P. L. P.
Dobry wieczór, nazywam się Greg Davies, a program nazywa się Taskmaster.
No to jesteśmy. Dotarliśmy do końca sezonu.
Już niedługo, jedno z naszych umęczonych zadaniami tytanów
uniesie tę zachwycająco atrakcyjną głowę.
To trofeum Taskmastera.
[publiczność] Łooo!
Ale kto zdobył najwięcej punktów?
Czas pokaże.
Panie i panowie, przywitajcie ciepło
naszych finalistów.
Pan Al Murray!
Dave Gorman!
Paul Chowdhry!
Rob Beckett!
I Sara Pascoe!
A obok mnie, tam gdzie jego miejsce, jest pan Alex Horne.
Chcesz coś powiedzieć, Alex?
- Naprawdę? - Tak.
- Ostatni odcinek programu. - Cóż, dziękuję...
Dziękuję za zatrzymanie mnie...
przez cały sezon, i przypuszczam, czy--
Chciałbym powiedzieć... w sumie, zaprosić cię,
na kolację z moją rodziną,
może w... w moim domu.
- Nie, dzięki. - Nie? Okej.
Ja będę mógł zobaczyć moją rodzinę?
- Nie, nie musisz. - Okej.
[śmiech]
Dobra, to zadanie nagrodowe.
Kończymy z przytupem?
Mam nadzieję. Poprosiliśmy ich o przyniesienie
zdjęcia ich najbardziej przystojnego krewnego. Okej?
Osoba, która ma najbardziej przystojnego krewnego,
twoim zdaniem, wygra pierwsze ważne punkty programu,
a zwycięzca całego odcinka
wygra pięć zdjęć ich rodziny.
Tak jakby potrzebowali więcej motywacji.
Nie no, to jest najbardziej gówniana nagroda do tej pory.
Paul, czyje zdjęcie przyniosłeś i dlaczego jest najlepsze?
Przyniosłem zdjęcie...
syna mojego ojca.
[śmiech]
Syna mojego ojca!
Też brata mojej siostry.
Tak?
Nie no, to ty, tak, Paul?
[Paul] To nie ja, technicznie.
Zmieniłeś się od tamtego czasu.
Tak, on może żyć gdzieś w równoległym świecie.
To wtedy, kiedy miałem marzenia i nadzieje.
Przyjmujesz, że to "krewny"?
Nie. To nie krewny, nie? To on.
Sara, jakiego krewnego przyniosłaś?
Przyniosłam jedną z moich sióstr,
przyrodnią siostrę.
[śmiech]
Moja mama adoptowała Pebbles 6 miesięcy temu, bo była samotna
i uważam, że jest piękna.
- [Greg] Tak. - Lubisz koty?
Jest dobrze udokumentowane,
że bardzo nie lubię kotów.
O-o...
I oczywiście, nie jesteś krewną kota. Mam nadzieję.
Nie, to nie biologiczne pokrewieństwo,
ale adoptowane rodzeństwo to też rodzeństwo.
Hmmm.
- Jest tak? - Noooo.
Możesz i tak docenić estetykę pięknego kota?
Technicznie, mogę,
ale zirytuję sam siebie,
i mam nadzieję, że nie zabrzmi obraźliwie,
ale jak patrzę na Pebbles...
Pebbles trochę wygląda na dupka.
[śmiech]
Al?
Przyniosłem zdjęcie mojego dziadka.
Sir Ralph Murray, kiedy pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.
[Greg gwiżdże]
Ma taki dystyngowany, starodawny wygląd.
- Znam gościa. - Nie znasz gościa.
[śmiech]
[Greg] Nie mieszaj się do tego.
Wpuścił moją rodzinę do kraju.
[śmiech i oklaski]
Nie no, mogło być gorzej.
Każdy popełnia błędy.
[śmiech]
Nagle zmieniło się w wiec prawicowców.
Uważam, że to względnie przystojny facet
i jestem pewny, że to świetny gość.
Dziękuję.
[Greg] Rob, jakie zdjęcie przystojnego krewnego przyniosłeś?
Nie mogłem przynieść żadnego zdjęcia mojego krewnego,
bo większość z nich to zdjęcia z kartoteki.
Więc przyniosłem kogoś,
kto pewnie jest moim krewnym.
[śmiech i oklaski]
W szkole byłem trochę grubszy.
Ludzie mówili, "wyglądasz trochę jak James Earl Jones".
I mówię do mamy, "mamo, ludzie mówią, że wyglądam jak James Earl Jones".
A ona na to, "o, to twój wujek".
Co, i tak skłamała?
Nie wiem, chyba uważała, że to śmieszne.
[śmiech]
[Rob] Było!
Darth Vader byłby bardzo inny
z twoim głosem, nie, Rob?
[piskliwie] "Luke!"
"Jestem twoim ojcem!"
[głosem Roba] "Jesteś członkiem Sojuszu Rebeliantów i zdrajcą!"
[śmiech]
Dave, jakiego przystojnego krewnego przyniosłeś?
Cóż, to zdjęcie chyba będzie mówiło samo za siebie.
[Greg] Co?
- [Dave] To Cary Grant. - [Greg] Tak.
Dlaczego jego ramię wychodzi z ramki?
[śmiech i oklaski]
Znany jako jeden z najbardziej przystojnych mężczyzn w Hollywood.
Niezaprzeczalnie, tak samo pewnie spokrewniony z tobą
jak Darth Vader z Robem.
Nie, nie. Jego kuzyn ożenił się z
siostrzenicą mojej prababci.
- Serio? Jesteście spokrewnieni? - Możemy zobaczyć.
[Alex] To drzewo rodowe Gormanów.
[Dave] Fay obok strzałki na dole to moja mama.
