Niegrzeczni chłopcy nie dostają gwiazdek.
Dobry wieczór!
Nazywam się Greg Davies. Witam w Taskmasterze.
To przedostatni odcinek sezonu,
a naszym rywalom zostało tylko kilka zadań,
za które dostaną punkty, których potrzebują, aby wygrać to.
Moją twarz. Na kiju.
Można się zastanowić, nie?
Naprawdę można.
Dobra, poznajmy naszych półfinalistów. Oto...
Hugh Dennis!
Joe Lycett!
Lolly Adefope!
Mel Giedroyc!
I Noel Fielding!
[oklaski]
I siódmy raz z kolei, patrzcie kto tu jest obok mnie.
[piskliwie] To mały Alex Horne!
[oklaski]
Tylko tyle mu potrzeba.
Wszystko dobrze?
Tak, dziękuję.
- To prawie koniec. - Mm-hm.
Masz już ogarniętą nową robotę?
[śmiech]
Nie, myślałem, że to...
Myślałem, że to praca na całe życie,
skoro powtarzasz, że nie mogę jej opuścić.
Nie, nie. To podstawa.
Z czego będziesz się utrzymywał?
[Mel się śmieje]
Z-zwiedzanie?
Wycieczki ze zwiedzaniem?
Nawet lubię zwiedzanie.
Tak?
Lubię patrzeć na rzeczy.
Lubię, kiedy pozwalasz mi pójść do parku.
- Zrobiłem sobie... - [śmiech]
- Plakietkę z imieniem. - [Greg] Tak.
Tylko dla tego odcinka...
Próbuję wypromować swoje nazwisko.
Więc... Alex Horne.
"Z przyjemnością ci pomogę". Dwie gwiazdki.
Kto... kto dał ci gwiazdki?
Pomyślałem, że jedna za sprzątanie, a jedna za smarowanie kremem z filtrem.
Tak, więc przypuszczałeś, że będę cię nagradzał.
- Ty... tak. - Tak.
Tak, ja... przepraszam.
- Okej. - Czy mam...
- Tak. - Tak?
Tak, zdejmijmy je.
- Obie? - [śmiech]
Możesz promować swoje nazwisko...
ale nie chcę, żeby ktoś pomyślał, że jesteś kompetentny.
[śmiech]
To zaczynamy.
Zadanie nagrodowe.
Co mieli dzisiaj przynieść?
Dzisiaj mieli przynieść ich najlepsze...
krzesło.
- [Greg] Uuu. - [publiczność] Uuu.
Ocenisz więc, kto przyniósł najlepsze krzesło.
Tak.
I to krzesło wygra swojemu właścicielowi maksymalnie 5 punktów.
I, jak zawsze, zwycięzca odcinka wróci do domu
z pięcioma krzesłami.
- [Greg gwiżdże] - Fajnie.
Joe, zaczniemy od ciebie.
Jakie krzesło mi przyniosłeś?
Wyrzeźbiłem krzesło w kształcie twojej głowy.
[śmiech i oklaski]
[Alex] Wygląda jak ty.
Język to będzie...
Fajna, miękka poduszka.
Miło jest zobaczyć moje sine, umęczone ciało...
[śmiech]
...w postaci krzesła, Joe.
Jest rozmiaru krzesła?
Nie, naprawdę jest takiego rozmiaru.
Ale zobowiązujesz się stworzyć...
Tak, stworzę takie krzesło, jeśli wygra.
Jeśli wygra? Co, jak będzie w środku? Trzecie?
Jestem dosyć zajęty, Greg.
[śmiech]
Wszyscy jesteśmy, stary, ale muszę na czymś siedzieć.
[śmiech]
Lolly?
Mam wielkie siedzisko-worek.
[wszyscy] Uuu.
[Alex] Oto one.
- [Lolly] To rzeczywisty rozmiar. - [Alex] Praktycznie rzeczywisty.
[Mel] Wygląda jak koperta bąbelkowa.
- [śmiech] - Tak.
Chcesz proporcje siedziska?
Chyba 275 cm na 180 cm, nie?
- Duże siedzisko. - Nie gadaj! Aż tak?
- [śmiech] - No.
Fajne jest.
Jest duże, a ja lubię duże rzeczy.
Em, Mel?
Ja wybrałam coś malutkiego.
Niefortunnie, zważywszy na co właśnie powiedziałem.
[śmiech]
Ale to moje ulubione krzesło.
Było w domku dla lalek, którym bawiłam się jako dziecko.
To krzesło, na którym siadał Philip Pennyfield.
[śmiech]
Philip Pennyfield.
Miałam rodzinkę lalek o nazwisku Pennyfield.
- Mam pokazać? - Tak, proszę.
Oto krzesło Philipa Pennyfielda.
[Mel] Krzesło Philipa Pennyfielda. Nie jest słodkie?
I jest mniej więcej-- nie lubię tego wyrażenia, ale go użyję...
Taki maleńki.
[śmiech]
Reszta Pennyfieldów miała metalowe buty i nogi z wyciorów.
Mieli metalowe buty?
Młody Phillip był zrobiony z waty.
Był...
Tak, był dosyć oklapły, ciągle go mam.
[śmiech]
To urocze krzesło, ale musisz mieć świadomość,
że wiedziałaś, że to ja będę osobą,
której ma spodobać się albo nie spodobać się krzesło.
Co zmieściłbym na takim krześle?
