Pistacjowy eklerek.
Dobry wieczór, nazywam się Greg Davies, a program nazywa się Taskmaster.
Dzisiaj, nasi uczestnicy przekroczą połowę sezonu.
Każdy może wygrać, ale dzisiejsze punkty mogą mieć duże znaczenie.
Kto triumfalnie uniesie to zabójczo przystojne trofeum
w zarozumiały sposób pod koniec sezonu?
Czas pokaże.
Poznajmy naszych rywali. To...
Doc Brown.
Joe Wilkinson.
Jon Richardson.
Katherine Ryan.
I Richard Osman.
Po mojej lewej, jak zawsze, jest Alex Horne.
Dlaczego tu jesteś, Alex?
Jako ciacho i administracja. Jakby, um...
Jestem jakby Richardem Osmanem programu.
Ale w programie jest też Richard Osman,
więc to pewnie za dużo Richarda Osmana naraz.
Czuć nadmiar Richarda Osmana.
- [Greg] No. - [Alex] Ale od tego jestem.
O co dzisiaj grają?
Cóż, cieszę się, że spytałeś.
Dzisiaj poprosiliśmy ich o przyniesienie najlepszego gościa na przyjęcie.
Okej? Osoba, która przyniesie najlepszego gościa na przyjęcie
wygra pierwsze punkty programu,
a zwycięzca programu wygra kolację z tymi gośćmi.
- [Greg] Wspaniały pomysł. - [Alex] Dziękuję.
Lubię kolacje i nie cierpię nudnych ludzi.
Joe, zaczniemy od ciebie.
[śmiech]
Er, przyprowadziłem Henry'ego, który jest...
[śmiech]
Szóstym najsilniejszym mężczyzną w Wielkiej Brytanii.
[Greg] I skąd znasz Henry'ego?
Uch, trenujemy w tym samym miejscu.
[śmiech]
Niezwyczajni kumple. Doc, kogo ty przyprowadziłeś?
DJ-a i znakomitego producenta muzyki.
- [Greg] Tak? - [Doc] The Last Skeptik.
- [Greg] Tak się nazywa? - [Doc] Tak.
- [Greg] The Last Skeptik? - [Doc] Ma na imię "The".
The Last Skeptik. [Ostatni sceptyk]
Miałem przynieść Przedostatniego Sceptyka.
[śmiech]
Nie powinno się oceniać ludzi po wyglądzie, ale...
Zgadłbym, że nazywa się DJ Złodziej Samochodów.
[śmiech]
Um, Richard, kogo przyprowadziłeś?
Moim gościem jest ten cudowny dog niemiecki, Fraser.
Który jest najwspanialszym psem, którego spotkacie,
i który spaceruje w parku koło mnie, i jest...
- [wzdycha] - Cudowny.
Myślę, że dogadałby się z Ostatnim Sceptykiem.
O ile Ostatni Sceptyk ma woreczki na kupę w kieszeni,
a podejrzewam, że ma.
[śmiech]
To był rzut monetą
pomiędzy Ostatnim Sceptykiem a moją mamą.
Teraz się cieszę, bo wy byście
obrażali moją mamę przez 10 minut.
Nie obraziłbym twojej mamy,
chyba że wygląda jak kryminalistka.
[śmiech]
Obrażałbyś moją mamę przez 10 minut.
[śmiech]
Em, Jon?
Cóż, myślę, że chciałbyś kogoś z masą dobrych historii.
Kogoś śmiesznego, kogoś, kto lubi jedzenie,
ale nie aż tak, żeby zjeść
48 piersi z kurczaka i 12 jajek podczas kolacji.
Chciałbyś kogoś, kto lubi się napić, ale nie jest alkoholikiem.
Chciałbyś kogoś, kogo podziwiasz.
Moim gościem na przyjęcie jest...
ten koleś.
- [Katherine] Ooo! - [Richard] Nie, no.
Ty czarusiu. Byłem pewny, że to będzie twoje zdjęcie.
[śmiech]
Katherine, kogo przyprowadzasz na przyjęcie?
Najważniejsza w świecie jest rodzina.
Dawno nie widziałam się z młodszą siostrą.
Jest jak lepsza wersja mnie, którą każdy lubi.
Potrafi zrobić szpagat. Jest barmanką.
Moja siostra Kerrie przyleciała tu z Kanady.
[Greg] Ło.
[Greg] Oo.
Jest super. Była w Rezydencji Playboya.
Zna masę historii. Nie ma zahamowań. Polubilibyście ją.
[Greg] Super. Cóż, nie mogę się doczekać
- kolacji z nią. - [Jon kicha]
Przepraszam.
[śmiech]
To się zdarza, kiedy ktoś powie "Rezydencja Playboya".
[śmiech]
- Chcesz je ocenić? - Tak.
Kto jest twoim ulubionym gościem na przyjęcie?
Nie zdecydowałem jeszcze, czy pójdę na przyjęcie,
więc ja jestem na końcu.
[śmiech]
Szósty najsilniejszy człowiek w Wielkiej Brytanii.
- Chciałbym go poznać. - Tak.
Bo możemy pogadać o naszych kratach na brzuchu.
Dam go na pierwsze miejsce.
A potem dam twoją siostrę, bo
wierzę ci, że potrafi zrobić szpagat.
[śmiech]
DJ-a dam na trzecie miejsce,
bo byłem bardzo niemiły co do człowieka, którego nie znam.
I daję psa na czwarte miejsce,
chociaż kocham psy, to mój werdykt.
- Jesteś ostatni? - Ostatni, tak.
Jesteś najgorszą osobą? Nie, okej.
Nie zdecydowałem jeszcze, czy pójdę,
więc nie mogę dać siebie wyżej.
Jeśli pójdę, będę zajebisty na tej imprezie.
[śmiech]
Dobrze. Więc, zwycięzcą jest Joe Wilkinson.
- [Greg] Tak jest. - [Alex] Nie do wiary.
[oklaski]
[Katherine] Dobra robota, Joe!