Więc Audrey wyżej to moja babcia.
Winifred wyżej to moja prababcia,
czyli Sally jest jej siostrą,
przez co Winifred jest ciotką Phyllis,
która wyszła za Josepha Leecha,
kuzyna Cary'ego Granta.
A czego nie widzicie, trochę powyżej
są Adam i Ewa.
[śmiech i oklaski]
- Świetne to. - Tak, to prawda.
Sprawdziliśmy to. To prawda.
To prawda? Wow.
Najbardziej przystojnym krewnym jest oczywiście Cary Grant.
[Alex] Okej. Pan Dave Gorman wygrywa zadanie.
[oklaski]
Em, drugi najbardziej przystojny
jest dziadek Ala.
[oklaski]
Trzeci najbardziej przystojny,
chociaż wyraźnie nie są spokrewnieni,
jest Rob z Jamesem Earlem Jonesem.
[oklaski]
A na łączone ostatnie miejsce daję
kota i zdjęcie samego siebie.
[Alex] Koniec. Dziękuję bardzo.
[oklaski]
Lećmy z następnym zadaniem.
Alex, jaki jest motyw przewodni?
Motywem jest wiadro i to fajne zadanie.
Oto one.
"Przenieś wodę z Wiadra A do Wiadra B".
Od razu się domyśliłam.
"Nie możesz przenosić wiader".
"Wygrywa najwięcej przeniesionej wody".
"Masz 10 minut. Twój czas jest liczony..."
Jeszcze nie-- Co tu mamy?
Sito...?
- To Wiadro A? - [Alex] Tak.
To nie pułapka?
O! O! Co się dzieje?!
Dlaczego w torebce jest dziura?
To pułapka, nie?
Dlaczego, kuźwa... groszek?
- [Alex] Słucham? - Po co jest groszek?
[Alex] Pomyślałem, że może pomóc w przenoszeniu wody.
Nie.
Mam przenieść tą wodę do tamtego wiadra?
[Alex] Tak, proszę, Paul.
Okropne.
Chodzi o przenoszenie wiadra lodowatej wody, nie?
Tu są naprawdę kawałki lodu.
[oklaski]
Miałeś niesamowitego pecha
jeśli chodzi o pogodę w tym programie, nie?
To było pierwsze zadanie, które zrobiliśmy.
Była jakoś 9 rano, było -3 czy coś.
- Było -5. - [Rob] -5.
A pogoda dla wszystkich innych była bardzo ładna?
Ładna.
Było strasznie zimno!
I wspaniała kolekcja śmieci,
żeby pomóc im przenieść wodę.
Tak. Wełniana czapka, durszlak, paczka groszku i dziury.
Taca, siatka ze sznurków, taśma i kokos.
Jasne. Dużo rzeczy ewidentnie nieprzydatnych do przenoszenia wody.
To inteligentni ludzie. Nie będą z nich korzystać, nie?
[śmiech]
Zaczniemy od Paula i Roba?
- Zacznijmy. - Okej.
Kokos.
Do czego jest kokos?
Do czego chcesz, Paul.
[Paul wzdycha]
[śmiech]
To nie zadziała.
- [Alex] Nie? - Nie.
- [Alex] Czemu nie? - Ma dziury, nie?
No, taśma.
Nie uda się, nie?
- Chcesz? - Tak, proszę.
Dzięki, Rob.
Ile uda się...?
[Alex] Zostało ci 5 minut 20.
Też się nie uda, nie?
Strasznie zimno. Nie chcę wkładać rąk do środka.
[Rob sapie]
Haa! [śmieje się]
Coś nie tak, Rob?
Tak mi zimno, że się spierdziałem!
Spierdziałeś się, bo ci zimno?
Tak, straciłem wszelką kontrolę!
O, w mordę!
Jak tam morale, Paul?
Kto?
O, do diabła...
Więcej nie dam rady.
Gdzieś musi być wiaderko, którego mógłbym użyć!
Powinienem zrobić tak od razu, nie?
Wezmę ten kubek.
[śmiech]
- Ile zostało? - 50 sekund.
- [Alex] Jeszcze dwa? - Ostatni.
[gwiżdże gwizdkiem] Koniec czasu, Paul!
[oklaski]
Mówisz, że jak jest ci zimno...
to zazwyczaj pierdzisz?
W tamtym momencie miałem dwutygodniowe dziecko,
nie spałem, i byłem totalnie zdezorientowany.
I było strasznie zimno.
Robiłem w gacie, upuszczałem wodę.
Nie wiedziałem, co się dzieje.
Puściłeś bączka.
Puściłem-- no-- było strasznie zimno.
Jestem spięty, jak jest mi zimno.
Jesteś spięty, jak jest ci zimno?
Tak! Przepraszam. Tak!
Tak, zawsze jestem spięty, jak jest mi zimno.
Nie puszczasz bączków, kiedy jesteś spięty, nie?
Nie puszczam, dziękuję.
Autentycznie w to wierzę.
Paul wymyślił rozsądną metodę...
Miał dziurawą torebkę, ale udało mu się
złożyć ją tak, żeby zakryć dziury.
Przeniósł cztery centymetry
wody w swoim wiadrze.
Sprytne. To nieźle mu poszło.
[Alex] Tak, przeszedł się dwa razy.
A Rob? Co z poczciwym...
Pierdzącym Lodem na Patyku?
- [śmiech] - [Greg] Wymyśliłem to.
P.L.P. przeniósł...
[śmiech i oklaski]
Najmniej groźny raper na świecie.
"Yo, yo, tutaj P.L.P."
"Brrrr! Pfffbt."
[śmiech]
W końcu zorientował się, że nie musi używać tych rzeczy.
Mógł użyć czegokolwiek.
Wokół leżało pełno śmieci, to znalazł kubek.