Powiem ci, co. Jedno moje jądro, Mel.
[śmiech]
Hugh?
Tak, ja wybrałem moje krzesło z...
głównie sentymentalnych powodów.
No.
Bo kiedyś mój syn nazywał mnie swoim ulubionym krzesłem.
Mam zdjęcie, jak na nim siedzi.
- [śmiech] - [publiczność] Ooo.
[Greg] To słodkie, Hugh.
[Hugh] To miłe, nie?
Na razie jeden z moich faworytów. Noel?
Myślałem o kupieniu ci krzesła,
ale zorientowałem się, że lepsze byłoby czadowe krzesło.
Krzesła nie są czadowe, są jakieś bez polotu.
A najbardziej czadowy na świecie jest chyba David Bowie, nie?
[Mel] O, tak, tak.
Obczajcie to.
[Mel wzdycha]
Ooo!
- [Noel] Wiem, super jest. - [Mel] Jest świetne!
- [oklaski] - Bardzo dobre.
To teraz musisz je ocenić.
Dam cię na pierwsze miejsce, Hugh,
bo moim zdaniem to było słodkie.
Em, na drugim miejscu...
Wiecie, co?
Tylko dlatego, że jest ogromne i nic na mnie nie pasuje...
Rozumiecie, jakie to frustrujące?
Muszę kupować ubrania w internecie.
Masa ludzi kupuje ubrania w internecie.
Ale ja muszę, nie mam wyboru.
Nie mogę pójść do sklepu, a miałem dać cię na drugie...
[śmiech]
Ale mnie zirytowałaś...
[śmiech]
i idziesz na trzecie. Tak to działa.
[Mel] Lolly!
Więc, na drugie dam świetne krzesło z Davidem Bowie Noela.
[oklaski]
Na trzecie, przypuszczam...
dam wygodne, ogromne siedzisko Lolly, które bardzo mi się podoba.
- Jej! - [oklaski]
Został nam prototyp krzesła i krzesło dla lalek.
No, jakby to było prawdziwe krzesło i zadał sobie trud wykonania go,
też byłby wysoko, ale dam go
- na czwarte. - Nie, wykonałem koncept!
Po prostu nie ufam ci. Myślę, że jakbyś wygrał,
powiedziałbyś "Wystarczy. Na tym to zostawię".
A ona przyniosła wymyślną zapałkę...
[śmiech]
Mel? Ona jest ostatnia.
O, chociaż kuźwa tyle.
[śmiech]
Naprawdę-- Nie wierzę-- Philip Pennyfield...
[smutno] Będzie mu przykro.
Ooo. Nieważne!
- Dobra! - [śmiech]
- Joe Lycett na czwartym. - No.
- Mel Giedroyc na piątym. - Tak jest.
A zwycięzcą zadania jest pan Hugh Dennis!
[oklaski]
W końcu!
Jakie jest następne zadanie, Alex?
To wiąże się ze mną, Aleksem Horne...
jedzącym sobie.
Ile gwiazdek?
- Jeszcze zero. - Dokładnie.
[śmiech]
Oto ja, napychający się.
Cześć, Alex!
Cześć, Mel!
Ooo, coś na ząb.
Mamy tu szklankę mleka.
A to chleb?
"Stań na jednej nodze i kontynuuj czytanie".
Nie, na tej.
"Twoja uniesiona noga nie może dotknąć ziemi..."
"...aż do końca zadania".
"Przynieś Aleksowi jego obiad".
"Za każdym razem, kiedy twoja uniesiona noga dotknie ziemi,
musisz zjeść kromkę z obiadu Aleksa".
"Wygrywa największa porcja dostarczona najszybciej".
"Twój czas jest liczony od... teraz".
[oklaski]
Lubisz coś przekąsić, nie, Mel?
Lubię.
Widzisz coś, zjadasz to. Fajnie.
Obejrzymy Lolly, Joego i Mel.
Powiem, że dostajecie 5-sekundową karę
za każdą zjedzoną kromkę z mojego obiadu. Dobra?
"Twój czas jest liczony od... teraz".
Czyli to raz.
[śmieje się] To naprawdę... Dobra, przepraszam, wsunę jedną.
[niewyraźnie] Przepraszam.
To niemożliwe, jak się skacze-- A, chrzanić to.
[śmiech]
Cholera.
[śmiech]
- Postawiłaś nogę na ziemi? - [Lolly] No.
To dwie kromki-- Trzy!
Przepraszam, już jem.
[śmiech]
Nie potrzebuję całego tego chleba, nie?
[śmiech]
Musisz zjeść 6...
i potem podaj mi mój obiad.
Obiad na stole!
Dziękuję, Joe.
[Lolly jęczy]
[śmiech]
[niewyraźnie] Przepraszam. Muszę zjeść.
[śmiech]
[krztusi się]
Uch!
Podasz mi proszę mój obiad?
Dziękuję, Lolly.
Pyszne.
Smacznego.
[oklaski]
Cała trójka wybrała...
skakanie i wcinanie.
- Tak, skakanie i wcinanie. - [śmiech]
Chociaż Lolly wcinała na końcu, zamiast w trakcie.
- To jej taktyka. - Tak.
Oszczędność czasu.
Wyglądałaś, jakbyś miała jakieś...
- poważne problemy. - Było okropnie.
- [Greg] Okropnie. - Nie podobało mi się.