Okej, przejdźmy do pierwszego właściwego zadania.
Alex, co teraz?
Raczej kto teraz. Zobaczmy.
Dobra.
- Hej. - Cześć.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jest pan... burmistrzem?
Tak.
Takim, prawdziwym?
- Prawdziwym burmistrzem. - Prawdziwy burmistrz.
[Burmistrz] Dzień dobry, miło pana poznać.
I pana. Dobrze pana znowu zobaczyć.
- Miło panią poznać. - Dzień dobry, i pana.
Jest pan młody jak na burmistrza.
Tak. Tak, jestem.
Co to jest "C-L-L-R"?
- "Councillor". [radny] - Councillor!
Jestem Richard.
- Cześć, Richard. Peter. - Miło cię poznać, Peter.
Ciebie też.
Sama przyjemność. Jesteś burmistrzem?
- Jestem. - O, rany.
Super pan wygląda.
Jak, um... jak tam pana dzień? Dobrze?
Zupełnie nieźle. Jak pana dzień?
Do dupy.
[śmiech]
To zaszczyt, chyba.
Nigdy nie spotkałem burmistrza, więc...
"Zaimponuj temu burmistrzowi. Masz maksymalnie 20 minut".
"Twój czas jest liczony od teraz".
[śmieje się] "Masz maksymalnie 20 minut".
Łatwo panu zaimponować, Peter?
- Nie. - Nie.
[oklaski]
[Doc] O, Boże.
Muszę stąd iść.
Zanim skupimy się na zadaniu. Interesujące...
Te dwa końce.
Bardzo różne podejścia do władzy.
Doc, "To zaszczyt, chyba".
Podczas gdy Richard Osman, niezwykle spolegliwy.
- Dobrze jest być uprzejmym, nie? - [Greg] Nie no, miłe to.
Jak sprawdzisz, Greg, to pasuje do stanowiska, nie?
"To zaszczyt... chyba".
"Burmistrz... Chesham".
Wiesz, o czym mówię?
[śmiech]
[Greg] Możemy zobaczyć, jak niektórym poszło?
- Oto Joe i Doc. - Chyba.
Naprawdę jest pan burmistrzem?
Jestem absolutnie na 100% burmistrzem, tak.
Uch.
Dobra, Peter.
- Dobrze. - [Peter] Okej.
Wymyślę coś.
Trudne to.
Nigdy wcześniej nie musiałem imponować burmistrzowi.
- [Joe sapie] - [śmiech]
[Doc śpiewa] ♪ Wiem, że z pucybuta stanę się milionerem ♪
♪ Jeśli tylko powiesz, że ci zależy ♪
♪ I chociaż moja kieszeń jest pusta ♪
♪ Byłbym milionerem ♪
[okrzyki i oklaski]
[Katherine] Super.
[sapie] Kupiłem panu, uch...
Kupiłem panu coś.
42... 42 Calippo.
- [Peter] Świetnie. - [śmiech]
Osiem puszek mocnego piwa.
Fantastycznie. Ma znaczenie, że jest ich 42?
Tylko tyle mieli.
- Tyle mieli? - [śmiech]
No dobra, Peter.
♪ Otwórz ramiona i otwórz drzwi ♪
♪ Powiedz, że jesteś moja na zawsze ♪
[śmiech]
[Peter] Zdrowie.
[Joe] Calippo?
Jasne, czemu nie.
♪ Mój los zależy od Cie-e-e-e-bie ♪
[wydycha]
[Doc] Dzięki.
- Dziękuję bardzo. - Bardzo fajnie. Dziękuję bardzo.
- Do następnego razu. - [śmiech]
Masz coś jeszcze robiącego wrażenie
oprócz Calippo i piwa?
Piętnaście funtów.
[śmiech]
Tyle mi zostało.
[Peter chichocze] Przekupywanie polityka, ech?
Tak. Zawsze działało, nie?
[śmiech]
Na zdrowie.
[oklaski]
Interesujące, że bardzo dobry raper...
zdecydował się... powiem, "zmolestować" piosenkę.
Ta fryzura mówiła mi "musicale", nie?
- Włosy burmistrza mówiły "musicale"? - Tak, jego włosy mówiły "musicale".
Uznałem, że nie doceni rapu.
Jego włosy powiedziały mi "Calippo".
[śmiech]
Kogo zobaczymy teraz? Katherine i Richarda?
Tak, pójdźmy z tamtej strony. Katherine i Richard.
Uch, zaimponować ci...
Powiem tak. Dlaczego nie miałbym napisać ci wierszyka?
[Richard] O Chesham?
- Dzień dobry, wysoki sądzie. - Witaj z powrotem.
Okej, przemyślałam, co może panu zaimponować.
- Tutaj jest herbata. - O, dziękuję bardzo.
Nie ma za co. Znam język pana kraju.
Któremu pan... przewodniczy.
Wiem, że zajmuje się pan marketingiem edukacji.
Tak.
Więc lubi pan dzieci, i pomyślałam...
W szkole, zawsze śpiewaliśmy
"O Canada" codziennie rano.
[Peter] Okej.
Pomyślałam więc, cokolwiek wasze dzieci robią w szkole,
wywalcie to, i zamiast tego niech
śpiewają hymn na pana cześć.
Dobrze.
Tak, więc chciałabym go teraz zaprezentować.
Świetnie!
[rapuje] ♪ Słuchajcie, dzieciaki. Wywalamy Ojcze Nasz ♪
♪ Wspierajmy naszego gościa, to burmistrz miasta Chesham ♪
[śpiewa] ♪ Oto Peter Hudson ♪
♪ Wiesz, że można mu zaufać, tak ♪
[śmiech]
[rapuje] ♪ Jest sexy? Potwierdzam ♪
♪ Brązowe włosy, brązowe oczy, konserwatysta ♪
♪ Wolontariusz, ale to nie wszystko ♪
♪ Trójka dzieci, ale tylko jedno z jego jajek ♪
[śpiewa] ♪ Oto Peter Hudson ♪
♪ Wiesz, że można mu zaufać, tak ♪
[śmiech]
[rapuje] ♪ Rekreacja i sztuki ♪
♪ Zainteresowania: jedzenie i rzutki ♪
♪ Organizuje Dial-a-Ride ♪
♪ Polityk z niczym do ukrycia ♪
[śpiewa] ♪ Oto Peter Hudson ♪
♪ Wiesz, że można mu zaufać, tak ♪
Świetne.
