Przyjaźń jest prawdą.
Dobry wieczór!
Witam wszystkich.
Nazywam się Greg Davies, a program to Taskmaster.
Zbliżamy się do połowy
kolosalnej rywalizacji o tą wspaniałą nagrodę.
O to. To nie tylko trofeum.
To życiowy cel.
A kim są potrzebujące osobniki,
desperacko marzące o zabraniu go do domu?
Już wam mówię.
Hugh Dennis!
Joe Lycett!
Lolly Adefope!
Mel Giedroyc!
Noel Fielding!
I patrzcie, kto siedzi na swoim stałym siedzisku.
[piskliwie] To mały Alex Horne!
[oklaski]
Odcinek 4, Alex. Dobrze się bawisz?
Czuję się bardzo bezpiecznie.
Bezpiecznie?
Po pierwsze, bo siedzę obok ciebie, a jesteś bardzo silny.
Duży ze mnie chłopiec.
Po drugie, bo dobrze się przygotowałem,
i po trzecie, bo mam na sobie ochraniacze.
Na wszelki wypadek...
[śmiech]
Jaka jest dzisiaj kategoria nagród?
Przygotuj się, bo poprosiliśmy ich o przyniesienie
ich najbardziej zaskakującego zdjęcia.
- Zaskakującego? - Mm-hm.
Więc ocenisz, które zdjęcie jest najbardziej zaskakujące.
No.
Osoba, która wygra otrzyma pierwsze punkty programu.
Zwycięzca całego programu wygra
i zabierze do domu pięć zaskakujących zdjęć.
- Więc jest super. - Dobra motywacja, nie?
[śmiech]
Okej, to zaczniemy od Joego. Jakie jest twoje zaskakujące zdjęcie?
To ja w hamaku bez koszulki.
Tłuszcz na moich plecach jest przeciśnięty przez...
[śmiech i oklaski]
Świetne!
[śmiech]
Macie jakieś pytania, czy...?
Ja na pewno nie.
Zaskoczyło i przeraziło mnie.
- Świetny początek. - Okej. Super.
Warto zauważyć, że to odcinek numer 4.
Do tej pory, Hugh przegrał każde zadanie nagrodowe.
Wszystko, co przyniósł zostało jednomyślnie ocenione jako gówniane.
Miejmy nadzieję, że dzisiaj podniesie swój poziom gry.
To nie do końca zaskakujące zdjęcie mnie.
Sposób, w jaki go używam jest zaskakujący.
Bo kiedy idę ulicą,
Ludzie mówią, "patrzcie, to Hugh Dennis".
Więc na ulicy zacząłem zakładać to.
I nikt nie myśli, że to ja.
[śmiech]
Bo dlaczego u diabła Hugh Dennis miałby na sobie...
Jedyna osoba, która nie może być pod tą maską to Hugh Dennis,
co oznacza, że mogę w spokoju robić zakupy,
poza tym, że ludzie myślą, że jestem trochę dziwny.
Wszystko dobrze? Wszystko dobrze, stary?
[śmiech]
Mel, jakie jest twoje zaskakujące zdjęcie?
Oto one, więc...
[śmiech i oklaski]
[Mel] No.
[Noel] Wyglądasz jak zboczeniec.
[śmiech]
[Alex] To Le Déjeuner sur l'herbe Maneta, namalowane w 186-
[Mel] 1862!
Szkoda, że nie mamy zdjęcia Maneta, bo wyglądasz trochę jak Manet.
Tak, już to słyszałem. Od ciebie, przed chwilą.
[śmiech]
[Alex] Zaskakujące, Greg? To...
[Greg] Wiesz co, nie wiem...
Chodzi o to. Nie zaskakuje mnie aż tak...
to, że Mel umieściła siebie na tym obrazie.
I mogłabyś się nad tym zastanowić.
Noel, jakie jest twoje zdjęcie?
Pomyślałem, że pokażę zdjęcie mnie
jako Dziewicy Maryi.
[śmiech i oklaski]
[Greg] Podejrzewam, że to z lat Boosh?
[Noel] Tak, wyglądam trochę jak księżna Diana.
Niezwykle piękne.
Lolly?
Dziwne, że właśnie powiedziałeś, że wyglądasz jak księżna Diana,
bo ja mam zdjęcie mnie jako księżnej Diany.
[śmiech]
[Mel] O, super.
[oklaski]
[Mel] Cudowne.
To polityczny komentarz związany z przyciemnianiem skóry w filmach.
Powiem ci, to teoria spiskowa
o Lady Di, której wcześniej nie słyszeliśmy, nie?
- Dokładnie. - [śmiech]
Była czarnoskórą kobietą.
