Groszek w stogu siana.
Dobry wieczór. Nazywam się Greg Davies.
Witamy w zupełnie nowym sezonie Taskmastera.
Mamy pięciu świeżych olbrzymów komediowych,
gotowych do poniżenia się
w serii podstępnych zadań.
Wszystko w nikłej nadziei, że zabiorą do domu to.
Trofeum Taskmastera.
Pod koniec sezonu, tylko jedno z nich
zabierze do domu mój błyszczący, złoty łeb
jak ostateczny zwycięzca Taskmastera.
Nie przedłużajmy zatem, poznajmy naszych rywali.
To...
Al Murray!
Dave Gorman!
Paul Chowdhry!
Rob Beckett!
I Sara Pascoe!
A tutaj siedzi mój wierny sługa i rzekomy kumpel,
Alex Horne.
Opowiedz im coś o sobie, Alex.
- Naprawdę? - Tak.
Okej. Dobry wieczór, nazywam się Alex. Mam 37 lat.
Lubię sport i jestem dość uprzejmą osobą.
Na przykład, tu masz trochę rodzynek.
- Jeśli masz ochotę. - [śmiech]
Nie, nie mam. Dziękuję.
Jakbyś chciał rodzynki...
Nie, nie. Fajnie, że tam są.
Zawsze tam są.
Zawsze są w kieszeni.
Nowy sezon, więc spodziewam się świetnej kategorii zadania nagrodowego.
Tak?
Jesteś niesamowity. Więc, um...
[śmiech]
Na początek, poprosiliśmy naszych uczestników
o przyniesienie ich najbardziej ekstrawaganckiego zegara.
Osoba, która przyniosła najbardziej ekstrawagancki zegar
wygra pierwsze punkty programu.
- Tak. - Maksymalną liczbę.
A zwycięzca odcinka wróci do domu z pięcioma ekstrawaganckimi zegarami.
Po co mieć normalny zegar, skoro można mieć ekstrawagancki zegar?
Al Murray, jaki jest twój ekstrawagancki zegar
i dlaczego uważasz go za ekstrawagancki?
Mój ekstrawagancki zegar
to mój piekarnik z domu.
[śmiech]
Zegar widać
z lewej od gałki po prawej.
- [Greg] Tak. - [Al] Widzicie?
Ten panel to jest zegar.
Ma płytę grzejną, pięć palników gazowych.
Dwa piekarniki, um...
i szufladę do przechowywania rzeczy.
Więc dla ciebie to zegar z wbudowaną kuchenką, tak?
Tak!
Dave, co ty przyniosłeś?
I dlaczego jest ekstrawaganckie? I czy jest zegarem?
Jest zegarem.
Na pierwszy rzut oka, może wyglądać jak zwyczajny zegar cyfrowy.
Ale to naprawdę...
moja kuchenka mikrofalowa.
[śmiech]
[Al] Ty świnio!
Powiedziałbym, że jest dużo bardziej ekstrawagancka od kuchenki.
Jasne, że byś tak powiedział.
Tak, bo mikrofalówki i ta ich magia.
Tak, ale ja mogę gotować osiem rzeczy naraz.
Moim zegarem.
Paul Chowdhry?
Mój to zegarek,
który można przyczepić do każdego ubrania.
Mam go od 30 lat, ten zegarek.
[Greg] Tak? Gdzie jego ekstrawaganckość?
Można nosić go ze wszystkim, co ekstrawaganckie.
Wiem, ale gdzie ekstrawaganckość w samym zegarku?
Jak wyjdę mając na sobie kuchenkę Ala Murraya, wyglądam ekstrawagancko.
[śmiech]
Gdzie jest ekstrawaganckość?
Cóż, można go założyć, wiesz...
Jeśli masz na sobie...
kilt, czy coś.
Więc, według ciebie...
[śmiech]
Definiujesz ekstrawagancję...
[śmiech]
jako przedmiot, który można przyczepić do kiltu.
[śmiech]
Rob?
Och, przyniosłem zegar słoneczny.
Zegar słoneczny... z żółwiem.
[śmiech]
To mój najbardziej ekstrawagancki zegar.
Często się spóźniam, w zimie.
To dlatego, że ciągle polegasz na technologii zegara słonecznego?
Tak. Za to w lecie, zawsze jestem na czas.
[śmiech]
Całkiem ekstrawaganckie, nie?
[Greg] Nie wiem.
To coś, co spodobałoby się mojej mamie.
Uważam, że twoja mama jest pewnie bardzo miła.
[Greg] O tak, jest.
Nie jest ekstrawagancka?
Cóż, chyba trochę jest. Może masz rację.
[śmiech]
"O, okej!" Mam go!
Sara, co ty--
Bardzo podoba mi się twój ekstrawagancki żółw.
Ja podeszłam do tego porządnie i faktycznie przyniosłam ekstrawagancki zegar.
W końcu.
Okej, oto on.
[Greg] O, Boże!
[okrzyki widowni]
To zegar, i to ekstrawagancki!
I autentycznie mierzy czas.
[Greg] Tak.
Mój chłopak jest wielkim fanem Freddiego Mercury'ego
i nie wie, że go tu przyniosłam.
[śmiech]
[Rob] Próbujesz się go pozbyć?
Ciiiii!
Nie, naprawdę próbuję wygrać ten odcinek!
Należy do twojego chłopaka?
To był prezent ode mnie, więc technicznie należy do mnie.
Chyba tak to nie działa z prezentami.
W mojej rodzinie tak działa.
Bo jak z kimś się pokłócisz, możesz powiedzieć
"Zabieram to z powrotem!"
