Moc jest w łukach.
Dobry wieczór! Nazywam się Greg Davies, a program nazywa się Taskmaster.
To ostatni odcinek tego sezonu,
co oznacza, że pod koniec programu
odkryjemy jego zwycięzcę.
Osoba, która zebrała najwięcej punktów w trakcie całego programu
uniesie to trofeum, tę majestatyczną złotą głowę,
jako zwycięzca Taskmastera.
Poznajmy piątkę naszych potencjalnych zwycięzców. To...
Doc Brown.
Joe Wilkinson.
Jon Richardson.
Katherine Ryan.
Oraz Richard Osman.
A tu mamy skałę administracji całego tego procesu.
To Alex Horne.
Jesteś moją skałą administracji.
Naprawdę?
To... naprawdę bardzo cię szanuję.
Zastanawiam się, skoro tu jesteśmy, czy mogę zadać ci małe pytanie.
Zrobiłbyś mi zaszczyt... prawnie, zostania moim ojcem chrzestnym.
Byłoby okej? To jest...
To ten dokument. Miałbyś coś przeciwko?
- Tak. - Nie mam ojca chrzestnego.
Nie do końca wiem, co to oznacza.
Jak podpiszę, to zrobisz co zachcę, tak?
To... bardziej myślałem o prezentach.
- Możesz dawać mi prezenty. - Dziękuję.
[śmiech]
To ostatni odcinek programu, Greg.
Tak, wiem.
Ekscytujące. Dwoje ludzi, o dziwo, jest na pierwszym i drugim miejscu.
To Katherine Ryan i Jon Richardson.
Oddzielają ich 4 punkty.
Reszta nie jest tak daleko.
Więc każdy jest ciągle w grze.
Nie.
Poza Joem.
Tak.
[śmiech]
Mam dobry dzień.
Czas na zadanie nagrodowe.
Jaką mamy kategorię na zakończenie sezonu?
Cóż, dzisiaj jest emocjonalnie.
Tym razem, poprosiliśmy ich o przyniesienie
ich najlepszej pamiątki.
Osoba, która przyniesie najlepszą pamiątkę
wygra pierwsze zadanie,
a ten, kto wygra odcinek,
zabierze do domu wiele pamiątek. Okej?
- Tak. - Tak.
Pamiątki. Memorabilia. Suweniry. Szajs.
[śmiech]
Jon?
Przyniosłem coś, co mam od około 20 lat.
To jedna z moich ulubionych rzeczy. To rzymska moneta...
którą znalazłem podczas pracy w ogródku.
I zawsze, kiedy jej dotykam,
ekscytuje mnie, że używano jej w czasach Rzymu.
To wtedy używano większości rzymskich walut.
[śmiech]
Do kupowania cholera wie czego. Tykw?
[Greg] Tak?
Albo... cukinii?
Wygląda jak gówniana nakrętka od mleka.
Obecnie, można kupić 20 za 8 funtów na eBayu.
Okej. Piąte miejsce.
[śmiech]
Um, Joe?
Jaką pamiątkę przyniosłeś?
Poszedłem w klasykę.
Chyba się nada...
Przyniosłem mapę Grand Union Canal.
[Richard] O, super.
Podpisaną przez jednego ze śluzowych.
[śmiech]
- Spotkałeś śluzowego? - Tak, tak. Spotkałem.
- Jak się nazywał? - Clive Hutt.
[śmiech]
Jakbyś miał opisać Clive'a Hutta w trzech słowach, to jak?
Em, astmatyk.
[śmiech]
Żeby były trzy słowa, to musiałoby pewnie być "astmatyk Clive Hutt'.
- Tak, "astmatyk Clive Hutt". - [śmiech]
Richard, co przyniosłeś?
Spotkałem jednego z moich wielkich sportowych idoli,
i chyba praktycznie idola każdego.
Jednego z niewielu ludzi, od których dostałem autograf.
Absolutna legenda swojej dyscypliny.
- [śmiech] - [Richard] To Jocky Wilson. [darter]
Ło. Ci z nas, co grali w Lakeside,
przyjacielu, prawie na pewno uznają to za pierwsze miejsce.
O, bardzo miło.
Był też dżentelmenem, jak sobie pewnie wyobrażacie.
Alex ma fakt o Jockym Wilsonie.
Lubię Jocky'ego Wilsona. Non-stop jadł słodycze.
Odmawiał mycia zębów.
Ostatniego zęba stracił w wieku 28 lat.
O, nieee!
Wszystkie te fakty można było zgadnąć.
Katherine, co ty przyniosłaś?
Cóż, będąc kobietą w komedii...
- dostaję wiele pytań. - Jasne.
Pytają, "Katherine, jak to jest być częścią rewolucji?"
Pokornieję, patrząc na
niniejszą monetę z prawdziwego sufrażyzmu.
Widzicie? Dostałam go od kobiety w Dagenham.
To jeden z wielu sposobów, jakiego użyły by dostać prawa wyborcze,
i tak dalej, poprzez bunt.
Wow, super.
[oklaski]
Chyba nie będzie dobrze o mnie świadczyło, jeśli Jocky Wilson będzie wyżej.
[śmiech]
Em, Doc?
Zacznę wspominając, że w 2003
bardzo chciałem poznać Myleene Klass. [piosenkarka]
Przypadkowo udało mi się ją poznać, i poprosiła mnie o...
napisanie dla niej rapu. Co zrobiłem.
