Dobry wieczór, nazywam się Greg Davies.
Witam w programie Taskmaster, gdzie ja jestem Taskmasterem.
Od długich lat, inni komicy wykonywali dla mnie czynności.
Takie jak sprzątanie, gotowanie, i dekorowanie mojego mieszkania.
Teraz, po raz pierwszy, nagraliśmy ich przy tym.
Przez kilka ostatnich miesięcy,
ustaliłem serię trudnych zadań dla pięciu trudnych komików.
Nie mają pojęcia jak poszło innym uczestnikom, ale niedługo się dowiedzą.
Ja tu rządzę, i oni muszą o tym pamiętać.
Poznajmy ich.
Pierwszy jest człowiek, który technicznie jeszcze nie jest emerytem.
Oto legenda, Frank Skinner!
[oklaski]
Dalej, człowiek, który ciągle jest proszony o dowód przy kupowaniu wódki i noży.
To Josh Widdicombe.
[oklaski]
Kiedyś, kiedy była pijana, zaproponowała, że zrobi mi makaron,
do którego użyje wszelki możliwy rodzaj mięsa.
To Roisin Conaty.
[oklaski]
Jest ojcem, jest synem, jest wiecznie złym człowiekiem.
Romesh Ranganathan.
[oklaski]
Na końcu, człowiek który w sumie jest przystojny, ale w sumie też nie jest.
To Tim Key!
[oklaski]
Jak zwykle, pomaga mi i pociesza mnie mój osobisty asystent, Alex Horne.
- Alex? - Tak?
C-co...?
Chcesz żarciki, czy przejdziemy prosto do programu?
Uch, i to, i to?
Um, czuję, że...
Czuję, że dużo się od ciebie nauczyłem.
Dobra, teraz program...
[śmiech]
Pierwsze zadanie, jak zawsze, to zadanie nagrodowe.
Każdy z uczestników przyniósł
coś własnego do puli nagród.
Jeden z nich otrzyma od ciebie punkty, Greg.
Ten, którego nagroda najbardziej ci się spodoba.
To ma sens?
Tak jakby.
[Greg] To są ich własne rzeczy.
Zwycięzca zabierze to wszystko to domu, więc sytuacja jest naprawdę napięta.
- Jest, nie? - [publiczność się zgadza]
Dobra. Tym razem, poprosiłeś ich o przyniesienie ich najpiękniejszego przedmiotu.
[Greg] Panie Skinner, co pięknego pan przyniósł?
Przyniosłem pokrowiec na odkurzacz z motywem wiejskiej myszy.
[śmiech]
[Josh] O, mój Boże.
Autentycznie ty to przyniosłeś?
Ten pokrowiec wymiata, jak to mówią w świecie odkurzaczy.
Ssie. Mówią, że ssie.
- No, cóż. Nie, patrzcie na nią. - [Greg] Co?
Wygląda jak bardzo nieśmiała borsuczyca.
Wygląda jak borsuczyca, która wącha własne cycki, co nie?
Josh, jaką piękną rzecz ty nam przyniosłeś?
Specjalnie zamówione dzieło sztuki.
Nie gadaj.
Tak. Przyniosłem magiczny obrazek 3D... Grega Daviesa.
Po długim wpatrywaniu się, zobaczycie Grega Daviesa,
golutkiego jak przy narodzeniu.
Ja go widzę i jest piękny.
Okej, Josh. Zaakceptuję, że to obraz mnie. Fajna nagroda.
Roisin, co pięknego ty przyniosłaś?
Przyniosłam sweter, który jest najpiękniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek miałam,
i w której dostaję więcej komplementów niż kiedykolwiek.
Świetny jest, nie?
Byłam zatrzymywana na ulicy częściej przez ten sweter
niż przez całą swoją pracę w telewizji.
[śmiech]
Może powinnaś odebrać to nie jako komplement dla twojego swetra, ale--
Zamknij się!
Każdy, kto zobaczył cię w tym swetrze pomyślał,
"Porozmawiam sobie z szalonym arlekinem!"
Czy to jest ładny sweter?
[okrzyki widowni]
Tak, te 12 kobiet się z tobą zgadza.
[Greg] Kto uważa, że to jest okropny sweter?
[okrzyki widowni]
To świetny sweter, jeśli musisz się schować w kościele.
[śmiech i oklaski]
Romesh, co pięknego nam przyniosłeś?
Kiedy moja żona urodziła naszego pierwszego syna...
Och, to bardzo miła historia. Kontynuuj.
Cóż, nie ma szczęśliwego zakończenia,
niestety, bo mój syn to teraz gnojek, ale...
[śmiech]
Moja teściowa kupiła nam małą statuetkę
symbolizującą miłość pomiędzy matką a dzieckiem,
i to właśnie ją przyniosłem.
Moja żona... tak nie wygląda.
- Jej głowa nie jest idealnie okrągła? - [Romesh] Nie, nie, nie.
To piękne dzieło,
a także symbol matczynej miłości,
dlatego dzisiaj je przyniosłem.
Totalnie nie jesteś osobą tego typu.
[śmiech]
Słuchaj, po prostu pokazuję inną stronę siebie, dobra?
Nie ma powodu, żeby mnie za to karać.
Cóż, nie chcę zniszczyć narodzin żadnego z twoich dzieci,
ale to okropna tandeta, nie?
[śmiech i oklaski]
Tim, co ty przyniosłeś?
Już teraz ci mówię, nie będziesz ostatni.
Jaja sobie robisz?
Kupiłem lot do Kolonii,
aby zobaczyć katedrę.
[Greg] O, mój Boże. To jest naprawdę...
- [Josh] Dlaczego na nazwisko Romesha? - [Romesha] Dlaczego w moim imieniu?
Około 4 lata temu pojechałem do Kolonii i zobaczyłem katedrę,
i to była najpiękniejsza rzecz, jaką w życiu widziałem.