Lolly musiała zjeść 6 kromek chleba, 900 kalorii,
czyli ja zjadłem 900 kalorii za mało,
i dlatego tamtego wieczora czułem się słabo.
- [Greg] No. - [śmiech]
Była też-- Przykro mi, Lolly, byłaś najwolniejsza.
Zaczęłaś się ślizgać żeby uniknąć skakania.
Po czym przestałaś, bo bałaś się, że
chleb rozmoknie, co było miłe z twojej strony.
No.
Mel była dużo szybsza, 2:25.
- 5 kromek. - [Greg] No.
No i, em, stary dobry Joe Lycett...
- 1:41. - [Greg] Stary, dobry Joe Lycett.
1:41, i 4 kromki. Bardzo szybkie skakanie.
- Bardzo szybkie skakanie. - [Greg gwiżdże]
Świetne skakanie, świetne żarcie chleba. Gratulacje.
Dziękuję.
Co ciekawe, Joe przyspieszył po każdej kromce.
Przyspieszył?
Przyspieszył po każdej kromce.
Wow, to jesteś jak napędzany chlebem.
[śmiech]
Oto ogólne przejście do przerwy reklamowej.
Do zobaczenia w części drugiej.
Części trzeciej.
Części czwartej.
Mogą sobie wziąć prawidłową wersję i ją zmontować.
Witajcie, widzowie!
Witajcie z powrotem w Taskmasterze...
gdzie komicy próbują odebrać sobie nawzajem krzesła,
zostawiając innych na stojąco.
[stand up - na stojąco/rodzaj komedii]
- Alex. - Słucham.
Przypomnij nam, co się działo.
Mamy pyszne zadanie. Próbują przynieść mi mój obiad na jednej nodze.
I przez chorągwie, tak jak lubisz.
Lolly, Joe i Mel już to zrobili.
Obecnie prowadzi Joe.
Kolejny jest Hugh Dennis.
"Twój czas jest liczony od teraz".
[Hugh] Proszę o nożyczki.
[brzęk sznurka]
[oklaski]
[śmiech]
[okrzyki i oklaski]
Dziękuję, Hugh.
[oklaski]
O, wszystko jest!
[okrzyki i oklaski]
Bardzo dobrze.
I tak ma być. Niesamowite.
I w pełni zgodnie z osobowością, którą pokazujesz w całym sezonie.
Psychopaty na niskim szczeblu.
[śmiech]
To 12 raz, kiedy w programie użył ostrza.
[śmiech]
Co mi się podoba, kiedy Hugh staje się niszczycielski,
bo czasem wydaje się być milusi i sympatyczny,
kiedy jest niszczycielski,
jego zasób słów się kurczy i minimalnie używa słów.
Zauważycie, że w tym filmiku mówi wyłącznie
[obaj] "Proszę o nożyczki".
[śmiech]
[Greg] Bardzo dobrze, Hugh.
1 minuta...
48. Był więc o 7 sekund wolniejszy od Joego, ale nie ma kary czasowej.
- [Greg] Bez kromek. - [Alex] Bez kromek.
Ale chcesz się dowiedzieć, czy Hugh skacze szybciej niż Noel?
- Odwieczne pytanie. - [Greg] Tak, chcę.
Okej, oto ostatni uczestnik. Noel Fielding.
[Noel się śmieje] O, nie!
Dziękuję, Noel.
- Brakuje jednej. - [niewyraźnie] Mmm.
Nieźle. Zatrzymałem czas.
- Bardzo żwawo. - [niewyraźnie] I tyle?
Dziękuję, Noel. Dobrze poszło.
Super. Dziękuję bardzo.
[oklaski]
To dziwne, że nie da się w pełni poznać osoby.
Jestem po części flamingiem.
[śmiech]
Gdzie nauczyłeś się tak skakać?
Chyba nigdy wcześniej nie próbowałem.
Dopiero w trakcie pomyślałem,
"O, tak. Jestem w tym dobry".
Lepiej nawet od Nożyczkowca.
Hej! Chcesz się ścigać później?
Właśnie się ścigaliśmy.
[śmiech]
[oklaski]
Byłem za metą, kiedy ty
szperałeś w szufladzie ze sztućcami.
To prawda.
Było bardzo szybko, 46,1 sekunda.
[Mel] Solidnie, Noel.
[oklaski]
Dobra, niestety, Lolly, tutaj byłaś ostatnia.
Potem mamy Mel, Joego, potem Hugh,
a zwycięzcą jest Noel Fielding!
[okrzyki i oklaski]
Ekscytujące jest to, że na tym etapie mamy dwóch liderów.
Liderami są obecnie Hugh i Noel,
z 9 punktami.
[okrzyki i oklaski]
I pomyślałem, że dam sobie gwiazdkę za podanie wyników...
Daj mi to.
Dobrze.
[śmiech]
- Co teraz? - [Mel] O-o.
Następnie mamy jakby zabawę w chowanego.
To... to...
- To zabawa w chowanego. - No.
Gotowy?
Cześć.
[cicho] Gdzie jest Alex?
Hmm, gdzie on się ukrywa?
W stylu Cato.
Później przetopię.
"Ukryj się przed Aleksem. Alex jest w przyczepie".
"Już zaczął liczyć do 100".
O, Boże. Zaczął liczyć.
"Ukryj się przed Aleksem. Alex jest w przyczepie".
"Już zaczął liczyć do 100".
[śmieje się]
9, 10, 11...