Okej, teraz musisz podjąć decyzję.
- Okej, nie daję Hugh na ostatnie. - Dobra.
Em, bo...
O Boże, to jest...
Chyba daję Hugh na ostatnie.
[śmiech]
Bo było do bani. Absolutnie do bani.
Och, Desky!
[Greg] Przepraszam, Desky.
Uch, Boosh... nie zaskakuje mnie, że Noel był w Boosh.
Noel idzie na czwarte.
- Trzecie? - Trzecie...
- Meeeeem... - Och.
Co to było?
Podwójny dżins na obrazie.
- [Alex] Wiemy, co to znaczy. - To nie podwójny dżins.
- [Hugh] Pojedynczy. To nie kombinezon? - [Mel] To kombinezon.
O, w takim razie, idziesz na pierwsze miejsce.
[śmiech]
Drugie, stare dobre Plecy z Szynki.
Okej, potrzebne nam pierwsze miejsce.
Na pierwszym, oczywiście, ależ wspaniała wiadomość,
księżna Diana żyje.
[okrzyki i oklaski]
[Greg] Lolly Adefope!
[oklaski]
Lepiej lećmy dalej z tym odcinkiem. Co teraz, Alex?
Okej, być może będzie wysoko i mokro, Greg.
- [Greg gwiżdże] - Tak, tak jak lubisz.
Cześć. Poczekajcie.
- Cześć. - [Alex] Cześć, Lolly.
O, super! Świetne to.
Słońce świeci mi kuźwa w oczy.
Jak się nastawia ostrość?
Nie, dalej nie mogę przeczytać.
"Stwórz...
"najwyższy..."
"Stwórz najwyższy rozprysk".
To jest najbardziej beznadziejny teleskop, który w życiu...
To, co widzę jest takiego samego rozmiaru, co normalnie.
"Stwórz największy rozprysk".
"Masz 15 minut i jedną próbę".
[dźwięk kamery]
"Zanim rozpoczniesz zadanie,
musisz powiedzieć, kto twoim zdaniem je wygra".
"Osoby, które poprawnie zgadną, wygrają 5 dodatkowych punktów".
"Twój czas jest liczony od momentu, kiedy zagwiżdże Alex".
[Alex] Kto twoim zdaniem osiągnie najwyższy rozprysk?
Moim zdaniem ja.
Lolly albo Hugh.
- [Alex] Tak? - Tak.
[Alex] Kto twoim zdaniem osiągnie najwyższy rozprysk?
Ja.
- Kto? - Ja.
- Lolly Adefope? - Tak.
[Alex] Kto twoim zdaniem osiągnie najwyższy rozprysk?
Mel.
[Alex] Dobrze.
Chyba... nie jestem pewna co do Noela.
[Alex] Nie.
Chcę myśleć, że to ja.
[gwizdek]
Najwyższy rozprysk?
15 minut?
Nawet nie wiem, co to znaczy.
[oklaski]
Smutne to było, nie?
Kiedy zapytał, "Kto jest twoim najlepszym przyjacielem?", odparłem "Mel!"
Potem zapytał "kto jest twoim najlepszym przyjacielem, Mel?, na co ona "nie Noel".
[śmiech]
- On często nosi rzeczy typu pióra. - [Greg] Tak.
I w wyobraźni, zobaczyłam wielki rozprysk,
i zmoczoną, pierzastą...
[Noel] Wronę.
Zmartwiło mnie to.
"Powiem ci, kto nie wygra. Ten gnojek ubrany jak wrona".
- [śmiech] - [Mel] Nie miałam na myśli...
Ten teleskop cię zirytował, Hugh.
Nic przez niego nie widziałem.
[Greg] No.
A to wydaje się być podstawową funkcją teleskopu.
Może uznacie to za ciekawe,
ale nikt nie mówił, żebyście patrzyli przez teleskop.
[śmiech]
To każdy miał jedną próbę,
ale mogli przetestować swój sprzęt do rozprysków.
Więc mogli przećwiczyć swoje rozpryski?
Tak?
- [śmiech] - Właśnie tak.
I zaczniemy od wszystkich panów.
[Alex] Powodzenia.
[gwizdek]
- Idę do szopy. - Tak?
[jęk]
O, to byłoby dobre, nie?
[śmiech]
Komuś się chce przez to sikać?
Dosyć wysoko.
[śmieje się]
O...
[Noel] Tak.
- Tak? - Tak.
Tak, jestem gotowy.
- [Alex] Tak? - Tak.
Masz może...
Mogę użyć tego młotka na sznurku?
Muszę to wymierzyć.
- Gotowy? - [Hugh] No.
[Hugh] I jest. Pięknie.
Dobra, teraz ostrożnie. Mam kulę do kręgli.
