiam tę technikę.
To technika twojej babci.
O Boże, to ona ją udoskonaliła.
- Napisała książkę na jej temat. - [Greg] Tak!
Pomyślałem sobie, wiesz, mam minutę, mam arbuza.
Muszę wykorzystać technikę babci.
Rozwalić i zjeść.
Mogę tylko powiedzieć, że naprawdę myślałem, że umrę.
Po prostu, w momencie gwizdka,
moje gardło było pełne arbuza.
Moje ciało na to, "spróbujmy to połknąć, tak?"
Wtedy zacząłem... To była dziwna sytuacja,
bo miałem ten kawałek arbuza w gardle.
To była trochę dziwna sytuacja, nie? Trochę surrealistyczna.
Był bardzo duży i próbowałem go połknąć,
i wtedy moje ciało-- zrobiłem tylko [przenikliwy pisk]
To było straszne.
Instynkt mi podpowiada, że Tim Key pewnie pochłonął
najwięcej arbuza z tych tutaj, przez wymiotowanie.
Spytałem czy liczy się jeśli zwymiotuję, czy zważysz wymiociny.
Powiedziałeś, że nie. Dlatego nie wymiotowałem.
Moim zdaniem jeśli w momencie gwizdka arbuz jest u ciebie w środku, to się liczy.
Dzięki Bogu za to.
Bo pewnie wyprodukowałem więcej arbuza niż zjadłem.
[śmiech]
Instynkt mi podpowiada, że wygrał Key. Powiedz mi, że tak nie jest.
Cóż, Tim zjadł 302 gramów arbuza w jedną minutę,
a Romesh zjadł 301 gramów.
[Wszyscy] Oo!
Zmierzyłem to przez zebranie i zważenie
resztek z pokoju w porównaniu z całym arbuzem,
więc trochę z nich pochodziło z Romesha.
Dobra, więc zebrałeś rzygi Romesha.
Cóż, decyzja należy do ciebie. Jest różnica jednego grama,
ale była także trochę podejrzana sprawa z Timem.
Jeśli zechcielibyście tylko spojrzeć...
[Greg] Ach.
[stłumiony okrzyk widowni]
O rany, o rany.
Sukinsyn!
Kocham arbuza.
[śmiech]
Jak w ogóle możesz, po takim zadaniu, pomyśleć
"Wiecie, na co mam ochotę?"
Wszamał dodatkowy kawałek arbuza, co oznaczałoby,
że wygrałby jeśli zaliczylibyśmy ten kawałek arbuza.
Tak, nie zważyłem tego kawałka, bo był w Timie.
[Alex] Jeśli chciałbyś odjąć dziewięć od Tima,
to postawiłoby Romesha na szczycie. Ale decyzja jest twoja.
To, co moim zdaniem, to utrudnia,
to fakt, że jestem pewny, że Tim puścił nam oczko, wychodząc.
- [Greg] Puścił nam oczko? - [Alex] Bardzo ciężko powiedzieć.
Jeśli to było oczko, to było kiepsko puszczone, ale możemy zobaczyć.
[śmiech]
Jeśli to oczko, to pokazuje oszałamiającą arogancję Keya.
Pozwolę zadecydować publiczności.
Dajcie okrzyk, jeśli uważacie, że to było oczko?
[okrzyk widowni]
Odejmuję ci dziewięć gramów.
[Greg] Zwycięzcą jest Romesh Ranganathan, panie i panowie!
[oklaski]
Dobra robota, Romesh. Krok bliżej do czaszki renifera.
Alex, jak wyglądają wyniki?
Bardzo, bardzo porządnie. Spisałem je pod ramkami. Możemy zobaczyć tutaj.
Liderem jest Tim Key, po nim Romesh,
a Roisin i Josh na ostatnim i przedostatnim miejscu.
[oklaski]
[Greg] Świetna zabawa.
Więc, zostały nam trzy zadania, w tym
na końcu zadanie na żywo na scenie za moimi plecami.