Więc zarezerwowałem lot, obecnie na Romesha.
To jednodniowa wycieczka. Wylot o 7:00 z lotniska Luton.
- Idealnie, bo jest się tam cały dzień. - [Tim] Tak, jest się cały dzień.
W sumie, mieszkam bliżej Gatwick.
[śmiech]
[Greg] Przepraszam, Romesh. Przepraszam.
- [Roisin] Chciałabym go wygrać. - Co się stanie, jak wygra Roisin?
Och, poleci do Kolonii.
Więc będzie musiała się przebrać za Romesha?
To łatwe. Po prostu wszędzie będę narzekać. [krzyczy]
To nie jest największa różnica, przy okazji.
[śmiech i oklaski]
Nie, to jest ten rodzaj biletu, gdzie można zmienić nazwisko,
ale musiałem go najpierw zarezerwować w czyimś imieniu.
Dziwnie wygląda, kiedy kupuje się bilet mówiąc,
"Kto będzie leciał? Nie wiem".
"Zarezerwujcie miejsce!"
"Zobaczmy, kto wygra program, w którym biorę udział!"
[Greg] Dobra, czas na moje oceny, tak?
Chcesz piąte miejsce?
- Wygląda, jakbyś już podjął decyzję. - A muszę?
- Nie, nie musisz, mam. - Dobra.
Ło, ło, ło. Kto jest piąty?
Kto jest piąty? Kto jest piąty?
Cóż, zaraz się dowiesz. Najpierw przeczytam innych.
Na drugim miejscu, daję Josha,
bo wierzę mu na słowo, że to obrazek mnie.
Jeśli nie, pogada ze mną po programie.
Pokrowiec z borsuczycą wąchającą cycki daję na trzecie miejsce.
Oczywiście, okropny sweter Roisin dostaje czwarte,
a paskudna ozdoba, piąte. Proste.
Panie i panowie, zwycięzca pierwszej rundy,
pan Tim Key! Zasłużenie, myślę.
[oklaski]
Wszystkie te piękne nagrody są tam, wyglądając pięknie.
Możecie popatrzeć sobie na nie teraz, jeśli chcecie,
tylko żeby wyostrzyć swój apetyt i jeszcze bardziej się podekscytować.
Po ostatnim zadaniu, zwycięzca się tam przykula, żeby odebrać nagrody,
a pozostali uczestnicy będą bardzo, bardzo smutni. Super.
Zacznijmy właściwy program. Jakie jest pierwsze zadanie?
Okej, pierwszym zadaniem jest...
Cóż, zobaczmy. Puścić?
- Tak. - Dobrze.
Bryła lodu...
Lód?
"Spraw, aby ta bryła lodu jak najszybciej zniknęła".
"Masz jedną godzinę. Twój czas jest liczony od teraz".
Czajnik. Włączony.
Gorąca woda to na pewno najlepszy pomysł.
Tu nie ma ognia, nie?
Co oznacza "zniknęła"?
[Alex] To jest, kiedy rzeczy-- kiedy znikają z twoich oczu.
- Mam ją rozpuścić? - [Alex] To zależy od ciebie, Tim.
Oczywiście, wiesz, to zadanie z podnoszeniem temperatury.
Od razu się zorientowałem.
[Greg] Całkiem proste. Trzeba sprawić, żeby zniknęła.
Czujesz się pewnie, Frank?
Już pomyślałem o trzech błędach, które popełniłem.
[śmiech]
[Tim] O twoim krawacie?
[śmiech i oklaski]
- Kogo zobaczymy najpierw? - Zobaczymy Franka i Josha?
Dlaczego nie? Dlaczego nie mielibyśmy pokazać ich razem.
[Frank] Chyba roztopienie będzie dobre...
Muszę przestać, bo instynkt mi podpowiada, żeby po prostu to zrobić,
a czuję, że mądrzejsi ludzie pomyślą,
"Och, znam dobry sposób..."
[śmiech]
Tam jest wanna.
Włożę to do wanny i tam spróbuję coś zrobić,
z wodą i ciepłem.
To jest właściwie dość trudne.
Śliskie.
- Mógłbyś pomóc? - [Alex] Tak.
- Mógłbyś złapać drugi koniec? - [Alex] No.
[Frank] Raczej nie powinniśmy tym rzucić.
Przypuszczam, że jest ciepła woda.
Ogólnie to postaram się wykorzystać...
manewr typu "wlej na nią jak najwięcej gorącej wody".
Działa.
Spróbuję w piekarniku.
[śmiech]
Włożę ją do zlewu.
Em...
[lanie wody]
Niosę wrzątek w woku.
Piekarnik mnie zawiódł.
[Frank] Muszę stłuc ją na mniejsze kawałki...
Zostawię to w środku, gotuje się.
Dobra, ten kawałek się rozpuścił. Po nim.
Jeszcze ten kawałek...
i skończyliśmy.
Skończone! Zatrzymaj czas.
[Alex] Okej.
Nigdy wcześniej nie wkładałem lodu do piekarnika.
Dałbym przysiąc, że dość szybko się rozpuści.
[Alex] Ciepło, nie? Pomyślałbyś.
- [Frank] Patrz. - [Alex] Oooch.
[Frank] Patrz na to, został ostatni kawałek.
Teraz jest bardzo blisko. Bardzo blisko.
- Chyba... rozpuścił się? - Ciągle go widzę.
[Frank] Ciągle go widzisz?
- [Alex] Nie. - [Frank] Nie widzę go.
- Dziękuję, Frank. - Dziękuję bardzo.
[Alex] Chcesz coś do picia? Wodę?
Napiję się prosto z piekarnika.
- [oklaski] - [Josh] Bardzo podobnie.
Jakbyście obejrzeli to bez kontekstu,
to uznalibyście, że to dokument o załamaniu nerwowym dwóch gości.