Przeszedł się 5 razy i uzyskał 6,6 cm głębokości.
Więc obecnie prowadzi.
A, dobra!
[oklaski]
Miał niesprawiedliwą przewagę.
"Rob Bucket". [Wiadro]
[rozproszony śmiech]
Czas na przerwę, myślę.
[Greg] Wróćcie za moment by dowiedzieć się, jak
Al, Dave i Sara poradzili sobie z wyzwaniem z wiadrami.
Witam z powrotem w ostatnim Taskmasterze sezonu.
I dzisiaj, tak aby było wyjątkowo,
ktoś wróci do domu ze zdjęciem Paula Chowdhry'ego.
Alex, mam ochotę powiedzieć "wiadro".
Oczywiście, Greg.
Taki masz przywilej.
Bieżące zadanie wiąże się z przenoszeniem wody
z jednego wiadra do drugiego na bieżni
bez ruszania samego wiadra.
Do tej pory, Rob narzekał na zimno.
Kolejni są Dave i Sara. Gotowi?
[Dave] Dobra, co tu u diabła mamy?
Taśmę, czapkę...
Włożę czapkę.
Kokosa.
Serio?
10 minut, powiadasz?
[Alex] Cóż, teraz 9 i pół.
Pyszna przekąska do myślenia.
[Alex] Jak idzie przenoszenie wody?
Woda jeszcze nie została przeniesiona.
Na razie eksperymentuję.
- [śmiech] - Nie, nie najlepsze.
Widziałam, jak ludzie tak kradnę benzynę z aut.
Dobra, smakuje okropnie i nie działa.
[śmiech]
Nie no, skończyłam anglistykę!
- [śmiech] - [Sara krzyczy]
Cała masa nieprzydatnych rzeczy!
Nie będę latać tam i powrotem z maleńkim kokosem.
Przeniosę troszeczkę.
- Alex? - Tak?
Mógłbyś przenieść to wiadro na drugi koniec?
Było napisane, że ja nie mogę go przenieść.
Nie było napisane, że nikt nie może go przenieść.
[gwizdek]
- Dziękuję, Dave. - Nie ma za co.
- Zostało ci 20 sekund, Sara. - Nie no. 20 sekund?
[Alex] Tak.
Uch.
[Alex] Ale powiem ci, że nie pozwolę nikomu dotknąć tego wiadra.
Jak ktoś inny przeniesie wiadro, będę wściekła.
[oklaski]
Bardzo podobał mi się spokój Dave'a przy...
"Czego mogę użyć? To nie działa".
"Nie, to nie działa".
"A, wąż. Tak, to wygląda na logiczny
sposób przeniesienia wody. Dobra, jest pełny".
"DURSZLAK TEŻ BIORĘ!"
[śmiech]
Wszyscy wyszliście z szatni, co zabrało wam
tylko koło trzech minut.
Masa wiader. Mogliście pobiec tam z powrotem.
Po co tracić czas szukając wiadra w szatni,
kiedy można spróbować użyć kokosa.
Wycięliście to, jak często mówiłam Aleksowi, że go nienawidzę.
Tak, mówił mi o tym.
W przerwach pomiędzy histerycznym płaczem.
Możemy dostać wyniki?
Sara, najlepsza w otwieraniu kokosów
w końcu przeszła się z kokosem osiem razy.
0,8 cm wody.
Troszeczkę wody.
[oklaski]
Tak mi wstyd!
Dave chodził wiele razy i osiągnął
najwyższy wynik do tej pory, czyli 7,8 cm.
[oklaski]
Możemy zobaczyć filmik Ala?
Oczywiście. Oto on.
Ja nie mogę ruszyć wiadra, ale ty możesz.
Nie mogę, niestety,
bo mi się nie chce.
Nie chce ci się?
Nie, jest za zimno.
Czekaj.
[śmiech]
- [Rob] O, proszę. - [Sara] Nadziany Murray.
Mam przy sobie 115 funtów.
To cię rozgrzeje.
Dawaj, dawaj.
- [Sara] OOOOO! - [Al] Nie biegnij, bo rozlejesz.
[Al] A nie, biegnij. Czas nam się kończy.
O, mój Boże!
[Al] Mmmm.
2,5 minuty.
[Al chichocze]
Mogę teraz dostać 10 funtów?
Tak!
[Al] Proszę.
- Taaak! - Dzięki, Al.
Lubisz forsę, nie?
- [śmiech] - Lubi forsę.
[Alex] Nie-- Nie pójdę--
- Połóż obok drugiego wiadra. - Nie pójdę dalej, Al.
Dobra.
Za 20 funtów, uniesiesz drugie wiadro?
- Mogę dostać pieniądze? - No.
Trzymaj wiadro.
I proszę.
- [śmiech i oklaski] - Taaak, patrz. Fantastycznie.
[gwizdek]
[okrzyki i oklaski]
Co?
O, Nadziany Murray.
Ten cały sezon to jak oglądanie,
jak Donald Trump załatwia sprawy.
[śmiech]
Nie no, rzucasz pieniędzmi na prawo i lewo.
[Rob] Dokładnie!
I ten obrzydliwy sposób, w jaki ci je dawał,
- jakbyś był myszą. - Działa!
Mimo że jestem obrzydzony oglądaniem
szpanowaniem bogactwem Ala,
jestem dużo bardziej obrzydzony kimś innym tutaj.
[publiczność] Uuu...
Zapisałem cytat...
z wcześniejszego filmiku.
Brzmi następująco.
"Sara, powiem ci..."
"Nie przeniosę tego wiadra dla nikogo".
Zupełnie jakbyś wiedział, że jestem biedna.
Ile dał ci Al Murray
- za złamanie własnych zasad? - 80 funtów.