A że gramy o ozdobne nożyczki do winogron,
emocje muszą sięgać zenitu.
Co dalej, Alex?
Dalej mamy sztukę ekstremalną.
[Gwiżdże]
[Rżenie konia]
To konieczne, tak?
Wow. Uch.
Końskie gówno.
Ale góra końskiego gówna.
Ale góra... [odchrząkuje]
"Namaluj najlepszy obraz konia..."
"...jeżdżąc na koniu".
Nigdy w życiu nie jeździłem na koniu.
I jestem absolutnie beznadziejny w malowaniu.
Czuję się bardziej komfortowo malując konia, niż na nim jeżdżąc.
Nie umiem malować, nie umiem jeździć na koniach.
Mogę narysować konia, siedząc na krześle.
I potrafię jeździć na koniu, w wyobraźni.
Dostanę za to punkty?
Ustalając to zadanie, miałem nadzieję że uda wam się
uchwycić sedno konia.
Alex, zanim zaczniemy, pokazałbyś nam
konia, którego malowali?
[Alex] Koń, którego starali się namalować, nazywa się Baz.
Oto Baz. Całkiem niezły koń, całkiem niezły koń.
Teraz poproszę cię, Greg, o ocenę obrazów
według instyktu, zanim się dowiesz, który obraz jest czyj.
Więc tutaj mamy pięć malunków konia, namalowanych podczas jazdy konno.
[śmiech]
[Greg] Wiem, że wielu sędziów oceniających
konkursy artystyczne miałoby problem.
Od razu wam powiem, po jednym spojrzeniu,
to będzie dla mnie zupełnie proste.
Tak to widzę.
Po prawej na dole to stanowczo najlepszy obraz konia,
zgadzacie się?
Nie!
Koń obok to, uhm,
całkiem impresjonistyczna wersja konia,
ale zawiera w pewnym stopniu jakiś zmysł artystyczny.
Powiecie tak?
- Więc ten jest drugi. - [Josh] Nie.
Te trzy na górze to absolutny szajs.
Ten po prawej ma na sobie uzdę,
zawiera jakieśtam szczegóły,
więc ta osoba pewnie jest w stanie sama siebie ubrać.
Następny, absolutnie okropny,
ale stanowczo przyćmiony przez
malunek wielkiej myszy.
Autentycznie nie wiem, kto namalował który,
ale to jest jeden z najgorszych obrazów, jakie widziałem w życiu.
- W sumie, autentycznie mnie to wkurzyło. - Spokojnie, spokojnie.
Zupełnie jakbyśmy mogli być podekscytowani jeszcze bardziej,
zrobimy sobie przerwę. Do zobaczenia za chwilę.
Witam ponownie w Taskmasterze. To gdzie byliśmy?
Chcielibyście się teraz dowiedzieć, kto namalował te obrazy?
[Greg] Autentycznie nie wiem, kto namalował tę mysz.
To koń, stary.
O, teraz już chyba wiem.
Okej, więc tutaj są imiona twórców.
[Alex] I tak, Tim Key namalował ten najgorszy.
Frank Skinner namalował najlepszy.
Ale myślę, że warto obejrzeć, jak je namalowali.
Może zmienisz zdanie, Greg.
Znaczy, nie zmienię zdania co do Tima, ale zobaczmy.
Powiem, że Tim spędził na koniu dużo więcej czasu
w porównaniu z innymi.
[śmiech]
[Romesh] Chcę uchwycić duszę Baza.
[Josh] Zupełnie nieźle zacząłem.
Podoba mi się, jak wygląda.
O rany.
O, kurde. O, Boże.
Au, Jezu Chryste!
- [koń prycha] - Zamknij się.
[rechocze]
Uch. Zwolnij. Zwooolnij.
- [koń prycha] - Zamknij się!
[śmiech]
[Romesh] O, Boże. O, Boże.
[chichocze] Nic nie wyszło.
Po prostu ciężko jest wyrazić się artystycznie w tych warunkach.
- Jak się robi brązowy? - [Alex] A jak uważasz?