[śmiech]
[Josh] Nie było daleko.
17 minut i 4 sekundy rozpuszczania bryły.
Frank, 27 minuty i 28 sekundy.
- Ciągle poniżej godziny. - Naprawdę?
Jakim cudem Josh był szybszy od Franka?
- Wyglądało, jakby Frank-- - Rozpuścił ją szybciej.
Achhh!
[śmiech]
- To tak działa! - Tak, tak.
Dobra, kogo obejrzymy teraz?
Bardzo imponujący początek.
Tak. Zobaczmy teraz Roisin. Czemu nie?
Alex, pomógłbyś mi przenieść tę bryłę lodu? [śmieje się]
Ty trzymaj, a ja spróbuję ją zepchnąć.
[Alex] Jasne. Jestem gotowy.
[Roisin] Jestem nad tym?
- [Josh] Świetny pomysł! Świetny. - [Alex] Super. Leje się. Działa.
[Roisin] Tak? O, mój Boże.
[oklaski]
[Roisin] Czy ja robię to kompletnie źle?
Potrzymałbyś to przez moment, Alex?
Trzymasz?
Aha.
[Josh] Bardzo podobnie.
[śmiech]
Wyobrażam sobie, że podobnie było na planie Krainy lodu.
Alex? Mógłbyś proszę włączyć dla mnie czajnik?
Mógłbyś też wziąć proszę ten garnek i zagotować mi w nim wodę?
Generalnie, przyciskanie węża bezpośrednio do lodu...
Czekajcie, mam włos w ustach.
Alex, mógłbyś proszę podejść i wyciągnąć włos z moich ust?
[Roisin] Wziąłbyś węża i... to.
Połóż to, ten musisz skierować prosto na lód.
- [Roisin] Patrz na to! - [Alex] O, super.
Może odkryłam swoją nową umiejętność.
Rzeźbienie w lodzie.
To dzieło nazwę "Nadzieja".
Chyba skończyliśmy. Nie widzę już lodu.
[Alex] Gratulacje, zatrzymałem czas.
[oklaski]
Po pierwsze. Wiesz, że Kraina lodu to kreskówka, tak?
[śmiech]
Tak.
Tylko sprawdzam. Moim zdaniem to było jedno z najlepszych twoich wykonań dzisiaj.
Dobry z nas zespół, nie?
Dobry, tak, dzięki, Alex. Dzięki.
Nie wiem, jak... jak bardzo sprawiedliwe jest wykorzystywanie Aleksa w takim stopniu.
- To twój asystent. - To mój asystent.
Pomógł mi tylko trochę, nie pomógł mi z--
Pomógł ci tylko trochę? Wyciagnął ci włos z ust!
O oktawę niżej.
[śmiech]
Polewanie wodą nad lodem to był świetny pomysł.
Nikt inny o tym nie pomyślał.
Nawet nie rozłupała bryły.
Było pięknie, ale było wolno.
- [Greg] To jaki był czas? - Trochę ponad pół godziny,
- 30 minut i 20 sekund. - [publiczność] Ooo.
Och, szkoda, bo poza tym było...
nietypowo kompetentnie.
[śmiech]
Alex, zanim zaczniemy przerwę, odpowiesz mi na pytanie?
Mh-hm.
Ile fasolki znajduje się w puszce fasolki po bretońsku?
- W puszce fasolki po bretońsku? - Tak.
Nie ma sposobu, żeby dowiedzieć się czegoś takiego.
Jest, jeśli jesteś Taskmasterem.
Do zobaczenia po przerwie.
[oklaski]
"Policz fasolki w puszce fasolki po bretońsku".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Cztery... pięć...
Trzy... to cztery... 97...
401.
W puszce fasolki są 406 fasolki.
[Greg] Witam ponownie w Taskmasterze.
Dzięki za to, Josh. Bardzo doceniam.
Nikt inny tego nie robił?
Nie.
- [śmiech] - [Josh] Jaja sobie robisz?
Co?!
- Kontynuujemy program. - [Josh] Nie!
[Greg] O co chodzi, stary?
Robisz sobie jaja?
Wyglądałeś, jakbyś się świetnie bawił.
Nie dostanę za to żadnych punktów?
Dokładnie.
Zbliżamy się do dowiedzenia się, kto zabierze do domu
pokrywiec na odkurzacz Franka Skinnera. Alex, kto teraz?
Kto chcesz. Cóż, kto ja chcę. Tim.
[Greg] Tim Key.
- [Tim] Mogę wrzucić ją do rzeki? - [Alex] To nie nielegalne wyrzucanie?
Chyba nie nielegalne, bo to trochę jak woda, nie?
[śmieje się]
[śmiech]
[Alex] Jeszcze nie zatrzymałem czasu.
- [Tim] Dlaczego? - [Alex] Nie zniknęła.
- Co? - Nie zniknęła.
[Tim] Kiedy zatrzymasz czas?
[Alex] Kiedy zniknie.
- To... co? - Ciągle ją widać!
Już jej nie ma.
[Alex] Ciągle ją widać.
- Ja nie widzę. - Ja widzę.
- Zatrzymaj czas! - Ale ciągle ją widzę.
O czym ty mówisz?
Jest tam. Po prostu płynie sobie z rzeką.
[Tim] Już się zmieszała-- jest częścią rzeki!
[Alex] Więc nie zniknęła?
Zniknęła!
[Alex] Ale ją widzę!
Gdzie?
No, tam. Podejdę i spojrzę.
[Tim] Spoglądaj sobie ile chcesz, stary. Ale zatrzymaj czas.
- Widzę ją. - Nie ma jej!
Już jej nie ma!
Patrzę tylko, czy ją widzę.
Tak, już chyba zniknęła!
[Tim] Zatrzymaj czas!
- Horne. Nie ma jej! - Zniknęła.
[oklaski]
Jaki czas miał Tim?