- Dziękuję. - Umiesz googlować.
♪ Oto Peter Hudson ♪ Wszyscy!
♪ Wiesz, że można mu zaufać, tak ♪
Założyłam też hip-hopowe spodnie.
Nie uszło mojej uwadze.
- [śmiech i oklaski] - ♪ Oto Peter Hudson... ♪
Pewnego dnia, na jarmark w Chesham,
przybyłem by spotkać burmistrza.
Mocną ma szczękę i rysy twarzy,
to król Chesham, mój nowy kumpel Peter.
W Peterze podkochują się wszyscy
w tym mieście kozaków i mieście pędzli.
Wrogów ma mnóstwo, ale wykopuje ich
z Aylesbury, Chartridge i High Wycombe.
Amersham nas gówno obchodzi.
Chesham, trzecie największe miasto w Bucks.
- Świetne!
[oklaski]
Dobra, wyjaśnijmy coś szybko.
Peter nie przewodniczy całemu krajowi,
- tylko jego części. - Chciałabym, żeby przewodniczył.
Po tym hymnie, powinien.
Tak, spędziłam 30 lat ucząc się twerkować w taki sposób.
Twerkowanie było super, i jest pewny, że mówię w imieniu wszystkich,
kiedy mówię: "Żonglerzy, mamy was w dupie".
To statystyka. Ponad 30% ludzi potrafi żonglować,
ale ponad 75% ludzi nie cierpi żonglowania.
Więc to obejmuje 5% ludzi, którzy potrafią żonglować.
[śmiech]
To musimy zobaczyć, jak bardzo potrafi zaimponować Jon Richardson,
a potem usłyszeć opinię samego burmistrza.
To wszystko w drugiej części. Do zobaczenia.
Witamy ponownie w Taskmasterze, gdzie czworo zawodowych komików
oraz człowiek od podawania faktów, Richard Osman...
[śmiech]
...grają o niezwyczajne przyjęcie.
Alex, co się działo?
Próbowali zaimponować burmistrzowi Chesham.
Peterowi Hudsonowi. Oczywiście.
I do tej pory, kupili mu alkohol,
oraz rapowali i śpiewali.
Został nam tylko Jon. Chcecie go zobaczyć?
Nie, dajcie mi po prostu ostatnie miejsce.
Teraz bardzo chcę zobaczyć.
Niedobrze mi. Nie będę tego oglądał.
To ja sobie... jak będzie leciało.
[śmiech]
- [Katherine] Nie przejmuj się. - [Jon] Puszczacie to?
Obawiam się, że pokazujemy.
[Jon] Dobra, do zobaczenia.
[śmiech]
[Jon] Jest pan głodny?
Właśnie zjadłem.
Em, lubi pan sport?
- Nie. - Nie?
Nie. Zbudowany dla przyjemności, nie dla szybkości.
Lubi pan jakieś cyrkowe rzeczy?
Nie myślę o tym za często, jeśli mam być szczery.
Co pan-- Co pan-- O, Boże. Nie mogę myśleć.
Chciałby pan zobaczyć film z wielorybem?
Film z wielorybem?
Tak, zobaczyłem wieloryba w Ameryce.
Co pan o tym sądzi?
[śmiech] Co to jest, pana zdaniem?
[Peter] Uch, boję się myśleć.
Kanapka?
To pistacjowy eklerek.
Pistacjowy...? To nawet imponujące.
[śmieje się] TAK! Tak!
[Peter] Lubię pistacje.
Zaimponował pistacjowy eklerek.
Upiekł go pan?
Nie, kupiłem.
O, to mniej imponujące.
"Dość imponujące" już zostało zarejestrowane.
Czasem... potrafię wydać dźwięk jak delfin.
[wydaje dźwięk]
O, to... nie to.
[klikający dźwięk]
Nie to. Przepadł.
W okresie dojrzewania.
Ostatecznie zaśpiewam panu piosenkę, nie, Peter?
- Tak się to skończy. - [Jon] Została mi minuta.
Ostatecznie wykrzyczę panu piosenkę w twarz.
Nie chcę śpiewać panu piosenki.
[śmiech]
Mam wrażenie, że jeśli tu zaśpiewam i zatańczę...
Tak.
[Jon] Ja muszę ze sobą żyć.
A moja żona musi żyć ze mną.
To prawda.
Jest to zagrożone, jeśli zaśpiewam.
Er...
Jeśli wygoogluję "imponujące rzeczy"...?
Cholera.
Nie poszło tak, jak liczyłem, Peter. Nie będę udawał.
[Eagles - Desperado] ♪ D-e-e-e-sperado ♪
♪ Why don't you come to your senses? ♪
♪ You've been out ridin' fences ♪
♪ For so long now ♪
♪ And you're a hard one ♪
♪ I know that you've got your reasons ♪
♪ These things that are pl-e-e-asin' you ♪
♪ Can hurt you sometimes ♪
[śmiech]
Ciągle mniej imponujące niż cholerne zdjęcie eklerka.
[śmiech]
O, Boże. O, Boże.
- Okej. O, Boże. - [Peter się śmieje]
[oklaski]
Interesujące, nie? Bo można się spierać, że
Jon ma dużo lepszy głos niż Doc.
Na pewno. Nie ma wątpliwości.
A mimo to, było dużo bardziej żenujące.
Kiedy na co dzień zajmujesz się rozrywką,
a zadanie brzmi "zaimponuj komuś",
i ty robisz takie coś...
Należy zadać poważne pytania co do--
Nie no, ludzie mi płacą, żeby mnie zobaczyć.
Nie mogę już tego robić.