Niebieskim?
[Josh się śmieje] Nawet jestem zadowolony.
[Frank] Kto powiedział, że mężczyźni nie potrafią robić dwóch rzeczy naraz?
Dobra, skończyłem. [śmieje się]
Stanowczo skończyłem. Nie dam rady tego poprawić.
Jestem całkiem zadowolony.
[oklaski]
Nieobecność Roisin rzuca się w oczy.
To oczywiście oznacza, że poszło jej
albo bardzo dobrze, albo bardzo źle.
Dojdziemy do tego. Frank, malujesz? Twój obraz jest świetny.
[Frank] Wiesz co, stało się coś dziwnego.
Nigdy nie malowałem, od czasów szkoły.
I pod koniec tego, pomyślałem,
wiecie co, mógłbym zacząć malować.
Naprawdę poszedłem do sklepu i kupiłem akwarele i takie inne.
I nie na koniu idzie mi gorzej.
Josh, z tego co rozumiem, twoi rodzice mają 15 koni.
- Nie cierpię koni. - Nie cierpisz koni?
Tak, bo wcale nie trzeba lubić tego, co lubią twoi rodzice.
- Mają farmę koni? - Cóż, jestem z Devon, tak--
Nie, mieszkają w mieszkaniu komunalnym w Ealing.
[śmiech]
Romesh, nie znamy się za długo,
ale tak szczęśliwego jeszcze cię nie widziałem.
No, po prostu zatraciłem się w tej radości.
Widziałeś film The Matrix?
Kojarzysz, kiedy Neo nagle widzi wszystko w kodzie?
Ja nagle zobaczyłem wszystko w aurach.
Zobaczyłem duszę Baza i w zasadzie starałem się uchwycić ją na płótnie.
Brzmisz jak palant.
[śmiech]
Wiecie, jak się robi brązowy?
- Ty nie wiesz, nie, Tim? - Nie.
[Greg] Nie. Cytuję, "jak się robi brązowy?"
Alex powiedział "jak uważasz?"
A ty na to, "niebieskim?"
[śmiech]
Miałem większe problemy niż to.
Tak, miałeś większe problemy niż to.
Znaczy, co się stało?
Nie jestem dobry w malowaniu. Nigdy nie jeździłem konno.
I chyba jakoś, gdzieś,
miałem w głowie "mrówkojady".
Chcę dać cię na ostatnie miejsce, ale jest powód,
i jeszcze go nie znam, ale jest powód, dlaczego
Roisin została oddzielona od reszty, więc...
Zabiła konia?
Zobaczmy, czy zabiła konia.
Na 100% nie mogę namalować konia, jeżdżąc koniu.
Nawet na niego nie wsiądę.
Zobaczę go, ale widziałam w życiu masę koni.
Tak robię, widzę konia, po czym decyduję się nie wsiadać na niego.
To moja historia z koniami.
[Alex] Zaufałabyś nam, jakbyśmy wymyślili plan B?
Jaki jest plan B?
[Alex] Oto plan B. To Merlin, mechaniczny koń.
Oto Baz, prawdziwy koń, którego będziesz malować.
Nie podoba mi się plan B.
[Temat przewodni z Rawhide] ♪ Rollin', rollin', rollin' ♪
Nie ma brązowego. Musi być czerwony i niebieski.
[Alex] Zaczęłaś już malować?
Tak. To wersja impresjonistyczna. Trochę jak Cézanne.
- [Alex] Skończyłaś? - Skończyłam.
- Podpisałaś? - Tak.
O mój Boże.
Moim zdaniem wyszło lepiej niż myślałam.
Trochę jak My Little Pony.
[oklaski]
[Greg] Mechaniczny koń, stały rytm.
Nigdy nie siedziałam na koniu.
Spotkałam setki koni na całym świecie...
No dobra, pani podróżniczko!
Tak żyję, Josh!
Więc, co zamierzasz zrobić, Greg?
Obecnie umieściłeś ją na trzecim miejscu.