Jak, ona miała ją rapować?
- [Doc] Tak. - O, wow.
Tak. Więc spędziłem z nią tydzień, we dwoje.
Nic się nie wydarzyło, i tyle z tego. Ale...
[śmiech]
...kilka tygodni później, przysłała mi rap, który dla niej napisałem.
- Wiesz, że ona gra muzykę klasyczną? - Tak.
Rozpisała metrum, potem oprawiła,
i dała mi go z wiadomością na dole,
i buziakiem.
Napisała, "Nie byłeś zaproszony do mojego domu".
Tak, to był bardzo, bardzo fajny prezent,
ale też sposób na powiedzenie "Nie kontaktuj się więcej ze mną".
- "Tak, i oprawię to ostrzeżenie". - [Doc] Do tej pory go mam.
Mile to wspominam.
Myleene Klass, zostały jej dwa zęby.
- To fakt. - [śmiech]
- Serio? - Tak, tak.
- Idzie jej lepiej od Jocky'ego. - Tak.
Dobra, to musisz podjąć decyzję. Usłyszałeś wszystkie pięć.
- Dobra. - Greg?
Na piątym, i niektórych to może zdziwić,
daję kanał Joego.
[śmiech]
Na czwarte miejsce, daję rap Myleene Klass.
Trzecie miejsce, rzymska moneta Jona.
Dlatego, że są gówno warte.
[śmiech]
Na drugie, chociaż może to niebywałe,
daję tę wiele wartą monetę sufrażystek.
Co oznacza, że na pierwszym miejscu
jest podpisany plakat z Jockym Wilsonem!
[okrzyki i oklaski]
Jeśli myślicie, że kobiety są ważniejszego od Jocky'ego Wilsona,
możecie mi naskoczyć.
- [śmiech] - Nie szkodzi.
Spróbowałam słowami. Następne będą czyny.
Dobra. Dawaj.
Okej, teraz możemy przejść do pierwszego dużego zadania. Gotowy?
Tak, chcę duże zadanie.
Oto one, Greg.
Lis. Wózek.
Na wypadek, jeśli to zadanie z "twój czas jest liczony od teraz",
najpierw zajrzę, co tu mamy.
"Wsadź wszystkie te zakupy do wózka".
"Wygrywa najszybszy. Twój czas jest liczony od teraz".
O, nie. Okej. To wyzwanie.
Więc, co mogę-- Mam nadmuchać łódź zanim jeszcze to otworzę?
Mogę tak zrobić.
Będę wyglądać jak debil, jak otworzę zadanie.
[oklaski]
Richard postępował najbardziej intelektualnie,
chyba można powiedzieć, w trakcie--
To nie intelektualne!
Dmuchanie materaca jak nie wie, co ma robić.
Codziennie wychodzisz z założonym kondomem?
[Richard] Tak?
[śmiech]
Zakładam dwa.
Co chciałem powiedzieć, oczywiście,
nigdzie nie jest napisane, że trzeba użyć materaca.
I to materac, nie łódź.
- [śmiech] - [Greg] Od kogo zaczniemy?
- Zaczniemy od Katherine? - Tak.
- O-o. - [Alex] Zaczniemy od Katherine.
Ty gnoju!
Zepsute!
[jęk]
[Alex] Dziękuję, Katherine.
Dziękuję.
[oklaski]
Dosłownie, jak podczas całego sezonu,
Katherine Ryan się nie patyczkuje. Bam.
"Wykonuję robotę jak najszybciej,
nawet gdy jakiś dupek zabrał kółka z wózka zakupowego".
- [Greg] Świetna robota. - Dziękuję.
"Głosuj na kobiety", jak kiedyś powiedział Jocky Wilson.
Dlatego że odpadły kółka, co było niefortunne...
Katherine wykonała zadanie w 2 minuty i 44 sekundy.
[Alex] Poniżej 3 minut. Poniżej 4 minut!
[oklaski]
Super, kto teraz?
Nie spodoba mu się, ale obejrzymy Doca,
a potem obejrzymy Jona. Braci Chuckle. [duo komediowe]
[śmiech]
[Jon] To most?
Powiedziałbym że to... tak.
[śmiech]
Nieźle.
[śmiech]
Czuję się jak Steve Backley. [lekkoatleta]
Do zobaczenia.
[jęczy]
[Doc] Tam jest pieprzony most.
- [śmiech] - Cholera.
O, Boże.
Kurczak wypadł z torby. Uchh!
Tam też jest most!
[śmiech]
[oklaski]
Wyglądałoby zupełnie spontanicznie, jakbyś
nie informował nas, że nie zauważyłeś dwóch mostów.
Zawsze myślałem, że radzę sobie pod presją, aż do tego programu.
Jeśli bliżej mi się przyjrzycie...
Tak robiłem.
To zobaczycie, że dokonuję...
pochopnych i okropnych decyzji, których...
trzymam się do końca.
Nigdy się nie wycofuję, nawet jak decyzja jest beznadziejna.
[Greg] Nie no, Doc wykonał zadanie, tak?
Skończył w 4 minuty i 24 sekundy,
czyli prawie dwa razy tyle, co Katherine.
Koleś, jak mogłem nie widzieć mostów?
To mnie przeraża.
Nazwałeś mnie "kolesiem"?
Nikt nigdy nie nazwał mnie "kolesiem".
Zmartwił mnie ten filmik.
Czasem nie widzi się mostów.