Ale jestem jakby stażystą, więc---
Co zrobiłeś z tymi 80 funtami?
Kupiłem...
kilka kolejek w barze
i udawałem, że to moje pieniądze.
Jasne. Cóż, to nie do zaakceptowania.
Dlaczego nie da nam wszystkim po 20 funtów?
Jeśli te pieniądze mają gdzieś iść, chyba
powinny pójść na cele charytatywne. Nie, Rob?
Nie.
[śmiech i oklaski]
Tak to widzę.
60 z tych 80 pójdzie na cele charytatywne.
- 20 funtów dostanie Rob Beckett... - Dziękuję.
...bo wyraźnie ma problemy.
[śmiech]
Jakiej organizacji chciałbyś przekazać te 60 funtów?
Em, na dzieci? Albo delfiny?
- Delfiny. - Delfiny.
[śmiech]
Powodzenia, delfiny.
Leci do was 60 funtów.
Zaraz rozdam punkty za zadanie,
ale najpierw musisz dostać ekstra karę.
Ściągnij jednego buta i skarpetkę.
[śmiech]
- Jednego... naprawdę? - Tak.
- Do końca odcinka? - Z prawej stopy.
Prawa stopa.
- To moja kara? - No.
Okej.
Nie podoba mi się.
Dobrze. Tak to widzę.
Al Murray nie mógł wiedzieć, że jego metoda była w sprzeczności,
- więc nie ukarzę go za to. - Dziękuję.
Za to, przyznam
Sarze Pascoe ekstra punkt. Może być?
[publiczność] Tak!
- [Greg] Tyle. - [Alex] Dobra.
Dziękuję.
Chcesz zobaczyć wiadra? Chcesz zobaczyć...
- Tak! - jak wyglądały wiadra?
Tak, popatrzmy na...
ilość wody w wiadrach.
Fajny widok.
Uspokajający obrazek. Tutaj mamy...
Ala Murraya. Ponad 11 centymetrów.
Tu Paul z groszkiem.
Tutaj Rob Beckett, 6,6 centymetrów.
Sara Pascoe, tylko 0,8.
I w końcu, mamy...
Dave'a Gormana.
- [wszyscy] Oooo! - Miałeś to w ustach?
Przełykałem, i zwracałem też żółć ze środka,
- bo to strasznie trujący płyn. - [Rob] Pił herbatę?
Chcesz powiedzieć, że to wyszło z twoich ust?
Dlatego jest w takim kolorze?
Widziałeś, że syfonowałem, szybko biegłem.
Nie mam kondycji,
i przez to niedobrze się czułem.
Wyglądasz na zdenerwowanego, Dave.
Nie masz kłopotów. Wiesz o tym, nie?
Oszukiwał! Znowu oszukiwał!
Ło, ło, ło.
Dave, zadam ci pytanie.
[śmiech]
Nie wierzę, że znowu to zrobił!
[Rob] To jak z tym groszkiem!
Czy oszukiwałeś, znowu?
[Rob rechocze]
Mogę szczerze odpowiedzieć, że nie,
bo nie oszukiwałem wcześniej.
- [Al] O-o! - [wszyscy] Ooo!
Oszukiwałeś?
Być może.
Nagraliśmy to.
[śmiech]
- Cóż, dzięki, Dave. - No.
Możesz iść się ogrzać.
[wszyscy] Ooo!
[śmiech]
Widzieliście, co potrafię!
[śmiech]
Nie wiedzieliśmy, dopóki nie spojrzeliśmy do wiadra
i sprawdziliśmy tę małą kamerę.
- [Rob] Serio? - Tak.
Ile mam zapłacić na delfiny?
Dave, obawiam się, że zostajesz zdyskwalifikowany.
[wszyscy] Ooo!
Zasady to zasady. Zero punktów.
[Greg] Dobra. Jak wyglądają wyniki, Alex?
Ponieważ odpadł Dave,
mamy wyraźnego zwycięzcę.
Na drugim miejscu jest Rob, a na pierwszym,
Al Murray, na razie, z 9 punktami.
[oklaski]
W ogólnej tabeli wyników też są blisko.
Nie chcę mówić, jakie są wyniki, ale trzy osoby
oddziela tylko kilka punktów.
- [Greg] Uuu. - [Alex] Tak.
Ciekawe, kto to taki, Paul?
- [śmiech] - [Greg] Lećmy z następnym.
Okej. Kolejne to zadanie zespołowe.
Gotowi? Oto one.
Nie wejdę do tego. [śmieje się]
"Mając te ręce
na obu swoich rękach przez cały czas..."
"...przekażcie innym członkom zespołu
te tytuły filmów, książek i programów telewizyjnych".
"Nie możecie podnosić głosu".
"Wygrywa największa liczba zgadnięć".
"Macie 10 minut. Wasz czas jest liczony...
od dźwięku gwizdka".
Kalambury?
Gdzie są inni ludzie?
Członkom zespołu?
[Paul] To Sara?
Nie mam pojęcia, kto to.
[Rob] Tam jest ktoś z niebieskimi rękami?
To Rob!
Widzi mnie?
HEJ!
Cześć!
CZEŚĆ!
Kto to jest? Kto to? Nie wiem.
Kim jesteś?
DOBRZE! JAK TOBIE LECI?
[śmiech]
Jak się nazywasz?!
Jak się nazywam?
Dlaczego nie wie, jak się nazywam?
Ucichła, nie?
[śmiech i oklaski]
Myślałeś, że kto to był?
[piskliwie] Myślałeś, że to Al Murray?
Wiem, nie widziałem...
Było dość daleko.
- Było bardzo daleko. - [Alex] To była odległość 150 m.
Dobra, zróbmy sobie krótką przerwę.
