Witamy w Malowaniu Rico.
Dobry wieczór, nazywam się Greg Davies, a program nazywa się Taskmaster.
Obecnie, Katherine jest na prowadzeniu,
ale Richard i Jon są tuż za nią.
Dzisiejszy odcinek jest przedostatni,
a ponieważ to ja przyznaję punkty,
o złote trofeum dalej walczą wszyscy.
Wszyscy.
Poza Joem.
Zaczynajmy i poznajmy naszych wspaniałych uczestników.
To...
Doc Brown.
Joe Wilkinson.
Jon Richardson.
Katherine Ryan.
I Richard Osman.
[oklaski]
A po moje lewej jest moja prawa ręka, Alex Horne.
Jak się trzymasz, Alex?
Jeśli masz na myśli co robię, ogólnie administrację.
A jak to robię?
Sprawnie i z poczuciem humoru.
To fajne stanowisko. W sam raz dla mnie.
Ooo. Fajny opis na Tinder.
Okej. Czas na nagrody.
W jakiej kategorii są dzisiaj nagrody?
Dobrej. Jak zawsze, musieli przynieść
coś, co jedno z nich może wygrać.
Dzisiaj poprosiliśmy ich o przyniesienie najfajniejszej niebieskiej rzeczy.
[Greg gwiżdże]
Osoba, która przyniesie najfajniejszą niebieską rzecz
wygra pierwsze punkty w programie.
Ten, kto wygra odcinek, wróci do domu z wszystkimi niebieskimi rzeczami.
[Greg] Katherine, zacznijmy od ciebie.
Co fajnego przyniosłaś i dlaczego masz dostać punkty?
Jest bardzo fajna.
Już mnie przekonała.
Mam psa, którego zadaniem jest szczekanie,
kiedy słyszy potencjalne zagrożenie.
To bardzo irytujące w nowoczesnym świecie.
Więc kupiłam jej tą niebieską obrożę, która wydaje takie
"pss, pss", żeby przestała szczekać, kiedy szczeka.
Czy to nie jest fajne?
A jest?
[śmiech]
Doc, jaką niebieską rzecz ty przyniosłeś?
To album Feel No Fret grupy Average White Band.
Mówię wam, to super album, i do tego niebieski.
Fajny po całości.
Słyszałem o Average White Band. Nie znam żadnych ich piosenek.
Najbardziej wystrzałowi Szkoci na Ziemi.
Mogę pokazać zdjęcie, jak wyglądają.
Tak, ocenimy fajność na tej podstawie.
- Oto oni. - Okej.
[śmiech]
To zdjęcie z teraz! To nie fair.
To z teraz. Ja mówię o latach 70.
Sorry, stary. To nie program o podróżach w czasie.
[Doc] Na zdjęciu jest więcej polaru, niż bym się spodziewał.
[Doc] Przyznaję to.
To nawet nie pełne polary, to kamizelki, stary.
Ja ich z chęcią posłucham.
[śmiech]
Joe?
Kiedy usłyszałem "blue", myślałem że chodzi o zboczone rzeczy. [blue - niebieski/pornograficzny]
[śmiech]
Może chodziło.
Więc przyniosłem moją najlepszą, najfajniejszą, niebieską książkę porno.
[śmiech i oklaski]
Nie muszę pytać, czy to autentycznie z twojej kolekcji.
Jest, um, w połowie autobiograficzna.
[Jon] Widzę, że to seksowna opowieść o niewolnicy miłosnej w dryfującym burdelu.
Tak. Będę szczery, to bardzo wciągająca lektura.
[śmiech]
- [Greg] Wiesz cokolwiek o tej książce? - [Alex] Mogę przeczytać opis.
"Pośród grzmotu silników..."
O, tak, tak, tak.
[śmiech]
"...oraz chlupotu wody, w akompaniamencie pomp zęzowych,
powitała go z dzikością i wyuzdaniem
obcym jej zwykle niepewnej naturze".
- To ona. - [Alex] Całkiem fajne, nie?
- Strona 17! - Strona 17.
Richard, co ty przyniosłeś?
Cóż, przyniosłem to. To prawdziwy kask na zamieszki.
Należy do mojego syna, pomyślałem, że może powinienem go przekazać.
Bo wtedy przynajmniej wiedziałby
trochę o tym, co przeszliśmy.
Ile lat ma twój syn?
Dwa lata.
[śmiech]
Nie, ma 15 lat.
Czy to fajne, jeśli 15-latek chce miażdżyć swobody obywatelskie?
On chyba chce w nim chronić swobody obywatelskie.
To chyba przeciwieństwo.
- O, naprawdę? Oo. - Tak, tak.
Jak nazywa się twój syn?
Em, Sonny. No nie? [sonny - synek]
Hej, Sonny.
A moja córka - Córka, i oboje są tutaj z nami.
[śmiech]
Jon?
Po raz pierwszy w tym sezonie, Joe i ja jesteśmy po tej samej stronie.
- [Joe] To miło. - [Katherine] 17?
[śmiech]
Ja też, jako że wychowałem się na północy,
słowo "blue" rozumiem tylko jako "pornograficzne".
Więc to magnes, który kupiłem na wczasach w Lanzarote.
[Greg] Nie bardzo zboczony, Joe.
Możesz otworzyć książkę i zobaczyć, co takiego robił na wakacjach.
- Mogę otworzyć książkę? - Tak, możemy.
[śmiech]
Teraz jest zboczony!