Słuchajcie. Okrutna prawda jest taka, że
podejmę pewne brutalne decyzje. Oto one.
Chcesz zacząć od piątego miejsca?
Daję Pop Swatch z Braveheart.
Na piąte.
Na czwarte... o, nie.
Coś nie tak?
Nie umiem tego wyjaśnić,
ale daję żółwia.
[publiczność] Ooo!
[Al się śmieje]
To nie jest prawdziwy żółw!
Na trzecie, daję mikrofalówkę.
- Nie, no! - [śmiech]
Na drugie...
Ważna decyzja.
Nie uwierzysz, co zrobię.
Daję kuchenkę.
Nie wierzę ci.
Daję kuchenkę, i powiem ci dlaczego.
To jest zegar.
[okrzyki i oklaski]
Okej, czas na pierwsze pełne zadanie sezonu.
- Alex. - Tak?
Co tu mamy?
Mamy trochę lekkoatletyki.
Cześć.
Cześć, stary!
[Alex] Paul?
"Dojdź do mikrofalówki, robiąc możliwie jak najmniej kroków".
"I otwórz drzwiczki, zanim mikrofalówka wyda dźwięk".
"Zegar jest ustawiony na pięć minut".
Mikrofalówka jest pod tym drzewem.
[Paul] To gdzie ją podłączyliście?
Za drzewem jest agregat.
Nie wiedziałem, że te drzewa mają agregaty.
[śmiech]
"Możliwie jak najmniej kroków"?
[Alex] Możliwie jak najmniej kroków.
"Mikrofalówka..."
"liczony od teraz".
[oklaski]
Tak, proste zadanie.
Chciałem, żebyście dotarli do mojej mikrofalówki
zanim podgrzeje się zupa, robiąc jak najmniej kroków.
Nie wiem, dlaczego spowodowało jakiekolwiek trudności.
Całkiem jasne zadanie.
Ale zrobiliśmy coś ekstra.
Dodaliśmy kilka przeszkód, dosłownie.
I jeszcze jedną przeszkodę, spytałem Aleksa, czy może
upewnić się, że na torze jest masa gęsiego gówna.
Kogo zobaczymy najpierw?
Chyba... zobaczymy Roba?
[Greg] Świetne miejsce na rozpoczęcie. Obejrzyjmy.
- Mogę dać ci moją kurtkę? - [Alex] Tak.
Załóż, jak chcesz.
Fajnie jest w słońcu, nie?
Dobra, er... będę się turlać.
[wesoła cyrkowa muzyka]
O! Dosyć daleko, nie?
[śmiech]
Kręci mi się w głowie.
[śmiech] Szybko się od tego kręci w głowie!
[śmiech]
To jest przyszłość, stary!
Będę cały w gęsim gównie, nie?
[jęczy]
Niedobrze mi.
[śmiech]
[wzdycha]
Ach, no i jeszcze wypiłem kawę!
Czuję, jakby głowa mi miała eksplodować.
[odruch wymiotny]
[publiczność] Ooo!
Jak inaczej mogę się tam dostać bez robienia kroków?
[śmiech]
[Alex się śmieje]
Będę musiał się tam doturlać, nie?
[oklaski]
- [Alex] Ooo! - [Rob] Uchh...
[odgłos wymiotów]
- [śmiech] - Uch, przepraszam!
Bardzo efektywny sposób na przemieszczanie się.
- [Alex] Cóż, jeśli... - Więcej zabawy.
Nie wypijcie dużej kawy przed.
Myślałem, że zrzygam się z oczu.
[okrzyki i oklaski]
Musisz być słabego zdrowia.
Nie wiem, dlaczego przez wypicie ogromnej kawy
i tarzanie się w gęsim gównie
miałbyś źle się poczuć.
[śmiech]
Zrobił jakieś kroki?
Zrobił kilka małych kroczków,
zaraz przed manewrem.
Wyczułem krok nad płotem.
Zaraz przed tym, bo wszyscy widzieliśmy
skłon do przodu-przejście górą- upadek z obrotem,
na poziomie trudności 6,2.
[śmiech]
Zrobił cztery małe kroczki zaraz przed przewrotem,
i tylko tyle. Reszta to turlanie.
A jego czas był...?
Nieistotny.
[śmiech]
Cztery kroki. Kto teraz?
Teraz zobaczymy Paula i Dave'a.
[śmiech]
To jest krok?
[śmiech]
[Paul] Ble.
To jest krok?
[śmiech]
Oooo!
[publiczność] Ooo!
[śmiech]
[śmiech i oklaski]
[dyszy]
[Alex] Okej.
Dziękuję, Dave.
[dyszy] No.
Niezwykle szybko.
Tak.
[śmiech]
Dziękuję, Paul.
Pańska zupa...
jest gotowa.
Cudownie. Bardzo gorąca.
Dobre techniki, Paul. Dziękuję.
[śmiech]
[oklaski]
Jest bardzo wcześnie na rzucanie chińskimi przysłowiami,
ale przypomniało mi się klasyczne
"Kiedy krok nie jest krokiem?"
"Gdy robi się go na cholernym płotku".
[śmiech]
"To jest krok?"
- Myślałem, że to krok. - "To jest krok?"
Już ma swoje powiedzonko.
To trochę nieistotne.
Dojście do celu zabrało mu ponad 7 minut.
Ooo!
I w sumie naliczyłem 125 kroków.
[śmiech]
Dużo więcej, niż gdybyś po prostu szedł.
[śmiech]
[Sara] Och, Paul!
