Godność zachowana.
Dobry wieczór!
Nazywam się Greg Davies i serdecznie witam w piątym sezonie Taskmastera.
Za kulisami czeka piątka nowych komików,
każde z nich z różnymi zdolnościami i liczbą fanów.
Przez... [śmieje się]
Nie ja to pisałem.
[śmiech]
Przez kolejne 8 odcinków,
nauczą się, jak akceptować swoje liczne błędy,
jak żyć z porażającym wstydem,
oraz, w najrzadszych przypadkach,
jak pławić się w chwale bycia dobrym
w totalnie bezsensownej czynności.
Na indywidualną prośbę każdego z nich,
nagrodą jest to tanio pozłacane i pozbawione ciała trofeum Grega Daviesa.
Za 8 odcinków, tylko jedno z nich zabierze je do domu
jako dumny zwycięzca sezonu Taskmastera.
Nie przedłużajmy więc, poznajmy naszą fantastyczną piątkę. To...
Aisling Bea!
Bob Mortimer!
Mark Watson!
Nish Kumar!
I Sally Phillips!
I po raz kolejny, desperacko pragnący aby przedstawić go lepiej,
[piskliwie] ♪ To mały Alex Horne ♪
Dziękuję.
Co tam do diabła u ciebie, Alex?
- Jak tam życie? - Em, dobrze.
Czuję się silny, porzuciłem dietę.
- Tak? - Tak, to pomogło.
Okej.
Była okropna. Byłem na...
Jak wiesz, przez ciebie byłem na diecie "bez płynów i pokarmów stałych".
Tak.
- Tylko gaz przez 4 miesiące. - Przepyszny gaz.
Ale wróciłem do jedzenia tego, co lubię,
a lubię, jak wiesz, kiełbaski koktajlowe.
Najbardziej luksusowe kiełbaski,
bo zawsze ma się i kiełbaskę, i koktajl,
oraz mój mały grzeszek, Imodium.
Biorę dwa opakowania Imodium dziennie.
[śmiech]
Zaczynamy program?
Tak, powinniśmy.
Jak zawsze, zaczynamy od zadania nagrodowego.
Nasi uczestnicy grają nie tylko o końcowe trofeum,
ale w każdym odcinku, walczą o przedmioty swoich rywali.
Dzisiaj poprosiliśmy ich o przyniesienie
czegoś, co wydaje znakomity dźwięk.
Słowem-klucz jest tutaj "znakomity".
Drugim słowem-klucz jest "dźwięk".
[śmiech]
Osoba, której rzecz wydaje według ciebie najznakomitszy dźwięk
otrzyma pierwsze 5 punktów programu, a pod koniec odcinka,
zwycięzca zabierze do domu pięć głośnych rzeczy.
Wow.
Lecimy. Aisling Bea, witaj w programie.
Dziękuję bardzo, Greg.
Co przyniosłaś i jaki znakomity dźwięk wydaje twoja rzecz?
Moja rzecz to fanfara na imprezę.
Miałam nadzieję, że zobaczymy zdjęcie, a nie czyjś drąg po zażyciu LSD.
[Greg] To fanfara na powietrze, Aisling.
Tak, ale używa się ich na imprezach rave.
- Chcesz ją usłyszeć? - [Aisling] No.
[dźwięk fanfary]
- Słyszysz? - [Alex] Podoba ci się?
Podoba mi się, i powiem dlaczego.
Przypomina mi o dzieciństwie,
bo były modne, jak byłem młodym człowiekiem.
- W czasie wojny? - [śmiech]
Wiecie, w czasie blitzu.
"Zgaś to!" [fanfara]
[śmiech]
Masz szczęście, bo bardzo lubię dźwięk fanfary.
I nie sprzeczałbym się, jakbyś nazwała to po prostu fanfarą na powietrze.
O.
Więc, dobra robota.
Bob, co przyniosłeś i jaki wydaje dźwięk?
Przyniosłem gumową tubę z metalową końcówką,
która wydaje bardzo znakomity dźwięk,
moim zdaniem, wiesz, o czym mówię?
O to w tym chodzi, nie, Bob?
Chcesz zobaczyć zdjęcie przed-- Oto ona.
[Greg] Jaki wydaje dźwięk?
Mogę-- Mam ją w kieszeni.
Powiem najpierw, że to dźwięk kosa,
- według instrukcji. - Tak sądzisz?