Powodzenia, Joe.
Dziękuję.
Gotowy?
[Alex] Jedna próba, Hugh. Powodzenia.
[publiczność] Ooo!
[okrzyki i oklaski]
[śmiech]
Cholera.
[śmieje się]
[oklaski]
Fajnie widzieć cię przemoczonego.
Jakoś nie pomyślałem, że woda wyleci.
No, fajna zabawa, nie?
Rzucanie kuli do kręgli do wiadra z wodą.
- Mm-hm. - I wylatuje!
[śmiech]
Zastanawialiście się, "co robi Hugh?"
Powiem wam, co.
Robił to, co kiedyś mój tato,
czyli rzucał pion dla dokładności.
- [Mel] O, to było to? - To, co robią wszyscy ojcowie...
zanim zupełnie nie trafiają do cholernego wiadra.
- [śmiech] - Całkowicie.
Chciałem pójść wyżej, ale mi nie pozwolono.
- Bo było niebezpiecznie. - [Alex] Masz 55 lat.
[śmiech]
Joe, sprytnie podniosłeś wiadro,
dodając sobie wysokości, tak samo jak Noel.
Uzyskałeś 188 cm
- rozprysku. - O, to jak mój wzrost!
To dokładnie twój wzrost, gdzie Hugh osiągnął 45 cm,
czyli dokładnie jego wzrost kiedy się urodził.
Przy Noelu muszę używać metrów,
bo było bardzo wysoko. 5 metrów 10.
[Greg] Boże.
[Alex] Użyłem metrów. Musiałem użyć metrów.
[oklaski]
Przepraszam, że przerywam w tak frustrujący sposób,
ale czas na przerwę reklamową.
Do zobaczenia za ileś tam sekund.
Witam ponownie.
Dobrze was znowu zobaczyć.
Jesteśmy w połowie zadania.
Alex, przypomnisz nam obecną sytuację?
Tak. Starają się stworzyć najwyższe rozpryski.
Chłopcom wyszło w różnym mokrym stopniu,
Noelowi wyszło w najlepszym...
[obaj] mokrym... stopniu.
Teraz zobaczmy, jak poszło Mel i Lolly. Paniom.
Wezmę... drabinę...
i węża...
Dobra. Wężyk, proszę.
- Wężyk? - Wężyk na wieżę.
Tak, jak mówią. Dziękuję, kochany.
Patrz, jak wysoko! To jest rozprysk!
Dobra, czekaj. Nie, patrz.
To rozprysk na domu!
Tutaj, to rozprysk!
[Lolly] Okej, start!
Tak!
- Widzisz? - [Alex] O, tak.
Zaczynamy.
Jedziemy z tym.
Pryskamy na zegar?
- [Alex] Jeszcze nie. - Tak.
Trafiłam?
[Alex] Tak!
- Trafiłam? - Tak.
Tak!
W połowie zegara, to ostatnie.
[Mel] Bum!
Dziękuję, Mel.
No!
Wystarczy.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Koniec czasu.
[gwizdek]
Fajnie było.
[Alex] Fuf. Ciągle myślisz, że wygra Lolly?
Myślę, że to może być damski...
[odpinanie i zapinanie zamka]
Ale nie chcę się chwalić.
Ale tak, jestem dosyć zadowolona.
To całkiem wysoko, nie?
[okrzyki i oklaski]
[Mel] Twój był wysoko.
- [Mel] Twój był wyżej. - [Lolly] Może.
Muszę poprosić mojego asystenta
o wyjaśnienie, czym jest rozprysk.
Rozprysk to "spowodowanie, że płyn uderza w coś lub spada
na coś w nieregularnych kroplach".
"Na coś".
Więc rozprysk musiałby być zmierzony od
wody uderzającej w coś i spadającej.
- [Alex] Oficjalnie, tak. - [Greg] No.
[Alex] Obawiasz się, że Lolly... lała?
Lolly chyba sama ogarnęła, co się stało.
- [śmiech] - Nie, nie, nie.
Lolly lała w powietrze i spowodowała rozprysk,
ale ten rozprysk był na ziemi.
[Alex] W takim przypadku, rozprysk Lolly był niższy niż ten Hugh, o dziwo.
O dziwo był, bo ona ruszyła głową...
ale niewystarczająco.
[śmiech]
[Hugh] Mogę zadać bardziej podstawowe pytanie?
Nie pozwoliliście mi wspiąć się wyżej na tą wieżę.
Ale z radością pozwoliliście Mel lać wodę z węża
blisko linii energetycznej.
[śmiech i oklaski]
Mel polała zegar. Akceptujemy to?
Czy rozprysnęła wodę na zegarze?