- Cóż, kiedy nie widziałem lodu... - Jak jest w rzece, to jej nie ma.
[Greg] Nie, nie. Jest.
Dałem mu czas 13 minut i 40 sekund.
To wtedy już nie widziałem lodu.
[Greg] To bardzo szybko.
Ty jej nie widziałeś, ale czy to znaczy, że zniknęła?
Myślę, że ryby mogły ją zobaczyć.
- [Josh] Ciągle tam jest, to... - No to dajcie mi tutaj rybę.
[śmiech]
Znaczy, realistycznie, będzie widoczna przez długi czas w tej wodzie.
Och, siedź cicho...
Podążyliście za nią wzdłuż rzeki?
Nie, ale wyobrażam sobie, że dalej wzdłuż rzeki jest ktoś,
komu właśnie się ujawniła.
[Greg] Więc nie zniknęła.
Roisin zmieniła jej formę z lodu na wodę.
Twoja ciągle była lodem, i pewnie dalej była przynajmniej przez godzinę.
Tak, ale ja zmieniłem jej...
Zmieniłem... coś z nią zrobiłem.
[Greg] Nic nie zrobiłeś.
[śmiech]
Dałem mu 13 minut 40, bo dla mnie zniknęła,
ale to zależy od ciebie.
- Zniknęła, zniknęła. - [Josh] Ciągle istnieje.
Twoja definicja zniknięcia to "Coś, czego Alex nie widzi".
Och, chcesz zobaczyć, jak znika moja ręka?
- Och! - Zniknęła. Zniknęła.
- Teraz mam tylko jedną rękę, dzięki. - O nie, ciągle ją masz.
Jesteś cholernym dzieckiem?
Niestety dla ciebie, jestem dzieckiem,
którzy rządzi w tym cholernym programie.
[śmiech i oklaski]
Nie widziałem próby Romesha. Podejrzewam, że jest sprytna?
Nie? Nie, nie.
Gotuję tutaj trochę lodu.
Teraz spróbuję rozwalić resztę na kawałki.
O, tak.
Haha!
[śmieje się]
Będę szczery, podoba mi się to.
Oo!
Dosłownie to rozwalam. [śmieje się]
Zrozumiałeś? Skończyłem.
Syf dookoła.
[oklaski]
Twoim zdaniem, bryła zniknęła?
[Roisin się śmieje]
Nie no, materiał słabo wygląda, ja- ja-
Cóż, Romesh ma rację. Słabo wyglądało i było słabe.
Zajęło 47 minut i 30 sekund,
no i bryła nie zniknęła.
Naprawdę myślałem, że dobrze mi poszło tamtego dnia, ja...
Naprawdę słabo ci poszło.
Więc czasy są dosyć oczywiste. Romesh był najwolniejszy.
- Okej. - Potem Roisin, Frank i Josh.
I to ty zdecydujesz, co zrobisz z Timem Key.
[Greg] Nie mogę mu tego zaliczyć. Nie sprawił, że zniknęła.
- [Alex] Myślałem, że zniknęła. - Była w rzece, stary.
Dobra, Key jest ostatni.
Nie no!
To, co zrobiłem, to pomysłowy sposób na pozbycie się tego cholernego lodu.
[śmiech]
Key jest ostatni. To moja decyzja.
Potem Romesh, potem pozostała trójka,
chodzi wyłącznie o czas, jeśli dobrze rozumiem.
Tak, więc zwycięzcą zadania jest Josh Widdicombe.
Josh Widdicombe wygrywa, panie i panowie.
[oklaski]
Josh jest o krok bliżej do wygrania pięknego swetra, który--
[śmiech]
być może będzie miał na sobie podczas lotu do Kolonii.
- A w międzyczasie, Alex? - Mm-hm?
Zanim zaczniemy przerwę, jest coś, co chodzi mi po głowie.
Ile krążków spaghetti jest w puszce krążków spaghetii?
- [Alex] Nie ma... - [śmiech]
Nie ma sposobu, aby dowiedzieć się czegoś takiego.
Niemożliwe, żeby ktokolwiek wiedział takie coś.
[śmiech]
[Greg] Musi być sposób, aby się dowiedzieć.
Do zobaczenia po przerwie.
"Policz krążki w tej puszce krążków spaghetti".
Zrobiliście... no nie!
31, 32, 33... 433.
Jestem bardzo dokładny.
[oklaski]
Witam z powrotem w Taskmasterze.
Dzięki, Josh. Doceniam to.
[śmiech]
Jakim cudem, w pierwszym odcinku w którym faktycznie prowadzę,
czuję się najsmutniej w życiu?
Może powinieneś myśleć, że szklanka jest w połowie pełna
i że jesteś jednym z moich wyjątkowych chłopczyków.
Kto obecnie prowadzi?
Cóż, Josh, na szczęście prowadzi.
Ma 9 punktów, i jak widzicie, Romesh...
[oklaski]
[Alex] Romesh jest ostatni.
Dobra, jakie jest kolejne zadanie?
Kolejne zadanie wiąże się z najlepszym sportem: squashem.
[Josh] Dwie rakiety do squasha.
Cześć, Alex.
Wow. Bardzo złowrogie.
"Jak najszybciej zdobądźcie 11 punktów".
"Wasz czas jest liczony od teraz".
"Jak najszybciej zdobądźcie 11 punktów".
"Wasz czas jest liczony od teraz".
[Romesh] Co to znaczy? Co to u diabła znaczy?
[Roisin] Jak się gra w squasha?
[Romesh] Nie wiem, jak się gra w squasha.
Um... nigdy nie grałem w squasha.
[Tim] O, Boże.
[odbijanie piłki]
[oklaski]
To jest oczywiście zadanie zespołowe,
a zwycięski zespół otrzyma po dwa punkty,
przegrany zespół nie otrzyma nic.
