Bardzo zniuansowana postać.
Dobry wieczór! Nazywam się Greg Davies, a program nazywa się Taskmaster.
Zbliżamy się do końca sezonu,
i niedługo dowiemy się, kto wróci do domu z tym.
Najbardziej pożądanym trofeum w telewizji.
Wyobraźcie sobie ich szczęście, jak budzą się rano
z tą twarzą obok swojej w łóżku.
Bo na pewno tam będą ją trzymać.
Poznajmy piątkę naszych rywali. To...
Al Murray!
Dave Gorman!
Paul Chowdhry!
Rob Beckett!
Sara Pascoe!
A obok mnie, statystycznie mówiąc,
- jest Alex Horne. - Mm-hm.
- Tak? To Alex Horne? - Tak.
Nazywam się Alex Horne. Jestem oficjalnym...
zastępcą Taskmastera. Więc jeśli zachorujesz,
albo stracisz siły, albo się zgubisz, ja zostanę Taskmasterem.
Albo, jest napisane, możemy zatrudnić Davida Walliamsa.
Naprawdę?
Dobra, zazwyczaj zaczynamy program
od zadania nagrodowego, a dzisiaj...?
O, tak, zaczniemy program od zadania nagrodowego.
Dzisiaj poprosiliśmy tych ludzi, tę piątkę,
o przyniesienie ich najbardziej błyszczącej rzeczy.
Osoba, która przyniesie najbardziej błyszczącą rzecz,
którą ty uznasz za najbardziej błyszczącą,
wygra pierwsze punkty programu.
Osoba, która wygra odcinek, wróci do domu
z pięcioma błyszczącymi rzeczami.
- Wow. - Tak.
Wszyscy lubią błyszczące rzeczy, nie?
Dobra.
- [Greg] Saro? - Tak?
Co błyszczącego przyniosłaś i dlaczego powinno wygrać?
Przyniosłam najbardziej błyszczącą rzecz ze wszystkich,
czyli singiel Shine [Błyszcz] grupy Take That.
[śmiech]
Obejmuje ono każde znaczenie słowa "błyszczeć",
plus jest to jedna z najlepszych piosenek na świecie,
chyba wszyscy się zgodzą.
Czy nie?
[śmiech]
Wygląda na to, że twój stosunek do Take That jest skomplikowany.
Kiedy Take That założyli zespół, uwielbiałam ich,
a potem się rozpadli i się nie zabiłam,
tylko żyłam dalej.
I bardzo się z tego cieszę, bo później znowu się zeszli.
[okrzyki publiczności]
A potem dowiedzieliśmy się, że trzech z ich czwórki
nie płaciło podatków, czemu jestem przeciwna,
- więc sprawa jest skomplikowana. - Jest.
Ale uważam, że jeśli będę wystarczająco mocno ich kochać, zmienią się.
- [śmiech] - Na lepsze.
Rob, co ty przyniosłeś?
Przyniosłem coś dosyć bliskiego mojemu sercu.
- [Greg] Tak? - Bardzo lubię piłkę nożną...
i przyniosłem mój prawie skończony w 99%
album z naklejkami z Mistrzostw Świata.
[publiczność] Ooo!
[Rob] Patrzcie na te błyszczące!
Jest to dla mnie trudne, Rob,
bo przenosi mnie do okropnych wspomnień z lat 80.,
bo nie znoszę piłki nożnej, i ja...
Nienajlepszy wybór, tak?
Kupiłem naklejkę Panini tylko po to, by nie odstawać od reszty.
[śmiech]
Paul, co ty przyniosłeś?
Przyniosłem moje błyszczące kule.
[śmiech]
Oczywiście, że tak.
Do czego ich używasz?
Bawię się nimi, nie?
Okej.
Są dobre dla stawów i poruszania się.
Tak, nazywają się też chińskimi kulami do ćwiczeń,
chińskimi kulami medycznymi albo chińskimi kulami zdrowia.
To oficjalne nazwy.
To autentycznie ich oficjalna nazwa.
Są jakby antystresowe?
- [Alex] Tak, Sara, są. - Och, okej.
[Greg] Al Murray?
Um, przyniosłem latarkę.
[śmiech]
[Greg] Dobra ta latarka? Nie widziałem jej.
- Nie działa, nie, Al? - Co?
Nie, wygląda na to, że nie działa.
- Co masz na myśli...? - [śmiech]
Nie pozbywaj się swoich śmieci w tym programie, stary!
Dobre jest to, że jeśli by działała,
można by jej użyć do przetestowania, jak bardzo świecą nasze rzeczy,
- które są faktycznie świecące. - Jakby działała!
Jakby działała, byłaby przydatna.
Trzeba przyznać, że twoja nie działa bez odtwarzacza.
- Czekaj... - Twoja płyta.
Nie, czekaj.
Nie widzę twoich naklejek, jak ktoś wydłubie mi oczy.
[śmiech]
Słuszna uwaga!
To nie unieważnia wszystkich?
Nie, moje kule są w porządku.
[śmiech]
- Wsadź je do oczu. - Wsadź je zamiast.
Będę wyglądał jak potwór z Doktora Who. Będzie super.
Już wyglądasz.
[śmiech]
Witam na ostatnim miejscu.
[śmiech i oklaski]
Nie skończyłem mówić, "jeden z tych miłych potworów, którego wszyscy kochają".
Oooo.
Za późno.
To nie musimy sprawdzać, co przyniósł Dave.
Dobra, Dave. Co przyniosłeś?