Oczywiście, bo rozprysk odbił się od wysokiej powierzchni.
Więc rozprysnęła wodę na zegarze, trzecia na zegarze
to 4 metry 50, więc niżej od 5 metrów 10 Noela.
[Greg] Ooo.
Co?
Wrona wygrała?
[śmiech]
Wygrał dosłownie i moralnie.
[kracze] Za wronę!
[Noel kracze]
Dobra, Noel Fielding.
[oklaski]
Alex, podsumujesz wyniki w tej rundzie?
Powiem, że trzy osoby, które zagłosowały na siebie były najniżej.
Lolly jest na piątym, obawiam się,
potem czwarte, Hugh, Joe trzecie, Mel drugie.
Wrona!
Wrona.
Jakie są wyniki?
Jest bardzo blisko, poza Hugh.
Um, mamy...
[śmiech]
Mamy trójkę liderów, i Lolly jest tuż za nimi.
Wygląda tak.
- [Greg] Bang. - Joe, Mel i Noel mają po 7.
[Alex] Patrzcie na to. Blisko!
[oklaski]
Chyba jestem gotowy na kolejne zadanie.
- Przepraszam. Chyba mój... - [dzwonek telefonu]
Tak, najwyraźniej to oznacza...
Tak, czas na taniec, Greg.
Zielony ekran!
- Cześć. - Cześć, Lolly.
Stary znajomy, zielony ekran.
Niczym wielki stół do snookera.
- [Alex] Tak? - Mm-hmmm.
Czy to...? Hmm.
O, super.
"Stwórz choreografię dla siebie i Aleksa, którą zatańczycie
do jednego z tych dzwonków".
"Apex. By the Seaside".
"Night Owl, Playtime, Radiate... Sencha?"
"Circuit, Crystals..."
"Uplift, Marimba, Strum..."
"Xylophone".
"Masz 30 minut na przygotowania".
"Wygrywa najbardziej stylowy taniec. Twój czas jest liczony od teraz".
[jęk] Posłuchajmy.
[gra wesoły dzwonek]
1, 2, 3, jedziemy!
[gra brzęczący dzwonek]
Fajne. Zawadiackie, nie?
Jak małe dinozaury.
Pod koniec będziemy nienawidzić tej piosenki.
- Tak. - No.
Oo, tak. To mi się bardziej podoba.
W stylu Mel.
96.
104.
[dzwonek]
[oklaski]
Dlaczego wlazłeś na stół, stary?
[śmiech]
Pilnuj własnego interesu.
[śmiech]
Jaki był dla ciebie rok 1996, Mel?
- O, świetny. - [Greg] W dechę?
Ledwo go pamiętam.
[gwiżdże]
Te wszystkie gwizdki, bandany, właśnie wszedł trance...
[gwizdek]
Gwizdek.
Pomyślałem, że jak zagwiżdżę, wrócą wspomnienia.
[śmiech]
- [Alex] Tak było? - O, przepraszam!
- Myślałam, że mam przestać mówić. - [Alex] Nie, wspomniałaś...
- [śmiech i oklaski] - Nie, nie.
[Alex] Wspomniałaś gwizdki.
Jakbyśmy tylko wiedzieli, że to takie łatwe, Hugh.
[śmiech]
Chcecie zobaczyć jej pląsy? Możemy zacząć od...
[Greg] Zobaczmy jej pląsy.
Ten zawiera niefortunną ilość mojego ciała.
- [śmiech] - Pod koniec.
O, to nasz taniec?
Tak? A myślałaś...
[śmiech]
Myślałaś, że co to?
Tak, to nie to drugie, które robiliśmy.
[śmiech]
To taniec Mel.
[oboje] Czy to Sencha?
[gra dzwonek]
[śmiech i oklaski]
[oboje] Tak. Oto czym jest Sencha.
[okrzyki i oklaski]
Niesamowite.
To, czego szukaliśmy,
i Alex się ze mną zgodzi,
to... piękno Senchy...
skontrastowane z brutalnym krajobrazem miasta
Wielkiej Brytanii z połowy lat 90. przed kulturą rave.
- O, tak? - Tak.
Jedyny problem, to że to nie była Sencha, tylko Radiate.
Ale poza tym.
- Nie? - [Alex] Tak.
Źle przeczytałaś płytę, ale to było... No.
[śmiech]
W tym filmiku były dwie tylne alejki.
[śmiech]
Chcecie zobaczyć tylną alejkę Aleksa?
[Alex] Cóż...
[śmiech]
Podoba mi się myśl, że w jego tylnej alejce
tańczą maleńcy Mel i Alex.
[śmiech]
Teraz posłuchamy sobie Senchy.
Byłoby fajnie, nie?