[oklaski]
W domu, bardzo lubię
poprosić Aleksa o ukrycie się,
a sam pojechać na wczasy.
[śmiech]
Dwa razy. Dwa razy tak zrobiłeś.
Zaczniemy od ukrywających się Hugh Dennisa i Joego Lycetta?
- Tak, tak. - O, mam farta.
Zaczynamy.
9 Patatasów, 10 Patatasów...
[Alex] 12, 13, 14, 15...
[Alex] 44, 45...
Cokolwiek? Tu jest tylko ściana.
Nie ma schodów na górę.
48... 9... 50.
[Alex] 56, 57, 58...
[śmiech]
[Alex] 99...
100!
Wychodzę, gotowi czy nie!
Idę, Joe!
- Joe? - [śmiech]
Teraz szuka w ogrodzie.
[jęk]
- [śmieją się] - [śmiech]
[Hugh] Myślałem że widzę, jak wchodzisz przez drzwi wejściowe.
Jest... jest...
Chyba...
[śmiech]
Zatrzymałem czas, Joe!
- [śmiech] - Znalazłem cię!
[śmiech i oklaski]
Znacie zasady zabawy w chowanego, nie?
Tak, ale kiedy mnie zauważył, byłem przerażony.
- [śmiech] - Nie wiem, ja tylko...
Chciałem mu uciec.
A jaka była twoja strategia?
Moją strategią było zorientowanie się
gdzie jest, i pójście tam, gdzie go nie ma.
No.
I myślałem, że widzę jak wchodzi z boku,
ale faktycznie chyba zobaczyłem kamerzystę, który szedł za nim.
[śmiech]
Ukrywałem się przed nie tą osobą, więc poszedłem do salonu,
myśląc, że mnie nie znajdzie.
W zasadzie tylko otworzył drzwi, i...
[śmiech]
Dosłownie, jesteś przebiegły jak krowa.
[śmiech]
- Chcesz jakieś czasy? - Chcę.
Joe biegł przez 2 minuty po tym, jak go znalazłem.
- [śmiech] - No.
Ale ukrywał się przez 1 minutę i 9 sekund.
Hugh ukrywał się przez 1 minutę i 9 sekund.
- Dokładnie tyle samo. - [Hugh] Serio?
[Greg] Co, naprawdę?!
- [oklaski] - Wow.
Chcesz zobaczyć, jak ukrywa się gość w żółtym kombinezonie?
[Greg] Tak.
Okej. Oto Noel Fielding.
3... 4... 5...
6... 7... 8... 9...
10... 11...
34... 35...
Tu nikogo nie ma, nie?
94... 95... 96... 97...
98... 99... 100!
Wychodzę, gotowi czy nie!
[śmiech]
A, tu jesteś.
[Noel się śmieje]
- Widziałeś mnie? - No.
- Cholera. - No.
[oklaski]
Nie no, na początku było imponująco.
- Poruszałeś się jak tygrys. - Wiem.
Ale tygrysy wtapiają się w tło.
Nie mają na sobie cholernych żółtych kombinezonów.
Jedyny żółty ninja.
Aż... do teraz.
Zajrzałem za róg przyczepy i pomyślałem,
"To nie może być Noel".
I wtedy pomyślałem, "A nie, to Noel".
- [śmiech] - Tak.
- 16 sekund. - 16!
[śmiech]
Nie uwierzycie, ale to koniec części drugiej.
Dalej będzie część trzecia, a po niej, część czwarta.
Ale najpierw, część trzecia.
Do zobaczenia w części trzeciej.
Cóż, witaj, części trzecia!
Alex, to czego szukałeś przed przerwą?
Szukałem ich.
I znalazłem... ich.
Em, bardzo łatwo.
Chcesz zobaczyć, jak szukam kobiet?
[śmiech]
Chcę. Chcę zobaczyć, jak polujesz na kobiety.
- [śmiech] - Dobra.
Oto ja.
10... 11... 12...
13... 14... 15... 16...
67... 68... 69...
90... 91... 92...
Wejdę do szafy.
100!
[Alex] Wychodzę, gotowi czy nie!
O, mój Boże!
Dotknąłeś mnie w, em...
Ciągle czuję... Nie powinienem był...
- [śmiech] - Nic się nie stało.
- Dobra zabawa. Dzięki. - Tak, dzięki.
[śmiech]
Lolly?!
Chyba już wszędzie szukałem.
Lolly?!
Skończyliśmy!
[nerwowy śmiech]
[śmiech]
Lolly?!
- [dzwonek telefonu] - Dzwoni.
Cześć, Lolly.
[Lolly] Dosyć tu głośno.
Nie brzmi głośno. Nie brzmi głośno, Lolly.
Dużo tu ludzi.
To daj mi kogoś innego, Lolly.
Dobra, chwileczkę.
[ze szkockim akcentem] Cześć tam!
[śmiech]
O, wysłała mi zdjęcie.
Cóż, wysłała je minutę temu.
Ma na sobie inne ubranie.
[wzdycha] O, Boże.
Dobra, idziemy znowu.
To ona?
O, mój Boże.
Dobra robota. Miło cię widzieć.
- Dobra zabawa? - Niezła.
- Dobrze się bawiłeś? - Nie.
[oklaski]
Pierwsze moje pytanie jest do Aleksa.
- Brzmi ono... - [śmiech]
Czy przypadkowo pomacałeś cycki Mel?