Nie mogę przecież dać kogoś--
Mogę coś powiedzieć? Patrząc na to, gdzie był mój koń,
w oknie, mój obraz jest faktycznie całkiem dobry.
Widziałam tylko jego głowę.
Miałaś łatwiej. Już był obramowany.
[oklaski]
Myślę, że tak będzie sprawiedliwie.
Znaczy, namalowałaś konia,
ale zadanie polegało na jeżdżeniu
na koniu podczas malowania.
Tak że, obawiam się, że musisz zostać zdyskwalifikowana
w tej rundzie. Ostatnie miejsce.
- [zduszony okrzyk widowni] - Poważnie?
Nie uważacie, że to sprawiedliwe?
Wezmę ostatnie miejsce, ale nie dyskwalifikację. To sprawiedliwe, nie?
Dobra, ja wezmę trzecie.
[śmiech]
Jako że jesteśmy rozsądni, postawmy Roisin na ostatnim miejscu
dlatego, że faktycznie nie namalowała konia będąc na koniu.
A zwycięzcą tego zadania jest
pan Frank Skinner, panie i panowie.
[oklaski]
[Greg] Sprawiedliwie, nie?
Alex, jak na razie wyglądają wyniki?
Okej, więc jest blisko. Mamy lidera, jak widzicie,
ale dwie osoby są na drugim miejscu.
Romesh na pozycji lidera, Tim i Frank są drudzy.
[oklaski]
Przejdźmy do następnego zadania.
[chichocze]
O Boże. O Boże!
Kaczka będzie super.
"Całkowicie opróżnij tę wannę".
"Wygrywa najszybszy".
"Nie możesz wyciągnąć korka, pochylić ani zniszczyć wanny".
"Twój czas jest liczony od teraz". Co?
Czego nie zrozumiałaś w tym zadaniu?
Zrozumiałam zadanie.
To proste zadanie, po prostu opróżnij wannę bez wyciągania korka.
Ale istnieje wiele różnych metod, jak widzimy.
I znowu, podzieliłem ich na grupy. Frank i Josh są w jednej grupie, prezentując pewne metody.
[Greg] Ich zobaczymy najpierw?
- [Alex] Jeśli chcesz. - [Greg] Bardzo chcę, tak.
Mogę to zrobić. Tak, będzie okej.
Zrobię to, i pomyślę.
To nie może być jedyny sposób.
Nie mogę przechylić, nie mogę wyciągnąć korka.
Masz odkurzacz?
Mogę tak zrobić?
Znaczy, to może oznaczać tylko "śmierć", nie?
Wiem, że jest coś, co się robi z benzyną...
gdzie bierze się takie coś i ssie i to wtedy dalej leci.
Było kiedyś takie coś, co robili chuliganie
ze zbiornikami benzyny, syfonowali je.
Żeby to zrobić, trzeba wypić jakąś ilość benzyny.
Albo mydlanej wody.
[śmiech]
Nie tak to pamiętam.
Totalne gówno.
Kusi mnie, żeby po prostu użyć wiadra.
Nie, użyję wiadra.
[nerwowy śmiech]
[Frank] Myślałbyś, że ta metoda jest całkiem szybka.
[śmieje się]
To trudne!
Musi być zupełnie sucha w środku?
Ciężko opróżnić... ostatnie resztki.
No, musisz przyznać, że jest opróżniona.
[Alex] Zatrzymuję czas.
[wydycha powietrze]
Coś zostało, ale zrobiłem, co mogłem.
[oklaski]
Ciekawe, że obaj użyliście tej samej metody
i obaj sprawiliście, że opróżnienie wanny
wygląda mega ciężko.
Nawet ci nie powiem, jak ciężkie były te wiadra z wodą.
Może wlej mniej wody.
No, tak.
Zaczynam myśleć, że ci chuligani odwracali samochody do góry kołami.
[Josh się śmieje]
Syfonowanie, a byłem tak przekonany co do syfonowania.
[Alex] Aby pomyślnie syfonować,
trzeba to zrobić dużo lepiej niż oni.