Przynajmniej pomyślałeś, żeby włożyć rzeczy
do jednej torby i nią rzucić, zamiast...
- [śmiech] - To prawda!
Dzięki, stary. To jak grupa fokusowa.
Doceniam was wszystkich.
Jon też był wolniejszy od Katherine.
Jon uzyskał czas pi, 3,14.
- Tak? - Czas pi.
Tak? To dlatego, że nie użył toreb?
Biegał naokoło, zamiast biec przez wodę.
Jeśli jestem blisko wody, istnieje niebezpieczeństwo
że ktoś pomyśli, że jestem nornicą i mnie unicestwi.
[śmiech]
Niehumanitarnie.
- Um, ale-- - [Jon] Nie!
Jak Jon pewnie--
Nie!
- [Alex] Jak Jon pewnie-- - Nie. Nie!
Czekaj. Hej. He-ep!
Był mały problem--
- Nie! - Hep-ep!
Na końcu był fragment...
kiedy Jon odchodził, zauważyliśmy coś.
Bep-ep!
[Alex] Dzięki, Jon.
[Jon] Cała przyjemność.
[wzdycha]
[Alex] Kieszenie pełne gąbek. Nie włożyłeś wszystkiego do wózka.
Nie, twoje gąbki włożyłem do wózka,
a zawsze mam przy sobie dwie gąbki.
To co to oznacza? Unieważniamy?
Tak, i Doc jest nagle... nie tak zły.
O, nie tak źle. Nawet jeśli ♪ nie widzi mostów ♪
[śmiech]
Tak chociaż-- Jest jeszcze coś.
Kiedy Doc skończył, przyjrzeliśmy się rzece.
- O, nie! - Upuściłem coś? O!
[śmiech]
O, Boże.
[śmiech]
Ja przynajmniej zabrałem swoje śmieci.
[śmiech]
Co to oznacza? Obaj chyba oszukali, tak?
Cóż, to wyłącznie twoja decyzja.
Obaj. Oszukali.
[śmiech]
Dobra. Zobaczymy wyścigi wózkowe Richarda i Joego
po przerwie. Do zobaczenia.
Dobry wieczór i witamy ponownie w Taskmasterze.
Mamy czworo komików i osobowość telewizyjną, Richarda Osmana...
[śmiech]
walczących nie tylko o kilka starych, brudnych monet,
ale też o trofeum Taskmastera.
Alex. Wózki, nie?
Tak, Greg. Wózki.
I pomimo prostoty zadania,
obaj Jon i Doc nie włożyli wszystkich rzeczy do wózka.
Co oznacza, że Katherine, liderka, prowadzi też w tym zadaniu.
Skończyła w 2 minuty 44.
Zostali tylko Joe i Richard. Gotowy?
TAK!
Dobra. Oto oni.
Mógłbym przejść przez most, ale tak będzie szybciej.
"Najszybszy... liczony od teraz".
[sapie] Kurde...
[śmiech]
Nie ma kółek.
Kuźwa.
[śmiech i oklaski]
[sapie] Moje stopy są ciężkie.
[śmiech]
Jak mi poszło?
[Alex] Wszystko jest w wózku?
Tak.
- [śmiech] - Proszę.
Cieszę się, że to nadmuchałem.
[oklaski]
Mówię jako nadmiernie wysoki jegomość,
często oczekuje się, że będziemy łagodni i uprzejmi.
Miło jest zobaczyć, jak jeden z nas traci głowę.
Było fajnie. Wiecie co?
To nie był jeden z tych nowych wózków.
O, był ciężki.
To świetnie wyglądało, bo ludzie zwracali na niego uwagę.
Ludzie mówili, "to Richard Osman!"
- Rzuca wózkiem! - "Co się stało?"
[śmiech]
Porozmawiajmy o Joem.
Tak, szybki był. Nie widzieliśmy go jeszcze w takim ruchu.
Tak. Nie obawiam się rzek.
[śmiech]
Czego się obawiasz, Joe?
Koni i ciemności.
[śmiech]
To chyba było najlepsze osiągnięcie Joego do tej pory, nie?
Cóż, był-- Jest bardzo blisko.
Więc, Richardowi zajęło to 1 minutę 59.
- [Greg] CO? - [Alex] 1:59.
[oklaski]
W to wlicza się 10 sekund zwijania nogawek,
co jest ciekawe, bo Joemu zajęło to 1 minutę 52.
Oooo!
- Wygrałem? - Wygrałeś.
[okrzyki i oklaski]
Powiesz mi, jak wyglądają wyniki, Alex?
Tak, są...
[śmiech]
Ekscytujące. Rywali jest pięciu, ale prowadzi jeden.
Pan Richard Osman jest pierwszy.
[Greg] Tak.
[oklaski]
[Greg] Daj nam następne zadanie, Alex.
Dobrze. To zadanie zespołowe.
Ziemniak!
[Doc] Ziemniak.
- [Richard] O, proszę. - Ja otworzę, ty czytaj.
Dobrze. Dobry pomysł.
[Doc się śmieje]
"Stwórzcie najlepszą animację poklatkową z tym ziemniakiem".
"Macie jedną godzinę".
"Wasz czas jest liczony od teraz".
Mamy... zrobić z tego ziemniaka twarz?
Czy mamy z niego zrobić
wiele postaci, które będą w filmie?
No, opcji jest wiele,
ale nie znam się za bardzo na animacji.