Na scenie opowiadasz o eklerkach?
[śmiech]
Co prawda, ze wszystkiego, co zobaczył...
najbardziej zaimponowała mu jedna rzecz.
Cóż, mamy dokładne oceny burmistrza.
Poprosiliśmy go o ocenę. Więc...
Zobaczymy, jak bardzo mu zaimponowaliście.
- [Alex] Tak. - [śmiech]
Okej. Jona oceniłbym na
5 na 10.
Docowi świetnie poszło. Ocenię go na
7 na 10.
Na imponującej skali, ocenię Katherine
8 na 10.
Uznałbym, że najbardziej imponujące z próby Joego
były 42 lody i 8 puszek mocnego piwa.
Oceniłbym to na
7 pod kątem zaimponowania.
Richard Osmond, oceniłbym go na
8 na 10 na skali zaimponowania.
Uważam, że wierszyk i żonglowanie
naraz były szczególnie imponujące.
[oklaski]
Więc teraz masz robotę, Greg.
Nie potrafił rozdzielić tej dwójki i tej dwójki.
Po pierwsze, kogo chcesz dać na czwarte?
Ci dwaj dostali 7, a ta dwójka dostała 8.
[Greg] O, to bardzo trudne, nie?
Bo już obraziłem żonglerów.
- [śmiech] - Już.
Ale dam Katherine
- przed Richardem, obawiam się. - Tak!
[Alex] Okej, więc Katherine na pierwszym.
Prosty wybór pomiędzy tymi dwoma.
Kto nie chciałby 42 Calippo, nie?
[Greg] Więc, Joe na trzecim.
Kolejność to Katherine, Richard, Joe, Doc i Jon.
[Greg] Bam! Zrobione.
[oklaski]
Komu idzie najlepiej, Alex?
Cóż, Richmond jest trzeci.
Kto? Kto jest trzeci?
[Alex] Richmond Osmond.
Na drugim jest Joe Wilkinson.
[Greg] Ooo!
A na pierwszym, Katherine Ryan!
[oklaski]
Super. Teraz następne zadanie.
Okej. To jest piękne i artystyczne, tak jak prosiłeś.
- Ooo. - Okej.
Cześć.
- [Alex] Cześć, Katherine. - Cześć.
- [Alex] Jak leci? - Dobrze. Jak tobie?
[Jon] "Stwórz najbardziej niespodziewaną sylwetkę na tym ekranie".
[Joe] "Masz 30 minut".
[Katherine] "Twój czas jest liczony od teraz".
Używacie tych słów, typu "niespodziewany".
[Richard] Dobra. Najbardziej niespodziewana sylwetka na tym ekranie, tak?
To trudne.
[Doc] Zawsze potrafiłem tylko
tego strasznego małego, wiesz. Tego gościa.
[Alex] O, tak.
[Doc] Każdy to potrafi.
- [Alex] Fajne to, ale... - [Doc] Dosłownie każdy.
[Joe] Porusz się.
[Katherine] Powinna być puenta. Ujawnienie.
[Richard] O, dobre. Fajne.
Ma dobry profil, nie, Alex?
Mógłbyś być na monetach, Alex.
[Jon] Co oznacza "niespodziewana"?
- [Alex] Okej. - [Doc] Zabieram się.
- [Doc] No. - [Alex] Tak.
[oklaski]
RAAAA!
[śmiech]
To oznacza niespodziewane.
Rozumiem.
Zamysł jest taki, żeby zbudowali coś po jednej stronie ekranu,
żeby po drugiej była niespodziewana sylwetka.
Więc musimy zobaczyć to i pomyśleć "ciekawe, co to?"
I potem się zdziwić.
Taki jest zamysł, tak.
[śmiech]
Chcesz zobaczyć, czego użył Doc po drugiej stronie sylwetki?
Tak, bardzo.
[Alex] Okej, to zrobił to.
Użył piły, czaszki, kształtu rozbryzgu krwi...
[Greg] Nie no, spodziewam się
czegoś typu atak na jelenia
i krew na podłodze.
Więc, o ile to nie jest to...
[śmiech]
Cóż, nazwał to "Dlaczego?", a to jego sylwetka.
Okej.
"Dlaczego?"
[strzał z broni]
[śmiech]
[oklaski]
Martwię się trochę mniej.
[śmiech]
Bardzo fajny obrazek.
Niespodziewany? Nie.
Nie.
Chcesz zobaczyć, czego użył Richard do swojej sylwetki?
- Nie, no. - Bardzo.
Bardziej intrygujące, moim zdaniem.
Użył pokrywy od śmietnika, miski i małej statuetki.
- [Alex] Czego się spodziewasz? - [Richard] I karteczki.
I karteczki, tak.
Autentycznie nie wiem, czego się spodziewać.
O, ekscytujące.
Dobry początek, nie?
Okej, oto sylwetka Richarda.
[nagranie Neila Armstronga] To mały krok dla człowieka...
A wielki skok dla ludzkości.
[śmiech i oklaski]
[laserowe dźwięki]
[nagranie z Apollo 13] Dobra, Houston, mamy problem.
Tu Houston, powtórz, proszę.
Houston, mamy problem.
[krzyk człowieka]
[oklaski]
PRAWDA O KSIĘŻYCU
Nie no, szczerze, to było super.
Absolutnie świetne.
To materiał dokumentalny z faktycznego wydarzenia.
Zobaczmy, czego użył Joe.
- Joe wybrał prostszą technikę. - [Joe] Aaa...
Joe użył kartonu. Zawiesił karton na żyłce,
i poruszył ją własnym oddechem.
Cóż, nie wiem, co to będzie.
Cóż, to.
TWARZ NARKOMANÓW [taneczna muzyka]
[śmiech]
[oklaski]
To byłoby bardzo innowacyjne, jakbym nie myślał,
że powstało przez długie lata nadużywania narkotyków.
Nie mogę się doczekać żeby zobaczyć sylwetki Katherina i Jona,
ale muszę, bo teraz czas na reklamy.