Przyniosłem kamizelkę rowerową, wykonaną chyba z
materiału naukowo potwierdzonego jako najbardziej odblaskowy,
więc jest bardzo błyszczący.
Na plecach ma też małe światełko,
więc wytwarza własne oświetlenie.
Więc robi to, co latarka
i wszystkie te inne przedmioty, razem.
- Nie jest fajna. - Nie wkleisz jej do albumu.
- I nie nazywa się Shine. - Wkleję.
Wkleisz?
Tak, jak otworzysz album,
włożysz kamizelkę, zamkniesz...
Możesz tak zrobić.
[śmiech]
Zaraz mi powiesz, że jak zechcesz,
to zaśpiewa piosenkę i nie zapłaci podatków.
[śmiech]
Okej, dzięki za te błyszczące rzeczy.
Oto moja ocena. Zapnijcie pasy.
Zepsuta latarka Ala na końcu.
- Naprawdę? - Jest zepsuta.
Tak. Numer cztery, bardzo mi przykro, Rob...
Twoje świecące naklejki, ze względu na moją przeszłość.
Niesprawiedliwe, ale tak już jest.
[śmiech]
Trzy, odblaskowa kamizelka Dave'a. Nudna jest.
Numer dwa, Take That.
Wiecie, byliby na pierwszym,
gdyby płacili podatki.
Przestańcie. Płaćcie podatki. Bylibyście numerem jeden!
Numer jeden, chińskie kule Paula!
[okrzyki i oklaski]
Co teraz?
Teraz będziemy się rozbierać.
- Gotowy? - Tak.
- Popatrzmy. - [Greg] Uuu.
O, dobre to, nie?
Dobre to.
"Rozłóż swoje ubrania możliwie najdalej od siebie
na własny koszt".
"Musisz pozbyć się czterech elementów ubioru,
którego obecnie masz na sobie".
"Wygrywa największa szerokość i odległość".
"Masz 30 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
Cztery ubrania.
Co, mam wyrzucić moje ubrania?
Jest napisane "pozbyć się", ale dobra.
"Jak najdalej od siebie".
Więc muszą być w przeciwnych kierunkach.
[oklaski]
Tak, ogólnie to chciałem
zaznaczyć swój teren waszymi ubraniami.
Spodziewamy się ogromnego kształtu
z czterema kątami zaznaczonymi ubraniami,
gdzie do dyspozycji mają cały Londyn.
Mogli wykorzystać cały Londyn.
Cóż, mieli tylko pół godziny,
ale nagraliśmy to w Londynie.
[Greg] Dowolna część Londynu. Dobra.
Zobaczmy, jak poszło Paulowi. Gotowy?
[śmiech]
Jak najdalej od siebie?
[Alex] Tak, proszę.
Zaczniemy od jednej skarpetki tutaj.
[śmiech]
Mam położyć drugą w drugim kącie?
Dobra, druga będzie tutaj.
Jeśli ten samolot odleci...
Będzie jeszcze dalej.
[dźwięk samolotu]
[śmiech]
Całkiem daleko, nie?
Było możliwie jak najdalej od siebie.
[oklaski]
Wiesz, że jak przerzucisz skarpetkę nad płotem,
ona jest dalej tylko po drugiej stronie płotu?
[śmiech]
Nie widziałeś, gdzie wylądowała.
- [Greg] Co, skarpetka? - Tak, rzuciłem nią nad płotem.
O ile to nie był jakiś rzut ze sztuk walki...
Jest po prostu po drugiej stronie płotu.
Tak, ale kiedy obrócisz dłonią,
wtedy się kręci, i...
[śmiech]
Pewnie leci do tej pory.
Jakie były twoim zdaniem szanse, że ten samolot
poleci owinięty twoją cholerną skarpetą?
Dość wysokie.
- [Greg] Wysokie? - Były, kiedy próbowałem.
[śmiech]
Myślałem, że jeśli położę na nim skarpetę...
Położyłem ją tak, żeby ciągle mógł latać.
Więc jak widzi się tych kujonów w weekendy,
w klubach modelarstwa, składających modele
tak, żeby były absolutnie perfekcyjne,
na końcu zawsze kładą na nich skarpety.
[śmiech]
Dobrze, zrobimy sobie przerwę.
Chciałbym tylko szybko podziękować Paulowi
za bycie niezwykłym.
Właściwie, żeby wyrazić tę wdzięczność...
daliśmy Paulowi jego własne, wyjątkowe zadanie.
- Co? - [Greg] Do zobaczenia po przerwie.
"Baw się jak najlepiej w tym dmuchanym zamku".
"Masz jedną godzinę".
Godzinę?!
[śmiech]
"Twój czas jest liczony od teraz".
[oklaski]
Witam ponownie w Taskmasterze,
i dziękuję ci, Paul.
[Greg] Alex, co się działo przed przerwą?
Cóż, ubrania...
[śmiech]
Ubrania były gubione na prawo i lewo,
a w przypadku Paula, na środku.
[Alex] Zadowolony z Paula?
Żartujesz? Uwielbiam go.
[śmiech]
[Greg] Kto teraz?
Teraz obejrzymy Sarę i Dave'a,
i zobaczymy, czy opuścili... dom.
[śmiech]
To idziemy.
Dawaj, Alex! Postarajmy się bardziej!
Jedna sroka.
[oklaski]
Włożę ten kawałek drewna do skarpetki,
żeby popłynęła na środek rzeki.
[Alex] Tak?