[śmiech]
[tuba wydaje dźwięk]
[śmiech]
[Aisling] Super to!
[tuba wydaje dźwięk]
Czuję się, jakbym siedział obok kosa.
Zupełnie jak siedzenie obok kosa.
Może siedzisz, ale kos jest cicho.
[intensywny dźwięk]
Przerażająco piękne.
Mark, co ty przyniosłeś? Jaką rzecz wydającą dźwięk?
- Em, przyniosłem śpiewaczkę operową. - Co?
Przyniosłem śpiewaczkę. Nazywa się Catharine.
Wow.
Oto jej zdjęcie. Catharine Woodward.
- [Greg] Catharine Woodward? - [Alex] Ale nie możecie wygrać Catharine.
Nie, najwyraźniej są jakieś kwestie prawne.
Pomysł jest chyba taki, żeby zaśpiewała imię zwycięzcy.
- Chyba. - Cholera.
[Alex] Oto ona, jest śpiewaczką operową. Ma swoje CV.
W jej CV są dwie pozycje.
[śmiech]
Ma w CV dwie pozycje związane ze śpiewaniem.
Śpiewała w dwóch operach?
Cóż, opery są bardzo długie. Trwają wieki.
[śmiech]
Bardzo dobry pomysł. Chcę usłyszeć, jak śpiewa czyjeś nazwisko.
Ty.
- Cześć, Greg. Miło cię widzieć. - [Greg] Cześć, Nish.
Witaj w programie. Jaki hałaśliwy przedmiot przyniosłeś?
Przyniosłem płytę z zapętlonym nagraniem mojego śmiechu.
[Greg] Wow.
[nisko brzmiący śmiech]
Śmieszne i interesujące.
[śmiech]
Em, prosiliśmy o znakomity dźwięk.
To-- Nie, no--
Jeśli rozszerzysz znakomity o znaczenia takie, jak
- przykry i okropny. - Okropny, irytujący?
- Straszny. - Wkurzający.
Na pewno jest charakterystyczny, Gregory.
[śmiech]
Sally Phillips, jaką rzecz wydającą dźwięk ty przyniosłaś?
To... odstraszacz młodzieży.
To dźwięk, który jest nieprzyjemny, jeśli ma się poniżej 24 lat.
Jak ma się więcej niż 24, w ogóle się go nie słyszy.
Wow.
Nazywa się "Komar".
- Komar. - Tak.
No cóż, nie cierpię młodych ludzi, więc brzmi cudownie.
[śmiech]
Jaki jest limit wiekowy, Sally?
- Chyba 24. - Kto ma mniej niż 24 lata?
Dobra, wykurzmy te gnojki.
[śmiech i oklaski]
Tak, tylko osoby poniżej 25 lat go usłyszą.
To piskliwy dźwięk, podobny do drapania po tablicy.
- 15,5 kiloherców. - Wow.
Według prawa, nie możemy go puścić.
[śmiech]
Chcesz zacząć od ostatniego miejsca, czy pierwszego?
Chcę zacząć od pierwszego.
Dobra, kto przyniósł najznakomitszy dźwięk?
Chyba każdy, kto przyniesie człowieka
jako nagrodę musi iść na pierwsze miejsce.
Daję je Markowi Watsonowi.
[oklaski]
Z każdym rokiem, coraz bardziej nie cierpię młodzieży.
Więc na drugie daję Sally Phillips.
- 2 miejsce, 4 punkty. - No.
[oklaski]
- Zostały trzy. - Tak, Aisling Bea.
Bo uwielbiam fanfary. Przypomina mi lata 80.
- I to jest mój powód. - Mnie wystarczy.
- [Greg] Dobra. - [Alex] Dobra.
Dalej daję Boba. Podobał mi się dźwięk,
ale samo to, że to miał być dźwięk kosa.
To wina przedmiotu, nie twoja, Bob.
I Nish na ostatnim miejscu.
Nie uzasadnię tego, bo i tak już mnie irytuje.
[śmiech]
- Zacznijmy ten sezon na poważnie. - Okej.
Jakim zadaniem zdecydowaliśmy się go zacząć, Alex?
Cóż, Greg, co robisz mi
każdego ranka, przez godzinę, wbrew mojej woli?
Pozwalam ci skubać martwy naskórek z moich stóp.
[śmiech]
To prawda, ale chodzi o tulenie.
Przytulasz mnie, a teraz my przytulimy ich.