Jak nie wygram, mogę go pożyczyć?
[śmiech]
Dobra, lecimy dalej.
Dokonam tutaj kilku szybkich decyzji.
Daję Richarda na piąte miejsce.
Katherine na czwarte, Doca na trzecie.
Joego na drugie, i jak mam nie dać świni na pierwsze?
Niefajnie.
[oklaski]
Czas na duże zadanie. Coś dobrego, Alex?
Tak, i mamy je tutaj. Zobaczmy.
"Uratuj kota".
"Wygrywa najlepszy ratunek".
"Twój czas jest liczony od teraz".
"Reaguje na imię Patatas".
Patatas? Patatas.
Jest na drzewie?
Nie zostawiliście go w miejscu łamiącym przepisy BHP, nie?
[Alex] Chyba zostawiliśmy.
Zostawiliście go w miejscu łamiącym przepisy BHP?
[Alex] To kot, Richard.
Gdzie jest kot?
Kot jest... gdzieś, tak?
[Alex] Nie wiem. Nie mogę go znaleźć.
A, rozumiem.
[oklaski]
Zanim zapytam, czy zadanie was zniechęciło,
muszę coś podkreślić.
Najważniejszą kwestią w tym zadaniu
był dla mnie dobrobyt Patatasa.
Bardzo lubię Patatasa
i świadomie użyliśmy słowa "uratuj".
[Alex] Mh-hm.
[śmiech]
[Greg] Przemyślenia?
Muszę jeszcze powiedzieć, dla kwestii prawnych, to nie prawdziwy kot.
Tak byście wiedzieli, to martwy kot.
Ale nie prawdziwy martwy kot. Martwy pluszowy kot.
Obejrzymy coś?
Tak, pomyślałem, że zaczniemy od fajnych młodych ludzi: Doca, Joego i Jona.
Na ratunek Patatasowi.
Ten kot nie zareaguje na swoje imię.
Moje koty nie reagują na swoje imiona.
Patatas?
Jest na drzewie?
[Alex] Pewnie tak. Cholerne koty.
O, tam jest!
[Doc chichocze] Tam jest.
Nie masz piłki tenisowej, nie?
[Alex] W szopie coś jest.
[Jon] Ooo!
Super.
[śmiech]
Złaź, Patatas!
A.
Tak! Prosto w twarz.
Złaź, gnoju.
O, Boże!
Potrzebuję czegoś cięższego.
Tak!
[oklaski]
[Joe] Mam go.
Złaź, rudy łajdaku.
Mam cię!
[okrzyki i oklaski]
A!
O, Boże. Nie podoba mi się to.
O, ty gnoju.
A!
Dobrze, że go złapałem. Mógł zostać ranny.
[oklaski]
Dobra, macie coś do powiedzenia?
[Greg] Na temat swojej techniki ratunku?
Być może widziałeś, że złapałem kota.
Zamortyzowałem upadek. Nie spadła na ziemię.
Przed złapaniem, czym rzucałeś w kota?
[śmiech]
- Em, piłką. - [Greg] No.
- Piłkami tenisowymi. - [Greg] Tak.
- Rakietą tenisową. - [Greg] No.
Kijem do lacrosse...
Kijem do lacrosse?
Młotkiem do krokieta, kulą i dmuchaną piłką.
[śmiech]
Mój plan polegał na tym, że jeśli nie uratuję kota,
to przynajmniej dam mu coś
do zabawy na drzewie.
Jon też nazwał kota dupkiem,
a potem nazwał mnie dupkiem. Żebyś wiedział.
[śmiech]
Dlaczego nazwał cię dupkiem?
Był zły, a potem--
Lacrosse. Był lacrosse! [cross - zły]
[okrzyki i oklaski]
Lepiej.
Doc, chcesz wyjaśnić swoją technikę?
Dość podobna to Jona.
Jak się zorientowałem, że kot jest pluszowy, zrobiłem się mniej ostrożny.
"Uratuj kota!" Myślę, "o, wow!"
[Greg] Tak.
A to jakieś rude...
gówno na drzewie.
[śmiech]
[Doc] To zabawka.
Nazywasz kota rudym gównem?
Bo to jest...
Och! Tak, tak.
To kasztanowy, stary. To kasztanowa broda.
To kasztanowy. W życiu bym tak nie powiedział.
Dobrze. Joe, co ty masz do powiedzenia?
Zadowolony.
[śmiech]
Tak, niczego bym nie zmienił.
[śmiech]
Joe był bardzo, bardzo szybki.
Joe ściągnął kota w 3 minuty 55.
- [Katherine] Ło! - [Greg] O, wow.
[oklaski]
Cóż, Joe ściągnął go w 3 minuty 55. Doc, 7 minut.
[Alex] Jonowi zajęło to 20 minut i 55 sekund.
20 minut?!
- [Alex] Jedna trzecia godziny. - [Joe] Co ty u diabła robiłeś?
Dużo rzucałem w to drzewo.
Okej. Próby ratunku Katherine i Richarda zobaczymy po przerwie.
Witamy z powrotem w Taskmasterze, gdzie czworo komików
i prezenter gościnny Richard Osman
[chichocze] idą łeb w łeb
aby wygrać dużo użytkowaną kopię Dalekomorskiej seksbomby Joe Wilkinsona.
Dobra, wróćmy do zadania, Alex.
Do tej pory zobaczyliśmy trzy próby ratunku.