Będziemy widzieć, jak odpływa.
Jest.
Tak.
Poszło.
Jakbym poprosił pana o włożenie skarpetki do kieszeni,
zabrałby ją pan do końca podróży?
Mogę tak zrobić.
A dokąd mniej więcej pan jedzie?
East Sheen.
Doceniam pana pomoc. Dziękuję.
W drogę. Dzięki, stary. Dziękuję.
[oklaski]
Jak nam idzie czasowo?
W połowie.
Super, nie ma barierek. Dobra.
Równie dobrze mogę zacząć iść w tę stronę.
Nie ma żadnego autobusu.
[śmiech]
To inny peron, to inny peron!
Nadjeżdża! O, nie!
[dźwięk gwizdka]
[oklaski]
Nie pierwszy raz, Sara Pascoe,
twoją reakcją na zadanie jest bieg. Szybki bieg.
Biorę wszystko bardzo dosłownie.
Moim ulubionym fragmentem tego filmiku było...
Nie wiem, co to miało znaczyć, to twoje "tak!",
po tym jak wsadziłaś drewno do skarpety
i wrzuciłaś je do Tamizy.
- O czym ty mówisz? - Powiedziałaś, "tak!"
Coś jak, "tak!"
Byłam z tego bardzo zadowolona.
Czułam że to coś, co zrobiliby nasi przodkowie,
jeśli potrzebowali się czegoś pozbyć na dużą odległość.
Ale biegłaś w dokładnie prostej linii przez 2,5 kilometra.
Będziemy szukać powierzchni, ale...
Czegoś tu nie rozumiem?
Mówisz, że Sara biegła
ze skarpetką wzdłuż Tamizy?
No, jakby biegła...
Skarpetka płynęła wolniej niż Sara, ale dryfowała wzdłuż.
Ale pewnie ciągle płynie do morza,
co jest ważne dla tego zadania.
Nawet jeśli miałaś limit czasowy,
uważasz, że osiągnęłaś zwycięstwo moralne.
O! Ooo...
Nie ma znaczenia, jak daleko popłynęła skarpetka.
Właśnie zrozumiałam, co mieliśmy zrobić.
[śmiech i oklaski]
O, teraz rozumiem! Łapię!
Powinnam była założyć skarpetkę na samolot.
- Teraz ma sens. - [Paul] Dokładnie.
To w sumie wyjaśnia twoje
reakcje na zadania rodem z Forresta Gumpa.
[śmiech]
Dave, użyłeś przemytników odzieżowych.
Tak.
Tak, wsiadłem do autobusu, wysiadłem,
zostawiając tam skarpetkę, więc ona pojechała.
Tak, super.
To wszystko ma sens.
Dostałeś owacje, kiedy wsiadłeś do autobusu.
Korzystanie z publicznego transportu, imponujące.
To jednak nie wyjaśnia, dlaczego
pociąłeś nożem swoją koszulę.
[śmiech]
Bo...
mieliśmy użyć czterech ciuchów,
a ja rozerwałem jeden na dwie części.
Po to, żeby mogły pójść w przeciwnym kierunku,
i miałbym pięć węzłów zamiast czterech,
dających mi większą rozpiętość.
[oklaski]
To nie jest element ubioru, pół koszuli.
Chyba, że masz coś nie tak z głową.
Nie, ale jeśli połowa koszuli jest tutaj,
a połowa koszuli jest tam...
- [Rob] Jesteś nago. - ...koszula jest rozłożona.
To zepsuta koszula, więc...
To już nie jest element ubioru.
To jak gdy David Banner zmienia się w Hulka.
- Dokładnie tak. - Nie może założyć koszuli Hulka.
To są dwie części koszuli, nie można...
Ja powiedziałbym, że koszula została rozłożona,
i myślę, że ich reakcja
mówi, że zgadzają się,
że koszula została rozłożona.
[okrzyki i oklaski]
Jaka szkoda, że nie mają władzy.
[śmiech]
Użyłeś słowa...
Użyłeś słowa "węzły"?
Tak, użyłem.
Powiedziałeś "węzły" i prawie mnie przekonałeś.
[śmiech]
Dave Gorman prowadzi.
Teraz Rob i Al, których pokażemy razem,
bo zrobili coś podobnego. Oto oni.
Masz swoją furgonetkę?
[Alex] Mam.
Przejedziemy się?
Zamawiam taksówkę.
Więc, wy dwaj pojedziecie...
Jeden z kurtką, jeden z czapką.
Dobra? A potem zrobimy to w innym kierunku.
Kiedy ogarnę, jak zamówić drugą taksówkę.
"Szerokość" stanowi problem.
[Alex] Zostało ci 28 minut i 15 sekund.
[Rob] Dobra, jedziemy! Wyjedź stąd, stary.
[Alex] Okej.
Przyjechał.
- Powodzenia. - Dzięki, Al.
[Al] Leć jak na skrzydłach. Dobra.
Okej.
Nie znam tego rejonu.
Jest pan wolny?
Ha-ha!
W kierunku Richmond czy na północny-zachód?
Do Richmond, proszę.
Pierwszy zjazd.
Teraz na prawo obok tego Fiata, proszę.
[kierowca] Tak.
Dziękuję.
[śmiech]
To...
Mam wyrzucić za okno?
[Alex] Jak chcesz, tak.
[Rob] Pozbyłem się, nie?
Dobra.
Okej.
[Alex] Po skarpetkach?
Po skarpetkach!