Ich, czyli widzów, przez...
Gotowy?
[obaj] Tak.
Jak leci?
Wszystko dobrze.
Dziękuję.
"Przytul Aleksa w wyjątkowy sposób".
O, nie. Wiedziałam.
"Wygrywa najbardziej wyjątkowe przytulenie".
O, Alex.
"Masz 20 minut".
- Mój czas jest liczony od teraz. - Mm-hm.
Instynkt podpowiada mi, żeby zdjąć z siebie ciuchy,
ale to chyba raczej...
Podpowiada mi to w każdej sytuacji.
[śmieje się] Masz ubrania na zmianę?
C-co mam mieć na sobie?
No, przez te ostatnie tygodnie trochę się w tobie zakochałem.
Jeeeezu, okropne.
Zrobisz wszystko, co powiem?
- Tak? - Mm-hm.
O, to dobrze.
Zaraz wracam.
[oklaski]
Ciekawe, Aisling, że odruchowo uznałaś,
że to sposób Aleksa na to, aby uszło mu
- płazem jakieś molestowanie. - Jakbyś wszedł ze mną do pokoju...
A wiesz, jestem dziewczyną z ulic,
i wszędzie jest plastik i biały koleś z kamerą,
pomyślałbyś, "będę musiała masturbować tego gościa".
[śmiech]
Od tamtego momentu atmosfera była niezręczna
przez kolejne 4 czy 5 miesięcy.
[śmiech]
Ja byłam tylko podekscytowana.
[śmiech]
No dawaj!
To ja stałam się tym białym gościem w garniaku,
myślałam, "Mam tu atrakcyjnego młodzieńca".
No.
[śmiech]
Ale nie typu, "spędźmy razem trochę czasu".
[niskim głosem] "Będą ci potrzebne ciuchy na zmianę".
[śmiech]
Świetny początek.
Dziękuję.
Dobra, to kogo zobaczymy najpierw?
Skoro tak podobał się nam jego śmiech, zacznijmy od Nisha Kumara.
Ekscytujące.
Cześć, Alex.
Jak się czujesz?
Podekscytowany.
I proszę. Idealnie.
To jest małe oparcie na twoją głowę.
Połóż na tym głowę.
- Chodź. - Już zaczynamy?
Tak, zacznijmy przytulasa. Chodź, połóż tu głowę.
[publiczność] Ooo.
[Alex] I co teraz? O, miłe to.
I proszę.
To... wyjątkowe przytulenie.
[oklaski]
Wygląda jak prosty wybór, moim zdaniem,
ale wyglądało wygodnie. Zapytajmy Aleksa.
- Było wygodnie? - Było.
Było gorąco. Wolę uściski o temperaturze pokojowej.
Ale było miękko, było jak przytulanie...
ciebie, jak nasze poranne przytulasy, tak jakby.
- Wypełnienie. - No.
[śmiech]
Tak, Nish Kumar musi użyć poduszki od kanapy
i przykleić ją do siebie taśmą, żeby wyglądać, jak ja.
- To prawda. - No.
- [Alex] Trochę. - No. Nie dostaniesz punktów.
[śmiech]
Ale zobaczmy, czy komuś poszło lepiej.
Dobra, obejrzymy przytulas Aisling Bea?
Tak, proszę.
- [śmiech] - [przyjemna muzyka]
- [głos robota] Alex. - Hmm?
Możesz otworzyć oczy.
To ja.
Sexy Przytulasobot 5000.
Oto twoja herbata.
Chcę, żebyś był zrelaksowany.
I dobrze się ze sobą czuł.
Idealnie, ta świeca zostałaby zgaszona.
Żebym się nie poparzyła.
- Mam ją zgasić? - Zgaś ją, proszę.
Teraz, gdy świeca została zgaszona
i możemy być saaami.
Mega cię przyyytuuulę.
Możesz być tego pewny.
Przytulę cię.
Nie nazywają mnie...
[śmieje się] Przytulasobotem...
bez powodu.
Już zaczę--- O.
Mmmm. Jak ci się podoba?
Podoba mi się.
Chcesz więcej, chłopcze?
Trochę więcej, proszę.
[Aisling] Okej.
Bardzo wyjątkowe przytulenie.
Brrrrrr.
- To mi się nie podobało. - [śmiech]
To przestanę. Dobrze.
[śmiech i oklaski]
Tak to się robi, nie?