Masz jakieś doświadczenie z branżą animacji poklatkowej?
Nie. To kiedy się robi dwa zdjęcia...?
[Richard] Tak.
- I to animacja poklatkowa. - I to jest film.
- Tylko dwa? - Dwa zdjęcia.
Nie potrzebujemy do tego godziny.
[Alex] Spodziewamy się około 800 zdjęć.
- Ośmiuset? - Ośmiuset?
- Oszalałeś? - [Alex] To byłby 30-sekundowy film.
[Richard] W godzinę?
- Animacja jest trudna. - [Doc] Jest, nie?
- Myślę o grze słów ze strasznym filmem. - [Richard] Tak, okej.
Co to może być? Nienawistna pyrka?
Noc żywych bulw.
[śmiech]
Ziemniak obiecany?
[śmiech]
Mamy usta, które możemy przykleić.
- Tak! - Dużo różnych ust.
Nie. To ma być tak, nie?
[Richard chichocze]
[Richard] Mamy narysować oczy czy coś?
Tak.
To wyraźnie wygląda jak tłuczek do ziemniaków, nie?
O, tak. Tłuczek!
- Ale taki, zły. - [Katherine] Tak.
[Doc] Dlatego ma na sobie biały garnitur.
Teraz posuń go, gdzie ty byłaś.
[Joe] I znowu.
I znowu.
Dużo prostsze, niż myślałem.
[dźwięki aparatu]
[Doc] Tak, zostawmy tak.
Najpierw ziemniak jest szczęśliwy, potem trochę zdziwiony,
typu "Hmm?", a potem ma być, "łaaa!".
- [Richard] Koniec. - [Jon] Skończone.
- Gratulacje. - Dobra robota.
- [Joe] I tyle. - [Doc] Skończyliśmy.
O, ciągle potrzebny nam tytuł.
[oklaski]
Nie wymyślicie nic lepszego niż Ziemniak obiecany, na pewno.
Wyjaśnijmy, dla wyjątkowo głupich ludzi,
co to jest animacja poklatkowa?
To rzeczy typu Morph, Wallace i Gromit.
Dużo Poirota.
- Wiecie, to-- - [śmiech]
Ten gatunek.
Obejrzyjmy ten nonsens.
Chcesz zacząć od chłopca i jego taty?
Richarda i Richardsyna?
- Tak. - Okej. Oto oni.
[grzmot]
[złowroga muzyka]
28 DNI PYRNIEJ
[śmiech]
[groźna muzyka]
[pukanie do drzwi]
[śmiech]
[niesłyszalne]
[śmiech]
[intensywna muzyka]
28 DNI PYRNIEJ
[okrzyki i oklaski]
Jeśli się nie mylę, zmutowany ziemniak żyjący pod ziemią
wyczuł, że człowiek krzywdzi jednego z nich.
Podszedł do domu...
udało mu się wyrwać obieraczkę
z ręki człowieka, zamordował go, a potem,
w mrożącej krew końcówce, widzimy dzieci zmutowanego ziemniaka
wychodzące, by zemścić się na całej ludzkości.
Praktycznie dokładnie tak.
Prócz tego, że nie wiem, czy intencje były tak okropne.
Moim zdaniem, co się stało...
ziemniak próbował się z nami zaprzyjaźnić,
ale pierwszy spotkany człowiek to Alex,
który zabijał ziemniaka.
Więc Alex, niestety, praktycznie rozpoczął koniec świata.
[śmiech]
Bardzo dobrze się tobą pracuje.
Powiedzieliśmy, żeby otworzył drzwi i popatrzył w prawo i lewo.
On popatrzył w górę.
Z własnej woli.
- Dorzucił to za darmo! - Totalnie dorzucił.
Sprytny z ciebie chrześniak, nie?
[śmiech]
Połaskoczę go.
Została animacja Joego, Doca i Katherine.
Warto na nią wrócić, prawdopodobnie.
Do zobaczenia po przerwie.
Dobry wieczór i witam z powrotem w finale sezonu Taskmastera,
z mapą kanału i plakatem Jocky'ego Wilsona czekającymi na zwycięzcę.
Emocje sięgają zenitu.
Co robiliśmy, Alex?
Cóż, drogi Gregu, przed przerwą
oglądaliśmy animacje poklatkowe.
28 dni pyrniej Richarda i Jona zostało dobrze odebrane.
Tak. Lepiej niż myśleliśmy, kiedy to pisaliśmy.
[Greg] Dużo lepiej!
Jeszcze zobaczymy film Joego, Katherine i Doca. Oto on.
LICENCJA NA ZIEMNIACZANIE
[Joe] Lubię podłogi z paneli.
♪ La la la ♪
♪ Idę sobie korytarzem ♪
Stan listw przypodłogowych. Okropne.
[dramatyczna muzyka]
[Doc] O, pan Kartofel.
[Joe wzdycha] Dureń z ciebie, stary.
Jak zawsze, jest pan we właściwym czasie we właściwym miejscu, panie Kartofel.
Hę?
Wiem, że nie chce pan martini, którego tu mam.
Em, jeśli chcesz.
Bo... zostanie pan stłuczony!
O, Boże.
[złowrogi śmiech]
[Katherine piszczy] Tak, stłuczony!
[śmieje się i mruczy]
To była gra słów, tak?
Tak, gra słów.
Och, odwal się.
[Katherine] Nieważne.
Uch! Mam go.