Roisin, Josh i Romesh,
mogę wam zadać szybko pytanie?
Wiecie teraz, jak zdobyliście punkty w tym zadaniu?
Jak mam być szczery, moje zaufanie już było dosyć niskie...
[śmiech]
...przed tym. A potem ktoś się nade mną znęcał na korcie.
Okej, czyli ciągle tego nie odkryliście.
Zobaczmy, czy Frank i Tim zorientowali się, jak się zdobywa punkty w tym zadaniu.
- [Frank] Co mamy z tymi zrobić? - [Tim] Nie wiem.
- [Tim] Co mamy zrobić? - [Alex] Jak najszybciej zdobyć 11 punktów.
- [Frank] W squashu, czy czymś innym? - [Tim] W czym?
To taskmasterski system, dobrze?
Zdobądźcie 11 punktów...
Czekaj! To ma rogi. [point - punkt, róg]
1, 2, 3, 4, 5, 6,
7, 8, 9, 10, 11.
Udało się?
[Alex] O, nie, ciągle macie 0.
O, tam widać, kiedy dostaniemy punkt!
Zjedz ciasto. Po prostu zjedz ciasto, Frank.
Cholernie ciężko zdobyć tu punkt.
Tutaj...
[Tim] Chcę zdobyć przynajmniej jeden.
- [PING] - Co to? Jeden!
Jak zdobyliśmy punkt?
Może to słowo? Ty coś powiedziałeś?
To nie to, to nie piłka. To fałszywy trop.
- [DWA RAZY PING] - [Tim] Ty gnoju.
- Teraz straciliśmy punkty. - Jak straciliśmy dwa punkty?
[PING]
Punkty. Dwa punkty.
Przeklinanie?
Gnój.
Nasrać do wiadra?
- Co, my obaj? Czy my mamy... - [PING]
My obaj.
Za każdym razem kiedy cię nie widzę, dostajemy punkt... nie.
[PING]
[Frank] Może dostajemy punkt za... slapstick.
Naprawdę wierzę, że może nam się udać.
Chyba nie.
[PING]
Pesymizm! Tracimy punkty za pesymizm.
- [Frank] Wszystko będzie dobrze. - [PING]
- Jestem pewn- - [PING]
[PING]
- Kiwanie głową. - [PING]
Odkryłem, jak się traci punkty. [śmieje się]
Musi być też inny gest.
- Jeśli dotkniemy się w głowę... - [PING]
[PING]
- Dotknij swojej głowy. - Ale nie przesadzaj.
[tablica wydaje dźwięki]
[oklaski]
- Dotykanie głowy? - [Alex] Tak.
[cicho] Cholerny kretyn.
[okrzyki i oklaski]
Alex, tak żeby młodzi mieli pewności, jaki był system?
Bardzo prosty. Normalne zasady. Dotykasz głowy, dostajesz punkt.
- Normalne zasady. - Normalne zasady.
Potrząsasz głową, tracisz punkt.
A jeśli okazujesz brak szacunku dla Taskmastera,
na przykład wkładając jego zdjęcie do wiadra,
tracisz dwa punkty.
Kiedy się zorientowałem, nie pamiętam żebym w życiu
był tak podekscytowany odkryciem czegoś.
- Nie było fantastyczne? - [Tim] O, było super.
Nieodkrycie tego w ogóle musiało być okropne.
- Tak, to... - [śmiech]
Nie no, próbowaliśmy wszystkiego.
W pewnym momencie, Josh liczył fasolkę po bretońsku...
[śmiech]
Roisin, Josh i Romesh praktycznie wypróbowali wszystko inne.
- Chcesz ich obejrzeć? - Zobaczmy, jak poradziła sobie młodzież.
- [Roisin] Jak się gra w squasha? - [Romesh] Nie wiem, jak się gra w squasha.
- [Josh] Ja wiem. - [PING]
- Ale, przypuszczalnie... jeden punkt. - [Roisin] Co?
Zmieniło się w jeden.
[Romesh] Jak to...? Podniosłeś rakiety.
Daj mi rakietę.
Nie.
[Josh] Serwuję, musi wpaść do pudełka.
[PING]
- Nie, no! - Co u diabła...!
Spróbujmy zrobić to, co przed chwilą, i zobaczyć, czy działa.
[PING]
[Romesh] Ło!
- [Roisin] Nic nie zrobiłam. - [Romesh] Roisin!
- [Josh] Czy to ja? - [Roisin] Nie.
[Josh] To wtedy, kiedy jesteśmy skierowani w tą samą stronę?
[Romesh] Odwróć się.
Chryste. To już miesza mi w głowie.
DAWAJ!
Odłóż je. Odłóż rakietę.
[PING]
[Roisin] Rakieta!
[Josh] Je!
Odłóż!
Jakimś cudem zdobyliśmy dwa punkty w tym rogu.
[PING]
[Josh i Roisin] Róg. Cudem. Punkty.
- [2 x PING] - [Josh] O, nie!
- [śmiech] - [Romesh] Podnieś to.
[Roisin] Trudne to, będziemy musieli--
[PING]
Coooo? Nic nie zrobiliśmy.
- [Josh] Um... - [PING]
- "Um"? Chodzi o pauzę?
[Roisin] Dwiema rękami!
[PING]
[Josh] Jeśli za to nie dostaliśmy punktu, to ja nie wiem...
Co?
To słowa, które mamy mówić?
- [PING] - [Roisin] Słowa!
To pytania, tak?
- Uuu! - [PING]
O co chodzi?
- [śmiech] - [PING]
[Josh] To się liczy!
Punkt, jeśli nie mamy zielonego pojęcia, co się dzieje, o to chodzi?
Totalna cisza.
- [PING] - TAK!
- [odbicie piłki] - [chichoczą]
- Traktujesz nas jak zwierzęta... - I oto, co dostajesz!