Prawidłowa reakcja na potencjalne zagrożenie seksualne.
Przebranie się za wyraźnie seksualnego przytulaso-robota.
No.
Mówienie rzeczy typu "oo, kotku!"
I udawanie, że odkurza się genitalia Aleksa.
Wciąganie całego.... seksu z tego gościa.
[Greg] No.
- Tak, ja stanowczo... - [śmiech]
Chyba poczułam się zagrożona, teraz jak o tym myślę.
[śmiech]
I wykorzystałam wszystkiego, żeby się obronić.
Trochę źle oceniłam sytuację, jasne.
Ale lepiej dmuchać na zimne.
[Greg] Pewnie.
Będzie więcej przytulasów, ale najpierw,
proszę o oklaski dla pierwszej przerwy reklamowej w tym sezonie.
Witam ponownie w drugiej części pierwszego odcinka
piątego sezonu Taskmastera.
Dobra, to na czym skończyliśmy? Przytulas, Alex?
Okej. Przytuliłbyś mnie trochę?
Nie, przytulę cię tylko, kiedy będziesz chory.
Bardzo chory.
[śmiech]
Nie mogę się doczekać.
Następny jest przytulas Sally.
Oto on.
Połóż się.
- Położyć się? - Tak.
- To, Alex... - Mm-hm?
- Miło. - Tak?
Nie, nie jest wystarczająco wyjątkowo.
Wykorzystamy każde znaczenie "wyjątkowego".
Najpierw, dam ci chlebową maseczkę na oczy.
O.
Chcę, żebyś pomyślał o szczęśliwym wspomnieniu...
kiedy ja obsypuję cię sałatą.
[śmiech]
Relaksująca sałata.
Mam przeterminowane ciasto czekoladowe.
O, super.
[śmieje się]
To idzie do jednej pachy.
[Alex się śmieje]
[Sally się śmieje]
O, miłe. Super. Jest wyjątkowo.
Dopiero jak dostałam robotę...
Jeszcze jeden...
O, tak lepiej. Masz wąsa.
O, fajnie.
O!
[śmiech]
I-ile czasu nam zostało?
3 sekundy, tak?
[gwizdek]
Dzięki, Sally.
Cała przyjemność po mojej stronie.
[śmieje się]
[okrzyki i oklaski]
Chyba musimy porozmawiać o definicji słowa "wyjątkowy".
Wyjątkowy dla kogo? Dla mnie było bardzo wyjątkowo.
Było?
Tak, dobrze się bawiłam.
Włożyłam ciasto czekoladowe w każdą pachę, i zrobiło...
- Widziałem, tak. - ...i do każdej skarpetki.
Powiedziałaś, "zacznę od chlebowej maseczki na oczy",
jakby takie coś istniało.
[śmiech]
Na końcu praktycznie zastosowałaś waterboarding.
[śmiech]
- W moje oczy. - Takie rzeczy robię.
Kolejny jest człowiek, który ma kije hokejowe zamiast ramion. To Mark Watson.
[Greg] Ooo.
Zajrzałem do internetu i zapytałem, "Jak kogoś przytulić?"
Więc to jakby...
No, jakby takie coś.
Nie wiedziałem, jak wyjątkowo byłoby, jakby...
Więc przyniosłem-- Mam zdjęcie ciebie z twoją żoną.
[śmiech]
Tak, żebyś był, jakby... w lepszym nastroju.
Wiesz, jeśli chodzi o uścisk, może to cię ucieszy.
- Hmm. - Twarzą w twarz.
Więc... jakby...
Tak jak mówię, chciałem być jak najbardziej dokładny.
Hmm. Co robią nasze nogi?
Em...
O, mam dla ciebie winogrona. Mam też Curly Wurly,
ale nie wiem, czy będziemy mieli czas, przez opakowanie.
Ale nakarmię cię kilkoma, Alex.
Trochę ciężko na leżąco, wiem, ale...
Cóż, możesz zjeść Curly Wurly.
Proszę. Em...
Jest bardzo miło.
Cieszmy się po prostu swoim towarzystwem.
- [śmiech] - Jesteś szczęśliwy?
Patrzę na zegarek. Zostały 3 sekundy.
[gwizdek]
Dziękuję.
[oklaski]
- Dziękuję, Mark. - Dziękuję, Alex.
Podobało ci się?
[oklaski]
Trochę jak najgorszy film Woody'ego Allena, nie?