[oklaski]
Całkiem niezła parodia Bonda.
Do momentu aż James Bond, ziemniak, powiedział,
"Dureń z ciebie, stary".
[śmiech]
Wszystko improwizowane.
[śmiech]
Co?
Co?!
Ciekawostka: zrobili prawie dokładnie 800 zdjęć.
Jon i Richard zrobili 1463 zdjęć.
Dlatego było dużo dłuższe.
Ale ich było nierówno.
Ruchy naszego ziemniaka są mega płynne.
[śmiech]
Nie widać pojawiającej się małej rączki i wielkiej ręki.
Wiecie, o czym mówię?
O, rany! Ruchy ziemniaka były mega płynne.
[śmiech]
Nie no, dzięki temu możecie wygrać.
Czekaj. Wiecie, chcę tylko zobaczyć dobre kino.
Dla mnie nie chodzi tu o obrażanie pracy innych.
[śmiech]
Zastanowiła mnie narracja ziemniaka, który bez powodu
- zostaje na końcu zgnieciony obcasem. - [Richard] Tak, o co chodziło?
W filmach z Jamesem Bondem często występuje
niedorzeczne zakończenie, nie?
Nie, to nie miało żadnego sensu.
Nie było żadnej fabuły.
Fabuła feministyczna. Będę pierwszą ziemniaczaną kobietą-Jamesem Bondem.
[Greg] Tak.
Arka [fabuła] feministyczna jest oczywiście żony Noego...
[śmiech]
Bond powinien umrzeć, z tym swoim molestowaniem seksualnym.
[śmiech]
Zgadzam się z tym.
Ale to nie w duchu filmu, nie?
Moim zdaniem, oba filmy były świetne,
ale 28 dni pyrniej było lepsze.
Trzy punkty dla wszystkich członków zespołu.
Dwa punkty dla członków zespołu od Bonda. Zrobione.
[oklaski]
Okej, czas na ostatnie już nagrane zadanie sezonu.
Oby było dobre.
- Będzie, będzie. - Tak.
Przejdziemy się na most.
Hejjj.
Fajnie.
Cześć!
- [Alex ] Cześć, Jon. - Cześć.
Fajne to.
Ooo.
Mam nadzieję, że nie będę musiał budować.
Nie umiem budować rzeczy.
"Zbuduj most nad rzeką, używając tylko przedmiotów na stole".
"Wygrywa najwyższy samostojący most". Najwyższy?
"Sam most musi utrzymać ziemniaka".
"Sam most musi utrzymać kucyka".
[Alex] Na pewno jest napisane "kucyka"?
Nie.
Ziemniaka.
[chichocze]
Myślałbyś, że chodzi o kucyka, nie?
"Nie możesz ruszyć domu Taskmastera".
"Masz 20 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
Niedużo czasu.
Mogę użyć tylko rzeczy ze stołu, tak?
[Alex] Wszystkiego ze stołu, Doc.
Okej.
Prawdziwa woda.
Całkiem fajne, nie?
Musi utrzymać ziemniaka.
Trochę waży.
[oklaski]
W całym sezonie nikt nie czytał w tak leniwy sposób.
Zobaczyłeś "PO" i pomyślałeś, "chrzanić. Kucyk, nie?"
Większość ludzi zgadłaby, że kucyk.
Nie trzeba zgadywać.
Wszystko jest napisane.
Masz jakby wbudowaną zepsutą opcję przewidywania tekstu.
[śmiech]
Muszę przyznać, że przeskoczyłem do przodu.
Zacznijmy od hipsterów.
Okej. Katherine, Jon i Doc. Oto oni.
Wiesz, co to znaczy?
"Debajo de la mesa"?
- [Alex] Wiem. - [Jon] Dobra.
Okej. Samostojący most nad rzeką.
Nie dotykaj domu. Ziemniak.
Ile potrzeba słomek, żeby utrzymać ziemniaka?
Odwieczne pytanie.
Dość lekki ziemniak. Teraz tak mówię.
[wydłużanie słomek]
Wiem, że trójkąt to najmocniejszy kształt.
Jaki jest najmocniejszy kształt?
Łuk, nie?
Mocne.
Do czego to jest? [naciska przycisk]
Bezsensowna funkcja.
Cięższe, niż na początku myślałem.
Chyba zacznę żuć, żeby były klejące.
Obrzydliwe, nie? Nie lubię żuć gumy.
Nie lubię, jak ludzie wyciągają ją z ust.
Ciekawe, kto wybierze gumę do żucia.
O! Bardzo miętowe.
Za bardzo miętowe.
Bardzo mocne. Oczy mi łzawią.
Tak będzie dobrze!
Okej. Może przyspieszę.
Ludzie chyba nie wiedzą, że jestem aż taka mądra, wiesz?
To obrzydliwe. Przepraszam was.
Uch! Nie lubię tego dotykać, nawet jeśli było w moich ustach.
[śmiech]
Pomysł do dupy.
[Alex] Super.
Dobra, jak mogę to powiększyć?
Bardzo niestabilne!
Tu mamy krzyżowanie zwierząt.
[śmiech]
[ciężko wzdycha]
O, Boże.
No nie rozumiem.
[śmiech]
[Alex chichocze]
Zmierzę odległość od trawy, przede wszystkim.
Trzymam się tego.
Użyję jego kopyt do podtrzymania.
Może być.
[oklaski]
Tak, teraz jestem zadowolony.