Tak to działa. Do zobaczenia.
Witamy z powrotem w Taskmasterze, gdzie pięcioro uczestników
walczy o kolację z Ostatnim Sceptykiem oraz ze mną.
[Greg] Tak, walczą.
A teraz, tworzą mi sylwetki z cieni.
Tak, zobaczyliśmy kilka zaskakujących cieni.
Jeszcze zobaczymy Jona i Katherine.
[Alex] Pomyślałem, że najpierw zobaczymy kulisy obrazka Katherine.
To były jej składniki.
[Alex] Dużo się dzieje.
[Greg] Albo ambitnie, albo to załamanie.
Myślałam, że mieliśmy użyć dużo dziwnych rzeczy.
Użyłaś dużo dziwnych rzeczy.
- [Alex] Jakiś pomysł, co to, Greg? - [Greg] Jasne, że nie.
[śmiech]
[Greg] Wygląda jak Karate Kid.
[Alex] Blisko. Oto sylwetka.
KRÓL LEW ODRZUCONE UJĘCIA [bębny plemienne]
[Katherine piskliwie ryczy]
[skrzek]
Pokaż nam dziecko!
[kwilenie]
[oklaski]
Możemy znowu zobaczyć obrazek?
Tak.
Była scena, zanim Król Lew został w pełni zedytowany,
gdzie ktoś unosi odciętą głowę konia?
[śmiech]
To było niespodziewane.
Użyła klamerek, barwnika, Marmite, piłek golfowych, spinek,
kawy, sosu chilli, i zrobiła afrykańską sawannę.
Więc, chyba jest niespodziewane.
Niespodziewane, jeśli rozpoznaję w tym afrykańską sawannę.
Nie no, ja rozpoznaję to jako szajs złożony do kupy.
Jest jeszcze jedna osoba, która może to potencjalnie uratować.
Pan Jon Richardson.
Nie będę tego oglądał.
[śmiech]
Cóż, Jona... Jona było prawie piękne.
Zobaczmy. Użył tego.
Użył czerwonego balona, manekina, i trochę masy klejącej.
Mozolił się przez 15 minut i stworzył tę...
sztukę operowo-baletową. Oto ona.
[przejmująca muzyka]
[Jon piskliwie] O, nie! Zgubiłem balon!
[śmiech]
[grubym głosem] Ale przybyłem, żeby zgubić mój balon.
UTRACONY BALON
[oklaski]
To historia o przemianie chłopca w mężczyznę.
Rozpoznał, że lubi bawić się swoim balonem,
balon go opuszcza, wtedy staje się...
w pełni nabrzmiały.
[śmiech]
Chyba wszyscy wiemy, że utrata balona--
Odlatujący balon to najsmutniejsza rzecz, jaka może się wydarzyć.
[Greg] Oczywiście. Okropne.
A jednak, zrobiłem z tego coś erotycznego...
co jest chyba niespodziewane.
Moim zdaniem było bardzo... piękne.
[śmiech]
To, mamy Króla Lwa, Atak na księżyc,
Twarz na kwasie, Zwierzęcy atak
i Balonowe nabrzmienie.
To jak okropny rok dla Oscarów, nie?
[śmiech]
Okej, daję Doca na ostatnie miejsce. Przepraszam, Doc.
Było okropne.
Króla Lwa dam na czwarte miejsce,
bo chociaż użyłaś dużo ciekawych rzeczy,
nie wyglądało jak Król Lew.
Twarz na kwasie, bardzo mi się podobała.
- Dziękuję, dużo dla mnie znaczy. - [Greg] Fajne.
Atak na księżyc był bardzo wierny,
ale nie przebija piękna zamiany
chłopca w mężczyznę. Wygrywa Jon Richardson.
[oklaski]
Alex, jakie jest następne zadanie?
Mamy bardzo szybkie zadanie, i to jest tylko dla ciebie.
- Chyba ci się spodoba. - O!
Dzień dobry.
[Alex] Cześć. Cześć, Doc.
Przegródka-- O, patrzcie!
Jest moje imię.
Okej. Cześć.
[cicho] O, tak.
To pieniądze, nie?
[Alex] Tak.
"Kup prezent dla Taskmastera".
"Masz 20 tygodni".
20 tygodni!
Cool. Da się zrobić, nie?
[Alex] Mh-hm.
Więc, 20 funtów...
Mam mu kupić coś, co mu się spodoba?
Wkurzy go?
Żadnych wskazówek?
- 20 tygodni, 20 funtów. - [Alex] Mm-hm.
Nie-- mogę wydać więcej niż to, nie?
[Alex] O, byłoby miło.
Albo mniej.
[Alex] Cokolwiek, co twoim zdaniem ucieszy Taskmastera.
[Jon] Jasne.
Prezent za 20 funtów.
[Alex] Jak dobrze znasz Taskmastera, Joe?
Grega?
Nigdy o nim nie słyszałem.
Mieliśmy ostatnio się spotkać,
ale powiedział, że pracuje.
Może kupię mu, uch...
Kalendarz. Żeby lepiej planował swój czas
i nie zawodził ludzi na ostatnią chwilę.
Mogę kupić mu zestaw prezentów?
[Alex] Możesz.
Hmm.
Coś do przemyślenia.
[oklaski]
Świetnie. Od razu coś wyjaśnię, zanim zobaczymy prezenty.
Miałem ostatnio spotkać się z Jonem.
Mieliśmy obejrzeć razem grę w rzutki w styczniu.
Niestety, naprawdę wypadło mi coś w pracy.
Napisałem do niego, szczerze przeprosiłem.
- I nie odpisał, więc... - [śmiech]
Cieszę się, że nie spędzam czasu
z takimi pasywno-agresywnymi ludźmi, jak ty.
[śmiech]
Tak, ty nie brzmisz pasywno-agresywnie, stary. Nie martw się.
Okej, Richard, powiedz nam o swoim prezencie.