- Łatwo, nie? - Tak.
Noel Fielding wybrał Senchę, a oto jego taniec.
[gra dzwonek]
[śmiech]
[śmiech i oklaski]
Opowiedz nam o tym.
Chciałem ująć zawadiackość muzyki.
Stąd ta poza ryjówki.
[Greg] To była ryjówka?
Bardziej gronostaj, kiedy tańczył Alex...
- Dałem z siebie wszystko. - Ale jest okej.
Nie jestem pewny, dlaczego byliśmy w Covent Garden.
[śmiech]
Nie pamiętam, żebym o to prosił.
[śmiech]
"Chciałbym być małą ryjówką..."
w Covent Garden".
I dokładnie tak kończy się druga część.
Do zobaczenia za chwilę.
Dobry wieczór i dziękuję za powrót do Taskmastera.
Przed przerwą, piątka komików
układała choreografie do dzwonków.
Kto teraz, Alex?
Dwoje z nich wybrało ten sam dzwonek,
więc zmontowaliśmy razem ich tańce,
oraz ich nazwiska.
To Joe Adefope i Lolly Lycett. Gotowy?
[gra dzwonek]
[śmiech]
Aaa!
Alex!
Nic się nie stało, bo przyjaźń jest prawdą i całkowicie w ciebie wierzę.
[oklaski]
W twoim była przejmująca narracja, moim zdaniem.
Kiedy popełniliście ten błąd,
myślałem, że to naprawdę.
Ale to część twojej choreografii.
I powiedziałam, "przyjaźń jest prawdą i całkowicie w ciebie wierzę".
Okej.
Co miałam na myśli, "przyjaźń jest prawdą"?
Em, jakby przyjaźń jest prawdą. Prawda jest przyjaźnią.
[Alex] Tak, tak.
[śmiech]
Teraz rozumiem.
[śmiech]
Joe, miałeś przesłanie, które starałeś się przekazać?
Dla mnie wyglądało jak dwóch skaczących gości,
a potem spadający samolot.
[śmiech]
Tak, tak to wygląda.
To, co chciałem przekazać, to...
przyjaźń jest prawdą.
- [śmiech] - Hej, hej.
To zostaje nam tylko Hugh. Oto, co się stało.
[gra delikatny dzwonek]
- Ło! - [śmiech]
[śmiech]
[okrzyki i oklaski]
W tym programie wszyscy się śmiejemy i ogólnie ma mieć żartobliwy ton,
ale wiem, że jak ktoś włoży w coś wysiłek,
zwłaszcza kreatywny,
trzeba podejść do tego z wyczuciem.
Jednakże...
- [śmiech] - W tym przypadku...
Do dupy.
[śmiech]
O, nie!
Bang! Prosto na ostatnie miejsce.
Em, dałem Joego na czwarte, z powodu
tego bezsensu, który Lolly próbowała sprzedać o przyjaźni będącej prawdą.
Wygląda, jakby ona przynajmniej się postarała.
Dziękuję.
Nie mogę rozdzielić tych dwóch innych dzieł sztuki.
Będziemy mieli łączone pierwsze miejsce.
[Alex] Twój wybór.
[okrzyki i oklaski]
[Alex] Okej.
[Greg] Dobra, następne zadanie.
Tak, to wiąże się z papierem toaletowym, albo srajtaśmą, ale nigdy srajpapierem.
- [Joe] O, Boże. - [Alex] Oto one.
A, patrzcie!
T i M z papieru toaletowego.
- Fajne. Podoba mi się. - Dziękuję.
Potężny obraz.
Świetne.
"Stwórz portret znanej osoby...
używając papieru toaletowego".
"Nad twoją głową jest kamera".
"Mata pod twoimi stopami jest twoim płótnem".
"Wygrywa najlepszy portret. Masz 20 minut".
I...
"Twój czas jest liczony od...
jak najbardziej teraz.
To jak duży Art Attack. [program tv o sztuce]
[Alex] Jesteś artystyczną osobą, Joe?
Em, cóż...
W pewnym sensie, ale z takiego narzędzia jeszcze nie korzystałem.
To najpierw muszę wybrać osobę, przede wszystkim.
Okej, hmm.
Pomyślę o tym przez minutę.
Myślę o kimś, kto ma charakterystyczne rysy twarzy...
które łatwo byłoby przedstawić w papierze.
[gwizdek]
Skończone.
Dziękuję.
Zadowolona?
Raczej tak.
Podejrzewam, że będzie dosyć wierne.
[Alex] Okej.
Jesteś artystycznym człowiekiem?
Nie.
[oklaski]
Zobaczymy najpierw Lolly Adefope?
- Tak, proszę. - Okej.