[śmiech]
[oklaski]
To nasza wersja Władcy much.
Wiecie, co jest w tym najgorsze...
Wiem, co się stało, ale i tak, oglądając, myślałem,
- "Dotknij swojej głowy". - [śmiech]
"No dotknij swojej głowy!"
Ile zajęło im niezrozumienie systemu?
Dzieciom zajęło to 11 minut i 12 sekund.
Dorosłym, 18 minut i 1 sekundę.
- [śmiech] - Nie wierzę!
[Roisin] Romesh jest w szoku.
[oklaski]
Nie no, to dosłownie małpy siedzące przy maszynie do pisania, nie?
Na papierze, zespół trzech osób wykonał zadanie najszybciej,
i dam im za to po 2 punkty.
Ale to chyba dorośli...
Rozpracowali system, więc powinni dostać po punkcie.
[oklaski]
Jakie są wyniki, Alex?
Cóż, wszyscy mają po jednej cyfrze,
poza tym, który lubi liczyć,
panem Joshem Widdicombe'em, który prowadzi z 11 punktami.
[oklaski]
Cudownie. Zobaczmy, jakie jest następne zadanie.
Cześć.
"Wypełnij kieliszek jak największą liczbą łez. Masz 20 minut".
"Wypełnij..." [śmieje się] O rany.
No dobrze.
Muszę przygotować swoje aktorstwo.
[oklaski]
Taskmaster robi się poważny. Czas, abyście porozumieli się ze swoimi emocjami.
- [Josh] Okropne. - [Tim] To było bardzo trudne.
Dlaczego?
Nie chcę jakby "spojlerować" mojego filmiku,
ale kijowo mi poszło.
[śmiech]
Kogo twoim zdaniem powinniśmy zobaczyć najpierw, Alex?
Zobaczmy Josha, tego od liczenia.
To tak się robi? Czy do nosa?
Musi być do oczu. Też tak czuję.
Ach! Auu!
[śmiech]
Aaaa!
To prawdziwa łza.
Jestem z tego zadowolony.
Auu!
Strasznie boli.
[jęczy] Och...
Patrzcie! Tutaj...
To prawdziwy ból.
[stuka łyżką]
Nie no, gówno tutaj jest.
O!
Chyba wyschnąłem.
Zakończę z godnością. [pociąga nosem]
[dźwięk gwizdka]
[oklaski]
Praktycznie 20 minut walenia się cebulą po twarzy, nie?
Strasznie bolało. Wcierałeś sobie kiedyś cebulę w twarz?
Nigdy. Dziwne, nie?
Mam małą wskazówkę.
Nie rób tego.
Strasznie boli.
Bardzo imponujące. Ile łez?
Cóż, bardzo bolało, ale nie było bardzo efektywne.
7 łez w 20 minut.
To jedna łza co 3 minuty.
No i jak to nie było efektywne?
No, po prostu to nie za dużo łez.
Jeśli chodzi o liczby, 7 jest jedną z tych małych...
No ale, 10 i 11...
Tak, wiem, umiem liczyć!
I dlatego to ty wykonujesz moje specjalne zadania.
[śmiech i oklaski]
Tim i Roisin.
Możesz włączyć Goło i wesoło? [film z 1997]
Kiedy są na poczcie,
i dzieciak wyciąga wszystkie swoje oszczędności, i daje je...
Robbie'emu Carlyle?
Kiedy ostatnio płakałam?
Chyba na filmie...
Oglądałam Stalowe Magnolie przez święta.
Ten fragment, kiedy umiera Julia Roberts.
[Alex] Chciałabyś zobaczyć fragment Stalowych Magnolii?
[Roisin] Tak.
[Alex] Scena pogrzebu?
Tak, z przemową Sally Fields.
Możesz wpisać, um...
E.T. przesłuchanie?
Cieszę się, że dostaliśmy 30-sekundową reklamę.
Jest.
To świetny film.
Ale tu jest komediowa atmosfera, to jest problem.
- Możesz otworzyć jeszcze jedno okno? - Powiesz mi, co wpisać?
- "Potężna sztuka"? - Potężna sztuka.
[Tim] Mam nadzieję, że cokolwiek wycisnę.
[Alex] Chcesz, żebym ci je pokazał po kolei?
Um, tak.
O, potężne.
[Tim się śmieje]
Nie wiem, czy będę przez to płakać.
[dźwięk gwizdka]
[oklaski]
Myślę, że wszyscy bardzo chcemy zobaczyć "potężną sztukę".
Mamy tutaj zdjęcie. Jest potężne...
[śmiech i oklaski]
Jaki wpływ na twoje emocje miał pierdzący byk
wbijający pół-ludzkiego diabła w ścianę?
O dziwo, zmieszanie.
Ale niestety się nie rozpłakałem.
Tim obejrzał też E.T., fragment Goło i wesoło...
Bez łez. Ani jednej.
Poważnie?
Mogłeś wyrwać kilka włosów z nosa. To działa.
No!
[śmiech]
Ile łez zebrała Roisin?
Tyle samo. Też zero łez.
Pogodziłaś się ze śmiercią Julii Roberts?
To się stało?
Sally Field wygłasza bardzo smutną przemowę,
ale potem Shirley MacLaine mówi coś bardzo śmiesznego.
Nie płakałam, a wokół mnie było bardzo śmiesznie.
Pocieszyło mnie to!
- Chcesz teraz zobaczyć Romesha? - Boże, tak.
[Alex] Co tutaj masz?
- [zduszony okrzyk] - [Romesh] Sos z ostrych papryczek.
Wleję trochę na palce.
I wetrę sobie w oko.
Wtarłem wystarczająco. To bezpieczne, nie?
[publiczność] Ooo!
O, cholera!
K...
Kuźwa!
Ja pierdzielę!
[PING]
Na to czekałem
To strzał w dziesiątkę.
[Alex] Co teraz robisz?