Problem był taki, że był 20-minutowy limit.
Prawie cały spędziłem na odprowadzeniu go nad rzekę.
Więc zostało mało czasu na przytulenie...
Nie mam problemu z otoczeniem. Było pięknie.
Ale zdziwiło mnie, że 37-letni facet
szukał, jak kogoś przytulić.
Było dużo fajnych wskazówek, naprawdę.
Przeszliśmy przez wiele, ale mieliśmy czas tylko na kilka.
Wyszukałeś "dwóch facetów tuli się nad rzeką w ciemności"?
Musiałem zmienić telefon od tamtej pory.
Została jedna osoba. Chcesz zobaczyć uścisk Boba Mortimera?
Uuu.
Jest tam banan, jest tam dezodorant.
Użyj ich, jak chcesz, nie przeszkadza mi to.
To...
[śmiech]
Wejdź.
[Bob się śmieje]
[Bob] Możesz odwrócić się do mnie dupą?
Tak, chyba będzie wygodniej...
- [Bob] Dobra, o. - [Alex] Tak?
Alex?
Tak, Bob?
Chciałbyś zamknąć klapę bagażnika?
- Tak, proszę, Bob. - Tak!
[Bob chichocze]
[obaj] Ooo!
- [Bob] Jakie to uczucie? - [Alex] Bardzo nisko.
- [Bob] Za nisko? - [Alex] Tak, proszę.
[Bob się śmieje]
- [Bob] To raczej brzuch, tak? - [Alex] To brzuch, tak.
[Bob] Przepraszam za to wcześniej.
Nie ogarnąłem kątów.
- Alex, nie chciałem... - Wcześniej była talia.
[Bob] I proszę, jest miło.
- [Bob] Teraz jest poniżej piersi, tak? - [Alex] Super. Tak, jest fajnie.
[Bob] Jeszcze raz ścisnę... i to kończy mój wyjątkowy przytulas.
[Alex] Dobra, ja tylko trzymam dezodorant. Dobrze?
[Bob] Możesz go trzymać, możesz psiknąć, jak ci niedobrze.
- [Alex] Dobra, to my tylko... - [psiknięcie]
[Bob się śmieje]
[Bob] To był dezodorant?
- [Alex] To był dezodorant. - [Bob] A, dobrze.
[śmiech i oklaski]
Alex opowiedział mi później o tym.
No.
I według niego, powiedziałeś
"Od zawsze szukałem pretekstu, żeby wleźć do bagażnika własnego auta".
Tak.
Nie było tam tak źle, nie, Alex?
Nie, zaśpiewałeś mi "Czy widziałeś pana Muffina?"
Tak.
[śmiech]
I szlochałeś.
Tak, jakoś mnie to zasmuciło.
- Szlochałeś? - Przez wspomnienia, tak.
Jakie wspomnienia?
Mój ojciec był panem Muffinem.
[śmiech]
Dobra.
Chcesz zacząć od najbardziej wyjątkowego przytulenia?
Tak, autentycznie byłem zazdrosny,
kiedy byłeś w bagażniku z Bobem.
Więc daję go na pierwsze miejsce.
Niemożliwe!
[okrzyki i oklaski]
A kiedy ktoś mnie tuli, lubię być przerażony i bać się o własne życie,
więc na drugie daję Sally Phillips.
[oklaski]
Jakoś tak chciałem być tulony przez obłąkanego robota
na tle baniek, więc daję Aisling Bea na trzecie.
Jej.
I nie mogę rozdzielić niezręczności
i człowieka z poduszką przyklejoną taśmą,
więc tych dwóch panów daję razem na ostatnie miejsce.
- [Alex] 2 punkty dla nich? - [Greg] Po 2 punkty.
Nieźle! Hej, całkiem dobrze nam idzie.
- Przyjmiemy to. - Tak!
To Alex, zobaczymy wyniki?
Obecnie prowadzi Sally Phillips!
[Greg] Bum.
[oklaski]
Kto powiedział, że wciskania ciasta czekoladowego w pachy się nie opłaca?
Co mamy dalej?
A teraz wiosła, ach to ty.
O, sprytne.
- Cześć, Alex. - O, cześć, Sally.
[Sally] Jesteś bardzo brązowy.
Opaliłeś się.
[Alex] Ty też.
[Nish] Tak, ale to opalenizna od natury, stary.
- O, naturalnie tak wyglądasz? - Tak, tak.