[śmiech]
Uuu!
Trochę wyszedł mi tyłek.
[śmiech]
Byłoby super, jakbyśmy zatrzymali się za 30 sekund.
[śmiech]
5, 4, 3, 2, 1...
[chichocze]
[śmiech]
Po spodniach, nie?
Tak, już nie mam spodni.
Siedzę w majtkach.
[oklaski]
Nie no, niegrzeczny z ciebie chłopiec.
Wiecie, zawsze mnie ostrzegali przed wsiadaniem
do furgonetki z brodaczem
bez spodni, ale było super.
Fajnie się bawiliśmy, nie, Alex?
- Fajnie się bawiliśmy. - Mam nadzieję, że słuchacie, dzieci!
[śmiech]
Al rzuca pieniędzmi w problemy.
Tak.
Trzy różne pojazdy brały w tym udział.
Moja taksówka kosztowała 60 funtów, za które
można kupić kanapę. Sprzedaję kanapę.
[śmiech]
60 funtów.
[śmiech]
Dobrze zrobił, kierując trzy ubrania
w różne kierunki w tym samym czasie.
[Alex] Zapłaciłeś gościowi, żeby szedł
- z twoim ubraniem. - Tak.
Pffff.
- Imponujące. - Będziesz stratny
pod koniec programu, z tymi wszystkimi pieniędzmi...
Jaka jest cena chwały?
[śmiech]
Obecnie 340 funtów.
[śmiech]
Mamy jakieś statystyki, czy coś?
Tak, chcesz zobaczyć?
Naniosłem je na mapę.
Robię takie rzeczy.
Widzimy tutaj pokryte odległości...
Najpierw zobaczymy Sarę, na zielono.
Było wąsko, więc w sumie wyszło...
[śmiech]
0,05 km².
Potem mamy Dave'a na niebiesko...
Bardziej przypomina kształt, to 0,77 km².
Na czerwono, mamy Roba.
- [wszyscy] Ooo! - 7 km².
I w końcu, na fioletowo- - prawie w końcu -
na fioletowo, Al Murray, 16 km².
Ba-ha!
Czekajcie, przybliżymy!
Na różowo... na różowo...
Ubrania Paula Chowdhry'ego
pokrywające 0,00026 km².
Mniej więcej tyle samo, co jego ubrania.
Tak, rzucę na płot, wsadzę na samolot. Bam.
Więc, zadanie wygrywa Al Murray.
[okrzyki i oklaski]
Chciałbym zobaczyć wyniki, Alex. Jeśli można.
To nasz 15 odcinek, i po raz pierwszy,
mamy dwójkę liderów.
- [Greg] Ło! - Po 6 punktów!
[okrzyki i oklaski]
[Sara] Fajnie!
- Proszę następne zadanie, Alex. - Okej.
To jedno z moich ulubionych.
Prosto z laboratorium.
[obaj] Uuu.
Uuu.
Dzień dobry. Miło cię poznać.
[Rob] Dobry!
O... dzień dobry.
[śmiech]
Jestem Rob. Miło cię poznać.
Wygląda-- To twój tato?
- [śmiech] - Jesteś jego tatą?
Cześć.
"Dowiedz się, w jakim zawodzie pracował ten pan".
"Możesz zadać mu dowolne pytanie,
ale tylko szeptem".
"Ten pan może tylko kiwać i potrząsać głową".
[wzdycha] "Ten pan wyłącznie kłamie".
- [publiczność] Uuu! - O, rany.
"Wygrywa najszybszy".
"Twój czas... jest liczony..."
"...od teraz".
Każdy dostał osobę przebraną za siebie z przyszłości?
[śmiech i oklaski]
- [Al] Podobało mi się to. - [Dave] Mi też.
Rob pomyślał tak samo, jak ja.
Przypuszczam, że to twój ojciec, tak?
To nie mój ojciec. W ogóle nie jest podobny.
Bardzo podobny, nie?
- Kto myślał, że to ojciec Aleksa? - [okrzyki publiczności]
[śmiech]
Zupełnie niepodobny.
To nie mój ojciec. Nazywa się Hugh.
Ma 83 lata.
Tyle samo, co Michael Caine,
ale nie mogliśmy użyć Michaela Caine'a, bo wiadomo, że jest aktorem,
no i nie lubi, jak się do niego szepcze.
Według zasad, musieli mówić szeptem...
[Greg] Tak.
a on mógł tylko kiwać albo potrząsać głową.
- I jest twoim ojcem. - Nie jest.
Okropny moment, ale musimy zrobić sobie przerwę.
Zaraz wracamy.
[śmiech i oklaski]
[śmiech]
[oklaski]
Witam z powrotem.
I dziękuję bardzo za to, Paul.
Dzisiaj nasi uczestnicy grają o błyszczące przedmioty,
a pragnienie wygranej
jest wypisane na ich buziach.
Alex, przypomnisz nam, co się działo?
Oczywiście. Hugh, nasz 80-letni kolega,
jest maglowany przez komików
w zakresie swojego zawodu.
Według zasad, wy musieliście szeptać, on musiał kłamać...
No.
...i mógł tylko kiwać albo potrząsać głową.
- Tak. - I tyle.
[Alex] Chcesz zacząć od Roba i Paula?
- [Greg] Tak. - Oto oni.
Zobaczmy.
[szeptem] Pracowałeś w sektorze publicznym?
Rządzie?
Radzie miejskiej?
NHS?
Och, byłeś lekarzem?