[śmiech]
[Rob] Nie przejmuj się, stary.
Jakbym mógł dawać punkty za styl,
to byś prowadził, mówię ci.
Było super.
Ty mnie zaintrygowałeś, Dave,
bo widziałem kilka twoich występów
i są niezwykle
skrupulatnie przemyślane i inteligentne.
I, em...
[śmiech]
Chyba myślałem, że zadanie polegało...
Zrób kroki... ale możliwie jak najmniej.
O, rozumiem. Więc myślałeś, że musisz robić kroki.
[Dave] Tak.
Poza tym, kiedy zrobiłem przewrót w przód.
Wtedy już to ogarnąłem.
[śmiech]
Było świetne. Ile kroków?
50 kroków.
- [Greg] Albo... - [Alex] Albo?
Jeśli użyjemy definicji Paula Chowdhry'ego...
Ciągle 50 kroków.
[śmiech]
Próby Ala i Sary zobaczymy po przerwie.
Do zobaczenia.
Witam z powrotem w Taskmasterze,
gdzie można wygrać kuchenkę Ala Murraya
na wyłączną własność.
Alex, na czym skończyliśmy?
Byliśmy na bieżni lekkoatletycznej,
oglądając, jak nasi komicy starają się dotrzeć do mikrofalówki
robiąc jak najmniej kroków.
Na razie, prowadzi Rob Beckett.
Paul Chowdhry został zdyskwalifikowany.
Następni są Al Murray i Sara Pascoe razem.
Ta ziemia jest obrzydliwa!
[śmiech]
Ooo...
To nie są kroki, nie?
Oo, ile gówna!
To metafora showbiznesu.
[buczenie mikrofalówki]
[Alex] To kroki?
Nie.
Pełno tu kupy, Alex...
Nie no, naprawdę.
Tylko otwórz drzwiczki, masz masę czasu.
I jest. Tu mam zupę.
Co, mam zjeść zupę?
I tyle. Dziękuję.
Jaka to zupa?
Z groszku.
O.
- Zmiażdżyłem to. - Dzięki, Al.
[oklaski]
Moja pierwsza myśl na widok techniki Sary,
to że to tylko wymyślne kroki.
[śmiech]
W skórzanych spodniach. Przyznaję, stylistycznie niesamowite.
Możemy spytać eksperta?
Paul, czy to były kroki?
[śmiech]
Było trochę kroków.
Policzyłem to jako 27 kroków.
Dobra. Porozmawiajmy o Alu.
Policzyłem 8 małych kroczków.
Przez całe zadanie?
Jestem zadowolony.
Ale chodził na kolanach.
Każda definicja "kroku", którą znalazłem, wspominała stopy.
W żadnej nie było słowa o kolanach, więc...
- [Greg] Okej. - To niesprawiedliwe.
[śmiech]
Więc, takie są wyniki.
Generalnie, Paul, zostałeś zdyskwalifikowany. Przykro mi.
Bo nie zmieściłeś się w czasie.
To nie ma nic wspólnego z twoim świetnym
zdefiniowaniem "kroku".
Czwarte miejsce, Dave "Wielki Krok" Gorman.
[śmiech i oklaski]
Trzecie, Sara "Wymyślny Krok" Pascoe.
Na trzecie miejsce, daję...
Ala "Głównie Klęczę, Trochę Chodzę" Murraya.
A na pierwszym miejscu, z niesamowitym,
gównianym, chorym wykonaniem...
Dziękuję.
[Greg] To Rob Turlak.
[oklaski]
Alex, czas na pierwszą
aktualizację wyników.
Dobrze, jest bardzo blisko--
[śmiech]
Mamy remis! Na szczycie mamy remis.
Al i Sara oboje mają po 8 punktów.
[okrzyki i oklaski]
Super. Przejdźmy do następnego zadania.
Jasne. Oto one.
Cześć.
[Alex] Cześć, Al.
Co to?
To dla ciebie.
Dla mnie?
To mrożony groszek.
- Mam go zjeść? - Nie, nie.
Najpierw to otworzę, tak?
"Wpraw groszek w ruch, tak aby pokonał największą odległość".
"Twój groszek musi wylądować i zostać...
na czerwonym dywanie".
[Rob] Wyrzucę go w tym.
[Alex] Wtedy groszek na pewno wyląduje na...?
A, to groszek musi...?
[Alex] Zależy od ciebie. To jak uważasz, czy Taskmaster...
"Groszek musi wylądować na..."
Nie no, wyląduje na nim.
[Alex] Wtedy... wtedy będzie na dywanie?
Cóż, to będzie na dywanie.
- [Alex] Będzie? - Groszek jest w środku.
Nie?
Nie jest napisane, że groszek musi wylądować na dywanie.
Groszek będzie na dywanie.
Nie jest napisane, że musi mieć kontakt z dywanem.
[Alex] Zrób, jak uważasz, Rob.
Jeśli Davies będzie miał z tym problem, znokautuję go.
[śmiech i oklaski]
Nie, no...
Mamy kilka kwestii do omówienia, nie?
No, jesteś ode mnie młodszy,
i pewnie sprawniejszy.
Ale jakbym raz ci przywalił, stary...
[śmiech]
Pewnie mógłbym cię zabić.
A po drugie, odnoś się do mnie z szacunkiem,
albo będziesz ostatni.
Okej.
Warto wspomnieć, że
nie powinni, oczywiście, po prostu rzucić groszkiem,
bo wokoło dywanu jest trawa.