Joe ściągnął go piłką w poniżej 4 minuty.
Teraz zobaczymy Katherine i Richarda razem.
Gdzie jest kot?
[Alex] Nie mogę go znaleźć.
[cicho] Gdzie jest pieprzony kot?
Tam jest. O!
A!
Sukinkot.
Skleję te rzeczy, tak?
Zrobię coś długiego i go strącę.
To nie fair, przeciw Richardowi Osmanowi.
Tylko sięgnie!
[śmiech]
[Alex] O! Nie jest łatwo.
[Richard] Tak.
Jak długo muszę to robić zanim mogę się poddać?
[Alex się śmieje]
Jakbyś złapał Patatasa w tę siatkę, byłoby super.
Dobra, lecimy.
[Alex] Ło.
[Katherine] Kot złazi. Dzisiaj.
Kici, kici.
O, właśnie. Dawaj!
Dawaj!
Wujek Alex cię złapie!
O, właśnie!
TAK, TAK!
Dobra robota, Alex!
[okrzyki i oklaski]
Nie ma szans, że to zadziała.
[Alex] I o to chodzi.
Szczerze, w sumie chciałbym, żeby skończył się czas.
[Alex się śmieje]
- W ogóle mi się to nie podoba. - [Alex się śmieje]
- [Richard] Tak, żebyś wiedział. - [Alex] Nie podoba ci się?
Nie. Sprawiam takie wrażenie?
Okej, dobrze.
Rzucisz czymś jeszcze w drzewo?
O...
Może nie. To było okropne.
I tak, przepraszam, Patatas.
Pa pa, Richard.
- Pa, Alex. - Pa pa.
[śmiech]
[oklaski]
Dlaczego odpuściłeś sobie ratowanie Patatasa?
Dlatego, że próbowałem chyba z 45 minut.
Dosłownie straciłem wolę życia, i pomyślałem,
"Wiecie co? To nie jest prawdziwy kot".
Dałem z siebie wszystko, gwarantuję.
Bardzo próbowałem.
W obronie Richarda, nie uderzył go żadnymi piłkami,
a na końcu jego słabo zbudowanego kija
była szczotka, więc głównie go czesał...
W mojej obronie, kot najmniej oberwał
ze wszystkich kotów w próbach ratunku.
Porozmawiajmy o próbie ratunku Katherine.
Zadowolona z niej?
Bardzo zadowolona.
Najpierw, przesunęłam gałęzie moimi piłeczkami.
Powinienem był przesunąć gałęzie moimi piłeczkami.
Powinienem był to zrobić!
Tu popełniłem błąd.
Moje przekleństwa były kierowane w moje umiejętności sportowe.
Nie w kota.
Co powiedziałaś?
"Sukinkot!", coś takiego.
Nie tak źle jak nazwanie cię dupkiem, nie?
Nie doszedłem jeszcze do siebie.
To nie było kierowane do nikogo.
No i muszę bardzo pochwalić Aleksa,
bo złapał Patatasa do miękkiej torby.
Ale to był twój pomysł,
żeby złapać Patatasa do miękkiej torby,
i dlatego zasługujesz na dużo punktów.
Okej, co to znaczy?
Oto moje oceny.
Okej.
Bez punktów dla Richarda, bo nie uratował Patatasa.
Czwarte miejsce, powoli i brutalnie...
[śmiech]
...Jon Richardson.
Trzecie miejsce, bardzo szybko. Joe.
Trzecie? Co do k...
[śmiech]
Drugie miejsce, Doc.
Użył sznurka. Koty lubią sznurki.
- Prawda. - [Greg] Pierwsze, Katherine.
- Łuhu! - [Greg] Złapała kota. Koniec.
[oklaski]
[Greg] Jak teraz wyglądają wyniki, Alex?
To do tej pory najbardziej ekscytująca tablica wyników.
Czwórka ludzi dzieli razem pierwsze miejsce.
- [Greg] Nie gadaj! - Ooo!
[oklaski]
Dobra, chcę kolejne zadanie.
Dostaniesz kolejne zadanie. Oto kolejne zadanie.
Ananas.
"Ukryj na sobie ten ananas".
"Nie możesz wyrzucić żadnej części ananasa".
"Masz 20 minut, po których Alex przeprowadzi inspekcję".
"Wygrywa najwięcej niepoprawnych zgadnięć".
I jestem jedyną dziewczyną.
"Twój czas jest liczony od teraz".
Dobra. Pewnie muszę trochę zjeść.
Mogłabym cukinię.
Mogłabym pomarańczę, jabłko.
To...
[oklaski]
Nie no, to niesamowite,
że doszłabyś do takiego wniosku.
"Oczywiście, że chcą, żebym tak zrobiła".
[śmiech]
Nawet nie wiem, czy mogłabym cukinię.
Chciałabym to wyjaśnić.
Będę szczery, w mojej książce jest o tym cała strona.
[śmiech]
Okej, zobaczymy przygotowania
do gry, w którą co roku gramy w Gwiazdkę.
"Ukryj ananasa".
[śmiech]
Zobaczymy, jak się przygotowują.
- Świetna zabawa. - Okej. Oto one.
Oo, to duży ananas.
Dobra. Kurde.
Oj, jak bardzo chcę go zjeść.
Nie można go zjeść, nie?
"Na sobie", nie "w sobie".
Smacznie wygląda, nie?
Jak trochę zjem, a on powie "wewnątrz ciebie",
to wtedy... zgadł?