[śmiech]
To było przejazdem. Przez oba.
[śmiech]
I być może też w rejonie Pennyfield.
[śmiech]
Nic się nie stało!
Widziałeś, że było trochę niezręcznie.
Tak, znalazłem cię po 2,5 minuty,
po czym czułem się niezręcznie przez trzy dni.
[śmiech]
Nie pomacałem cycków Lolly, jakby co.
Nie dotykałem tylko... Nie.
Zaglądałem dwa razy do tego pokoju.
Była w malutkiej szparze pod prysznicem, z deską...
Tak, była deska...
i byłam jakby w trójkątnej szparze.
Poza tym, drwiłaś sobie ze mnie.
Tak.
Te drwiny były cudowne.
Wysłałam mu moje zdjęcie na plaży,
i może też jedno jako dziecko.
To mnie zdziwiło. Było bardzo...
"To go zaskoczy, nie?"
Ukryłaś się w czasie.
[śmiech]
Zajęło 23 minuty.
[okrzyki i oklaski]
W tym zadaniu, Noel był piąty,
na trzecim są razem Joe i Hugh,
Mel jest druga, Lolly Adefope na pierwszym.
[okrzyki i oklaski]
Potrafi się chować, ta dziewczyna.
Dobra, masz gotowe następne zadanie?
Mam, i też smutną wiadomość.
To ostatnie zadanie zespołowe w sezonie.
[wszyscy] Ooo.
Otworzyć?
Otwieraj, kochany.
"Dowieźcie ten kubeł przez linię mety".
- [Mel się śmieje] - Dobra.
"Jedno z was przez cały czas musi być w kuble".
"Druga osoba musi mieć cały czas zasłonięte oczy".
"Pasażerowie kubła muszą dawać wskazówki
kierowcom kubła, tak aby pokonali tor..."
"...oraz 5 znajdujących się na nim przeszkód".
"Poza tym, nikt nie może mówić po angielsku".
[śmiech]
No, chyba ja będę pchać kubeł, jak myślisz?
Chyba ty powinnaś być w kuble.
Mogłabyś mieć to na głowie?
[okrzyki i oklaski]
Potwierdzę tylko, że oba zespoły natychmiastowo wsadziły kobiety do kubłów.
[śmiech]
Najpierw zobaczymy starszą parę.
Dwie kobiety w kubłach. Jedziemy.
Ooo, votre temps!
Wasz czas jest liczony od teraz.
Allons y, allons y!
A gauche! A gauche! A gauche!
Tournez. Reversez entre le... le truc.
Non, non, non! Pas maintenant.
Il faut aller a la porte... et plus il faut reverser.
[śmiech]
[Hugh] Przed...? Nie.
Allons y. Allons, allons y. A gauche.
- Ici? - A gauche.
[śmieje się] A gauche! Hugues!
- Et reverser, entre le porte. - Ici?
WJEDŹCIE TYŁEM.
Tu reverse maintenant.
Non. Oui, oui, oui!
Bon, bon, bon, bon.
Erreur! A Erreur! Attention! Attention!
Non, non, non, non!
Alors, alors! Attends.
POCZEKAJCIE 11 SEKUND.
Pour onze secondes.
OK? Un, deux, trois...
quatre, cinq, six, sept, huit, neuf, dix.
Onze.
[Hugh] Et oui?
Plus, c'est moi. Oui. Allons y.
A, non!
O! [śmieje się]
Nouns allons a gauche, s'il vous plait.
- Comme ça? - Très, très bon.
Et maintenant.
KIEROWCA MUSI PRZEBIĆ BALON.
- Arrete, s'il vous plait. - Oui.
- Tu dois faire le boof! - Boof?
- [śmiech] - Tu dois faire la boof-boof.
A la balon. Oui.
Il faut burster le balon. Oui!
- [oklaski] - Hugues!
- Et, reverser, s'il vous plait. - Reverser, oui.
Allons y. Allons y.
PRZYBIJCIE SOBIE PIĄTKĘ KAŻDĄ RĘKĄ.
- Et maintenant nous faisons... - Oui.
- Oui? - Le...
- C'est le signe de basketball. - Oui?
C'est le signe de cool.
Avec les mains! Eh!
- Haut cinq. - Haut cinq! Oui.
Ejjjj.
Tres... [śmieje się] Tres bon!
- Et maintenant? - Hugues! Allons y. Allons y!
Directement. A le... fini.
- A le fini? - Oui!
USUŃCIE MAKARON I PRZEKROCZCIE METĘ, ABY UKOŃCZYĆ TOR.
- C'est tout? C'est tout? - Oui, oui, oui!
Maintenant, il faut... faire ca...
- Ah, qu'est-ce que c'est que ca? - [oklaski]
[okrzyki i oklaski]
Poprosiłem producentów, żeby sprawdzili, jak po francusku czyta się Hugh,
- kiedy oglądaliśmy. - Oui?
- Zaskoczy cię to, ale to nie "Ug". - Hugues, Hugues.
Tylko... tylko Hugh.
[śmiech]
Trochę mnie to dziwiło.
Drugi zespół wybrał inny język.
Chcesz zobaczyć, jak dzieci i Noel mówią w innym języku?
[śmiech]
Oto Joe, Lolly i Noel. Zobaczmy.
Okej. Ja, ja, ja!
[śmiech]
- Eine... links. - [Joe] Links? Lewo. Links, links.