Dobrze, słuchaj. Wiem, że kochasz rzutki,
i uznałem, że 20 funtów to pewnie za mała kwota,
w porównaniu z tym, ile powinno się na ciebie wydawać.
Więc postawiłem ryzykowne zakłady w PDC Premier League rzutek.
Ale wygrałem, co się przydało!
Możemy zobaczyć kilka z nich.
- Dave Chisnall dał mi wygraną. - [Katherine] Łoo!
Wright, Lewis i van Gerwen wygrali dla mnie przy 9/1.
Więc uzyskałem w sumie 250 funtów, które przekazałem w twoim imieniu
cudownej organizacji charytatywnej o nazwie Child's I,
która opiekuje się porzuconymi dziećmi w Ugandzie.
I za to mogą pozwolić sobie przez trzy miesiące--
[śmiech]
Przez trzy miesiące na opiekowanie się dziećmi
porzuconymi na ulicach Kampali.
I mają dla ciebie też małą wiadomość, jako podziękowanie.
Dobra.
[śmiech]
Dzień dobry, Taskmasterze. Jestem Harriet, opiekunka w Ugandzie,
pracuję w Fundacji Child's I.
Twój prezent zapewnia Annabelle moją miłość, opiekę i ochronę
aż nie znajdziemy jej rodzinę na zawsze.
Dziękuję, Taskmasterze.
- [oklaski] - Ciężko z tym rywalizować.
Nie no, szlachetne, kreatywne.
Wielu ludzi nie dałoby tego na ostatnie miejsce. Kto teraz?
[śmiech]
Może Joe? Zobaczmy, co przyniósł Joe.
[śmiech]
To toster?
[śmiech]
Zaryzykowałem...
Tak?
Może lubisz narty wodne.
[śmiech]
- [Joe] Fajne, nie? - [Jon] Są antyczne?
- [Joe] Są antyczne, tak. - [Greg] Są? Ooo.
Nie-- nie mogę zagwarantować, że uniosą się na wodzie.
20 funtów?
Tak.
Bardzo miły prezent.
- Dobra robota. - Dzięki.
[Joe rechocze]
[śmiech]
- Teraz Jon? - Tak.
Więc, to książka kucharska.
Ale to przepisy z filmów, więc są fikcyjne.
Ale pokazuje jak zrobić, na przykład,
Big Kahuna Burger z filmu Wściekłe psy.
Chleb lembas z Władcy pierścieni.
Piwo kremowe z Harry'ego Pottera.
I kosztowała tylko 12,99 funtów, więc masz też 701 cukierków za pensa.
[śmiech i oklaski]
Nie podoba mi się książka, będę z tobą szczery.
Nie lubię tego rodzaju nowatorskich bzdur.
Ale odzyskałeś honor cukierkami.
[śmiech]
Kto teraz?
Zobaczymy prezent Doca Browna?
- Tak. - Okej.
Nie chcę o tym opowiadać, chcę, żebyś otworzył
i zobaczył, czy to cokolwiek dla ciebie znaczy, bo...
Zaryzykowałem. Nie wiem, czy mi wyszło.
Bazowałem na czymś, co powiedziałeś kiedyś w wywiadzie.
- [Katherine] Mmm. - [Richard] Policjantom.
[śmiech]
Świetne.
To gra, którą wymyśliliśmy z Markiem Andrewsem i moją siostrą
kiedy byliśmy dziećmi, o nazwie Wściekły Morderca w Kasku...
[śmiech]
...w której moja siostra, wtedy miała 11 lat,
miała na sobie ten kask, a wtedy my wyskakiwaliśmy z kijami do krykieta...
[śmiech]
...i waliliśmy ją w głowę!
Świetny prezent.
[oklaski]
Został jeszcze jeden prezent.
- O, Katherine! - Jeszcze jeden, od Katherine.
To... jak masz na imię?
Greg.
[śmiech]
Nie-e-e...
Ta-a-ak...?
[śmiech]
♪ Zmieniłam je ♪
[śmiech]
Kupiłam ci metr kwadratowy ziemi,
który nadaje ci tytuł lorda,
więc teraz nazywasz się Lord Greg Davies!
TAK!
[oklaski]
[Greg] Za 20 funtów?
Tak, to jakiś dziwny kruczek prawny, bo wy jesteście tu dziwni,
i ludzie z brytyjskimi orderami i tak je kupują.
To naprawdę toksyczne pustkowie.
To po prostu sposób na wykorzystanie waszego absurdalnego systemu.
[śmiech]
Proszę właściwie.
To sposób na wykorzystane absurdalnego systemu w tym kraju--
Wasza...?
- Wasza wysokość. - Lordowska mość.
[oklaski]
Wasza lordowska mość.
[Greg] Trudne, nie?
Więc, czyj był najgorszy?
Na ostatnie daję Richardsona.
Sukinnn... sukinlord.
[śmiech]
Potem narty.
Uch.
O, rany. Trudne, bo wszyscy wiemy, że powinienem dać Richarda na pierwsze.
Powiem tylko, dla ułatwienia,
prezent już został przekazany, i spowodował dobro.
Nie mam problemu z trzecim miejscem.
Tak, ale wyglądam jak dupek, nie?
Będą podekscytowani, kiedy usłyszą,
że te 250 funtów dostali od lorda.
O, rany.
Okej. Daję Osmana na pierwsze.
[Katherine] O!
Muszę.
Dla mojej publiki.
[śmiech]
Ale szybko daję dalej lordostwo Katherine,
bo na samą myśl o lordostwie mam wzwód.
I, em, Doc Brown.
Wiesz, dziękuję za poszukiwania.
Przez to pomyślałem, że cię obchodzę.
- Nie ma za co, mój lordzie. - [Alex] Zwycięża Richard Osman.
- [Richard] Dziękuję. - [Greg] Super.
[oklaski]
Mam ochotę na kolejne zadanie.
To zadanie, lordzie Davies, jest bardzo dobre.
- Cześć, Alex. - Cześć.
Zostań tutaj.
Co to u diabła jest?
[Katherine] Hej!
- [Doc] Jak leci? - Dobrze! Jak tobie?