[Alex] Jakim lekarzem, Rob?
To niszowe! Jakim lekarzem? Oszalałeś?
[szeptem] Pomagałeś ludziom?
Pracowałeś w domu opieki?
Byłeś instruktorem jazdy?
Jesteś lekarzem? Byłeś lekarzem?
Jest lekarzem.
[Paul] Jakim lekarzem, Paul?
No kuźwa mać. Ty gnojku.
Nie wiem, jakim można być lekarzem.
Lekarzem rodzinnym?
Nie. Chirurgiem?
O, mózg-- lekarzem od mózgu?
Nie znam innych lekarzy.
Dentystą?
Spytałem, "jesteś lekarzem?"
a on pokazał "nie", co znaczyło, że jest.
To jest zawód.
Nie wiem, czego jeszcze ode mnie chcesz.
Byłeś lekarzem rodzinnym?
Lekarzem pediatrą?
Typu, psychiatrą?
To nie fair. Zgadłem, że był lekarzem.
Byłeś doktorem Pepperem?
[śmiech]
Doktorem Dolittle?
Okej, nie wiem, jakim lekarzem jeszcze można być.
Chirurgiem?
Byłeś lekarzem od słuchu?
Lekarzem od serca? Od mózgu?
Jacy są jeszcze lekarze?
Byłeś chirurgiem?
Byłeś pielęgniarzem?
Miałeś jakiś związek z pielęgniarkami?
[śmiech]
Miałeś stopień medyczny?
Byłeś psychologiem?
Mi będzie potrzebny.
Rentgeny?
Jesteś lekarzem od kości?
Radiologiem?
Jesteś laryngologiem?
Byłeś asystentem lekarza?
Więc podawałeś...
coś pacjentom...
w sali operacyjnej?
Możesz pokazać, co robiłeś w pracy?
Anestezjolog?
[Hugh wydycha]
[oklaski]
Ciężka praca, nie?
Lekarz od znieczulenia?
Jest lekarzem od znieczulenia.
[Alex] Jak to się nazywa?
Kiedy podaje się ludziom znieczulenie.
[Alex] Mówisz, że lekarz od znieczulenia?
Em... anestezjatra.
[Alex] Co takiego?
Anestezjatra.
[Alex] Co?
Anestezjatra.
Dziękuję, Paul.
[okrzyki i oklaski]
Wow. Odtworzę mój ulubiony moment.
Kiedy Rob doznał olśnienia przy NHS.
[szeptem] "Pracujesz dla NHS?"
"Oooo..."
[śmiech i oklaski]
Rob szybko zgadł NHS, ale długo zajęło mu
- sprecyzowanie. - O, wieki.
Zgadywałeś rzeczy typu "kapitan Birdseye".
"Kierownik NHS". Trochę zajęło.
Siedziałem tam jakieś dwa dni.
Obaj wyglądaliście na złych, że musieliście podać
- rodzaj lekarza. - No, tak.
Było napisane, "jaki zawód". Lekarz.
To twój zawód, nie, jak jesteś lekarzem?
Nie powinien był powiedzieć, że tak.
Rzecz w tym, tak, nazywa się dr Hugh,
ale jest anestezjologiem.
[Greg] Też mam problem z tym słowem, Paul.
Mógłbyś je powiedzieć?
Anaste-zejo-log.
- [śmiech] - Tak, też mam problem.
Chcesz wiedzieć, jak jeszcze zgadywał Paul?
Proszę.
Instruktor jogi, chłopiec do wynajęcia, opiekun do dzieci, lekarz higieny.
[śmiech]
Dr Dre. Było kilka takich.
Dr Dre!
[śmiech]
No nie wiedziałem.
Równie dobrze mogę skreślić te, zanim...
Rob powiedział słowo "lekarz" 49 razy.
Paul powiedział słowo "lekarz" 63 razy.
Zrobił 15 aluzji seksualnych i przeklął 23 razy.
[śmiech]
15 aluzji seksualnych?
[śmiech]
Odkrycie prawdy zajęło Robowi 10 minut i 5 sekund.
[Greg] Okej.
Paul, trochę dłużej, 42 minuty i 7 sekund.
[śmiech i oklaski]
Obejrzyjmy teraz Sarę i Dave'a.
Oto oni.
Medycyna?
Okej.
To coś, do czego potrzebne są studia?
Tak.
Byłeś lekarzem?
Teraz mi się miesza, co...
[Alex] Mów szeptem, Dave.
Czy twój zawód zaczyna się...
na literę "a"?
Wow, ok. Nie spodziewałem się, że tak dobrze pójdzie.
[śmieje się]
O, dobra. Byłeś architektem?
Mogę sobie przypomnieć tylko jeden zawód
na literę "a".
Byłeś kardiochirurgiem?
Um...
Byłeś łucznikiem?
[śmieje się]
O, Boże. Strzeliłem sobie w kolano
dowiadując się, że zaczyna się na "a".
[chichocze]
Jeździłeś kiedyś karetką?
Byłeś ratownikiem medycznym?
Dobra, um...
Byłeś kierowcą karetki?
Nie...
Lekarzem rodzinnym?
Używałeś aparatu rentgenowskiego?
Byłeś pielęgniarzem?
Jestem blisko, nie?
[Alex] Tak. Od dobrej chwili jesteś blisko.
Wiem!
[śmiech]
Był związany z medycyną?
Tak!
Był-- Nie był kierowcą karetki.
Pediatra?
Ok, um...
Byłeś anestezjologiem?