Schnell. U, ja, ja, ja, ja, ja.
Halt.
WJEDŹCIE TYŁEM.
- Nicht schnell aber... - Nie do przodu.
- Do tyłu? - Ja, ja, ja.
- Mamy iść do tyłu? - Ja, ja, ja!
Ja.
Ein bisschen links.
Schnell.
[Joe] Jezu.
Halt.
POCZEKAJCIE 11 SEKUND.
[Joe] Was ist das? Ist das...?
- [Joe mamrocze po niemiecku] - [Noel] O, Boże.
Ja, ein bisschen links.
Schnell, schnell, schnell. Halt!
[Joe] Io non parlo Italiano.
Hier ist ein... balon.
Si.
B... b... br... [śmieje się]
- Em, most? Tam jest most? - Nie!
- Uber die Brucke? - Nein!
Zabijen!
- Zabić go? - Zabijen!
- Zabić? - Ja!
- [Noel] Przebić balon. - Ja!
[śmiech]
[Noel] Nadepnij na niego!
Em, schnell, schnell, schnell!
Schnell, schnell, schnell, schnell.
Schnell. Rechts. Rechts. Ja!
JA!
Schnell, schnell, schnell.
Yyy, halt.
[Noel się śmieje] Piątka.
[chichoczą]
Ja! Schnell!
Links.
Schnell, schnell, schnell!
- Links, links. - Links, links, links!
- [Alex] Zatrzymuję czas! - [śmieje się]
[oklaski]
Schnell.
- Halt! - Schnell...
Od 60 lat nikt tak nie wrzeszczał "schnell".
[śmiech]
Prowadziliście niesamowity dialog,
chociaż przeszkadzał wam nawalony kościotrup.
[śmiech]
Małżeństwo ukończyło tor w 6 minut i 39 sekund.
- Kłótliwa francuska para. - [Alex] Tak. Monsieur et madame.
Ci drudzy za to ukończyli go w 6 minut...
- ...i 3 sekundy.
[publiczność] Ooo!
[oklaski]
Więc nie wiem, jak chcesz rozdzielić punkty.
Myślę, że wszyscy muszą dostać punkty,
więc 3 punkty dla szybszego zespołu,
2 punkty dla wolniejszego.
Dobrze, i gwiazdka...?
Bez gwiazdek.
Niegrzeczni chłopcy nie dostają gwiazdek.
[śmiech]
Mamy czas na jeszcze jedno.
Tak. Tak. Tak.
Co?
O, straszne.
- Świetny koleś. - [Alex] Mm-hm.
O. [śmieje się]
To twoja podobizna?
[Alex] Ja jestem podobizną jego.
Jesteś jego podobizną?
Całkiem piękny, właściwie.
Ale dziwne buty.
[Alex] To moje buty.
[śmieje się] Piękne buty.
Aa!
Ramię-- Dosłownie, ramię się poruszyło.
Jak zacznie chodzić, to pewnie zwymiotuję.
[śmiech]
"Stwórz nowy uścisk dłoni".
"Wygrywa najlepszy nowy uścisk dłoni".
"Masz 5 minut na stworzenie nowego uścisku dłoni".
"A potem, 3 minuty na pokazanie uścisku dłoni z Aleksem".
To po co on tu jest?
Zderzenie klatką?
Trochę z wczesnych lat 2000, nie?
Takie...
[śmiech]
Uuu.
[chrzęst]
Jak pompa wodna.
Raczej nie potrzebuję pięciu minut.
[Alex] Jesteś gotowa na demonstrację?
Tak.
- Naprawdę? - Tak.
Przepraszam, to... To...
[śmiech]
[oklaski]
Gdzie jest twoja głowa?
Mel, "pewnie zwymiotuję, jak się poruszy".
Tak reagujesz na stres?
Nie lubię manekinów.
O, tylko na widok manekinów?
Tak, ta głowa też nie bardzo mi się podoba.
Nie? Mnie też nie, a jest moja.
Manekin ma na imię Bernard. Bernard Manekin.
A zaczniemy od...
[śmiech]
Zaczniemy od Mel.
[oboje] Brr, brrr.
Diddly-diddly-di.
Bisz, basz, bosz.
[Mel] Oddać, otrzymać.
[oboje] Rrr, rrr.
[intonują]
[Alex] Ślizg.
Powrót.
[oboje] Juuuu.
[śmiech]
Disz, dosz.
I tyle.
Dałem z siebie wszystko.
[oklaski]
Trochę mamusiowa wersja uścisków dłoni z ulic.
"Oddać, otrzymać..."
[śmiech]
To mój ulubiony fragment.
Od razu mamy kolejny gangsterski uścisk.
Okej.
Jak myślisz, które z nich jest w gangu?
[Greg] Hugh Dennis, nie?
Tak, Hugh Dennis. Oto jego gangsterski uścisk.
- Cześć. - Cześć.
[śmiech]
[oklaski]
Tak, dość europejski.
Wiecie, jak w męskim świecie, cisza ma duże znaczenie, nie?
Było bardzo męsko, a jednak wyobraziłem sobie was w saunie.
[śmiech]
Chcesz zobaczyć, co zrobiła młodzież?
Lolly jest najmłodsza.
- O, cześć, Alex. - O, cześć, Lolly.
Uuu. Co to?
20 funtów?
I coś jeszcze, to...
guma do żucia.
A to co?
Paracetamol i kodeina.