Cool, wiedziałeś, że mnie spotkasz?
Nie, myślałem, że to ściśle zabronione.
[Doc] No, no, no...
- [Doc] Sprawa się komplikuje. - [Katherine] TAK! Hej!
- [Joe] Cześć! - Jak leci?
- Jak się masz, Joseph? - Cześć, stary.
- Cześć! - Hej, Jon!
[obaj] Jak leci?
[Richard] Nie wiedziałem,że tu będziesz.
[Jon] Ja nie wiedziałem, że ty tu będziesz!
[obaj] Jej!
Więc, to zadanie zespołowe.
Będziecie pracować razem.
- [Josh] Cześć, Alex. - [Jon] Patrz, kto to!
- [Richard] Cześć, stary! - Cześć! Jak leci?
- [Richard] Co? - [Jon] Cześć.
O co chodzi? On był w poprzednim sezonie.
Josh spróbuje pomóc wam wygrać po 5 punktów.
To jak wtedy, kiedy spotkało się trzech Doktorów Who.
Możecie wszyscy wygrać.
Albo wszyscy przegrać.
Tu nie ma indywidualnych punktów. Więc, powodzenia.
Za mną widzicie budynki gospodarcze Taskmastera.
As, dwa i trzy.
- Mam trzy karty. - [Richard] Och, okej.
Wybierzecie po jednej, dobrze?
A potem przejdziecie do budynku.
- [Richard] Powodzenia, panowie. - [Josh] Powodzenia.
[Jon] Powodzenia.
[Doc] Co tu mamy? Warzywa.
Czarne opaski. Pewnie na oczy.
[Josh] Och! O, nie.
Właśnie zauważyłem opaskę na oczy.
Mam im to przeczytać?
[Alex] Jak tylko chcesz, Josh.
[Josh krzyczy] Gotowi?
"Zasłoń oczy opaską..."
"Potem poproś, żeby osoba najbliższa ciebie otworzyła swoja zadanie".
[Doc] Joe!
Halo!
[Doc] Możesz otworzyć zadanie!
Dziękuję!
[Josh] Richard!
Tak, Josh?
Otwórz zadanie!
Dobra, rany.
"Włóż zatyczki do uszu
i ochraniacze na zatyczki".
"Po tym, czytaj dalej".
[Richard] Josh?
Tak?
Wkładam zatyczki do uszu, a potem słuchawki.
Więc od tej pory niczego nie będę słyszeć, okej?
Kuźwa mać.
[śmiech]
Gra muzyka.
"Musisz pozostać na swojej scenie".
"Poproś następną osobę, żeby otworzyła zadanie".
[Richard] Jon, otworzysz swoje zadanie?
"Nie czytaj na głos".
[Alex] Co jest napisane, Jon?
[śmiech]
[Alex] Jeśli czegoś nie rozumiesz, możesz mnie zapytać.
Och, dobrze rozumiem.
- [Alex] Okej. - Oszalałeś.
[śmiech i oklaski]
Zupełnie, jak kiedy spotkało się trzech Doktorów Who.
Zupełnie nie.
Fajnie znowu zobaczyć Josha Widdicombe.
Człowiek, który potrafi kupić prezent.
Ma na stopie wytatuowane moje imię z poprzedniego sezonu, oczywiście.
- Mały kumpel dla Jona. - Tak.
Cóż, musieliśmy was wyrównać.
To pierwsze zadanie zespołowe w tym sezonie,
i oczywiście jedno z nich nie widzi,
jedno nie słyszy, jedno nie mówi.
Okej, przerwijmy tutaj.
Zróbmy krótką przerwę i podsumujmy wszystko po.
Do zobaczenia.
Witam z powrotem w ostatniej części programu,
gdzie nasi uczestnicy są niebezpiecznie blisko
wygrania biletu na najbardziej niezręczne przyjęcie na świecie.
Ale najpierw musimy zakończyć zadanie.
Chcesz zobaczyć, jak poradzili sobie Katherine, Doc i Joe?
Tak.
Okej, i to powinno dobrze wyjaśnić zadanie.
Nie mogę tego przeczytać!
Mogę podejść?
Ale według tego muszę zostać!
SMS?
Masz mój numer?
Chcesz mój numer?
0... 7...
Kurde, jaki jest mój numer?
[śmiech]
- [dźwięk telefonu] - "Potrzebuję ziemniaka".
- [dźwięk telefonu] - "Ale nie mogę mówić ani iść".
Okej. Ja nie słyszę, ale masz ziemniaka?
[Doc] Na pewno mam pasternak i marchewki.
Masz ziemniaka?
Okej, um... czekaj...
Pokaż!
To ziemniak?
Wygląda jak cebula!
Cebula? Cholera.
Dobra, czekaj.
Co robisz?
Grzebię w--
To pasternak! Pokazuj mi!
[Doc się śmieje] Nie ma sensu, żebym mówił, co robię, nie?
Właśnie się zorientowałem.
[Joe] Ile ty tego masz--
Tak! To!
Możesz opuścić scenę?
Nikt nie powiedział, że nie mogę.
Dobra, idź do przodu.
Skręć w prawo!
O, nie, sorry. W drugą stronę!
Skręć trochę w lewo!
Teraz do przodu.
Idź dalej. Idź dalej.
Skręć trochę w prawo.
Właśnie. Teraz do przodu. Tam.
Idź dalej! Idziesz prosto w jej kierunku.
Nic nie ma po drodze.
Wnioskuję, że Katherine nie może mówić.
[Joe] Idź dalej! Ona nie może mówić, przy okazji.
- [Doc] Tak, zgadłem. - [Joe] Nie może mówić.
Jeszcze metr!
Nie możesz mówić. Potrzebny ci ziemniak.
- [dźwięk gwizdka] - [Katherine] TAK!
- To wszystko? To musieliśmy zrobić? - [Katherine] Tak!
[Doc] O, super.
- [Katherine] Dobra robota! - [Doc] Zmieściliśmy się w czasie?