Moim zdaniem, zjedzenie to oszukiwanie.
Wyobrażałem sobie, że zjem cały.
Dwa plastry i już jest ciężko.
Bardzo włóknisty.
Gorset wyszczuplający.
Proszę, nie przeciekaj.
[beka] Przepraszam.
[śmiech]
[Jon] Mogłem włożyć większe buty.
[obrzydzony śmiech]
Zadziwiająco dużo wilgoci w tych kawałkach.
Nie widać.
[śmiech i oklaski]
[śmiech]
O!
[śmiech]
I ten. Muszę was przeprosić.
Wiem, co z tym zrobię.
[piszczy]
Aaa!
Uch!
[obrzydzony śmiech]
O, cholera!
Na pewno tam nie wejdzie.
[śmiech]
Uch, teraz wycieka z przodu.
[oklaski]
Joe, dlaczego użyłeś plastikowych worków?
Widziałeś siebie jako przemytnika ananasów?
[śmiech]
Tak, zapomniałem, że mają małe dziury, nie?
Co myślisz o jedzeniu? Zezwolisz na to?
Tak, miałem podjąć co do tego decyzję,
i zezwolę na jedzenie go.
Co? "Na sobie".
Tak, ale rozmawialiśmy o tym,
jak Alex i ja razem pojechaliśmy na wakacje
i połknęliśmy masę narkotyków w kondomie.
[Greg] Jakby nas aresztowali...
[Joe] Tak.
...uznaliby, że narkotyki są "na" nas.
Kiedyś postawiłem sok ananasowy na parapecie na dwa dni,
wypiłem go, i zesrałem się.
[śmiech i oklaski]
Piękna historia.
Tak, tak. To było przy bankomacie.
[Alex] Cóż, chcesz zobaczyć, jak sobie poradzili?
[Greg] Tak.
Wygrywa najwięcej niepoprawnych zgadnięć, okej?
I zaczniemy od małego i dużego,
Jona i Richarda, jeśli można.
[Alex] Wygląda, jakbyś miał coś na głowie.
Nie no, widzę dużo ananasa w misce na twojej...
Masz ananasa w ustach, Jon?
- [niewyraźny protest] - Nie?
[śmieje się] Winogrona!
Tak, zadziałało.
[Alex] Masz ananasa w prawej kieszeni kurtki?
[Richard] Nie.
[Alex] Lewej kieszeni?
Mucha właśnie wyleciała z twojego prawego rękawa.
To dlatego, że masz ananasa w prawym rękawie?
Kuźwa mać.
Z prawej strony lewej łydki.
[Richard] Tak, jest ananas.
Zjadłeś trochę ananasa, Jon?
Na dole wygląda ciasno.
Dziękuję.
To dlatego, że włożyłeś sobie ananasa do spodni?
[Jon] Jest w tej kieszeni spodni.
[Alex] Duży kawałek!
Masz ananasa w prawej rękawiczce?
Tak.
Masz ananasa w lewej rękawiczce?
Nie!
Dałeś się nabrać na stary trick z dwiema rękawiczkami.
Richard, czy w twoim kroku jest ananas?
- Jest. Dobra robota. - [Alex się śmieje]
[oklaski]
Chyba widzę ananasa...
poniżej prawego mięśnia pośladkowego.
Pod kolanem.
W rękawie.
Możesz proszę podwinąć lewą nogawkę?
Czy w twoim lewym bucie jest ananas?
[Richard] Nie, proszę pana.
Mógłbyś podwinąć prawą nogawkę?
[Richard] O, hej.
[Jon] Chyba wszystko.
Dziękuję, Jon.
- [Alex] Dobra robota. - [Jon] Dziękuję.
[oklaski]
W zasadzie pokryłeś się cały ananasem, nie?
[Jon] Tak.
W stylu dziwnego ananasowego garnituru z Milczenia owiec.
Bywało, że wyglądałem lepiej w telewizji.
Kilka razy mnie oszukałeś. Na pewno wcześniej w to grałeś.
[Greg] Sprytne, ale kto wygrał?
[Alex] Cóż, to były różne taktyki.
Richard na swoim ogromnym ciele ukrył go tylko w czterech miejscach,
podczas gdy Jon ukrył go w 17 różnych miejscach.
[śmiech]
I przy Richardzie zgadłem źle 8 razy,
a przy Jonie 20 razy.
Co?
[Alex] Zgadywałem 37, zanim znalazłem całego ananasa.
On nie ma 37 fragmentów ciała.
[śmiech]
Pomyślałem, im więcej miejsc użyję do schowania ananasa,
tym więcej miejsc on będzie podejrzewał.
I zadziałało.
I od tej pory codziennie tak myślę.
[śmiech]
Ile razy źle zgadłeś przy Jonie?
[Alex] 20 razy.
Ale on miał ananasa wszędzie.
Prawa kieszeń, nie. Mała kieszonka na klucz, tak.
Ooo.
Dziwny z ciebie człowiek.
[śmiech]
Dobra, musimy zrobić krótką przerwę.
Niedługo wrócimy.
Cześć, cześć. Mam nadzieję, że mieliście fajną przerwę.
Piątka naszych rywali zajęła się wpychaniem ananasa
w siebie, wszystko aby wygrać zboczony magnes
na lodówkę Jona Richardsona.
Zobaczmy, jak wypadli Joe, Katherine i Doc.
Dobra. Zaczynamy.