Cała piątka będzie grać w kalambury przez rzekę
zaraz po tych reklamach. Do zobaczenia.
Witam ponownie w Taskmasterze.
Zbliżamy się do końcówki sezonu, ale najpierw, Alex,
możemy skończyć to, co zaczęliśmy?
Oczywiście. Gramy w kalambury.
Więc, osoba zgadująca mogła krzyczeć.
Osoba pokazująca nie mogła krzyczeć.
Takie są zasady.
Słyszałem, że niektórzy ludzie byli wkurzeni.
Byłem-- byłem wściekły.
[śmiech]
Obejrzyjmy filmik z Robem i Sarą.
[oboje chichoczą]
[dźwięk gwizdka]
LEW, CZAROWNICA I STARA SZAFA
Dobra.
Książka!
Dobra.
To też film, nie?
O, to niedorzeczne.
Jak mam pokazać lwa?
[słabo ryczy] Jak się pokazuje lwa?
Okropne.
Nie no, nie wiem, czy po prostu żyje własnym życiem
czy próbuje mi coś pokazywać.
Mad Max?
[śmieje się z niedowierzaniem]
Niespecjalnie nawet rusza rękami.
O ile książka nie nazywa się "Nudne wzruszenie ramionami", to nie wiem.
Książka!
Tak.
BIBLIA
[dźwięk przelatującego samolotu]
Em, okna?
Co?
Odwal się, samolot!
Jak mam to robić z cholernym samolotem?
Nie słyszę, co mówi!
[Sara] Musisz bardziej pokazywać!
Pika nożna! Piłka nożna, nie?
W chmurach. Przeminęło z wiatrem.
Wojna i pokój.
Duma i uprzedzenie.
The Beach.
Nie słyszę cię.
Nie słyszę cię!
TYLKO ZGADUJĘ!
Co powiedziała?
Musisz mówić głośniej!
1984!
Po prostu zgaduje książki?
[Sara, z oddali] Folwark zwierzęcy!
EastEnders!
Sąsiedzi!
Taniec z gwiazdami!
To nie ma sensu, nie?
Przejrzę. Zobaczę, czy mam te.
O!
Krzyknij jeszcze raz 1984!
1984!
Dobra, mamy jedno.
Pokazuje film. FILM!
Tak.
Dobra.
[świst]
Cześć, cześć! Hej! [śmieje się]
Nie patrzy! Co ona robi?
Hej, Nelly.
Nie musi pani przepraszać!
Skup się na celu!
Robisz sobie żarty!
Chyba mówi, że to żart.
Nie wiem, czy jest zniecierpliwiony, czy coś pokazuje.
Dobra, to piosenka, nie?
Piosenka!
Tak. I teraz...
Jak szła ta piosenka "Single Ladies"?
[śpiewa "Single Ladies" Beyoncé] ♪ O, o, o ♪
[Sara] "Walking on Sunshine"!
♪ All the single ladies All the single ladies ♪
♪ All the single ladies O, o, o ♪
Moonwalk!
"Walking On the Moon"!
"Walking On the Moon".
♪ O, o, o O, o, o ♪
Robi tak...
W ten sposób, i potem tak.
Właśnie tak! Tak!
♪ O, o, o ♪
Jaka to była piosenka?
I potem machają. To Beyoncé?
To "All the Single Ladies"?
"ALL THE SINGLE LADIES"!
- TAK! - TAK!
[dźwięk gwizdka]
O kuźwa, w końcu.
[oklaski]
Nie no, Sara na pewno świetnie się bawiła.
- Głaskała pieski. Pogawędziła. - Spotkałam pieska o imieniu Nelly!
Widziałem. Dobrze się bawiłaś.
- Było ciężko. - Było nam naprawdę ciężko.
Tak, a ty byłeś nieźle wkurzony.
No tak, nie słyszałem, co mówi,
a ciężko gra się w kalambury, jak nie słyszy się zgadywania.
Chyba nazwałeś mnie głupią, a oni to wycięli?
Oj, chyba nawet gorzej.
[śmiech]
Ale czegoś się dzisiaj nauczyliśmy.
Jeśli ktoś nie radzi sobie ze złością
albo znajduje się w zagrożeniu,
można poprosić go o założenie tych wielkich rękawic.
Fajnie było być złym, wyglądając niedorzecznie.
[Greg] Tak.
To jak, "kuźwa mać!" Da-da-da!
To co w końcu zgadli?
Niesamowite, ale Sara zgadła, chociaż ich nie pokazał,
Wojnę i pokój, Biblię, 1984,
a przechodzień zasugerował Batmana, który był na kartach.
[śmiech]
Zgadła 7 z 20.
- [Al] Wow! - [Sara] Nie tak źle.
- Zupełnie nieźle! - Nieźle.
[oklaski]
A teraz obejrzymy
starych mędrców.
I Paula Chowdhry'ego.
- [śmiech] - Który jest młody.
Okej. Oto oni.
[dźwięk gwizdka]
Stańmy na tym.
To książka!
"The"!
Mamy "The". Tak.
Jurassic Park!
Nie, to nie "The" Jurassic Park, nie?
- Nie. - [Al się śmieje]
ZACZNIJ OD NOWA!
[Paul się śmieje]
- Co teraz robi? - Książka?
Robię coś, gdzie nie mogę podnieść głosu.
- O, tak. Tak. - Ale ty nie jesteś mną.
Tak, tak.
Jakbyś mógł wykrzyczeć przez rzekę...
- [wszyscy] Ooo! - Słowa "Lew,
czarownica i stara szafa",
bardzo by mi pomogło.
- Ben Fogle. - [Ben] Tak, dobra.
LEW, CZAROWNICA I STARA SZAFA!
Lew, czarownica i stara szafa.