Nie no, nikt nie przeczyta zadania...
zobaczy mały groszek, i czerwony dywan w wietrznym ogrodzie,
i pomyśli "po prostu tym rzucę".
- Cóż, nie, wybraliśmy bardzo... - To inteligentni ludzie, nie?
Są bardzo mądrzy. Więc, uch...
[śmiech]
No, to zaczniemy od Sary, Paula i Dave'a.
[śmiech i oklaski]
Zobaczymy, jak daleko trafię.
K-... Tak nie wyjdzie, nie?
Zgubiłem groszek. Daliście mi zielony groszek!
Teraz muszę go znaleźć.
Jakieś wskazówki?
[Alex] Chyba jest na trawie. Nie widzę go na dywanie.
Tak, możemy spędzić masę czasu, szukając groszku.
[śmiech]
I skąd wiemy, gdzie jest?
Kto widzi tak daleko?
Jest na dywanie!
[Alex] Jest na-- Jest na dywanie?
Tak!
[Alex] Dobra, mam miarkę.
Okej, centymetry. To centymetry?
[Alex] Tak.
Masz zapasowy groszek?
Obawiam się, że to musi być ten groszek, Paul.
To musi być dokładnie ten groszek?!
To jak szukanie groszku w... stogu siana.
[śmiech]
[Paul] Cholera.
[Alex] Pójdę sobie usiąść.
Przynieść ci coś?
[Dave] Groszek?
Nie do rzucania! Chciałbym tylko groszek.
[Alex] Do porównania, czy...?
[Dave] Do porównania. Byłoby fajnie.
Poza tym, wiesz, chciałbym go na przekąskę.
Mrożony...
Przyniosę ci groszek, ale go czymś zaznaczę.
[Dave] Jeśli możesz.
Okej.
[Dave] Dziękuję bardzo.
O! To było dalej.
Chyba było dalej, Alex!
Twój nowy rekord!
[Sara] Łuuu!
18 metrów i 27.
Cieszę się, że znowu spróbowaliśmy.
[Alex] Przyniosłem ci groszek,
ale raczej nie powinieneś go jeść,
bo jakby wstrzyknąłem w niego czarny tusz.
Ufam ci, ale...
nie do końca ci ufam.
Nie, w porządku. Zjem ten.
[Alex] Zjadłeś go?
Tak.
Połknąłem.
O, mój Boże.
Zaklinował się w strunach rakiety.
- Cały czas tu był. - [śmiech i oklaski]
Cóż, to niefortunne, Paul.
Bez wyniku?
Tutaj bez wyniku.
Bez wyniku.
[Alex] Chcesz, żebyśmy to zmierzyli?
Tak.
Nie, to nie tak daleko.
Wcześniej byłam bliżej liścia.
[Alex] Jesteś pewna? Chcesz i tak zmierzyć?
Tak, zmierz i tak, bo tutaj jest.
Gratulacje, to 12 metrów 11.
Dziękuję bardzo. Jestem bardzo...
[obaj] zadowolony z tego.
Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś pobił 12 metrów.
17 metrów 40.
[Sara] Tak myśleliśmy, nie?
Tak...
Przyzwoicie.
Ktoś jeszcze chce spróbować rzucić groszkiem?
Jest całkiem fajnie!
[oklaski]
Biedny Paul!
Cóż, wyśmiałem pomysł, że ktoś mógłby
po prostu złapać groszek i rzucić go na dywan.
Ale jej groszek za każdym razem trafił na dywan, nie?
Tak, rzuciła tylko trzy razy, i się udało.
18 metrów i 27 centymetrów.
A teraz zdanie, którego w życiu nie spodziewałem się powiedzieć,
ale, wiesz, świetne rzuty groszkiem.
- [śmiech] - Dziękuję bardzo.
Paul?
Przeżywasz teraz koszmar?
[śmiech]
Powiedzieliście "wpraw groszek w ruch", więc odbijałem go kijem do krykieta.
Ona nim tylko ciskała.
Ach, tyle słów muszę cię jeszcze nauczyć.
[śmiech]
- Dave. - Tak.
- Nie będę owijał w bawełnę. - [Dave] No.
- Zadam ci pytanie. - No.
- Bardzo proste pytanie. - No.
I spodziewam się szczerej odpowiedzi. To...
Nie będziesz miał kłopotów.
[śmiech]
- Ale teraz pytam cię bezpośrednio. - [Dave] Tak?
Oszukiwałeś?
Nie.
Zapytam cię jeszcze raz.
[śmiech]
Oszukiwałeś?
Nie, Greg. Nie oszukiwałem.
Dobrze. Alex.
Tutaj zobaczymy rakietę.
I tutaj się zaklinował.
Wygląda na mocno zaklinowanego, nie, Dave?
Zaklinował się.
Tak. I tu zobaczymy rakietę zaraz...
po tym, jak uderzyłeś groszek.
Groszku nie ma.
Czy jest?
[wszyscy] Oooo!
[Rob] To jak w Broadchurch.
Wiem, co tu się stało.
W momencie, kiedy szukając groszku,
używałem rakiety, zamiatając nią po...
[Rob] Daruj sobie, stary!
Wierzę mu. Wierzę Dave'owi.
Decyzję podejmiemy po przerwie.
Do zobaczenia.
Witam z powrotem w Taskmasterze, gdzie piątka najbardziej
lubianych, ale najmniej ekstrawaganckich komików
gra o ekstrawaganckie zegary innych uczestników.
Kto teraz, Alex?
Chcesz zobaczyć Roba? Roba Becketta?
[piskliwie] Rob Beckett! Mały Rob Beckett! Tak!