Możesz spróbować zgadnąć, kto to.
[śmiech]
Jakbym nie zobaczył dymka...
Gandhi.
[śmiech]
[Alex] Eliminujesz Gandhiego przez dymek?
[Greg] Co... co to?
- Mówi "Accio". - [Lolly] "Accio".
"Accio".
Nie jestem pewny na 100%, ale przypuszczam, że to coś ze...
wstrętnego Harry'ego Pottera.
[śmiech]
Obrazek jest ładny. Nie jestem pewny, jak bardzo przypomina Harry'ego Pottera.
- Okej, możesz zobaczyć Hugh Dennisa. - Tak.
To jego obrazek. Znowu możesz zgadnąć, kto to.
- [Mel] Dobre. - [Joe] Uuu.
[Greg] Po pierwsze powiem, że miło jest powiedzieć Hugh coś pozytywnego.
Dzięki.
[Greg] Bardzo ładny obrazek.
[Mel] Jest świetny.
- Tak. Zależnie od tego, kto to jest... - [śmiech]
Możesz, przyjacielu, wrócić do gry.
Myślę, że to Hugh Grant.
Wskazówka: wyszedłeś z pokoju i wróciłeś z 5-funtowym banknotem.
To królowa, nie?
[Alex] To, o dziwo, królowa.
[śmiech]
[oklaski]
[Mel] Uważam, że jest ładne.
Wygląda jak facet.
Niesamowite, jak szybko można wyciągnąć porażkę ze szczęk zwycięstwa.
- [Greg] Kto teraz? - [Alex] Noel.
- [Mel] Ooo! - [Greg] Wow.
Myślę, że to autoportret Noela Fieldinga.
[oklaski]
Wspaniały obrazek. Podoba mi się.
Joe Lycett zrobił to ze swoim papierem. Gotowy, Greg?
- Tak, zobaczmy. - Oto on.
Tam jest wskazówka dla ciebie, Greg.
No.
[Noel] To Pam?
[śmiech]
Pam...
...ela Anderson?
[śmiech]
Nie, nie.
Wiem, kto to.
To, uch, Pat. Pat...
To aktorka, która gra Pat Butcher. [w telenoweli EastEnders]
To Pam St Clement.
[Alex] To jest Pam St Clement. Dobrze zgadłeś.
- To Pam St Clement. - [oklaski]
Oto dzieło Mel.
[cicho] Niedobrze.
[Alex] Trudne. Trudno zgadnąć.
- [Greg] John Lennon? - [Alex] Nie.
- [Greg] To... Bóg? - [Alex] Nie.
Chcesz zgadnąć syna Boga, Jezusa?
- Tak. - Nie.
[śmiech]
To... pamiętasz?
Kris Kristofferson.
Nie, nie. To Barry Gibb. To Barry Gibb, mówiłaś.
[śmiech i oklaski]
Nie, to był Kris Kristofferson!
Chcesz zobaczyć wszystkie pięć razem?
Myślę, że Hugh byłby stanowczym zwycięzcą...
gdyby jego obrazek przypominał królową.
Albo jakby przypominał kobietę.
[śmiech]
Dam go na trzecie.
Na pierwsze daję Noela.
Na drugie Pam St Clement.
Na ostatnim razem Gandhi i Barry Gibb/Kris Kristofferson.
[Alex się śmieje] Dobra, to mamy.
Zwycięzcą jest Noel Fielding!
[oklaski]
Lećmy dalej. Co teraz, Alex?
Cóż, to jakby gimnastyka, ale z zadaniem.
Więc jakby...
Nie działa, ale to gim-zadanio-styka.
[chichocze] Uuu!
Jak to się nazywa? Em...
Skok przez...
kozła?
[Alex] Tak, to kozioł gimnastyczny.
Skok przez... konia?
Bo na tym robi się to, nie?
Moskwa, 1980.
Bardzo mocni na poczciwym, uch...
Co to jest? To skok o...? Nie, to nie skok o tyczce.
To kozioł.
[śmieje się]
"Zrób najbardziej niesamowitą rzecz z tym kozłem".
[śmieje się]
"Masz 10 minut. Twój czas będzie liczony..."
"kiedy mrugniesz".
[śmiech]
[Alex] O-
Nie, nie widz-- Nie.
"kiedy mrugniesz".
[śmiech]
Co, jeśli nigdy nie mrugnę?
Uuu.
Wyobraź sobie, że robię tak przez 4 godziny.
[śmiech]
Jestem wężem. Mam przezroczyste powieki.
Yyy...
Okej.
- [Alex] To mrugnięcie? - No.
[śmieje się]
- A, chyba mrugnąłem. - Tak, było małe mrugnięcie.