MAD MAX!
[obaj] Mad Max!
KUBUŚ PUCHATEK!
[obaj] Kubuś Puchatek.
TASKMASTER!
- Taskmaster. - Taskmaster!
[Alex] Fajny program.
- Nikt o nim nie słyszał. - Nie.
DAVE GORMAN: NOWOCZESNE ŻYCIE JEST NIEZŁE!
Dave Gorman...
Słucham, jeszcze raz?!
[śmiech]
CRY ME A RIVER!
BIBLIA!
SZKLANA PUŁAPKA!
- [Al] Skończyły się. Koniec. - [Alex] Kończymy.
Okej. Wykorzystaliście 5 minut.
[oklaski]
Jakże przydatne, że Ben Fogle...
I to naprawdę był Ben Fogle.
Ben Fogle z telewizji.
Al Murray zapłacił 5 koła, żeby się pojawił.
[śmiech]
Robił sesję zdjęciową na brzegu
rzeki, zupełnie przypadkiem.
Tak się zdarza, kiedy twój dziadek jest sekretarzem.
Każdego można skołować.
Jest dużo łatwiej, w kalamburach,
kiedy można mówić tytuły.
I tak jednego nie zgadli. Autentycznie nie zgadli
Nowoczesne życie jest nędzne Dave'a Gormana.
Wiedzieli, o co chodzi, ale to długi tytuł--
Jaki jest tytuł, przepraszam?
Niezłe! Nowoczesne życie jest niezłe! Przepraszam.
Nawet jak czytasz, to się mylisz.
[Al się śmieje]
Ale zgadli 19 z 20.
- Dobrze. - Tak.
[oklaski]
Nie wiem, dlaczego podajecie sobie ręce,
jakbyście zachowali się uczciwie.
Nie zrobiłabyś tego samego w tej sytuacji?
Nie, lubię grać dla zabawy.
To, wygrali to zadanie?
Nie było napisane, że nie można poprosić Bena Fogle o krzyczenie...
[śmiech]
Jak to wpłynęło na punkty?
No, bez niespodzianek, Al, Dave i Paul
prowadzą przed Robem i Sarą.
Tablica wyników wygląda tak.
[Greg] Bam!
[oklaski]
Dobra, Alex. Chciałbym jeszcze jedno zadanie,
żeby naprawdę skompletować sezon.
Ja też, i oto one.
[dramatyczna muzyka]
[pisk opon]
O, super to, nie?
Dobra.
"Zrób coś, co wygląda świetnie po przyśpieszeniu..."
"...albo zwolnieniu".
"Masz jedną godzinę. Twój czas jest liczony od teraz".
Blisko pola golfowego. Mogę uderzyć kijem.
Nieźle wygląda w zwolnieniu, nie?
Przemyślę to trochę, chyba.
Tak, właściwie mam pomysł.
Całkiem dobry pomysł, chyba.
[Alex] Mmm.
[oklaski]
Kogo zobaczymy najpierw?
Zaczniemy od Dave'a Gormana.
Ooo.
[oklaski]
Byłoby dobre jako reklama Guinnessa.
Guinness może to sobie wziąć,
jeśli są gotowi zapłacić.
To były okruchy ciastek?
To był brokat.
O, przepraszam, po prostu...
myślałem, jak bardzo je lubię.
[Greg] Cóż, bardzo rock and rollowy filmik, naprawdę.
Zawiera dwie słynne rock and rollowe rzeczy.
Brokat i balony.
[śmiech]
Ale, świetne. Zobaczmy innych.
Okej, poprzeczka została postawiona.
Obejrzymy Sarę w zwolnionym tempie.
Albo w przyspieszeniu. Zobaczymy.
[elektroniczna muzyka]
[elektroniczne dźwięki robota]
[śmiech]
[oklaski]
Rob właśnie spytał, czy w środku ktoś był.
Może było zrobione jak Wallace i Gromit.
Tak?
Trochę zmieniając położenie co chwilę.
Zrobienie tego zajęłoby Sarze jeden miesiąc.
Bardzo, bardzo imponujące.
Technologia jest zawsze przedstawiana w filmach
jako coś niszczycielskiego albo strasznego.
A czemu nie jako fajny, tańczący robot?
Tak, poza tym, to historia o samotności,
a potem towarzystwie,
a potem o pląsaniu.
Okej, czas na Ala Murraya.
[śmiech]
[DŹWIĘK UDERZENIA W GONG]
[śmiech i oklaski]
Nie, no...
[śmiech]
Jest jeszcze śmieszniej, kiedy się wie,
że Al jest jedyną osobą, jaką spotkałem,
która zna kogoś, kto ma sklep z gongami.
I to drugi raz, kiedy gong pojawił się w historii Taskmastera.
Upadł na gong.
Tak.
Zamiast na głowę.
Tak, tak. Zrozumiałem.
[śmiech]
- [Alex] Podobał ci się, gong...? - [Greg] Był świetny.
Więc twoja mina to reakcja na spadającą perukę.
Tak.
Jaką miałeś mieć minę, zanim zmieniła się w...?
[śmiech]
Coś, wiesz, uwodzicielskiego.
O, nie, to...
[Greg] Kto teraz?
Okej. Co powiesz na Paula?
- Chcesz zobaczyć Paula Chowdhry'ego? - Czy chcę?
[wszyscy chichoczą]
[śmiech]
[oklaski]
Bardzo przemyślane, bardzo sprytne.
Jestem dobry w żonglowaniu piłką, nie?
Mogę ją długo utrzymać w powietrzu.
[śmiech]
Już wcześniej chwaliłeś się swoimi zdolnościami piłkarskimi.
Nagrywaliśmy to 9 razy, ale...