Poczytałeś o tym w internecie?
Tak, obaj zrobili to bardzo słabo.
Przy syfonowaniu, wyjście musi być poniżej...
Tak, zorientowałem się kilka dni później.
Instynkt mi podpowiada-- nie wiem, ty będziesz w stanie powiedzieć,
ale instynkt mi podpowiada, że pewnie Frank był szybszy, bo Josh...
Cały czas komentował, jak dobrze mu idzie.
[Alex] Tak, uwielbiam twój instynkt. Masz rację.
Frank dokonał tego w siedem minut i 42 sekundy.
Josh minutę dłużej, osiem minut i 52 sekundy.
[Greg] Więc, Roisin, boisz się wielu rzeczy. Boisz się wody?
- Nie? - [Greg] Zobaczmy.
Podeszłam tutaj z taką pewnością.
Dzięki, Alex.
Nie.
Czego jeszcze mogę użyć? Znajdę jeszcze coś.
To ma dziurę.
- W kuchni? - [Alex] Jedna minuta.
- Mam jedną minutę? - Nie, minuta minęła.
[melancholijna muzyka]
Może chcecie się odsunąć.
Mam swój system, zostanę przy nim.
Wylałam około połowę.
[wydycha] Dużo zjadłam na lunch, nie?
O, mój Boże. Od tego naprawdę bolą mnie plecy.
Bardzo głęboka.
To chyba na tyle.
Trochę zostało, ale chyba nie uda mi się tego wylać.
Jak można wylać tę resztkę?
[oklaski]
Byłaś o minutę wolniejsza od Josha,
ale w końcu nie opróżniłaś wanny.
Nie...? Co?
Zostało trochę wody na dnie.
Został pokaźny menisk.
Mogę sobie tylko wyobrazić, jak te dwa zwierzęta podeszły do tego zadania.
"Całkowicie opróżnij tę wannę. Wygrywa najszybszy".
"Nie możesz wyciągnąć korka, pochylić ani zniszczyć wanny".
"Twój czas jest liczony od teraz".
"Pochylić ani zniszczyć?" Jasne.
[śmiech]
[cyrkowa muzyka]
[pisk ścierki]
- Mogę o coś poprosić? - [Alex] Tak.
- Mogę dostać ręcznik? - Tak.
- Teraz? - Tak.
- Połóż go tutaj. - Gdzie?
- Gdzie mam go położyć? - Na ziemi.
Dobra, mogę pójść po ręcznik? Pójdę po ręcznik.
Ręcznik!
Dobra.
Skończyłem.
Panie i panowie, niewątpliwie,
specjalny aplauz dla osoby, która podejrzewam, że
zostanie oczywistym zwycięzcą, pana Tima Key. Niesamowite.
[oklaski]
Niesamowita pasja od obu panów. Dobrze się bawiliście?
Tak. Świetna zabawa.
Romesh, opróżniłeś wannę w dwie minuty i 50 sekund.
- [Alex] Całkiem szybko. - [Greg] Niesamowite.
- Tim Key zniszczył to zadanie, na pewno. - Zniszczył je. Tak, zniszczył.
Opróżnił wannę w dwie minuty i 20 sekund.
[Alex] Więc, bardzo dobrze.
Miło jest mieć pewnego zwycięzcę w rundzie.
Podobało mi się. Super się oglądało.
Jest tylko jedna mała kwestia, jako że była zasada mówiąca, że
nie można wyciągnąć korka.
I podczas pasji Tima,
zauważyliśmy, jeśli spojrzycie ponownie,
że widać korek. Nie był włożony przez cały czas.
[jęk widowni]
[Alex] Korek się przemieścił.
To znaczy, że spada na drugie miejsce.
To niefortunne. Rzecz polega na tym, że gdyby--
Nie wiedziałem o tym.
No cóż, tak mówisz. Mamy materiał pokazujący, jak zaraz po, hmm...
[śmiech]
Po wydarzeniu. Co tu robiłeś, Tim?
Co to?