Dobra. [śmieje się]
[śmiech]
Ja...
- O! Zaczynamy. - O, zaczynamy.
Uch, tak. Dobra.
"Twój czas będzie liczony, kiedy mrugniesz".
[Alex] Mrugnęłaś od razu, Mel.
Tak? Dobra, mam 10 minut.
[oklaski]
To o co prosimy? Przypomnisz mi?
Coś niesamowitego związanego z kozłem.
Niesamowitego.
Zaczniemy od sportowców, Hugh i Lolly.
[Alex] O, proszę.
Em...
[okrzyk publiczność]
- [śmiech] - Testowałam tylko...
[śmiech]
[Alex] Zadowolony z tego?
Nie wiem, miałem ochotę to zrobić.
Mogę próbować tak długo, jak chcesz.
Masz jeszcze 2 minuty, to jak chcesz...
O, tak. Tak, chcę próbować.
[okrzyk publiczności]
[śmieje się]
Em...
E...
[śmiech]
Chciałem zrobić mniejszego.
[śmiech]
Skończyłem.
Okej.
[oklaski]
Moim zdaniem było niesamowite. Myślę...
- [Alex] 11 skoków w 10 minut. - [Greg] No.
Nie udało mi się stanąć, bo...
Jakbym zrobił przewrót prosto na beton...
[śmiech]
Ale mi nie pozwolili, z powodu BHP!
[śmiech]
- [Greg] Lolly. - Tak.
Trochę kontekstu, obejrzała filmik z gimnastyki z Igrzysk 2012 w Londynie,
przed swoją próbą.
Naprawdę?
Okej.
Podzielę się hipotezą.
Jakbyś wyszła i tylko stanęła obok kozła i nie zrobiła nic,
to byłoby bardziej niesamowite.
[śmiech]
Joe miał inne podejście.
- Tak? - Tak.
[śmiech]
Co to?
[Alex] To rakieta tenisowa.
Co ma przedstawiać?
[Alex] Nie wiem.
[Alex] O! Tak.
[Joe] Wielki, koźli drąg.
[śmiech]
Okej. Właściwie to skończone.
[Alex] Mm?
Co to jest, to sztuka nowoczesna.
Bardzo smutna scena.
Tym kozłem przyjechał tu starszy pan,
który poszedł...
poszedł coś odebrać.
Zapomniał wziąć balkonik...
i zmarł.
To świetna metafora naszych czasów.
Mam sobie iść?
[Alex] Chyba tak.
[Alex] Dlaczego kozioł ma na sobie kalosze?
- Bo jest mokro, nie? - Okej.
[śmiech]
[oklaski]
Bardzo poruszyła mnie historia starszego gościa.
- Jest bardzo poruszająca. - Zastanawiam się, czy...
po przemyśleniu...
czy smutek tej historii nie pomniejszył
ten dziwny kozioł, w kaloszach...
z rakietowo-
pachołkowym drągiem?
Moim zdaniem, to tylko dodaje jej piękna.
Jak?
Wyrażenie tego w słowach umniejszy temu pięknu.
[śmiech]
Niestety, czas pożegnać się z trzecią częścią.
Teraz interesuje nas część czwarta. Do zobaczenia za chwilę.
Witam ponownie w części czwartej. Co się działo?
Starali się zrobić coś niesamowitego z kozłem.
Lolly i Hugh wybrali klasyczne sportowe podejście.
Joe zrobił coś... innego.
Teraz obejrzymy-- Zrobię coś takiego...
Pom-Mel Giedroyc. [pommel horse - kozioł]
Pom-Mel. Okej, gotowy? [pommel horse - kozioł]
- Pom-Mel Giedroyc. To gra słów. - U, podoba mi się!
- Strata czasu nas wszystkich. - Zobaczmy.
[śmiech]
[dramatyczna muzyka]
[okrzyki i oklaski]
[oklaski]
Co się z nim stało?
Nie powiem.
To jest...
rodem z Las Vegas.
[śmiech]
Używając sztuczki z kamerą, sprawiłaś, że kozioł zniknął.
- Bardzo mi się podobało. - Przepraszam.
Powiedziałeś "sztuczki z kamerą"?
Tak.
Widziałeś po tym kozła? Ktoś go widział?
Nie, zniknął.
- Był w domu? - [Alex] Mnie nie pytaj.
Byłem tam, widziałem, jak go wynoszą.
[śmiech]
Wylatujesz z Kręgu Magików.
[śmiech]
Ostatni przez kozła skacze pan Noel Fielding.
[śmiech]
[oklaski]
Strój! Strój był świetny.
Pewnie osiągnięty przez sztuczkę z kamerą,
czy ktoś cię wniósł?