- [śmiech] - Pyszne. Dziękuję.
No, i oto on. Idealny uścisk dłoni.
[oklaski]
Kasa.
Świeży oddech.
Leki przeciwbólowe.
Mmm. Bolała mnie głowa, śmierdział mi oddech,
no i nie płacisz mi, więc...
- doceniłem to. - Bardzo miłe.
Na co wydałeś te 20 funtów?
Dałem je Gregowi.
[śmiech]
Tak.
A jak kupiłem za nie szynkę.
- [śmiech] - Tego chciałam.
O, i to koniec części trzeciej.
Do zobaczenia w ostatniej części programu.
Cześć!
Witam z powrotem. To czwarta część programu.
Na czym stanęło?
Ściskaliśmy sobie dłonie, co jest trochę jak czytanie z dłoni, ale mniej przydatne.
Obejrzeliśmy już oldschoolowych Mel i Hugh,
a potem zobaczyliśmy, jak to robią dzieciaki, z Lolly.
Następnie, obejrzymy... Noela.
[Alex] Nie podobało mi się.
- Zobaczmy, czy wam też. - My to ocenimy.
Cześć, Alex. Gotowy?
- Chyba tak. - Okej.
Obniż trochę rękę.
Dobrze.
- [śmiech] - Trochę niżej.
Właśnie tak. Już prawie.
Czuję... czuję coś.
- Czujesz coś? - Fajne uczucie.
Poruszaj trochę. Trochę niżej.
Już ściskamy sobie dłonie?
Chyba tak.
I, wiesz co?
Chyba...
Chyba już skończyliśmy.
- [Alex] Pa. - Pa. Trzymaj się.
Dobra.
[oklaski]
Stara, dobra fiutodłoń.
Od lat jej nie widziałem.
Jak się ją ma, równie dobrze można jej użyć.
Podobało ci się, Alex?
Podobało mi się leżenie w taczce, bo to dobrze znam.
Tak?
- Kiedy jedziemy razem na wakacje. - No.
I nie przeszkadzała mi odległość...
Wiesz, nie lubię, jak ludzie są w mojej przestrzeni osobistej.
Lubię być 2 metry od nich, na wypadek jakbym zemdlał i się na nich wsparł.
No.
Odległość była okej, ale oglądanie...
- [Greg] Oglądanie zimnej rzeczywistości... - [Alex] No.
...kija z rękawiczką na końcu dotykającą czyjeś genitalia,
które z jakiegoś powodu są dłonią.
Niekomfortowo się czułeś, nie?
Chyba miałem taki sen, jak...
- Tak? - [śmiech]
- Chcesz zobaczyć ostatni filmik? - Tak.
- Joe Lycett? - Noooo.
[śmiech]
Oto Joe.
Wystaw tak rękę...
no i potem...
[śmiech]
Jak długo mamy tak robić?
Przez 3 minuty.
[śmiech]
Kontakt wzrokowy, tak?
Tak.
[śmiech]
[Joe] Nie tak agresywnie. Delikatnie.
Nawet uspokaja, nie?
[Alex] Hmm. Jestem dosyć daleko od ciebie.
Tak, to prawda.
Zaczynasz szybciej lecieć.
Tak, przyspiesza się z upływem czasu.
[śmiech]
Teraz się tam patrzysz. Mogę patrzeć?
Ciii.
[śmiech]
Kocham cię.
Słucham?
[śmieje się]
Kocham cię.
Musisz odpowiedzieć. W ten sposób.
Kocham cię.
- Tak. - Tak?
Dokładnie tak.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Teraz mamy naprawdę przyspieszyć.
- I tyle. - Mm-hm.
[śmiech]
- Mogę sobie pójść? - Mm-hm.
[oklaski]
Dzięki.
[śmiech i oklaski]
Nie no, autentycznie przerażające.
Ale podobało mi się, bo lubię, kiedy niezręcznie się czuje.
A wiem, że nienawidził każdej sekundy.
- Hmm. - No.
Całych 180 sekund.
Jako jedyny wykorzystał całe 3 minuty.
[śmiech]
Trzeba wykorzystać, co się dostało.
Tutaj podejmę szybkie decyzje.
Nie potrafię rozdzielić dwóch gangsterów...
- Mel i Hugh. - ...i Lolly.
[Greg] Dam ich razem na trzecie miejsce.
Okej, to zaczynamy od trzeciego.
- Tak. - Idziemy w górę czy w dół?
W górę, oczywiście.
Tak.
- Nie mogę już więcej zdjąć. - Kuźwa no.
[śmiech]
Osobiście, ekscytuje mnie koleś z penisem zamiast ręki,
więc dam go na drugie.
Ale w życiu nie widziałem tak niepokojącego...
okropnego występu, jak ten zwycięzcy, pana Joego Lycetta.
[oklaski]
Wyniki?
Okej, cóż, napięcie jest. Oczywiście.
Ciągle mamy wspólnych liderów, od chwili nic się nie zmieniło.
Wspólnymi liderami są Hugh i Noel, ale każdy może wygrać ostatnim zadaniem,
poza Mel.
[śmiech i oklaski]
Dobra, zbliżamy się do końca.
Podejdźcie na scenę na ostatnie zadanie programu!
[okrzyki i oklaski]
O, wygląda ciekawie, Alex.
- Mm-hm. 10 bananów. - 10 bananów.
[Alex] Każdy ma po 10 bananów. Klej, zszywacz, taśma, deska do krojenia.