[sapie]
[śmiech]
Dodaj jakieś myśli do tej miny. Co pokazuje ta mina?
To ja, po zakończeniu zadania, chodzę sobie.
Co tu podniosłeś, Tim?
Podniosłem? Słucham?
Zastanawiam się tylko, co ty--
Podniosłeś tam coś, nie?
[Tim] Podniosłem korek, stary.
I włożyłem z powrotem do wanny.
Tak zrobiłeś. Podniosłeś korek i włożyłeś z powrotem do wanny,
ale ukryłeś swoje działania.
- Co?! - No jasne, bo to oszukiwanie!
A co miałem zrobić--
Możemy zobaczyć, jak skutecznie ukrył
- wkładanie korka z powrotem? - Tak, możemy.
[sapie]
[śmiech i oklaski]
Wszelkie wątpliwości, jakie miałem co do tego, czy
puścił oczko w poprzedniej rundzie...
O tak, puścił nam oczko.
Co byłoby tutaj sprawiedliwe?
Obniżam go o dwa miejsca, nie?
To zależy od ciebie.
- Wyciągnął korek. - Zamknij się, Rois.
Wyciągnął korek!
Dlaczego nie obniżysz mnie tylko o jedno miejsce?
Nie ma mowy, lecisz niżej.
[Greg] Roisin, jak myślisz?
Wyciągnął korek z wanny.
Wyciągnął korek z wanny i to dla ciebie wystarczy,
powinien być na ostatnim miejscu?
No z tobą to można konie kraść.
[oklaski]
Ja byłam na ostatnim miejscu!
- Ja byłam ostatnia w poprzednim... - [Frank] Tak, byłaś.
[Josh] Była na ostatnim miejscu.
Powinien postąpić uczciwie i spaść na ostatnie miejsce. Oszukałeś.
[Greg] Cóż, wiecie, co zrobię?
Powiedz, zrobię to.
Daję go na ostatnie miejsce. Koniec osądów.
Więc zwycięzcą tego zadania jest Romesh, panie i panowie!
[oklaski]
Dużo się o tobie dzisiaj nauczyliśmy, Timie Key.
Po przerwie, mamy jeszcze jedno zadanie,
które odbędzie się właśnie tu, na scenie.
Tim, będziesz znowu oszukiwał?
No tak.
Ekscytujące, nie? Do zobaczenia po przerwie.
Witam ponownie w Taskmasterze, gdzie można wygrać czaszkę renifera.
Alex, jak wyglądają wyniki?
Dobra, to Romesh ma 17 punktów.
Frank Skinner ma 15 punktów.
[oklaski]
Poproś, by Tim przeczytał zadanie, dobrze?
Okej. Więc, Tim, oto zadanie na żywo.
Jakbyś mógł przeczytać je głośno i wyraźnie, proszę, Tim.
"Postaw namiot. Wejdź do namiotu. Zapnij namiot".
"Włóż kostium z namiotu, i wyjdź z namiotu
mając na sobie kostium. Wygrywa najszybszy".
Wyjaśnić jeszcze raz? Więc, postawicie swój namiot.
- Wejdziecie do namiotu. - Wejdziecie do namiotu.
- Zapniecie go. - Zapniecie namiot.
[Alex] Włożycie kostium, który teraz macie w plecaku.
Wyjdziecie z namiotu. Pierwsza osoba, która wyjdzie, wygrywa.
[Josh] Gdzie mamy postawić namiot?
Nie będziemy stawać sobie nawzajem na drodze?
Hej, hej, hej. To wszystko możesz powiedzieć w myślach.
[śmiech]
Powiem tylko, mam 58 lat. Mogę nigdy nie wyjść z tego namiotu.
Alex, przygotuj się do zagwizdania. Zaczynajmy to.
Powodzenia wszystkim. Wasz czas jest liczony od...
[dźwięk gwizdka]
Krzyczcie imiona. Ci ludzie potrzebują zachęty!
[krzyki publiczności]
Frank jest w namiocie. Jest w środku!