Zacznę pedałować za trzy, dwa, jeden...
Teraz.
Oo, masz wypukły krok.
Ale zawsze masz wypukły krok?
Zawsze.
Aaa!
A-aa...
[śmiech]
Czy masz ananasa schowanego w dupie?
Tak.
W mojej dupie jest ananas. Prawda.
Mam wrażenie, że zjadłaś trochę ananasa.
Nie zjadłam.
Czy ananas jest wewnątrz Doca?
Tak.
[Joe] Zadowolony?
Dużo ścieka.
Joe, czy w twojej czapce jest ananas?
Nie.
Dobra robota.
Czy masz ananasa w folii spożywczej wokół talii?
[Doc się śmieje] Tak!
O, widzę!
[śmiech i oklaski]
Czy masz ananasa na twoim, jakby, tyle?
Nie.
Doc, czy masz ananasa w butach?
Tak.
Ogólnie to zrobiłem dwie wkładki z liści ananasa.
Czy masz ananasa w kroku?
Tak.
Znalazłem całego ananasa?
Tak.
Plastikowa torba.
Chyba zobaczyłem dużo włosów łonowych.
- Zobaczyłeś? - Mógłbym?
Nie, jestem ogolony.
Masz trochę w staniku?
Nie.
Z... przodu?
Co masz na myśli, "z przodu"?
Jakby... w spodniach?
Wow.
[Alex się śmieje]
Ta część.
I jest.
Dzięki, Katherine.
Dziękuję.
[śmiech]
Jest opcja, żeby nikt nie patrzył na moję dupę, jak będę szedł?
Czy możecie nie patrzeć na dupę Joego, jak będzie szedł?
[smutna muzyka]
[Joe] Mam 40 lat, wiecie.
[Alex] Wszystkiego najlepszego.
[śmiech]
[oklaski]
[Greg] Więc taka była strategia, tak?
Dupa, krok. I zrobione.
Miałem go przyczepionego do paska.
Więc myślałem, że może tylko pójść dobrze.
[Greg] Tak.
I wtedy się ruszyłem.
[śmiech]
Masz problemy z damską anatomią?
[śmiech]
Tył i... przód.
[śmiech]
[Greg] Jak im poszło?
[Alex] Dobrze im poszło.
Nikomu nie poszło tak dobrze, jak Jonowi,
bo Doc schował go w 4 miejscach,
a ja zgadłem źle 5 razy.
[Doc] I zjadłem chorą ilość.
[Alex] O, i zjadł chorą ilość.
[śmiech]
Katherine też schowała go w 4 miejscach,
ale zgadłem źle 14 razy.
Ale częściowo, bo ja--
Bo omijałeś jej przednią część.
Omijałem, tak.
Poza tym, miałam ze sobą super parasol.
Skupiłam się na stylu dla punktów.
Bez punktów.
[śmiech]
Od dołu do góry, Joe, obawiam się, najniżej.
Potem Doc, potem Richard, potem Katherine.
A potem Ananasiarz, Jon.
[oklaski]
Co teraz, Alex?
Cóż, myślę, że jest dobry czas na to.
Pomyśleliśmy, że zrobimy mały eksperyment.
Okej? Popatrzcie.
Cześć.
"Wymyśl ciekawe zadanie".
Haa!
"Twoje zadanie nie może zająć więcej niż minutę".
"Masz 10 minut".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Okej, i dla kogo je wymyślam? Dla innych?
[Katherine] "Wymyśl ciekawe zadanie".
To dlatego Taskmaster jest taki genialny,
bo trudno jest wymyślić zadanie.
Nie lubię, jak ktoś nawet robi mi herbatę.
Trudne, nie?
To interesujące. Ty robisz to cały czas, nie?
Cóż, Taskmaster to robi.
Ty mu pomagasz, podejrzewam.
[Alex] Jak mam szczęście.
Zrobiliście już "ile zjesz krówek"?
W minutę?
Dobra, chyba mam.
[stukanie maszyny do pisania]
[śmiech i oklaski]
Alex, coś mi się pomieszało.
Nie widzieliśmy, jak Jon wymyśla...
Nie. Chcieliśmy zobaczyć, jak wyglądało, jakby
tamci wymyślili zadanie, i potrzebny nam był królik doświadczalny.
[śmiech]
I oczywiście, najbardziej króliczany jest...
[Joe rechocze]
Króliczany?
[Alex] Więc, zagramy w takie coś.
Zobaczymy, jak Jon wykonuje cztery zadania.
Jon, jeśli zgadniesz, kto wymyślił które zadanie,
dostaniesz punkt za każdą dobrą odpowiedź.
A jak nie zgadnie waszego zadania, wy dostaniecie punkt.
[Alex] Więc ty możesz wygrać cztery punkty, albo pozostali...
Albo mogę stracić cztery punkty i się skompromitować.
Tak. To druga opcja.
Świetna zabawa. Dobrze mi idzie. Jestem zadowolony.
[śmiech]
Super, że moje dzieci lubią ten program.
Znaczy, nie mam jeszcze dzieci,
ale oglądają to w kółko, aż oszaleję.
To chyba pokrywa "Jon reaguje" z telempromptera.
[śmiech]
Nie dajcie po sobie poznać, że oglądamy wasze zadanie, i potem będziesz zgadywać.
Och, będzie super.
"Udowodnij swoją siłę".
"Wygrywa osoba, która wygląda na najsilniejszą".