[Greg] A czy ktoś mógłby przeczytać zadanie?
A kogo byś chciał?
Eee, Mel.
Na szczęście, przybrałam pozę do czytania zadania.
Tak.
Przetopię później.
No.
Dobra. O, to jest... super to jest.
Okej.
"Stwórzcie najlepszego i największego banana z tych bananów".
"Macie 100 sekund, po których Taskmaster oceni wasze banany".
[Greg] Tak zrobię.
- Dziękuję. - Dzięki, Al.
Okej, chodzi o najlepszego i największego banana.
Powodzenia. [gwizdek]
[okrzyki publiczności]
- [Greg] Najlepszy i największy banan. - [Alex] Różne techniki, od razu.
Cholera.
Dlaczego kobiety są na podłodze?
[Greg] Jest im tam trochę lepiej niż w kubłach.
[śmiech]
Banan musi być zakręcony.
[Alex] Fajnie zakręcony.
♪ Prawie koniec. Uuu ♪
- [Alex] 10 sekund! - [Greg] 10!
[okrzyki i oklaski]
[publiczność] 3... 2... 1...
[gwizdek]
[Greg] Przestańcie bananować!
Przestańcie proszę tworzyć banany. Dobra...
Chcesz, żebym...?
Tak, proszę. Opowiedz mi o ich bananach.
Zaczniemy od Noela?
Cześć! Długi banan.
Stworzyłeś długiego banana w kształcie "S".
Klasyczny kształt bananów.
Powiem ci, od którego jest lepszy.
[śmiech]
Zrobiłam... banan-derę.
[śmiech i oklaski]
Dziękuję.
Ta wypowiedź
i ten łańcuch bananów
zasługiwałyby na oklaski,
tylko jakby zostały wykonane przez pięciolatka.
[śmiech]
- Mm-hm. Przechodzimy do Lolly? - [Greg] Tak.
Powiem na jej korzyść, że jako jedyna obrała banany.
Mówisz, że surowe banany ze środka...?
- Jej banana można obrać. - W środku jest surowy banan.
Udekorowałam go dookoła...
- Skórkami? - Skórkami, i w środku też.
Więc stworzyłaś wielkiego banana.
- Tak. - Bardzo dobry.
Gdzie twój banan, Joe?
Oto on.
- [Alex] O, duży jest. - Patrz, jaki duży banan.
[śmiech]
A jak się go obierze...
tylko i wyłącznie tutaj...
[śmiech]
Patrzcie, prawdziwe sedno banana.
Zupełnie jak banan, ale patrzcie, jaki duży.
To jest duży banan.
Duży banan!
I na końcu, banan Hugh Dennisa.
To po prostu wielki kuźwa banan.
[okrzyki i oklaski]
Okej, no dobra.
Chcesz zacząć od najgorszego banana?
Tak, Mel, chcę.
Co?!
[śmiech]
Banan-dera?
Banan-dera się nie przyjmie, koleżanko.
Zabierasz ją na ostatnie miejsce.
Czwarte miejsce dla Noela.
Dalej jest Hugh. Patrzcie na niego.
[śmiech]
Podobał mi się banan Joego,
ale coś mi mówi, że jest częścią sceny.
[Alex] Tak myślisz?
- [Greg] No. - Co?
I, wiecie, to duży banan, to piękny banan,
i działa jak banan...
To banan Lolly. Takie proste.
- Jeeeeej! - [oklaski]
[oklaski]
Jak ta bananadrama wpłynęła na wyniki?
Fajnie. Cóż, dodała dramy do naszych wyników.
Po raz pierwszy w historii Taskmastera,
mamy 3-osobowy remis na szczycie.
[publiczność] Łooo!
Zobaczmy.
[wszyscy] Ooo!
[oklaski]
Nawet nie wiem, co robimy z 3-osobowym remisem.
Zadanie, Greg. Zadanie dogrywkowe.
Tym razem, poprosiliśmy ich o otworzenie słoika majonezu.
Niestety, wazelina wylała mi się na słoik zanim go otworzyli.
Oto majonezowa dogrywka.
Mam przeczucie, że będą potrzebne.
"Otwórz ten słoik".
"Słoik nie może opuścić laboratorium. Wygrywa najszybszy czas".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Zrobione.
[uderzenie słoikiem]
- [śmiech] - Otwarty.
[Alex] No, jest otwarty.
Czy mogę wykonać zadanie...
jeśli chyba wiem, jakie jest, bez czytania zadania?
[Alex] Możesz robić, co chcesz, Joe.
[Alex] O, szybko.
[okrzyki i oklaski]
Tak, więc z czasem 0 sekund,
zwycięzcą odcinka jest...
pan Joe Lycett.
[oklaski]
Joe, zabierz proszę to krzesło na scenę i odbierz resztę swoich krzeseł!
[okrzyki i oklaski]
Więc, czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że dawno, dawno temu,
żyła sobie rodzinka o nazwisku Pennyfield.
Mieszkali w małym domku. Niektórzy z nich mieli nogi z wyciorów.
Niektórzy mieli metalowe buty.
Ich właścicielka była obłąkana.
[śmiech]
No, to odcinek siódmy.
Proszę o oklaski dla dzisiejszego zwycięzcy,
pana Joego Lycetta!
Do zobaczenia następnym razem w finale Taskmastera.
Dobranoc!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time
Korekta: tena