[śmiech]
Dobrze, oto Rob.
Wpraw w ruch! Mogę włożyć go do taczki?
I zrzucić go na to?
Jak będę chodził w kółko, wtedy wprawię go w ruch
siłą albo jazdą.
[Alex] A-ha?
A potem, jak skończę,
wywalę go na to.
[śmiech]
['propel' oznacza ogólnie 'wprawić w ruch']
[Alex] To 30 metrów.
[Rob] Tak, nie zatrzymałem się!
[Alex] Wiem--
[Rob] Spowalniasz mnie!
Wprawiam go w ruch jazdą i ruchem.
[Alex] Wygląda jak wprawienie w ruch.
No, jak się pospieszysz, wprawię go w jeszcze większy ruch.
Jedno okrążenie to 81 metrów i 30 centymetrów.
Dobra, zrobię tysiąc
i wtedy wyrzucę go na dywan.
[śmiech]
[Alex] Teraz to... cztery? To czwarte, tak?
Er...
[Alex] Zrobiłeś trzy, chyba.
Tak, tak, tak.
Dobrze jest wprawiać sobie w ruch, nie?
Teraz masz ponad 300 metrów.
Chyba wystarczy, myślę.
Zrobię jeszcze jedno, dla pewności.
Dobra, to teraz...
podjeżdżam...
- [Rob] O! - [publiczność] Ooo!
To, 406 plus kolejne...
kolejne 8 metrów.
- 414. - Co?
- 414? - 414 metrów.
Dobra, ile czasu mi zostało?
Wprawić w ruch...
Definicja. To czasownik.
"Napędzenie albo popchnięcie czegoś do przodu".
Stary, właśnie popychałem taczkę...
do przodu.
- 414 metrów... - 414 metrów.
...i 53 centymetry.
Wylądował na czerwonym dywanie...
i tam pozostał.
Tak. Dziękuję, Rob.
[okrzyki i oklaski]
Nie no, niesamowite.
Zupełnie, jakbyś wyjaśniał nam
oczekując, że to podważymy.
[śmiech]
Zazwyczaj nie używam słów na moją korzyść.
[śmiech]
Teraz czas na Ala Murraya.
Okej.
Tu.
[Alex] Wylądował na...
Wylądował na dywanie.
[jęk]
[śmiech]
Zobaczymy, jak daleko zabierzemy groszek.
[Alex] Okej.
Muszę pojechać jak najdalej
i z powrotem przez następne 20 minut.
Jeśli możemy pojechać wzdłuż M4, jak najdalej.
Na razie 2,5 km, Al.
Fantastycznie.
[Alex] Tak, szybko idzie.
25 kilometrów.
[gwizdek]
[Alex] Tyle. Prawie 29 kilometrów.
29 kilometrów.
[Alex] Świetnie. Teraz w prawo.
[Al] Dzięki, Bob.
[Alex] Sprawdzę groszek...
Pewnie jest...
[Alex] O! O! Al?
A! Tak!
Został na dywanie, Al.
[okrzyki i oklaski]
Został wprawiony w ruch, Al?
Wprawił go w ruch?
Al zapłacił za taksówkę.
Zapłacił 150 funtów.
[śmiech]
[Sara] Niemożliwe!
Cudownie się ogląda, jak ktoś płaci 150 funtów
za zabranie groszku do Slough.
[śmiech]
Taksówkarz będzie opowiadał wszystkim w pubie,
"Poważnie, właściciel pubu po mnie zadzwonił".
"Chciał, żeby zawieźć jego groszek do Slough".
Dziwne, ale znam jego siostrzenicę.
[Al często gra właściciela pubu]
Fajny szczegół.
Jest lekarką rodzinną w Croydon.
[śmiech]
Lubię Croydon.
Na jaką odległość Al wprawił swój groszek w ruch?
29 kilometrów. Dokładnie 29 kilometrów.
29 kilometrów. Teraz czas na wiadomości.
Dave został zdyskwalifikowany za oszukiwanie, panie i panowie.
Co? Nie oszukiwałem!
[Greg] Sorry, nie tak było.
[Al] Okropne.
To bardzo złe wieści. Ale...
Podziwiam, że spróbowałeś.
Dobre wieści są takie...
nawet jeśli przegrałeś, wprawiłeś groszek w ruch.
Dostajesz punkty!
[okrzyki i oklaski]
Jest na czwartym miejscu i dostaje dwa punkty!
Na trzecim jest zapewne jedyna osoba,
która właściwie podeszła do dyscypliny rzutu groszkiem.
Sara Pascoe otrzymuje 3 punkty.
Na drugim, Rob i jego świetna pracą z taczką.
4 punkty.
A na pierwszym miejscu, Al Murray z pięcioma punktami.
[oklaski]
Alex, jak to wpłynęło na wyniki?
Cóż, teraz mamy definitywnego lidera,
którym jest oczywiście Al Murray.
[okrzyki i oklaski]
Dobra. Jeszcze jedno zadanie, proszę.
Okej, bardzo staram się cię zadowolić,
a tutaj mamy bardzo świąteczne zadanie.
[śmieje się]
"Stwórz najlepszego bałwana".
"Masz godzinę".
[śmiech] "Twój czas jest liczony od teraz"?
Cóż, trochę trudne, nie?
Nie ma śniegu.
Chyba powinienem sprawdzić za oknem,
czy nie zaczęło padać.
[Alex] Jaka jest pogoda, Rob?
Pffff. Ładna!
Nie zacznie padać w ciągu godziny, nie?
Nie.
11 rano, słonecznie. Teraz jest 10.