"Masz jedną minutę. Twój czas jest liczony od teraz".
Podniosę stół, jak myślisz?
Ooo. To ciężki stół, nie?
"Dobrze się baw, oglądając ten filmik z Taskmasterem".
"Wygrywa ten, którego rozśmieszy najbardziej".
Mam nadzieję, że to nie The Inbetweeners.
Nigdy mnie nie wciągnęło.
- [śmiech] - "Twój czas jest liczony od teraz".
"Zagraj rozpoznawalną interpretację 'Uwertury Wilhelma Tella'
używając tylko swoich rąk i policzków".
"Masz jedną minutę i jedną próbę".
Nie jestem pewny, która to "Uwertura Wilhelma Tella".
O rany.
O, Boże.
"Zaprezentuj instruktaż makijażu".
"Wygrywa najlepszy instruktaż. Masz jedną minutę".
"Twój czas jest liczony od teraz".
[oklaski]
Chyba mogę go podnieść nad głowę.
Chcę wam przede wszystkim powiedzieć, jestem bardzo wysokim człowiekiem.
Witajcie w...
Malowaniu Rico.
[mlaszcze]
Smakuje okropnie.
Oczy...
Zazwyczaj robię to w pociągu.
[śmiech]
Tak.
Niezręczne, nie?
To, żeby wasze policzki wyglądały fajnie i różowo,
jeśli nie są wystarczająco różowe.
[gra "Uwerturę Wilhelma Tella"]
[śmiech i oklaski]
Już to widziałem.
I tym zakończymy instruktaż makijażowy tego miesiąca.
"Jak się poniżyć w niecałą minutę".
[okrzyki i oklaski]
Jak będziesz zgadywać, zgadnij tylko te cztery...
Tak.
...i wtedy powiem ci, ile zgadłeś dobrze.
Nie no, jeśli makijaż to nie Katherine Ryan, to znakomity blef.
E, dobra...
Wilhelm Tell, to chyba...
Richard albo Doc.
Jestem za tępy żeby wiedzieć, co to.
[śmiech]
Wilhelm Tell.
Siła.
Stand-up.
[Alex] Okej. Dziękuję, Jon.
I nie dostanę punktów za to, jak poszło mi w tych zadaniach.
Nie, ale zgadłeś wszystkie, więc dostajesz 4 punkty.
[okrzyki i oklaski]
Cóż, bez zaskoczenia, dzięki temu,
Jon obecnie prowadzi.
[oklaski]
Wiesz, co chciałbym teraz?
Chciałbym coś z majsterkowaniem. Co teraz?
Cóż, mam majsterkowanie.
[Katherine] O, nie...
[Jon] O, tak!
[Richard] Jaja sobie robicie.
[Joe] Okropne.
"Używając tylko przedmiotów na dywanie,
zbuduj najlepszą rzecz dla Taskmastera".
[Jon] "Macie 30 minut".
"Wasz czas..."
"jest liczony od..."
Zobaczmy co mamy, zanim przeczytasz to słowo.
- [Joe] Co ma wyjść? - [Doc] Coś najlepszego dla niego.
"Najlepszą rzecz dla Taskmastera".
Możemy zrobić rzeźbę.
- Taskmasterowi by się spodobało. - [Doc] Sztuka nowoczesna.
- Sztuka nowoczesna. - Nie może pójść źle, nie?
To może być jakiś namiot survivalowy.
- Jeśli zbudujemy... - O, kryjówka!
[Richard] Kryjówka by mu się spodobała.
[Jon] Tak.
Możemy zbudować jakiś...
Fort, chyba, w 30 minut.
[Joe] Fort?
- [Joe] Podoba mi się fort. - [Doc] Fort jest spoko, tak.
Zgadzam się z tym.
[oklaski]
Bardzo spostrzegawcze. Lubię kryjówki.
I chyba lubię forty.
Podoba mi się idea bezpiecznego miejsca, w którym można się schować.
- Duzi faceci to lubią, nie? - O, tak. Super.
Fort jest dla nas lepszy niż kryjówka.
Fort byłby super.
Podzieliliśmy ich na zespoły, zrobiliśmy to według...
W jednym ludzie po 30...
a w drugim ojciec i syn.
[śmiech]
Richard i Jon Richard-syn. Więc...
Aa...
Chcesz zobaczyć najpierw ludzi po 30?
Tak, z nadzieją.
Chcę zobaczyć bezpieczne miejsce, w które mogę pójść,
kiedy jestem przerażony i bezbronny.
[Alex się śmieje] Okej. Oto oni.
Ciężko sobie wyobrazić, jak zacząć.
Trójkąt to najmocniejszy kształt.
Chyba... nie wiem, musimy zacząć coś robić.
To, co zrobicie po tej stronie, ja zrobię po tej. Brzmi dobrze?
- [Doc] Joe, przyklej nogi. - [Joe] Nie wiem, co...
Przyklej nogi do dywanu.
[Katherine] Równo i porządnie.
Nie chcę tego spierdzielić.
Jest niebezpieczeństwo, że schrzanimy.
[Joe] Wyżej. Musi być wyżej!
Jakbyśmy zrobili cichą komnatę do spania w środku?
Super. Podoba mi się.
Słucham? Cichą komnatę do spania?
[śmiech]
Co, jeśli Taskmaster...
miałby własny teatr lalkowy?
- [Doc] Mm-hm. - [Joe] Może wyjść.
To bar tiki?