Cóż, to wyścig z drugim zespołem.
[Doc] O, cholera. Osman ma dłuższe nogi.
Skończyliśmy!
[śmiech i oklaski]
To ciekawe, że Joe
w wełnianej czapce i słuchawkach,
wydzierający się w parku
to normalny widok.
[śmiech]
Teraz czas na powrót Josha, z Richardem i Jonem.
[cicho] Nic nie widzę.
Zupełnie nic nie widzę.
[śmieje się]
Josh!
Cześć.
[Richard] Jon potrzebuje ziemniaka.
Jon potrzebuje ziemniaka?
- Tak. - Dobra.
Na razie żadnych ziemniaków.
Tu chyba nie ma ziemniaków.
Mam ziemniaka!
Richard? Richard? Och, Jon?
Dobrze ci idzie, Josh.
Słyszycie mnie?
Możesz szybko tam przejść.
Masz pustą drogę.
Dawaj mi wskazówki.
Trochę w lewo.
Dobrze. Trochę bardziej. Tak, dobrze.
Idź dalej. Możesz szybciej.
Trochę na prawo, Josh.
Mogę iść szybciej?
[Richard] Trochę bardziej w prawo.
Trochę bardziej w prawo!
O, tak.
Teraz możesz przyspieszyć.
Szczerze, nic ci nie stoi na drodze.
O, tak. Teraz prosto.
Jesteś jakieś 2 metry od Jona.
- Jona? - Idź dalej.
O tak, idź dalej.
[dźwięk gwizdka]
- [Alex] Zatrzymuję czas. - [Richard] Dobra robota, chłopaki!
- [Josh] To wszystko? - [Alex] Dobra robota.
[oklaski]
To urocze, jak jeden fajny chłopczyk
daje drugiemu fajnemu chłopczykowi ziemniaka.
- [Greg] Urocze. - Często wracam do tego SMS-a.
Czasem piszemy do siebie z Richardem SMS-y o piłce nożnej i takich tam.
I śmieszne to, jak rozmowa wygląda
"Mam nadzieję, że dzisiaj wygra Fulham".
A potem SMS o treści, 10 rano, "potrzebuję ziemniaka".
[śmiech]
Zespół jeden, Doc, Katherine i Joe
skończyli w 5 minut i 49 sekund.
- Ooo. - [Doc] Nie brzmi najlepiej.
Mam w głowie czas typu 5 minut i 20 sekund.
Tak, po pewnie liczyłeś go w myślach, dziwolągu.
[śmiech]
Poprzedni zwycięzca Taskmastera i ci dwaj,
skończyli w 59 sekund i 4 minuty.
Więc zwycięzcami są Jon Richardson i Richard Osman.
[Greg] Gratulacje.
[oklaski]
Jest blisko. Ekscytujące.
A teraz nasi uczestnicy udadzą się na scenę,
bo czas na ostatnie zadanie programu.
[okrzyki i oklaski]
[oklaski]
Jon, przeczytałbyś zadanie?
[Jon] Spróbuję.
[Alex] Może złamiesz pieczęć i otworzysz.
[Jon] Kurcze blade!
"Wrzuć króliki do swojego kapelusza".
"Wygrywa osoba, która będzie miała najwięcej królików w kapeluszu po 100 sekundach".
[Alex] Wrzucacie króliki do kapelusza.
Paski muszą zostać na waszych nadgarstkach.
Dostajecie jeden punkt za królika w kapeluszu. Okej?
Powodzenia. Macie 100 sekund, zaczynając...
[gwiżdże] teraz.
[Jon] Och!
[publiczność krzyczy]
- [publiczność] Ooo! - Ooo.
[Jon] Cholerny królik.
[Alex] Doc Brown wrzucił wszystkie.
[oklaski]
[Katherine] Nie! Achh!
[publiczność] Ooo!
[Jon] Świetnie się bawię.
- [Jon] Nie widzę królika. - [Richard] Jon, zegnij się.
[okrzyki publiczności]
Zostało ci 5 sekund, Jon.
[dźwięk gwizdka] Czas się skończył.
Zejdźcie i dołączcie do mnie,
spróbujemy ogarnąć to szaleństwo.
[oklaski]
Dobra, zacznijmy. Kto zakapeluszował najwięcej królików?
- Cóż, to interesujące zadanie. - Kontrowersyjne, nie?
- Kiedy je planowaliśmy, ja i ty... - Tak?
Nie pomyśleliśmy, że zdejmą kapelusze.
Nie.
[Alex] Nie, uznaliśmy że zrobią to tak, jak Jon.
[Greg] Tak, w sportowy sposób.
Tak. Jon miał na sobie kapelusz, wygrał publiczność,
ale wrzucił tylko 4 króliki do kapelusza.
[publiczność] Ooo.
Richard wrzucił tylko 7, bo ktoś ukradł dużo jego królików.
Doc i Joe wrzucili po 12,
ale Katherine Ryan wrzuciła w sumie 15 królików.
[oklaski]
Jak to wpływa na wyniki?
- No, po tym... - Tak?
Nastąpiła zmiana, i prowadzi Katherine Ryan!
[okrzyki i oklaski]
Rany. Katherine wygrywa. Dobra robota.
I, warto zauważyć, połowa tabeli.
- Tak, dzięki. - [Greg] Joe jest, o dziwo, w połowie tabeli.
I przy okazji, Katherine Ryan prowadzi także
w całym programie. Jest teraz na pierwszym miejscu.
O kurczę! Dzięki.
[Greg] W samą porę na kolację.
Podejdź i odbierz swoje nagrody!
Dziękuję.
[oklaski]
Czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Zawsze podsumowujemy czymś, czego się nauczyliśmy, a uczymy się dużo.
Ale dzisiaj nauczyliśmy się tylko jednej ważnej rzeczy, mianowicie...
Jestem lordem.
A teraz brawa dla dzisiejszej zwyciężczyni, Katherine Ryan!
Dziękuję wszystkim. Dobranoc!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time
Korekta: tena