- Dzisiaj nie ma śniegu. Jutro, nie ma śniegu. - [śmiech]
W tym tygodniu nie będzie śniegu!
[śmiech i oklaski]
Nie myślałeś, że będzie padać śnieg.
Żartowałeś sobie, nie?
Nie, myślałem... bo w kwietniu tego roku padał, nie?
[Greg] Chyba tak.
Kiedy zmarł Prince, a to on napisał tą piosenkę
"Padało w kwietniu", a potem zmarł tydzień później, więc...
Tak, nie powinno się tego używać do przewidywania pogody.
[śmiech]
Nigdy nie padał fioletowy deszcz. [piosenka Prince'a]
[śmiech]
[Greg] Kto będzie pierwszy?
Cóż, pomyślałem, że znowu zaczniemy od
małego, entuzjastycznego Roba Becketta.
- O, małego Roba. - Małego, skorego Roba.
[Greg piszczy] Patrzcie na małego Roba!
[śmiech]
Dobra, ze śniegiem się nie uda.
Myślałem, żeby użyć masy pianki marshmallow,
ale wtedy to byłby człowiek z pianki, nie?
Pianki się do siebie przykleją?
Tak jak...
O!
Mam wszystkie pianki.
Masz dużo, nie?
[jęk]
[śmieje się] To jeden kawałek!
[chichocze]
Trzeba naprawdę ścisnąć.
[chichocze]
[śmiech]
[Alex] 90 sekund, Rob!
Nie ma problemu, stary!
[dźwięk gwizdka]
[Alex] Dziękuję, Rob.
Może być.
[śmiech i oklaski]
Jesteś z niego zadowolony?
Jeśli chcesz bałwana...
Nie.
Pomyślałem, "jak nie mogę ulepić bałwana, ulepię coś wyglądającego jak bałwan".
Moim zdaniem to bardzo fajny człowiek z pianki.
Tak, cóż, śniegu nie da się stworzyć...
to pomyślałem, że zrobię coś wyglądającego jak bałwan.
Jakby dziecko zrobiło w szkolę kartkę świąteczną
z bałwanem z waty,
nie popatrzyłbyś na nią i powiedział
"To nie jest bałwan!"
Powiedziałbyś, "bardzo ładny bałwan".
O, nie. Wykopałbym ją z jego ręki i powiedział
- "To nie jest bałwan". - [śmiech]
Kto teraz?
Znowu umieściłem Ala i Sarę w jednej grupie.
[Greg] Ooo.
Tak, chcesz ich zobaczyć?
- Tak. - Okej.
To...
Mógłbym zrobić jakąś formę,
wypełnić ją wodą, włożyć do zamrażarki...
Potrzebuję jakoś czterech litrów waniliowych lodów
i paczkę rodzynek.
I trochę wełny.
- [Alex] Dobra. - Do zrobienia szalika.
[Alex] Tak?
Kilka kolorów, proszę.
W tych czasach trzeba chwytać się wszystkiego, nie?
Chyba od zawsze umiałam pleść warkocze.
[śmieje się]
Patrz, bałwan.
Nazwę go Gałek.
Dobra, trochę z tego to będzie dół...
Wsadzę do szuflady. Tak!
I mamy kształt bałwana.
I jest.
Dobra, marchewka jest za duża.
[śmiech]
No i mamy.
O! W sumie, mam pomysł.
Tu jest trochę lodu.
Dodam do niego trochę lodu,
przyspieszy proces mrożenia.
To pomoże.
I jest.
Okej, zostało 40 minut, Al. Teraz będziemy...
Super, za 35 minut...
- Sprawdzimy. - Sprawdzimy.
Wtedy powinno zamarznąć.
Wyjmiemy. Zrobione.
To guziki z węgla.
No i...
Mamy go.
[piskliwie] "Nie chcę wychodzić z szuflady!"
Fajny jest, nie?
Gałek.
Cieszę się.
- Ładny, nie? - [publiczność] Ooo!
[śmiech i oklaski]
Kiedy leciało, to powiedziałem w studio,
że oglądanie tworzącego Ala to jak oglądanie człowieka
przeżywającego załamanie nerwowe.
[śmiech]
I spodziewałem się, że...
zmienię zdanie, jak zobaczę, że bałwan
jest piękny.
A zobaczyłem potworne...
okropne dziwadło.
[śmiech]
To, co widzę... To cierpiące stworzenie.
Widzę bałwana z Czarnobyla,
mówiącego "zabijcie mnie, niech mnie ktoś zabije".
Jestem pewny, że moje siostrzenice popłakałyby się na jego widok.
[śmiech]
Ich wujek jest taksówkarzem?
[śmiech]
Och, wow. Nie no, uwielbiam go, Al. Jest świetny.
Sary... co myślicie o bałwanie Sary?
- [oklaski] - To nie śnieg!
To rodzynki!
- To nie śnieg! - Twój to nie śnieg!
- Twój to lód z zamrażarki! - Mój jest bliższy śniegowi.
Lody są tak samo blisko, jak lód.
Że co, w chmurach jest mleko?
Jeśli wystarczająco by wyparowało, to tak.
Może tak być, że krowy czasem wyleją trochę mleka.
Tak, może tak być.
Może.
[śmiech]
Chcesz znowu zobaczyć Gałka?
- Tak, chcę znowu zobaczyć Gałka. - [Alex] Jest cudowny.
Codziennie o nim myślę.
[wszyscy krzyczą]
[oklaski]
I wiesz co? Pod koniec tego filmiku,
Gałek i tak był szczęśliwszy od bałwana Ala.