- Nie dałabym rady zrobić lepiej. - Nie. [śmieje się]
- Dziękuję, Katherine. Świetne trójkąty. - Dzięki. Do zobaczenia.
[oklaski]
Podczas wszystkich spotkań inżynierów na świecie,
jeśli zadaniem jest "most", pierwszym materiałem
proponowanym przez inżynierów jest...
Guma.
[śmiech]
Cóż, nie wiem, czy wiesz,
ale mam wykształcenie urbanistyczne.
[Greg] Ochh.
Nauczyli mnie tam o trójkątach!
Też nie poszły ci egzaminy A-levels?
- Tak. - [Greg] Mi też.
[Doc] Wiesz, kiedy przegrałaś to zadanie, Katherine?
Przegrałaś, kiedy powiedziałaś,
"Ludzie nie są gotowi na to, jak mądra naprawdę jestem".
[śmiech]
Po prostu nie miałam wystarczająco trójkątów.
- Wyglądało super! - Wyglądało świetnie.
- [Doc] Dobrze wyglądało. - [Richard] Myślałem, że wytrzyma.
Wyglądało super. Popatrzmy na most.
[Katherine] Tam nie było materiałów,
chyba że chciało się użyć bezbronne ssaki.
Tak.
Ale dajcie mi dużo słomek, i zaszokuję was trójkątami.
Frustruje mnie to, że zapytałem, czy wiesz,
co znaczy debajo de la mesa.
Już to ogarnąłeś?
Tak, nic z tym nie zrobiłem.
[Alex] Co to znaczy, Jon?
Chyba znaczy "pod stołem".
Ooo!
Tak, i także nacisnąłeś przycisk.
Nacisnąłem, i powiedziałem, "Ale bezsensowny przycisk!"
Chcesz zobaczyć, co robi przycisk, Jon?
Nie, teraz nie. Wtedy bym chciał.
[Alex] Zobaczmy, co robi przycisk.
Do czego to jest? [naciska]
POPATRZ POD STÓŁ
Bezsensowna funkcja.
Ile minut?
[Alex] Masz 3 minuty 15.
Nie muszę okazywać braku szacunku do zwierząt w ten sposób.
[Jon] Wiesz, co to znaczy?
"Debajo de la mesa"?
- [Alex] Wiem. - [Jon] Dobra.
POD STOŁEM (PO HISZPAŃSKU)
[śmiech]
Narzędzia, które mi daliście...
są bardzo przydatne.
Jestem z tego zadowolony.
[Alex] Dziękuję, Doc.
Dobrze. Pa pa.
POPATRZ POD STÓŁ
[śmiech]
Co u diabła, stary.
[oklaski]
Wiesz, że mój wzrok jest wadliwy wokół mostów. Nie możecie...
[śmiech]
Skandaliczne.
Po prostu, myśleliśmy...
Słomki i gumki są bezużyteczne, więc położyliśmy drewno...
Ale co było napisane w zadaniu? Bo myślę...
W zadaniu nie było napisane, że można użyć rzeczy na stole?
- [Alex] Powiedzieliśmy "rzeczy na stole". - [Doc] To jest przyczepione do stołu.
Przewidzieliśmy, że to zakwestionujesz.
Poza tym, skontaktowaliśmy się z Susie Dent. [językoznawczyni]
A wiemy z poprzedniego odcinka sezonu,
jak bardzo szanujecie jej opinię.
"Na" oznacza "będący w fizycznym kontakcie".
"Pozostający w fizycznym kontakcie", według Dent.
To pierwsze znaczenie "na".
Joe bardzo cicho siedzi.
To dlatego, że zmiażdżyłem to zadanie.
[śmiech]
Jedyna moja umiejętność to moja znajomość hiszpańskiego.
Przetłumaczyłem to w głowie, i pomyślałem,
"Nie, to tylko łódka o nazwie Pod stołem".
[śmiech i oklaski]
Nie no, byłeś bardzo blisko zajrzenia po stół.
Nacisnąłem ten--
Poza tym, i tak jesteś prawie pod stołem.
[śmiech]
I tak zbudowałeś wysoki most. Zobaczmy twój most.
Chcesz w systemie metrycznym, czy tym drugim?
W drażach owocowych?
W kilometrach.
To oznacza, że skończył z 11,4 DO. Draży Owocowych.
Są takiej samej długości, co centymetr.
Podczas gdy Doca miał dokładnie 10 DO.
- [Greg] Tak. - Więc, Jon prowadzi.
Katherine miał 1 milimetr, szerokość gumki recepturki.
[śmiech]
Dobra. Budowanie Jona i Richarda zobaczymy po przerwie.
Dołączcie do nas na ostatnią część programu,
gdzie obejrzymy ostatnie zadanie na żywo,
oraz ukoronujemy zwycięzcę całego sezonu.
Ekscytujące, nie? Do zobaczenia.
[oklaski]
Dobry wieczór! Witam ponownie w ostatniej części
finału tego sezonu Taskmastera.
Myleene Klass podpisała kawałek papieru,
a ci goście bardzo chcą go wygrać.
A kto wróci do domu jako zwycięzca sezonu?
Niedługo się dowiemy, ale na razie wracamy do naszych spraw. Alex?
Tak, Greg. Oglądaliśmy, jak ludzie budują mosty dla ziemniaka,
i chociaż raz, Jon Richardson jest najwyższy,
z wysokością 11,4 centymetra.