O, proszę.
- [oklaski] - Tak, super. Fart.
- No i mamy! - [śmieją się]
Wow.
To chyba muszę teraz wygrać, nie?
To na pewno...
[Alex] 4 minuty 21, Dave.
Nikt nie zgadnie szybciej niż w 4 minuty 21.
Byłeś anestezjologiem?
Dobrze?
- [oklaski] - Tak! Całkiem szybko!
[oklaski]
Wygląda, że Sarze dobrze poszło.
Kilka cytatów Sary--
"Robiłeś dzieci w probówkach?"
- To lekarz! - [Alex] Tak.
I, "specjalizowałeś się w zakażeniach układu moczowego?"
- [śmiech] - Bardzo konkretnie.
Próbowałam zgadywać różne rodzaje lekarzy!
To bardzo konkretny lekarz.
Zajęło jej to 8:31.
Całkiem imponujące. Wychodzi na prowadzenie.
[oklaski]
Ale oczywiście słyszeliśmy, że Dave'owi udało się w 4:21,
więc obecnie prowadzi, a została nam jedna osoba.
- Dobre było. - Było dobre.
- Było. - Było.
Em, Al?
[śmiech]
[Greg] Do pobicia są 4 minuty 21.
4 minuty 21 do pobicia. Gotowi?
Niemożliwe, nie? Dawajmy.
Dave tak myśli. Zobaczmy. Oto on.
Już tak nie myślę.
Robiłeś to przez bardzo długi czas?
Tak, robiłeś.
Wymagało wysokich kwalifikacji?
Wymagało.
Wiązało się z używaniem maszyn?
Tak. Okej.
Byłeś lekarzem?
[Alex] Mów trochę ciszej, Al.
Przepraszam.
Byłeś lekarzem?
Tak?
To byłeś lekarzem rodzinnym?
Nie. Byłeś chirurgiem?
Nie.
Em, anestezjologiem?
[okrzyki zdziwienia i oklaski]
[Al] Tak!
[okrzyki i oklaski]
[Hugh] Miło cię poznać.
[Sara] O, mój Boże!
Niestety, nie szeptał na początku zadania,
więc nie zaliczamy.
[publiczność] Ooo!
Żartuję! Żartuję, oczywiście.
Lubcie mnie. Lubcie mnie, proszę.
Dobrze. Nie no, super wykonania
prawie od wszystkich.
Tak, no, Al był...
Był delikatny, był profesjonalny.
Powiedział później, że wiedział, bo miał miękkie dłonie
kiedy podał mu swoją.
- [Greg] Serio? - Tak.
Po prostu wiedziałem!
Nie wykonywał żadnej pracy fizycznej,
bo miał miękkie, delikatne dłonie.
Więc musiał być... anystezojologiem.
[śmiech]
Mam kuzyna, który jest anyz-- anast-- Nie.
[śmiech]
Który wykonuje tę pracę.
Czułem od niego tego typu wibracje.
Wow.
Zupełnie jak jasnowidz.
O, tak.
Chcesz poznać jego czas?
Nie.
[śmiech]
Tak, tak, proszę.
8 sekund i 2 minuty.
[okrzyki i oklaski]
Powiedz, jak to wpłynęło na wyniki.
Cóż, oczywiście, już nie mają tylu samo punktów.
Każdy ma inny wynik, a prowadzi Al Murray.
Bam!
[okrzyki i oklaski]
Dobra szeptana robota.
Zobaczmy kolejne zadanie, Alex.
Dobra, oto zadanie zespołowe z nowoczesną technologią.
Gotowy? Oto one.
Okej.
- Chcesz przeczytać? - Ty czytaj.
Dobra.
P-51D Mustang.
- [Alex] Dobry? - No.
"Stwórzcie wyjątkowy efekt specjalny".
"Macie jedną godzinę".
"Wasz czas jest liczony od teraz".
Efekty specjalne? No, to mamy zielony ekran.
Tak.
Jakby jeden z nas miał zielone ubranie...
moglibyśmy latać tym samolotem przez
wspaniały krajobraz, który podłożymy później.
[wszyscy rozmawiają]
[udaje broń lotniczą] Dość wyjątkowe!
Mogę być King Kongiem.
O coś takiego mi chodzi!
- Możesz wejść, bardzo zły. - Umiem robić szympansa.
To jak okropna małpa...
[śmiech]
Możemy opowiedzieć historię.
Możemy zrobić wszystko.
Możemy sprawić, że znikniemy.
Dzień niepodległości.
Agent XXL?
[Paul] Wybierzcie film.
[śmiech i oklaski]
Zauważyłem natychmiastową interesującą dynamikę w zespołach.
Rozsądne pomysły od Dave'a i Ala,
plus Paul wymieniający okropne filmy.
[śmiech]
Agent XXL. Są trzy.
Chyba nie zrozumiałeś zadania, stary.
Efekty specjalne, nie?
To dlaczego mówisz o Agencie XXL?
Ten sam aktor zagrał wszystkie postacie.
- Martin Lawrence nie jest kobietą. - Nie są tą samą osobą.
To nie są różne...
[Sara] Zagrał ich wszystkich!
Oglądaliśmy to razem.
Nie mieliśmy pojęcia, nie,
- kiedy to oglądaliśmy? - Nie!
Myśleliśmy, że wszystko było naprawdę.
To wszystko efekty. Bardzo wyjątkowe.
Musisz oglądać więcej zagranicznych filmów.