[śmiech]
Chcesz, uch, rodzynka?
Nie.
[Greg] Jesteś inspiracją. To był bardzo fajny lodowy człowiek.
Kto został?
Dave i Paul.
Może najpierw obejrzymy Dave'a.
O, rany.
[śmiech]
Mogę dostać bardzo...
duże, um...
wiadro.
I 200 paczek...
ziemniaków w proszku?
Okej.
[Dave] Tak. Najszybciej, jak się da, proszę.
- Dobra, pośpieszę się. - Dziękuję.
[jęk]
- Bardzo dobrze. - Wystarczy?
Tak, jest super.
Włączyłem czajnik, więc jakbyś mógł
przynosić wrzątek...
Tak, super. Dziękuję.
- Mam jeszcze jeden. - Tak, proszę.
Będę szczery, liczyłem, że będzie bardziej białe.
Jest dość żółte. Bardzo żółte.
Ładnie pachnie, Dave. Twój bałwan.
Tak myślisz?
[Alex] Szkolne obiady.
Spróbujmy, zobaczmy jak wygląda.
[śmiech]
Nawet jestem z tego zadowolony. Może być.
Nawet idzie, nie?
Jest gdzieś wąż?
Tak, jest wąż.
Jest podłączony?
Masz marchewkę?
- Mam przynieść marchewkę? - Tak, proszę.
[publiczność] Ooo.
[gwizdek]
Nawet jestem zadowolony.
[oklaski]
Wcześniej w programie, trochę martwiła mnie
twoja dosłowna interpretacja niektórych zadań.
- Kroki. - Te wielkie kroki.
Wracasz do gry, bo ktoś mówi
"zrób bałwana", a ty prosisz o ziemniaki.
[śmiech]
- [Greg] Bardzo fajnie. - [Dave] Dziękuję.
Dobra, po przerwie zobaczymy nie tylko
coś, czego nie mogę się doczekać...
[śmiech]
bardziej, niż mogę powiedzieć.
Zobaczymy, jak Paul Chowdhry robi bałwana.
A cała piątka po raz pierwszy uda się na scenę na zadanie na żywo.
Do zobaczenia.
Dobry wieczór i witam w ostatniej części programu.
Niedługo dowiemy się,
kto będzie targać do domu ogromny zegar słoneczny Roba
i podejrzaną mikrofalówkę Dave'a.
Ale najpierw...
nie mieliśmy zobaczyć, jak Paul coś robi?
Mieliśmy. Wszyscy lepili bałwany
z pianek, ziemniaków i lodów.
Ale nie widzieliśmy jeszcze próby Paula Chowdhry'ego,
który nie użył żadnej z tych rzeczy.
Chciałbyś zobaczyć, czego użył?
Nie, no...
najbardziej na świecie.
[śmiech]
Może, mógłbyś kupić mi...
Slush Puppie. [mrożony napój]
[Alex] Jaki smak?
Śnieżny smak.
Cześć, Paul.
Kupiłem ci torbę lodu...
dwa Slush Puppie, i białego misia.
[Paul] Świetnie.
- Powodzenia. - W końcu.
[śmiech]
To miś-bałwan, nie?
[chichocze]
- [śmiech] - I jak?
Widzisz, jego mina i łzy
odzwierciedlają jego wnętrze.
[melancholijna muzyka]
Gnojek płacze, nie?
[śmiech]
[oklaski]
Na samym końcu, ty po prostu...
W trakcie ostatniego ujęcia z bałwanem,
powiedział, "gnojek płacze, nie?"
[śmiech]
Popatrzmy sobie na tego gnojka.
[Rob] O, to ponure, stary, nie? Ponure.
[Sara] Zaczynam myśleć, że nie powinniśmy śmiać się z Paula.
[śmiech]
Jest tyle pytań, które chciałbym ci zadać, Paul.
Moje pierwsze pytanie to...
wszystko dobrze?
[śmiech]
Miś śnieżny, nie?
[Sara] Miś śnieżny? To królik!
To królik obsypany lodem!
To nie miś, to królik.
Było mocne, nie? W pokoju, byliśmy poruszeni.
[Greg] Nie no, jest niesamowity. Popatrzcie!
[Al] Podoba mi się. Użył lodu.
Tak, miałem to mówić.
Zapisałem to sobie, Al, i dziękuję za poparcie Paula.
Użył czegoś zimnego do swojego bałwana,
co jest jednym z tradycyjnych elementów bałwanów.
[Greg] Jest zrobiony z zimnego materiału.
Tak jest.
[Greg] Więc, jeśli chodzi o to...
dobra robota.
[śmiech]
I powiem więcej.
Jeśli chodziłoby o artyzm i stworzenie
czegoś, co naprawdę poruszy ludzi...
wygrałbyś to zadanie.
Jednakże...
[śmiech]
ustaliliśmy jakieś kryteria.
A według nich...
wiecie, powinien być rozpoznawalny jako bałwan.
[śmiech]
Tradycyjnie, bałwan jest na zewnątrz,
jak ten Dave'a, na przykład.
Rozpoznawalne elementy, ustaliliśmy.
[obaj] Tradycyjny elementy.
Jak szalik.
[Greg] Nos z marchewki, którą wam daliśmy, oczy,
no i wielkość.
Pomyśleliśmy, kiedy ktoś lepi bałwana,
- normalnie lepi dużego. - "Oo, ale duży bałwan".
- Duży. - Tak.
Kto jest ostatni, Greg?
[Greg wzdycha]
Na piątym miejscu, jest Paul Chowdhry.