Mamy stołki dla klientów na zewnątrz,
a Taskmaster jest barmanem w środku.
Co myślicie? Zły pomysł?
Zajebisty.
Bardzo dobry.
[gwizdek]
Chcę drinka w tym barze.
Musisz się trochę skupić.
[śmiech i oklaski]
Cudowny bar tiki. Podoba mi się.
I podobało mi się, jak Katherine przejęła kontrolę.
Trochę brzmiała jak szalone dziecko po zjedzeniu cukru.
Potrzebowaliśmy tego.
Wiecie co? Byłam tam apodyktyczna i nie podoba mi się to.
Ale czułam, że ucieka nam czas,
a chłopaki byli logiczni i sfrustrowani, że
nic do siebie nie pasowało. Nic!
Może Doc kierował się logiką...
Nie no, słyszałem, jak mówisz "Musi być wyżej!",
i wszyscy cię zignorowali.
[śmiech]
Moim zdaniem, byliśmy trochę chaotyczni jako zespół.
Potrzebowaliśmy Katherine, żeby mówiła
- nam, co robić. - [Joe] Tak.
Wiecie co? Wyglądało, jakby dało się coś zbudować,
ale potrzebna była taśma
i apodyktyczna sucz.
[Greg] Tak.
Chcecie zobaczyć, jak zrzędliwy stał się Joe?
[Jon się śmieje] Tak!
Zadanie nie podobało się Joemu?
Oddzieliśmy Joego.
Nie podobało mi się. Nie było pasujących śrubek.
Oto Joe.
To będzie do dupy, nie?
Nawet nie powiem, jak bardzo jestem tym rozczarowany.
To nonsens, nie?
To-- metal, trochę plastiku i płachta.
To może... być gówniane.
Naprawdę... martwię się, czy jestem...
jedyną osobą, która uważa, że to nie jest nic.
To...
Chyba to główny pomysł mnie martwi.
[śmiech i oklaski]
Mamy Katherine pełną pomysłów...
Uznałem, kiedy puściliście pierwszy filmik,
że wycięliście, jak autentycznie wkurzony był Joe.
Tak, tak.
Byłem zły!
W pierwszej sekundzie powiedziałeś, że wszystko jest do dupy.
Mówiłem to przez jakieś 7 minut.
Ale powiem wam to. Podoba mi się bar tiki.
- Tak? - Tak!
[Alex] Dobrze!
Nawet nie wiedziałem, co to jest bar tiki,
ale chciałbym w nim usiąść i podawać tiki, i takie inne.
[śmiech]
Czas na przerwę. Wróćcie, żeby dowiedzieć się, jak
Richard i Jon budują coś pod presją.
A po tym szaleństwie, cała piątka uda się na scenę
za mną, walcząc w ostatnim zadaniu programu.
[publiczność] Ooo!
O, cześć! To ostatnia część programu.
Psia obroża Katherine Ryan niedługo zostanie wygrana.
A teraz co robimy?
Robiliśmy wyzwanie montażowe,
i Doc, Katherine i Joe niechętnie stworzyli dla ciebie bar tiki.
A teraz zobaczymy próbę Richarda i jego syna.
Którzy obiecali mi kryjówkę, albo fort...
Dokładnie.
O, fort.
To było pytanie?
- Puść filmik. - Okej.
[śmiech]
Może pomyślimy kreatywnie i niczego nie zbudujemy?
Pomyśl, że mamy jakieś narzędzia.
Mamy taśmę. Mamy płachtę.
Dlaczego nie porwiemy asystenta Taskmastera?
Przywiążemy go do krzesła, które zrobimy...
- O, tak. - ...i napiszemy żądanie okupu?
- [Jon] Okej. - [Richard] Zrobimy tak?
[Jon] To przywiążemy tylko Aleksa do stołków?
[Richard] Tak, to zróbmy stołek.
[Jon szepcze] O, ty gnoju.
Zrobiłem stołek.
Zrobiłeś? O, fajnie.
Martwi mnie plan...
i czy nie jest do dupy.
Chyba na pewno musimy przywiązać go do stołków.
Ustaliliśmy to.
Ale zastanawiam się jeszcze nad celem...
O, to pewnie idzie tutaj.
Chyba pod koniec naprawdę będziemy mieli kryjówkę.
[śmiech]
[Jon] Po prostu nie chcę brać w tym udziału.
[śmiech]
Może usiądziesz z tyłu
i tu wytniemy jeszcze jedną dziurę?
Jak tu usiądziesz...
- To teraz stanowisko do łaskotania. - [Richard się śmieje]
Mogę go łaskotać, i nic z tym nie zrobi.
- Trochę mam łaskotki. - Trochę ma łaskotki.
Ło-ooa!
To jak mistrzostwa świata w bobsleju.
Gregowi by się spodobało.
[słaby accent] Hej, Greg. Nie znasz mnie,
bo jestem w przebraniu.
Ale czasem wiem, że masz asystenta.
Chcesz go łaskotać. Chcesz go wiązać do krzesła.
Chcesz usiąść za nim i łaskotać. Ale ludzie wiedzą, że łaskoczesz.
Więc oto Stanowisko do Związania i Łaskotania Taskmastera.
Chyba też powinienem być przebrany.
To Richard Osman za nim siedzi.
Z Pointless.
Zapuścił się.
O, spodoba mu się.
[śmiech]
Czego tu nie lubić, nie?