Rzecz w tym, że zrobiłeś naprawdę fajny filmik,
a naprawdę spodziewałem się, że będzie do dupy.
Więc dobra robota.
[śmiech]
Obawiam się, że musimy zrobić sobie przerwę.
Kiedy wrócimy, dopiero się zacznie.
Zobaczymy filmik Roba, ostatnie zadanie programu,
i, co najważniejsze, odkryjemy, kto został zwycięzcą Taskmastera.
Będzie się działo. Do zobaczenia.
O, cześć!
Zapraszamy na ostatnią część Taskmastera.
Już za chwilę, jedno z naszych komików
otrzyma to puste w środku trofeum
i w końcu sprawi, że rodzina będzie z niego dumna.
Jedno z nich też wróci do domu ze zdjęciem kota.
Będzie ekscytująco.
Alex, wróćmy do akcji.
Dobra. Zobaczyliśmy cztery filmiki, które
zostały zwolnione albo przyspieszone.
Wszystkie podobają mi się tak samo,
i to dlatego siedzę... tu.
Nie widzieliśmy jeszcze filmiku Roba Becketta.
Ooo.
[zwolnione] DAWAJ!
BLEEE!
[dramatyczna muzyka]
BLEEEE!
[oklaski]
Zaintrygowała mnie tu fabuła.
W sensie, kim jest osoba, z którą walczysz,
bo używałeś trzech, bardzo znaczących broni.
Tak.
Groszku, arbuza, mąki.
Tak, historia była o tym, jak
dołożyć jakimś owocom i warzywom.
O, w zamyśle nie byłeś postacią,
i zbliżał się do ciebie wróg?
Tak, to też.
[śmiech]
Podejmę tu kilka pochopnych decyzji.
Trudne to. Moim zdaniem wszystkie były naprawdę super.
Jest trudniej, jak im dobrze idzie, nie?
- Okej. O, Boże. - Ostatnie miejsce?
To będzie Al. Wiecie, dlaczego?
Bo już użył swojego gongu,
i nie planował, że spadnie mu peruka.
Na następne dam razem...
Dam Dave'a i Paula.
A zwycięzcami ex aequo,
bo mogłem wyobrazić sobie fabułę,
są Sara i Rob. Bam, zrobione.
[oklaski]
Alex, przekażesz nam najnowsze wyniki
i powiesz, jak wygląda wyścig o trofeum?
Wyścig o trofeum wygląda dobrze.
Jest blisko. Nie powiem, kto prowadzi.
Wiem. Jest super.
W tym konkretnym odcinku...
Dave ma 13 punktów, ale prowadzi
Al Murray z 16 punktami.
[Greg] Tak!
[oklaski]
Została tylko jedna partia punktów do rozdania,
i pamiętajcie, liczy się nie tylko w tym odcinku,
ale też w ogólnej punktacji w całym programie.
Więc, po raz ostatni, podejdźcie
na scenę na ostatnie zadanie!
[oklaski]
Alex, co jest w pudełku?
[Dave] Deal or No Deal spadło na psy, nie?
[śmiech]
To ostatnie zadanie,
i muszę powiedzieć, że Al, Dave i Rob...
Prawie idą łeb w łeb.
A co ze mną i Paulem?
Też prawie idziecie łeb w łeb,
ale na innej części ciała.
[Alex] Kolano w kolano.
Dobra, w pudełku każdy ma pięć pączków na kijku. Dobra?
Mmm. Kto ma przeczytać zadanie?
Uuu. Al, proszę.
"Wsadź jednego lub więcej pączków na kijek".
"Macie 100 sekund, po których wygra osoba
z najniższą unikalną, pełną liczbą pączków na kijku".
Co?
Jeszcze. "W przypadku braku unikalnych liczb,
gra zostanie powtórzona, dopóki ktoś nie wygra".
- [Alex] Mam wyjaśnić? - Tak.
Wszyscy włożycie pączki na swój kijek.
Teraz macie 5. Możecie je zdejmować albo zakładać.
Pod koniec stu sekund, podniesiecie pudełko.
Zobaczymy, ile pączków włożyliście na kijek.
Wygrywa osoba z najniższą unikalną liczbą pączków.
Na przykład, jeśli ty włożysz dwa, a Rob jednego,
ty trzy, wygrywa Rob. To najniższa unikalna liczba.
Muszę się upewnić, czy na pewno wszyscy rozumiecie.
Paul?
Trochę czuję się jak pączek.
[śmiech]
- Gotowi? - Powodzenia wszystkim.
Wkładajcie pączki na kijki.
[gwizdek] Zaczynamy.
- Patrzysz na nich? - Tak, patrzę.
Jak ci idzie, Dave?
Nie powiem ci.
Paul, ile pączków masz na kijku?
Hę?
Ile pączków masz na kijku?
Myślałem, że mam nikomu nie mówić.
Możesz mówić cokolwiek komukolwiek.
Możesz kłamać.
Mam ciągle cztery na kijku.
- [Dave] Nie masz. - [śmiech]
[Greg] Sara, ile pączków włożyłaś na kijek?
Nie twój interes.
[Greg] Och. Nie musisz mówić prawdy.
Nie wiem, jakie kłamstwo wymyślić.
11. Mam 11 pączków na kijku.
Skończyłeś, Rob?
Tak, nie-- Nie mogę ogarnąć, jak to zrobić.
[śmiech]
Nie wiecie o tym, ale Al zapłacił gościowi
przywiązanemu do oświetlenia.
[śmiech]
Zostało tylko 10 sekund.
Macie jeszcze 5 sekund na podjęcie decyzji.
Zamknijcie wieka za 3 sekundy...
I...
[gwizdek] Odejdźcie od pudełek.
Więc, Al Murray wybrał...
Jednego pączka.