[Alex] Frank jest w środku. Tą stroną, Josh, tą stroną.
Pięknie. Zamkiem do przodu, proszę.
Trochę dalej, trochę dalej. Zamkiem do przodu, proszę.
Nie jesteś w środku. Nie jesteś w środku. Nie jest w środku!
Wejdź. Wejdź! Musisz do niego wejść!
Jesteś w środku, Roisin? Jesteś w namiocie?
Tak...
Nie jesteś w środku! Nie jesteś w środku!
Musisz wejść do namiotu. Wejdź, musisz do niego wejść!
- Jestem w środku. - Nie jesteś w środku!
- Daj w tą stronę. - Nie jest w namiocie!
Musimy już wysłać kogoś po Franka?
- Siedzi tam już od godzin! - Nie rusza się od bardzo długiego...
[okrzyk widowni]
[Alex] Stań tutaj.
- [okrzyki widowni] - [Greg] Tak!
[okrzyk widowni]
Trochę przypomina wybory.
Lepiej nie dam rady.
- [Alex] Dawaj, Romesh! - Tak, ośmieszcie go!
[oklaski]
Sprawiłeś, że prawie zapomniałem o twoich poprzednich zbrodniach z tego odcinka.
Cóż za wspaniałe zwycięstwo dla pana Tim Key.
[oklaski]
Zejdźcie i dołączcie do nas.
Alex, oblicz jak to wpłynęło na ostateczne wyniki, proszę.
Wspaniały występ od oczywistego zwycięzcy tego zadania,
pana Tima Key, panie i panowie.
[oklaski]
Okej, dowiedzmy się, czy Romesh stracił śnieżną kulę ze swoimi dziećmi?
Kto wygra czaszkę renifera z dziurą?
Zobaczmy ostateczne wyniki, Alex.
Oto i one.
Oo, dogrywka.
Autentycznie nie wiem, co teraz się stanie.
Alex, co u diabła z tym zrobimy?
Musimy mieć zwycięzcę.
Zrobiliśmy zadanie dogrywkowe, w którym schowałem się w obszarze domu
i w którym oni otworzyli zadanie o treści, "znajdź Aleksa".
Więc zobaczymy, czy to Frank, czy Romesh
znalazł mnie najpierw, i który z nich zostanie zwycięzcą.
Więc wszystko zostanie zadecydowane na podstawie zabawy w chowanego.
- Tak myślę. - Tak, mniej więcej.
[obaj] "Znajdź Aleksa. Wygrywa najszybszy. Twój czas jest liczony od teraz".
Tu go nie ma.
Znalazłem Aleksa!
1:50. Usiądź, Frank.
Alex! [sapie]
Cześć, stary.
- Cześć. - O, cześć.
2:27.
Romesh, pewnie żałujesz, że nie dopracowałeś swoich
umiejętności gry w chowanego kiedy byłeś dzieckiem.
Moi rodzice zamykali mnie i takie podobne.
W tym filmie wyglądało jakbym poruszał się szybciej niż Frank,
a on był bardziej wyluzowany,
ale i tak zniszczył mnie czasowo.
- To jak żółw i zając. - Tak, dokładnie.
Cudownie. Mniej ruchu, więcej szukania.
Ale cieszę się, że już nie mam tej gównianej kuli śnieżnej.
Tak że, zwycięzcą dzisiejszego programu, panie i panowie,
jest pan Frank Skinner! Dobra robota.
[oklaski]
To by było na tyle.
Nazywam się Taskmaster, a program nazywa się Taskmaster.
Dziękuję, Alex.
A ty, panie Skinner, możesz podejść i odebrać swoje nagrody.
Pan Frank Skinner, zwycięzca, panie i panowie.
[oklaski]
Dziękujemy za obejrzenie programu, i pamiętajcie,
nauczenie się zaufać komuś to jedno z najtrudniejszych zadań w życiu.
Prawda, Tim?
Dobranoc.
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy wykonane przez Tribbletown Tłumaczenie na polski wykonane przez Hanny Time