Trzymam powieki otwarte,
staram się przetrwać sos chilli,
i myślę o pierwszych pięciu minutach Odlotu.
O, kuźwa!
[PING]
Wetrę więcej sosu chilli...
Ooo!
K...
Bardzo mocne.
- O, cholera! - [dźwięk gwizdka]
Nie widzę nic poza łzami.
- [Alex] Dobra próba. - [Josh] Dobra robota, Rom.
[oklaski]
I to jest rodzaj zaangażowania, który chcemy w tym programie.
Od razu zaczął od sosu chilli.
Prosto w oczy.
Zrobiłeś z siebie króla Leara. Świetna robota.
Dziękuję.
[Greg] Ile łez?
10. Całkiem dobrze.
Dziesięć łez. Dziesięć łez.
[oklaski]
Dobrze się bawiłeś?
Nie. Nie.
Było tak okropnie,
że aż pomyślałem,
"Tak już może wyglądać moje życie".
Zobaczmy, jak poszło Frankowi Skinnerowi.
Ma pobić 10, tak?
Ma pobić 10. Oto Frank.
"Wypełnij kieliszek jak największą liczbą łez."
Em, to nie muszą być moje łzy, nie?
Mogę skorzystać z całej ekipy?
To mogę zebrać też innych ludzi.
Okej.
Halo? [puka]
Mogę pożyczyć was na maksymalnie 20 minut?
Byłoby super, jakbyście wszyscy tu przyszli.
[Frank] Przyciśnijcie je trochę.
Przytrzymaj je do oczu, jak możesz.
Chyba muszę... Hmm.
[Alex] Hmm. To już coś.
Może mógłbym zaśpiewać "Poczciwego Shepa".
Lubicie psy?
[Frank nuci] ♪ Kiedy byłem chłopcem ♪
♪ A poczciwy Shep szczeniakiem ♪
♪ Nad wzgórza i łąki chodziliśmy ♪
♪ Chłopiec i jego pies ♪
♪ Obaj kochający zabawę ♪
♪ Tak razem dorastaliśmy ♪
- Frank? - Na pewno jedna.
O, świetnie! To na razie pierwsza łza.
To cebula czy poczciwy Shep?
Posłuchajcie tego.
♪ Stanął u mego boku ♪
♪ Popatrzył na mnie ♪
♪ I położył swoją poczciwą głowę na moim kolanie ♪
♪ Głaskałem najlepszego przyjaciela, ♪
- ♪ Jakiego mógł mieć człowiek ♪ - [oklaski]
♪ I płakałem tak, że ledwo widziałem ♪
O, porządna!
[dźwięk gwizdka]
O, nie!
Dziwne to, mieć w ręku łzy
czterech czy pięciu różnych mężczyzn.
[oklaski]
Co teraz myślisz o swojej decyzji z sosem chilli?
[śmiech]
Nie mój najlepszy moment.
Żałuję, że ja o tym nie pomyślałem.
Kreatywne myślenie.
[śmiech]
Świetny występ Franka.
Przez całe zadanie się uśmiechał.
Nikt nie złamał zasad w tym zadaniu,
więc pozostaje tylko kwestia liczby zebranych łez.
Co oznacza, że wygrywa Frank, który wycisnął z nas 12 łez.
[oklaski]
Za chwilę, dołączcie do nas w ostatniej części Taskmastera,
gdzie na tej scenie obejrzymy zadanie na żywo.
Och, zanim jednak zaczniemy przerwę...
[śmiech]
I to nie jest z niczym związane,
ale coś mi od jakiegoś czasu chodzi po głowie, Alex...
O, tak. Co takiego?
Ile ziarenek ryżu jest w paczce ryżu?
[publiczność] Oooo!
Naprawdę? Nie wiem. Nie wiem, skąd miałbym to wiedzieć.
Musi być sposób, żeby się dowiedzieć. Jestem Taskmasterem.
Do zobaczenia po przerwie.
Nie ma mowy.
"Policz ziarenka ryżu w tej paczce ryżu".
"Twój czas jest liczony od teraz".
93... Cóż, to 5 gramów.
[Alex] Ile ziarenek?
250.
Więc, 500 to...
25 000 ziarenek.
Czuję się jak frajer, ale przypomniało mi się,
że to nie ja będę musiał oglądać to pięć razy.
Więc nie wiem, kto jest większym frajerem,
ja czy ty, w tej sytuacji.
[śmiech i oklaski]
Kocham cię, Joshy. Świetnie co poszło?
Teraz już wiesz?
[śmiech]
Autentycznie uważam, że zasługuję na punkt.
[okrzyki i oklaski]
To ostatnia część programu, gdzie jedno z tych pięciu komików
ciągle może wygrać cały ten szajs.
Alex, kto jest obecnie najbliżej tego?
Cóż, wyniki wyglądają tak...
Romesh ma 9 punktów,
Frank Skinner ma 13,
a Josh Widdicombe ma 14 punktów.
[okrzyki i oklaski]
Świetnie. Cóż, nasi komicy są już na scenie.
Dlaczego stoją na scenie w jednej linii, Alex?
Wykonają zadanie.
Chciałbym, aby Romesh przeczytał zadanie.
Okej, Romesh, jakbyś mógł proszę czytać wyraźnie i powoli.
[odchrząkuje]
"Zapamiętaj imiona zespołu futbolu australijskiego".
"Wygrywa najwięcej poprawnych odpowiedzi".
[Greg] Tak jest.
Uczestnicy muszą zapamiętać imiona
całego tego zespołu futbolu australijskiego.
O, Boże.
Nazywamy to "życiem towarzyskim pod wysoką presją".
Będą przechodzić obok i podawać wam ręce.
Musicie spróbować zapamiętać wszystkie ich imiona.
Potem dostaniecie trzech, wybranych przypadkowo,
których przedstawicie Gregowi Daviesowi, Taskmasterowi.