[oklaski]
Nie no, ja...
szczerze nie wiem, co się u diabła wydarzyło.
[śmiech]
[Greg] Nie wiem, co sobie myśleliście.
Zapisałem kilka kluczowych kwestii.
Em, mój asystent został związany,
a potem pojawiłeś się na końcu z chyba meksykańskim akcentem...
Kolumbijskim.
Kolumbijskim akcentem i dywanem na głowie.
Nie no, kto by nie chciał--
Pomiędzy wami jest jakieś napięcie seksualne...
Co to ma do rzeczy?
- To nie napięcie. Jesteśmy szczęśliwi. - [Jon] Możesz łaskotać i...
nikt nie wie, co się dzieje.
Nie przeszkadza mi, jak ludzie widzą, jak go łaskoczę.
[śmiech]
- Mam łaskotki. - Tak, podoba ci się.
Tak. Związaliście mnie na początku swojego czasu.
[śmiech]
Szczerze, to była jedyna oczywista część naszego planu.
Chcesz, żebym ocenił to gówno?
Wszystkim w zespole Katherine Ryan,
dlatego że faktycznie coś zbudowali,
dałbym po pełne pięć punktów.
Ale nie dam, bo Joe był...
balastem.
[śmiech]
Już mnie tak nazywano.
[śmiech]
Dam im wszystkim po 4 punkty.
Co o tym myślisz?
- Ja? - Tak.
Uch, ja-- chyba nie mam emocji.
Brzmi, jakby ktoś potrzebował łaskotek.
[śmiech]
Każdy z...
obłąkanego meksykańskiego porwania dostaje po 1 punkcie.
- [Greg] Tyle. Koniec. - [Alex] Koniec. Okej.
[oklaski]
Hej, Alex. Jak teraz wyglądają wyniki?
Cóż, na szczycie zrobiło się blisko.
Troje ludzi może wciąż wygrać, to
Jon na przedzie, potem Katherine, potem Doc.
[oklaski]
Prawie koniec, ale potrzebujemy jeszcze jednego zadania.
Podejdźcie na scenę na ostatnie zadanie!
[oklaski]
[Greg] Ziemniaki. Masa ziemniaków.
Katherine, w końcu twoja kolej.
[Greg] Przeczytałabyś ostatnie zadanie na dzisiaj?
Tak, wasza lordowska mość.
"Stwórz najwyższą wieżę, używając tylko tych ziemniaczanych produktów".
"Twoja ziemniaczana wieża musi stać sama".
"Ziemniaczaną wieżę musisz zbudować na stole".
"Ziemniaczana wieża zostanie zmierzona od blatu...
do najwyższego punktu wieży".
Jakieś pytania, żeby nie było wątpliwości co do zasad?
Co to jest "ziemniak"?
[śmiech]
[Alex] Macie 100 sekund.
O, co do k...?
Chcesz mniej, Joe?
Tak, proszę.
Tylko znajdę największego ziemniaka.
[śmiech]
Dobra, wasz czas zaczyna się, jak zagwiżdżę.
[gwiżdże]
[Katherine] To nie fair!
[Alex] O, idziemy w gofry.
[śmiech i oklaski]
[okrzyki zachęty]
[publiczność] Ooo!
[Alex] Zostało 60 sekund. Dlaczego go jesz?
[mężczyzna] Dawaj, Joe!
Siedź cicho!
[Alex] O, mój...
[publiczność] Ooo!
[Alex] Zostało 8 sekund!
[krzyki publiczności]
[Alex] Dwie sekundy...
[dźwięk gwizdka]
[Alex] Odejdźcie od--
[krzyki publiczności]
Zejdźcie, i popatrzmy na statystyki.
[oklaski]
Jak im faktycznie poszło, Alex?
W zadaniu było napisane...
ziemniaczana wieża stojąca sama,
kiedy zagwiżdżę po 100 sekundach.
Mamy ujęcie dokładnego momentu,
kiedy zagwizdałem przy 100 sekundach.
I zobaczycie...
Tak, dałem im ostrzeżenie na 2 sekundy przed.
Jest tylko jedna osoba, która nie podtrzymuje wieży.
A-a.
Tą osobą jest pan Doc Brown.
[oklaski]
To oznacza, że mamy ostateczny wynik.
I ponieważ Doc jako jedyny wykonał zadanie,
- wyniki wyglądają tak. - [Greg] O, proszę.
[okrzyki i oklaski]
Pierwsze zwycięstwo w sezonie.
Cóż, byłem beznadziejny przez większość sezonu,
i pewnie będę beznadziejny po tym,
więc nacieszę się teraz.
Wiecie, co?
Zatańczę do Average White Band, draniu.
- [śmiech] - To dobry zespół.
To Doc wygrywa program. Świetna robota.
Doc, wstań i podejdź,
i odbierz swoje fajne niebieskie nagrody!
[oklaski]
Dobra robota, Alex. To był dobry program.
- Dziękuję. - Aaa.
[Alex] Dziękuję, Greg.
Ale czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się że jeśli chcecie, aby genialnemu Richardowi Osmanowi
w czymś nie poszło, zaproście jego dzieci na widownię.
A jeśli chcecie, żeby nie poszło Joemu Wilkinsonowi,
obejrzyjcie jakikolwiek odcinek.
Gratulacje dla naszego zwycięzcy, Doca Browna!
[oklaski]
Dziękuję wszystkim, i dobranoc!
[oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time
Korekta: tena
[szczeka]