[śmiech]
Nie artystycznie, stary. Wtedy to pierwszy.
Na czwartym jest Rob, bo jego był zrobiony z pianek.
[Greg] Trzecie, Al.
[Rob] O, Boże. Nie mogę być niżej od tego. W szufladzie.
[śmiech]
W ogóle nie wyglądał jak bałwan!
Ala był potworny.
Drugie miejsce, daję lody, czyli Sarę.
I mimo że nie był zrobiony z niczego zimnego,
naszym zdaniem Dave ulepił najlepszego bałwana.
[Greg] No i mamy. Tyle.
[oklaski]
Jak to wpłynęło na tablicę wyników?
[śmiech]
Cóż, jest blisko. Na szczycie jest blisko.
Tylko jeden punkt oddziela pierwszą dwójkę.
Trzy punkty oddzielają pierwszą trójkę.
I Paul... jest ciągle w grze. Popatrzmy.
Na pierwszym miejscu jest Al z 16 punktami.
[okrzyki i oklaski]
Zbliża się koniec programu,
ale zanim dowiemy się, kto wygrał,
mamy jedną rzecz do zrobienia. Więc...
Pierwszy raz w tym sezonie, podejdźcie wszyscy na
scenę na ostatnie zadanie!
[okrzyki i oklaski]
Wygląda na to, że cała piątka naszych uczestników
ma ze sobą nowych, fajnych znajomych.
Rob, przeczytałbyś zadanie?
[Alex] Cześć, Rob.
- O, cześć, stary. - Wszystko dobrze?
Tak, tak, super.
Ale muszę zabrać się za to.
[śmiech]
"Balansujcie brukwie na swoich Szwedach".
"Wasi Szwedowie muszą przez cały czas stać".
"Wasze brukwie mogą balansować tylko na zewnątrz Szweda".
"Wygrywa najwięcej brukwi na Szwedzie po 100 sekundach".
[swede - brukiew, Szwed]
Dużo tutaj "swede", nie?
Podsumowując, jak najwięcej brukwi na Szwedzie
w dozwolonym czasie.
I Szwed musi stać?
Szwed musi przez cały czas stać.
Możecie manipulować Szwedem w dowolny inny sposób.
Kiedy Alex mówi, "można manipulować nimi w dowolny sposób"...
Emocjonalnie, zostawcie ich w spokoju.
[śmiech]
[Alex] Powodzenia.
- [gwizdek] - Brukwujcie!
[okrzyki widowni]
Prosto.
Zabiorę brukwie.
[Greg] Dawaj, Paul!
Na głowie. Wcześnie na głowę.
O, rany.
Idziesz w plecy?
1, 2, 3, 4, 5,
6, 7, 8, 9...
12! 12!
Jak idzie, Rob?
- Nieszczególnie. - Ta ciągle spada.
Poza tym, jak się ma panią, to działa
na niekorzyść w kwestii miejsca...
[Alex] 20 sekund!
Oo, tu mamy dużo!
No.
Przyzwoicie, przyzwoicie.
Zostało 15 sekund!
[Greg] 15 sekuuuund!
[Alex] 10 sekund, po których musicie się cofnąć!
5 sekund!
4!
3!
2!
1!
[gwizdek]
[Alex] Odejdźcie, odejdźcie.
Paul, odejdź! Odejdź.
Możesz podejść tu.
Panie i panowie, podziękowania dla
naszego stałego bywalca, Freda, i londyńskich Szwedów...
[okrzyki i oklaski]
Zejdźcie na dół i zobaczmy, jak to wpłynęło na wyniki!
Dobra robota, Fred.
[oklaski]
Alex, jak poszło im balansowanie brukwi na Szwedach?
Mmm. Dobre pytanie.
Dobrzy Szwedzi. Cudowni Szwedzi.
Sara i Rob uznali to za niezręczne
i oboje osiągnęli wynik 8 brukwi.
Hej, to nieźle.
To rozsądna ilość brukwi położonych na Szwedzie.
Parzysta liczba. Potem mamy Dave'a, 11 brukwi.
- [Greg] O-o! - [oklaski]
[Sara] Więc to Chowdhers!
Paul Chowdhry, 14 brukwi!
[okrzyki i oklaski]
Ale za to, pan Al Murray z 15 brukwiami!
[Greg] 15 brukwi!
[oklaski]
To musiało mieć wpływ na ostateczne wyniki.
Nie rób sobie nadziei, Paul.
Tak, mamy już wyniki, zwycięzcą jest...
Pan Al Murray!
[okrzyki i oklaski]
Więc, Al Murray jest pierwszym zwycięzcą sezonu,
oraz właścicielem pięciu ekstrawaganckich zegarów.
Al, podejdź proszę na scenę i odbierz swoje nagrody!
[oklaski]
Cóż, i tyle. Rozpoczęliśmy kolejny ekscytujący sezon.
Dziękuję za pomoc, Alex.
Dziękuję, że mogę ci pomagać, Greg.
Zupełnie jak Ant i Dec, nie?
Czego się dzisiaj nauczyliśmy?
To, czego się dzisiaj nauczyliśmy to
jeśli chcecie wystraszyć swoje dzieci,
poproście Ala Murraya i Paula Chowdhry'ego o ulepienie bałwana.
Ale najważniejsze jest to, że pomimo tego,
dowiedzieliśmy się, że zwycięzcą
pierwszego odcinka trzeciego sezonu Taskmastera
jest pan Al Murray!
[okrzyki i oklaski]
Dziękuję wszystkim. Dobranoc!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time
Korekta: tena