Imiona czy imiona i nazwiska?
Imiona australijskie.
[śmiech]
Och, imiona australijskie.
Alex, zagwiżdż. Zaczynamy imprezę.
Dobrze, wstańcie wszyscy, proszę.
[Josh] To najgorsze, co mnie kiedykolwiek spotkało...
Zaczynamy.
[Alex] Co robisz, Tim?
[Roisin] Oszukuje, jak zawsze.
Nie oszukuję! Mam system.
[dźwięk gwizdka]
- Cześć, jak masz na imię? - Chisel.
[Alex] To jest Chisel.
- Jak masz na imię? - Grilby.
[Alex] To jest Grilby.
- Reggie. - To jest Reggie.
- Gordo. - To jest Gordo.
[Alex] Paddo. To jest Paddo.
- To jest Colonel. - [śmiech]
[Greg] No jasne.
- To jest Dina. - [Frank] Cześć, Dina.
To jest Blanket.
Blanket? [koc]
To jest Yank Tank.
- Clarence. - [Alex] To jest Clarence.
[Frank] Cześć, Clarence.
- To jest Izzy. - [Frank] Cześć, Izzy.
[Alex] To jest Eggsy.
B-Rad. To jest B-Rad.
- [Frank] B-Rad, miło cię poznać. - Trev. Kończymy na Trevie.
[oklaski]
[Greg] To już poznaliście zespół.
Chciałbym, aby Frank jako pierwszy przedstawił mi trzech znajomych.
[Alex] Okej, Frank. Oto twoja trójka.
Mógłbyś proszę przedstawić ich
jak najszybciej panu Gregowi Daviesowi?
Tak, to jest, um...
Bo- Bosun. Bosie.
Er, to jest...
[śmiech]
Blanket.
A, um, to jest...
Jak miałeś na imię?
[śmiech]
To jest, um...
- Uch, Steve. - Steve? Okej.
[śmiech i oklaski]
[Alex] Josh, oto twoja trójka.
Och... Chisel.
Do ciebie wrócimy.
Nie, zostajemy z tobą.
[śmiech]
Yank... Bank?
[śmiech]
Albo... albo... Wank Plank.
- Nie no, na pewno... - [Greg] Na bank wygrasz.
Jakbym to powiedział, to by zareagował.
Nie wydaje mi się, że zareagowałby na "Wank Plank". [deska do walenia konia :)]
[śmiech]
O, Boże.
Źle, ale zgaduję Paddo.
[Alex] Okej, dziękuję, Josh.
[Greg] Bardzo dobrze.
Mogę poznać trzech znajomych Roisin?
Izzy?
Em...
Trev.
Em, ty byłaś bardzo szybka.
To musi być krótkie imię. Um...
Moira.
- [śmiech] - Moira!
[Alex] Dobra robota, Roisin.
Kiedy myślę o szybkości, myślę "Moira".
Romesh, kim są twoi trzej znajomi?
Cóż, to będą trzy imiona, które wymyślę na poczekaniu.
[śmiech]
To jest Snoop Dogg.
[śmiech]
Jest bardzo sexy, nie? Myślę...
Dobra, to mój kumpel, Trev.
To jest Snoop Dogg.
A to...
Jane.
Gdybym nie wiedział inaczej, powiedziałbym, że próbujesz się pozbyć tej figurki.
- [śmiech] - Usiądź, Romesh.
Okej, Timothy. Kim są twoi trzej znajomi?
To jest Dina.
[Greg] Tak?
[chichocze]
Yank Tank.
A to Pan Niegrzeczny Chłopiec.
[śmiech i oklaski]
Kiedy zagwiżdżę gwizdkiem,
jeśli zostaliście nazwani poprawnym imieniem,
odwróćcie się i skierujcie przodem.
[dźwięk gwizdka]
[oklaski]
Policzmy ich.
Podejdźcie niżej i dołączcie do mnie,
zobaczymy, jak to wpłynęło na wyniki.
[oklaski]
No, już.
Każdy uczestnik oddał jedną, nieimponującą poprawną odpowiedź.
[oklaski]
Za co otrzymają po jednym punkcie.
Dobrze. Absolutnie. Bardzo cię szanuję.
Dzięki, stary.
Nie wyobrażam sobie, jak to wpłynęło na ostateczne wyniki.
[śmiech]
Ale zanim wyłonisz zwycięzcę dzisiejszego Taskmastera,
ogłoszę, że przyznaję Joshowi Widdicombe
dodatkowy punkt za dobre zachowanie
podczas liczenia.
[oklaski]
Alex, wyjawnisz proszę dzisiejszego zwycięzcę?
Tak. Więc, na pierwszym miejscu ciągle... Praktycznie prowadził przez cały czas.
- To pan Josh Widdicombe. - [Greg] Josh Widdicombe wygrywa!
[oklaski i okrzyki]
Gratulacje, Josh. Jesteś zwycięzcą dzisiejszego Taskmastera.
Jak się czujesz?
Jak w siódmym niebie.
To tyle na dzisiaj.
Dziękuję wszystkim. Dziękuję, Alex.
I raz jeszcze, Josh, gratulacje.
Możesz teraz podejść i odebrać swoje badziewie.
[okrzyki i oklaski]
I pamiętajcie,
nic wielkiego nie zostało nigdy osiągnięte bez poświęcenia.
Zapamiętajcie te słowa, żyjcie swoim życiem.
Dobranoc.
[oklaski]
[Greg] Josh Widdicombe!
[oklaski]
[Greg] Nie strąć figurki!
[Greg] Pan Josh Widdicombe!
Mogę to zdjąć? Duszę się.
Nie, czekaj. Zwycięzca Taskmastera nie potrafi włożyć swetra?
[śmiech]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy wykonane przez Tribbletown Tłumaczenie na polski wykonane przez Hanny Time