[śmiech]
Nie, to naprawdę była magia.
Tak, było super.
Czekajcie, a moje nie było?
Tam, gdzie zrobił tak [pstryka]
przebrany za rosyjską wieśniaczkę, i zmieniłem...
[śmiech]
zmieniłem się z powrotem z kozła w siebie.
Musisz je ocenić, Greg.
Dobra.
Oczywiście, Lolly daję na ostatnie. Bez gadania.
Nie, no.
Potem dam koźli...
[śmiech]
Dam koźli drąg i rosyjską wieśniaczkę
- razem na kolejne miejsce. - [Alex] Łączone trzecie.
A potem dam najlepszy występ do tej pory na łączone pierwsze miejsce,
z punktami z litości dla Hugh skaczącego nad kozłem.
To 1 punkt dla Lolly, 3 dla Joego i Noela,
a potem 5 punktów dla Mel i Hugh.
- [GREG] TAK JEST! - [ALEX] DOBRA!
[okrzyki i oklaski]
Hej, Alex, jak wyglądają wyniki?
Na szczycie jest blisko. Mel i Noela oddziela 1 punkt.
[oklaski]
Dobra, wstajemy. Została nam jedna rzecz.
Udajcie się na scenę na ostatnie zadanie programu!
[okrzyki i oklaski]
Dowiedzmy się, jakie to zadanie.
Noel, przeczytasz proszę ostatnie zadanie?
- Proszę, Noel. - Dziękuję.
"Stwórzcie najwyższą wieżę z tych rolek".
"Macie 100 sekund".
[Alex] Stwórzcie najwyższą wieżę. Zmierzymy je
od podstawy wieży do szczytu wieży.
- Tak! - Powodzenia.
Wasz czas jest liczony od... [gwizdek]
[okrzyki i oklaski]
[Alex] Trochę napięcia.
[Alex] Bardzo napięty początek.
- Zostawiasz tak? - Chyba tak.
[Alex] Została minuta.
Zostawiasz ją tak?
To od stołu do tego...?
To od jej podstawy do szczytu wieży.
Łooo!
[Alex] Zostało 20 sekund.
Dawaj, Hugh!
Zostały 2 sekundy!
[gwizdek]
[Joe] Kuźwa.
Kuźwa.
Chyba mamy tutaj 3, mamy 3 u Mel.
Jej wysokość to 3.
Wybierz albo te dwie, albo wieżę.
Nie, one są połączone.
Och.
- [śmiech] - Nie są.
Nie, każdy atom w...
[śmiech]
U Lolly mamy wybór. Bierzemy...
Stonehenge czy podwójny koźli drąg?
[śmiech]
Em... to, które jest wyższe.
Tutaj 2. To 1, 2, 3...
Generalnie, Mel i Hugh mają 3, reszta ma po 2.
- Proste. - Dobra, i tyle.
[okrzyki i oklaski]
Zejdźcie, zobaczmy, jak to wpłynęło na ostateczne wyniki.
[oklaski]
[Alex] Wróciłem.
Imponujące wieżowe zadanie.
W jakimś sensie. To chyba najbardziej ostrożne zadanie, jakie mieliśmy.
Było bardzo ostrożnie. Ostrożna walka zamiast...
walki w klatce.
- Ale, em... - [śmiech]
Razem na trzecim miejscu są Noel, Lolly i Joe,
ale łączeni zwycięzcy tego zadania to Hugh i Mel.
[Greg] Super!
[okrzyki i oklaski]
Opowiem wam o punktach w sezonie.
Jesteśmy dokładnie w połowie,
a wyniki są... różne.
Z jednej strony Hugh z Lolly, i Noel daleko przed nimi.
To 78 punktów po 4 odcinkach.
[okrzyki i oklaski]
[Greg] Zostały 4 odcinki, każdy może wygrać.
Ale, wiecie, wszystko jest fajnie.
Świętujmy dzisiejszego zwycięzcę.
Przez te rolki, rzutem na taśmę Noela wyprzedza
Mel Giedroyc. Widzimy tutaj.
[oklaski]
Ze swoją drugą wygraną w programie,
pięć zaskakujących zdjęć wygrywa Mel.
- Podejdź i odbierz swoje nagrody! - O, dziękuję!
[oklaski]
To czego się dzisiaj nauczyliśmy? Cóż...
Nauczyliśmy się, że przyjaźń jest prawdą.
Że niektórzy mają rakiety tenisowe zamiast drągów.
I że niektóre rosyjskie wieśniaczki to Noel Fielding.
To był odcinek 4 Taskmastera. Dziękujemy za obejrzenie.
Dobra robota, Mel, i do widzenia!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time
Korekta: tena