O, myślałem, że zawsze jesteś na wakacjach.
[śmiech]
[Bob] Dzisiaj są moje urodziny. Co o tym sądzisz?
[Alex] Nawet mi się podoba.
- [Bob] Mam 58 lat. - [Alex] Okej.
[Bob] Wyobrażasz sobie, jaki jestem mądry?
Prawie dotarliśmy.
Fantastycznie.
- To dla ciebie. - Ło.
[kwaczenie]
Ciii, próbuję przeczytać zadanie, kaczki.
"Wyprowadź Aleksa na ląd..."
"...w jak najbardziej elegancki sposób".
"Alex musi pozostać suchy".
[Mark] Nie jest napisane, że ja muszę.
"Masz maksymalnie 20 minut".
"Alex uniesie kotwicę za 2 minuty".
I pozbyłeś się wiosła.
O. O, nie.
[oklaski]
Trzymajmy się naszych krzeseł.
Czas na drugą przerwę reklamową.
Do zobaczenia.
Witam z powrotem w Taskmasterze.
- Wszyscy dryfowaliśmy, nie, Alex? - [Alex] Tak.
To, ocenione zostaną dwie kwestie...
- Szybkość... - Mm-hm.
...i elegancja.
- Tak, szybkość i... - Szybkość.
A-ha.
- ...i elegancja. - Tak.
Dobrze.
[Alex] Okej, zaczniemy od Aisling i Marka?
Tak.
Dobra. Oto oni.
- [Aisling] Mogę zobaczyć, co jest pod tym? - [Alex] Jak chcesz.
Patrzę w elegancki sposób.
Co to?
Cholerne kokosy w tym programie.
Mh-hmm.
To szalik Regatta, jakie noszą wytworni Anglicy.
[Alex] To rękawice kuchenne.
- [śmiech] - To się przyda.
Dużo tu rzeczy.
I teraz, bo ma być elegancko, tu masz parasolkę.
Proszę.
A ja zrobię żagiel,
bo tak robią żeglarze.
Niestety, teraz płyniemy w kierunku jakichś trzcin, nie?
Tam skąd pochodzę, Alex, to uznalibyśmy za eleganckie.
Kobieta bardzo powoli zdejmująca ubrania.
[Alex] Jesteśmy niedaleko.
Jesteśmy niedaleko, Alex.
O, zdjęłaś ubrania. Nie wiem, co robić.
Odwróć oczy.
To się uda, bo teraz ścigamy się z czasem,
poza tym, że ważna jest elegancja.
Masz 5 minut na dotarcie do suchego lądu.
Nie odwracaj oczu tak, jakbyś się brzydził.
- O. - Jezu Chryste.
Żałuję, że nie mam na sobie lepszej bielizny.
Może nie jest aż tak elegancko, ale nie jest źle, nie?
- Bardzo chcę dostać się na most, Mark. - O, tak.
Skarbie, witaj na lądzie.
Nie schrzań tego.
[Alex] Zatrzymuję czas.
Jeeeeeej!
Godność zachowana!
[śmiech]
Okej.
Zatrzymuję czas.
[oklaski]
Jest Audrey Hepburn.
- Elegancka. - Elegancka.
I jest Aisling Bea.
Interesująca.
[śmiech]
Zapomniałam, jakie miałam majtki...
Autentycznie wstydziłam się moich majtek.
- [Greg] Widziałem, że się wstydziłaś. - Jaką jestem feministką, że myślę,
"O, te okropne żółte... majtki w kwiatki!"
- [Greg] Aaa. - Okropna sytuacja, tak.
Białe to byłby dramat.
- [śmiech] - Nie no, nie zesrałam się, Sally.
[śmiech]
Dobra, jak szybko poszło?
O, była dosyć szybka.
Szukamy elegancji i szybkości, co trudno ze sobą połączyć.
8:22.
W porównaniu z 17:45 Marka,
które pewnie zaokrąglilibyśmy do "dobrej chwili".
Jak widzieliście, problem był taki, że
silny wiatr zdmuchnął nas prawie do Francji.
- To... - [śmiech]
Muszę powiedzieć, że to było jezioro.
Em, tak, ale...
- [śmiech] - [Nish] Bardzo silny wiatr.
Wiesz, że wszystkie jeziora prowadzą do Francji.
Em, kto teraz?
Teraz obejrzymy Boba i Sally.
Łuuu!