Ale nie widzieliśmy Joego ani Richarda.
Nie wiemy, czy któryś z nich użył
sprzętu schowanego w pokoju.
Zobaczmy.
O, okej. To jest inżynieria, nie?
To sytuacja, w której przydałoby się być dobrym na fizyce w szkole?
Nie mieliśmy inżynierii w mojej szkole.
[Alex] Co robiliście?
Robiliśmy stolarkę.
[Alex] Chciałbyś trochę drewna?
Tak.
Nie wiem, co zrobić.
Nie wiem, co mam robić.
Jacyś mądrzy ludzie zbudują domek z kart albo coś takiego, nie?
A! A! Cholera.
Dobra, zaczynamy.
Okej, teraz tworzymy konstrukcje.
Tak, to się nada.
Jestem pewny.
Teraz się tylko popisuję.
Mogę ruszyć łódkę, tak?
[Alex] Tak.
[dźwięk warkotania] Jest wolna.
Patrzcie, jaka jest wolna! Zabierze mnóstwo czasu.
[Alex] Wydaj ten dźwięk jeszcze raz?
Brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.
Okej, mamy wadę.
Straciłem pewność siebie.
[wzdycha] Szkoda.
Jestem zestresowany. Bardzo.
Ciągle myślę, że musi być sprytny sposób na zrobienie tego.
To bardzo trudne, jeśli jest się tępym.
A ja, z całym szacunkiem...
Jestem.
Nie wiem, jak robią to inżynierowie.
To praktycznie niemożliwe.
Jak się robi taki łuk...?
[śmiech]
[śmieje się] Podekscytowałem się!
Coś w tym jest.
Teraz jest moc.
Tu jest moc.
Jak ją wykorzystamy?
Moc jest w łukach.
- [śmiech] - Moc jest...
w łukach.
Nie zauważyłem czegoś na tym stole,
co można wziąć albo zabrać?
Em... e, e...
[oklaski]
Nie mogę się doczekać żeby zobaczyć, jak zrobili to inni.
Powodzenia wszystkim.
- [Alex] Dziękuję, Richard. - Dziękuję wszystkim.
[śmiech]
[Greg] Wow. Wielkie zaskoczenie.
[oklaski]
Wielkie zaskoczenie
Richard Osman, zazwyczaj mistrz logiki...
"Musi być jakiś sprytny sposób".
"Wrzucę wszystko do rzeki, nie?"
[śmiech]
O spaghetti wszyscy wiemy jedno,
mokre jest mocniejsze.
[śmiech]
Richard zbudował niezły most. Możemy zobaczyć.
Jest symetryczny, co jest dość satysfakcjonujące.
Wysoki na 8 centymetrów.
Tak, jest dobrze, ale
porozmawiajmy o mocy w łukach.
[śmiech]
Chyba musisz wypuścić perfumy o takiej nazwie.
- Tak. - [śmiech]
Szepnij "moc w łukach" do tej kamery.
[cicho] Moc w łukach.
[widz] Łuu!
[śmiech]
- [Greg] Bardzo piękne, nie? - [Katherine] Tak.
Moim zdaniem było subtelnie, cierpliwie, pięknie.
Ale jaka była wysokość?
[wydycha]
Cóż, most Richarda miał 8 centymetrów.
Doca 10, Jona 11.
O, żeby tylko mój nie był do dupy.
Joego miał 9.
Oooo!
[Alex] Tak mi przykro.
O, nie do wiary.
Ale twoja mina...
Jak to powiedziałeś, adoptowałbym cię.
- [Doc] Tak. - [śmiech]
O tak, wszyscy chcieliśmy cię przytulić.
To jak bycie jednym z tych dzieciaków w szkole, którzy, wiecie...
pisali egzaminy i takie.
[śmiech]
Alex, podasz mi wyniki?
[Alex] Cóż, tu Katherine była ostatnia.
Katherine była daleko za resztą.
Potem Richard, Joe, potem Doc,
i zadanie wygrał Jon.
[Greg] Gratulacje.
[oklaski]
[Greg] Jak to wpłynęło na wyniki?
Katherine, liderka, spadła na przedostatnie miejsce.
Za to Richard jak na razie prowadzi w tym odcinku.
[oklaski]
Niedługo dowiemy się nie tylko, kto wygrał program,
ale kto wróci do domu z trofeum Taskmastera.
[publiczność] Ooo.
Żeby uzyskać te wyniki, potrzebujemy jeszcze jednego wyzwania.
Udajcie się proszę ostatni raz
na scenę, na ostatnie zadanie w sezonie!
[okrzyki i oklaski]
Już wygląda wyjątkowo. Richard, w końcu, twoja kolej.
- Przeczytasz ostatnie zadanie? - [Richard] Wspaniale.
- Cześć, Richard. - Cześć, Alex. W porządku, koleś?
Pierwszy raz mam okazję...
"Włóż rękawiczki,
zjedz całego banana, poprawnie załóż krawat,
i zaklaszcz tyle razy, ile możesz".
"Wszystkie zadania musicie wykonać w 100 sekund".
"Wygrywa najwięcej klaśnięć".
Wyczuwam sprzeciw Katherine.
Co, do cholery?
[śmiech]
- [Alex] Dziękuję, świetne czytanie. - [Katherine] To-- Nie--
Nie słuchałam ostatniego fragmentu, bo to
jest przykład odgórnej mizoginii, przez którą
przegrywają osoby, jak ja!