[śmiech]
Obejrzyjmy Ala, Paula. i Agenta XXL...
...i Davida.
Dobra.
[gra "Carnaval de Paris" Dario G]
[śmiech]
[świst wiatru]
[gwizdek, okrzyki widowni]
[oklaski]
Świetne.
Zadowoleni z tego?
- Tak. - Tak.
Trochę różni się od Agenta XXL,
ale bliżej nie dalibyśmy rady.
Zwolnili cię pod koniec filmu, zdaje się.
Twoja postać. Nie ma jej.
Tak, niedługo chyba wychodzi sequel.
[śmiech]
Możemy porozmawiać o fabule filmu?
Mogę ci o niej opowiedzieć, bo go obejrzałam.
- Chodzi o to... - [śmiech]
Nie chcę za bardzo się wgłębiać,
ale na początku jest facet,
który ma głowę, a na głowie ma kolejną głowę.
Jedna głowa czyta gazetę,
a druga głowa to Al Murray, komik.
[śmiech]
[Sara] Mam rację?
Nie wiedziałem, że to autobiograficzny twór.
Wtedy trafia go piłka, i wtedy...
Głowa Ala Murraya jest w powietrzu, i myślisz
"O, nie! Boję się o Ala Murraya!"
Mogę ci przerwać, Saro? Powiem ci,
nie wiem, czy ludzie będą mówić
"O, nie! Boję się o Ala Murraya!"
bo odcięta głowa Ala Murraya
cały czas się uśmiechała.
[śmiech]
Poza tym, dla widzów których łatwo przestraszyć,
czasem wychodził z zielonego ekranu,
i widać było jego spodnie.
Przypomniałoby mi się, co to jest, i już bym się nie bała.
- [Sara] To wszystko udawane. - To efekty specjalne.
- [Alex] Niespotykane. - To jeden z naszych efektów specjalnych.
Czasami słowo "specjalny" oznacza "kiepski".
[śmiech]
Dobra, to chyba dobry czas na szybką przerwę.
Kiedy wrócimy, obejrzymy kandydatów do Oscara Roba i Sary.
Potem, cała piątka uda się na scenę na ostatnie zadanie programu.
Do zobaczenia.
[śmiech]
Dobry wieczór. Witam ponownie w Taskmasterze.
I dziękuję, Paul.
Jesteśmy w ostatniej części programu.
Można wygrać zepsutą latarkę Ala Murraya,
i obejrzymy zadanie na żywo, ale najpierw...
Na czym skończyliśmy?
Cóż, właśnie obejrzeliśmy bardzo
niesamowity film z efektami specjalnymi Brodaczy.
Został nam film brata i siostry, Roba i Sary.
- Gotowy? - [Greg] Tak. Zobaczmy bliźnięta.
[Alex] Oto one.
Obuwie
Hej, Rob. Podobają ci się moje nowe buty?
Jakie buty?
[PING]
Moje buty zniknęły!
Wcale nie!
[PING]
Te nie są moje!
A te?
[PING]
Nigdy w życiu ich nie widziałam!
To, proszę.
[PING]
Uch, Rob! To niedorzeczne!
Możesz po prostu oddać mi moje buty?
Już się robi.
[PING]
O, uff.
Dobrze, że przestałeś wariować z butami.
Prosiłam cię, żebyś nie używał magii w domu!
Nie jesteśmy w domu!
[PING]
Rob!
Jak magicznie unikniesz rozwodu?
Znajdę sposób.
[PING]
- [śmiech] - Fajne buty.
[PING]
[śmiech i oklaski]
Przedstawienie ich jako brata i siostry
spowodowało niepokojący zwrot, nie?
[śmiech]
Buty to nasz najmniejszy problem.
Niezależnie od ich relacji,
to całkiem niepokojący film.
Zaintrygował mnie. Jak ty go zrozumiałeś, Al?
Co twoim zdaniem tam się wydarzyło?
Robili coś takiego, gdzie
znikały i pojawiały się buty.
- Prawda. - Tak.
[śmiech]
To twoja recenzja? Trzy gwiazdki. Wynocha.
Była też uczuciowa historia.
Ta biedna kobieta musi żyć z tym gościem,
który sprawia, że buty pojawiają się i znikają,
no i później biorą rozwód, i
- mamy nową parę. - Mm-hm, tak.
Tam były jakieś problemy, nie?
Przypuszczalnie, gej był uwięziony w heteroseksualnym małżeństwie.
- E, tak. - Albo może...
Stąd jego obsesja na punkcie butów.
Dlaczego rozmawiamy o moim życiu prywatnym? Jesteśmy w pracy.
[śmiech]
Uważam, że to bardzo zniuansowana postać, ten...
[śmiech]
Szalony, mrugający, czarodziej gej.
[śmiech]
Z tego, co widzę z fabuły,
dokuczałeś jej, ciągle zmieniając jej obuwie.
Tak, jasne.
Potem sprawiłeś, że zniknęła
i zastąpiłeś ją mężczyzną.
[Rob] Tak było.
Dlaczego dokuczałeś jej butami?
Dlaczego nie pozbyć się jej i zastąpić jej facetem?
Bo but był za szeroki.
Nie wiem, co to znaczy.
[śmiech]
Ta postać, którą grałeś, ten but mu nie pasował.
- But nie pasował. - Taki byłby tytuł!
But nie pasował emocjonalnie.
Naprawdę, powinienem być z facetem...
To jak odwrócona historia Kopciuszka.