- [wszyscy] Ooo! - Odważnie.
Dave Gorman...
Jeden pączek.
[wszyscy] Ooo!
Starzy ludzie wykluczają siebie nawzajem na tym etapie. Ekscytujące.
Nie byłbym na tyle głupi.
[śmiech i oklaski]
Paul Chowdhry włożył...
Jednego pączka.
[śmiech i oklaski]
Rob Beckett włożył...
Dwa pączki!
[okrzyki i oklaski]
Sara Pascoe...
włożyła dwa pączki!
Jeszcze raz, lecimy jeszcze raz!
Lecimy jeszcze raz. Włóżcie kijki z powrotem.
Tym razem macie 20 sekund.
Wasze 20 sekund jest liczone...
[gwiżdże] Okej.
Zostajesz przy jednym?
- Nie twój interes. - Trochę mój.
- Jeszcze nie twój. - Nie, masz rację.
Co robisz?
Chowam pączki.
Dobra, zostało 5 sekund.
O, Al gra nieczysto.
Dobra, zostały 2 sekundy.
I zamknijcie pudełka, proszę.
[gwiżdże] Okej.
Nie wiem jak wy, ale ja jestem podekscytowany.
[śmiech]
Al Murray, tym razem,
wybrał jednego pączka.
[wszyscy] Ooo! [śmiech]
Dave Gorman też wybrał jednego!
Cholera!
Jakbym tego nie zrobił, wygrałbyś!
Paul Chowdhry...
- Mogę zgadnąć? - Tak.
- Pięć pączków. - Prawie.
Cztery pączki!
[Sara] Pięć pączków!
Racja! Pięć pączków!
Powinienem umieć policzyć.
Paul wygra tylko, jeśli każdy ma po jednym
albo ta dwójka ma po 2, 3 albo 4.
[Greg] No.
Mamy dwa pączki.
Będziemy mieli zwycięzcę!
- Będzie zwycięzca, to oficjalne. - Ekscytujące, nie?
To Paul albo Rob.
Sara nie może wygrać.
O, dzięki? I tak się dobrze bawię.
Okej, to albo 1 albo 2.
- A jak włożyła 3 pączki...? - To nie będzie najniższa unikalna liczba.
Teraz w pełni rozumiem grę.
[śmiech i oklaski]
Dobrze. Jeśli są 2, wygrywa Paul.
Jeśli jeden, wygrywa Rob.
Sara włożyła...
trzy pączki!
[okrzyki i oklaski]
Nie!
- O, jaka szkoda. - Paul!
Mogliśmy dać je widowni!
Mogę ciągle dać je widowni.
Ktoś chce pączka?
Gratulacje dla Roba!
Zejdźcie i poznajmy zwycięzcę odcinka!
[oklaski]
[Greg] Pączki, Alex. Co się stało?
Bardzo interesujące taktyki.
Dla mnie to Al i Dave trwający przy jednym.
Obaj, te same umysły.
To dlatego że wiedziałem, że on wybierze 1.
Musiałeś go zablokować?
Tak, też wiedziałem, że on wybierze 1.
Nie pomyśleliście, że ktoś inny
będzie miał 1, to wy możecie 2?
Pierwszy raz, wiedziałem, że on miał 1,
nie wiedziałem, co miał on, i musiałem go zablokować.
Za drugim razem, wiedziałem że on ma 1,
ale nie wiedziałem co ma on, więc musiałem go zablokować.
Jaka była twoja taktyka, Rob?
Po prostu zdjąłem trzy i zamknąłem pudełko.
[śmiech]
Czasami tylko tyle wystarczy do zwycięstwa.
Dobra, Alex. Opowiesz nam o wynikach dzisiejszego odcinka?
Opowiem, a to zwycięstwo bardzo wepchnęło go na górę.
Al Murray ma 16 punktów, ale prowadzi,
i zwycięża, właściwie, pan Rob Beckett z 17 punktami!
[okrzyki i oklaski]
Zwycięża Rob Beckett. Pięć fotografii jest twoje.
Rob, masz największego farta w całej Wielkiej Brytanii.
Podejdź i odbierz swoje nagrody!
[oklaski]
Cóż, to koniec kolejnego sezonu.
Tak. Czujesz się przez to spełniony, Greg?
- W sumie tak. - Tak?
- Taaaak. - Dobra.
Ale zanim poznamy zwycięzcę całego sezonu...
Czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że jeśli chcecie,
żeby Rob Beckett się spierdział, wsadźcie go do lodówki.
I nauczyliśmy się, że zwycięzcą odcinka jest
Rob Beckett!
[okrzyki i oklaski]
[śmiech]
Dobra, w końcu nadszedł czas.
Po pięciu odcinkach, niezliczonych zadaniach,
i niektórych dziwnych i świetnych taktykach,
ujawnimy zwycięzcę programu,
i przekażemy mu to.
Trofeum Taskmastera!
Alex policzył punkty w całym programie,
więc oddaję mu głos, żeby przekazał nam ostateczne wyniki!
Dobra. To...
[śmiech]
Blisko, było blisko. W końcu tylko 2 punkty oddzielały trzech panów.
Co oznacza, że do zdobycia było 5 punktów.
Jest tylko jeden zwycięzca, i wygrał różnicą 6 punktów.
To pan Rob Beckett!
[okrzyki i oklaski]
Dziękuję bardzo. Dzięki.
[Alex] Tutaj mamy wyniki.
Panie i panowie, zwycięzcą trzeciego
sezonu Taskmastera jest pan Rob Beckett!
[oklaski]
- Gratulacje, Rob. - Dziękuję bardzo.
Rob Beckett!
[okrzyki i oklaski]
Wielkie dzięki wszystkim.
Trzymajcie się i dobranoc!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time