[Alex] Nie wiem, jak na to zareagować.
- Zamknij się! - [śmiech]
Nie wiesz, jak założyć krawat?
Nie! Załóżmy wszyscy tampony, to zobaczymy...
[okrzyki i oklaski]
Założę ci krawat, jeśli zjesz mojego banana.
[śmiech]
Ale jestem żonaty, więc tylko tyle.
To sprawa sądowa, w której mogę być świadkiem.
Katherine ma rację. Myślę, czy jest coś--
Czekajcie, powiem wam, co zrobię.
Przeczytam wszystkie słowa stąd.
Przeniosę jeden przecinek, i zobaczymy, czy możemy to rozwiązać.
Dawaj.
"Włóż rękawiczki,
zjedz całego banana poprawnie,
załóż krawat, i zaklaszcz tyle razy, ile możesz".
Załatwione, z pewnością.
Teraz się czuję, jakbym zepsuła zadanie.
- [śmiech] - [Greg] Nie, nie.
Zupełnie nie.
Teraz widzimy kłopoty, w które wpędziła nas ta moneta, nie?
[śmiech i oklaski]
Okej, powodzenia. Macie 100 sekund.
Wasz czas jest liczony od... [dźwięk gwizdka]
[okrzyki i oklaski]
[Alex] Założył jedną rękawiczkę.
Założył dwie rękawiczki!
Dawaj, Joe.
Tak, zawiąż.
Jak tam krawat, Katherine?
- Kolejność nie ma znaczenia. - [Greg] Musicie tylko założyć krawat!
[Alex] Nikt jeszcze nie klaszcze.
Nie tak! Co...?
Klaszcze. Klaszcze!
Są założone?
[Greg] Klaszcz dalej! Dawaj!
[Alex] Klaszcz! Klaszcz!
[Greg] Szybciej!
[Alex] Zostało 10 sekund! 10 sekund, dawajcie!
[publiczność] 6, 5, 4, 3, 2, 1!
[gwizdek]
[oklaski]
Nie no, świetny występ wszystkich.
Zejdźcie na dół i zerknijmy, jak
to wpłynęło na ostateczne wyniki, Alex.
Dobra robota, wszyscy!
[oklaski]
Świetne podsumowanie. Alex, kto zaklaskał najmniej?
A, dobre pytanie!
Pomimo klaskania prawie dwa razy na sekundę, z 192 klaśnięciami,
Jon Richardson zaklaskał najmniej.
[publiczność] Ooo.
Zaskakujące.
Nie pomyślałem, że policzycie klaśnięcia.
Mieliśmy piątkę ludzi z przyciskami.
Każde skupione na jednym z was.
- [Katherine] Super. - [Jon] Naprawdę?
Cóż, przerwałem w pewnym momencie, żeby poprawnie zawiązać krawat.
Bo wiem, że nie każdy nosi krawat, ale uważam,
że to ważne dla tych, co noszą, zawiązanie...
Nie musieliście poprawnie ich wiązać.
Musieliście zjeść banana... poprawnie.
[śmiech]
I obawiam się, że to oznacza, że bohater tego odcinka,
tak bliski swojej pierwszej wygranej,
został zdyskwalifikowany, bo nie zjadł banana poprawnie.
Właściwie, w ogóle nie zjadł banana.
Ale ma uczulenie na banany.
Właściwie robimy to dla rzeszy ludzi,
którzy wierzą, że osoby z alergiami je sobie wymyśliły.
[śmiech]
Z dumą do nich należę.
Dobra, zjem banana. Możecie jutro sprawdzić mój stolec.
[śmiech i oklaski]
I tak nie zaklaskał najwięcej.
No to chrzanić to.
Był drugi.
Więc, Jon z 192,
a potem Katherine Ryan z 221.
Joe Wilkinson, 234.
Doc Brown zaklaskał 237 razy,
co oznacza, Richard Osman, 249 klaśnięć.
[oklaski]
Zobaczmy, kto wróci do domu z mapą kanału.
Zwycięzcą jest oczywiście pan Richard Osman.
[oklaski]
[Greg] Oto jest. Richard Osman jest zwycięzcą.
Richard, podejdź i odbierz swoje nagrody!
Dziękuję.
[oklaski]
Zanim dowiemy się, kto wygrał, czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Cóż, nauczyliśmy się, że...
Niezależnie od tego, co się zrobiło, jak długo się żyło, albo kogo się zna...
Czasem po prostu nie zauważa się mostów.
[śmiech]
Proszę o brawa dla dzisiejszego zwycięzcy, pana Richarda Osmana!
[okrzyki i oklaski]
Obawiam się, że jeszcze nie skończyliśmy.
Została jeszcze jedna, niesamowicie ważna rzecz.
Alex dodał punkty każdej osoby zebrane w programie,
i w końcu nadszedł czas na ujawnienie, kto jest jego zwycięzcą.
I przekazanie tej osobie tego...
pięknego trofeum Taskmastera.
[publiczność] Uuuu!
Alex, oddaję ci głos.
Sezon drugi Taskmastera zwycięża...
Katherine Ryan!
[okrzyki i oklaski]
- Mła. - Dziękuję.
Katherine Ryan!
[oklaski]
Jeszcze raz, gratulacje dla Katherine.
Do zobaczenia w następnym sezonie.
Dziękuję wszystkim, i dobranoc!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time
Korekta: tena