Tak, przechodziłem w niej przez różne emocje,
"Czego chcę? Kiedy tego chcę?"
i poza tym, jakie marnowanie magii.
- No. - No.
Nie no, szczerze, wolałem ten z piłką,
dopóki nie poznałem historii tych...
[śmiech]
Biedna para. Przez co on musiał przechodzić.
Bardzo trudno jest żyć udając kogoś innego,
albo zostać wykopanym do innego wymiaru.
Może być remis?
Nie, musi być rozdzielone pięć punktów.
Dobra. Dam trzy zespołowi od piłki
i dwa temu drugiemu.
Trzy, dwa.
- [oklaski] - [Dave] Dobra robota.
To, Alex, jak teraz wyglądają wyniki?
Cóż, ekscytująco.
Po raz pierwszy w programie, gdy zostało jedno zadanie,
może wygrać każdy,
ale obecnie prowadzi Al Murray z 14.
[okrzyki i oklaski]
Dobra, jedno z naszych uczestników wróci bezpiecznie do domu
w odblaskowej kamizelce Dave'a Gormana.
Żeby zobaczyć, kto to będzie,
muszą wziąć udział w ostatnim zadaniu.
Przejdźcie proszę na scenę
na ostatnie zadanie programu!
[okrzyki i oklaski]
Tym razem niedużo rekwizytów.
Sara Pascoe, przeczytałabyś zadanie współuczestnikom?
[Dave] Mogę zauważyć, że Sara nie ma na sobie butów, bo Rob puścił oczko?
[śmiech]
[Rob] Ciągle mam moc.
Proszę, Saro.
Dziękuję.
"Mając zasłonięte oczy, pokryjcie się cali karteczkami".
"Karteczki musicie naklejać pojedynczo".
"Wygrywa osoba z największą
liczbą karteczek na ciele po 100 sekundach".
- Całkiem proste. - Tak.
Aż krzyczy "godność".
[śmiech]
"Na ciele", czyli musimy zdjąć ubrania
- i przykleić je do ciała? - Nie, stary.
Stanowczo nie.
[śmiech]
Zakryjcie oczy.
Nie można naklejać wewnątrz ubrań?
- A, nie! Dobre pytanie, Rob. - [Rob] Dziękuję.
Muszą być na zewnątrz waszych ubrań.
Bo chciałem wsadzić sto karteczek do gaci!
[śmiech]
Pif, paf! Karteczki!
[oklaski]
Problem jest taki, że nic nie widzę.
[śmiech]
Przez to jest trudniej, nie?
Okej, zasłońcie oczy. Powodzenia!
[gwizdek]
Zaczynają.
[widownia krzyczy zachęcająco]
- Jak idzie, Paul? - Dobrze.
- Jaką masz technikę, Paul? - Przystawiam je do siebie.
[śmiech]
[okrzyki publiczności]
Zostało 15 sekund!
- [Greg] Dawaj, Al. Przyklej do jeansów. - [Alex] 10!
5, 4, 3, 2, 1...
[gwizdek]
Nie ruszajcie się!
Podchodzą liczący.
Czuję się bezbronny.
[śmiech]
Wszyscy tak stoją, czy tylko ja?
Rob, jest dziwnie.
Dave, dostaniesz ekstra punkty za komediowe rzęsy.
[śmiech]
Przypomnę ci o tym.
[Greg] Karteczki są liczone.
Zejdźcie do mnie i odkryjmy ostateczne wyniki.
[oklaski]
No i mamy to, Alex.
Masz dla mnie jakieś statystyki?
Mam?
- Nie wiem. - Tak, mam.
Najgorszy w przyklejaniu karteczek do ciała
był Paul Chowdhry.
- Serio? - 29 karteczek.
Potem, Al i 31.
Jestem zdziwiony, bo Alowi utrudniała zadanie
jego droga marynarka.
[śmiech]
[Alex] Jest przedostatni.
Sara na trzecim, z 33.
Dave i Rob obaj ponad 40.
[wszyscy] Uuuu!
Dave ma 40, Rob 45!
[okrzyki i oklaski]
Nawet nie musiał wpychać ich do gaci.
Nie musiałem wpychać ich do gaci.
- Miło, nie? - [Greg] Imponujące.
Przypuszczam, że teraz masz ostateczne wyniki programu?
Tak. Powiem, że Rob prowadzi w sezonie z przewagą tylko 2 punktów.
Ło, lider sezonu!
Zwycięzcą tego odcinka ktoś został po raz pierwszy.
To pan Dave Gorman!
- [okrzyki i oklaski] - Nie gadaj!
Dziękuję bardzo.
- Gratulacje. - Dziękuję bardzo. Cieszę się.
[oklaski]
Dave Gorman jest zwycięzcą, w pełni zasłużenie.
Możesz odebrać swoje błyszczące nagrody!
[oklaski]
Cóż, udało nam się, Alex.
Tobie się udało, Greg.
- Udało mi się, nie? - Tak, tobie.
I czego dokładnie się dzisiaj nauczyliśmy?
Cóż, tego się nauczyliśmy.
Gdy kiedyś będziecie w samolocie i poczujecie turbulencje,
spójrzcie za okno.
Może być na nim gigantyczna skarpeta.
Ale przede wszystkim,
nauczyliśmy się, że dzisiaj zwyciężył Dave Gorman!
[okrzyki i oklaski]
Gratulacje dla Dave'a, wyrazy współczucia dla reszty.
Dziękuję. Kocham was wszystkich. Dobranoc.
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time