W którą stronę wieje wiatr?
[śmiech]
- W którą stronę popłyniemy? - [Sally się śmieje]
[Alex] Pływałaś kiedyś łódką?
[Sally] Tak.
[Alex] Dobrze. Dobrze wiedzieć.
- Tylko mam wrażenie, że płyniemy... - Płyniemy w złą stronę, tak.
- Próbuję zawrócić. - Okej.
[śmieje się]
Jaki jest plan, Bob?
Przymocuję coś dosyć ciężkiego do sznurka,
i pociągnę za sznurek, żeby zbliżyć się do ciężaru.
Chyba będzie dosyć elegancko.
Będzie przypominało tajskich hodowców krewetek.
Jesteś gotowy, Alex?
Jestem.
- [Bob krzyczy] - [śmiech]
Myślałem, że zatonie.
[Alex] Nie, dryfuje.
♪ Przybądź, Panie, przybądź ♪
♪ Michał przypłynął do brzegu ♪
♪ Halle-luuu-ja ♪
[Alex] Dopłynęliśmy już?
[Sally się śmieje]
- OOO! - [okrzyk publiczności]
[Bob] Oto jesteśmy, proszę pana.
Wspaniała wyspa Capri.
Dziękuję.
Dziękuję. Mam nadzieję, że pobyt się panu spodoba.
[oklaski]
Wow, Bob to chyba podsumował.
Kiedy myślę o elegancji, myślę o hodowli krewetek.
[śmiech]
Chyba wszyscy pomyśleliśmy, że parasol nam pomoże, nie?
- Tak, złapać wiatr. - Nie pomógł.
Nie, ich używa się do ochrony przed deszczem.
[śmiech]
Jaki czas miał Bob?
Cóż, zajęło mu to 12:37,
a do przepłynięcia było 45 metrów, co oznacza, że płynął
z prędkością około 6 kilometrów na dzień.
[śmiech]
Jakby chciał przepłynąć Atlantyk tą techniką, zajęłoby mu to 2 lata.
[śmiech]
- No i Sally Phillips. - Sally Phillips.
- Autentycznie elegancko. - Tak.
Fajne pływanie łódką.
Zajęło jej to dokładnie 10:12.
Uuu!
Ale na razie jej było najbardziej eleganckie, moim zdaniem.
- Oczywiście, nie? - Idealnie, zapiszę.
- Kto został? - Przed nami jeszcze próba Nisha Kumara.
[dźwięk dmuchawy do liści]
Ho ho ho ho ho ho!
[śmiech]
[Alex] Podnoszę kotwicę.
[szum]
[Alex] Nawet elegancko.
To moja najbardziej elegancka pozycja.
Jesteśmy prawie na miejscu, Nish.
[śmiech]
[Nish] Przepraszam.
Staram się być elegancki, Alex!
[śmiech]
To nie bardzo eleganckie, nie?
- Czuję wiatr w moim rowie. - Widziałem wiatr w twoim rowie.
- Widziałeś wiatr w moim rowie? - Trochę.
Proszę, Alex.
Wejdź na platformę.
Dziękuję, Nish.
Elegancja.
[oklaski]
I jak wam się podoba?!
[dosłownie: "jak wam się podobają te jabłka"]
Co powiedział na końcu?
Wykrzyczał "Jak wam się podobają te jabłka?!"
Co jest okrzykiem wojennym eleganckich ludzi.
Zawsze tak mówię, kiedy ktoś widzi oba moje pośladki.
"Jak wam się podobają te jabłka?"
Jak szybko?
Bardzo szybko.
- Powiesz, jak szybko? - A, dobra.
Zajęło mu to 4:05.
[okrzyki i oklaski]
Pierwsze miejsce, tak?
Pierwsze miejsce, bam.
- Prosto na pierwsze, jeśli dobrze myślę. - Nish Kumar. Okej.
[oklaski]
I jakbym nie był na tej łódce, oglądając czyjeś tyłki,
wybrałbym Sally Phillips dzierżącą kij do snookera.
- Prosto na drugie miejsce. - [Alex] Okej.
[oklaski]
Na trzecie dam Aisling, bo, wiecie,
rozebrała się do majtek.
[śmiech]
Nie zesrała się.
[oklaski]
Bob leci na czwarte.
Czwarte miejsce.
[oklaski]
Wśród uczestników, to Mark wygląda, i oby to nie było obraźliwe,
najbardziej jak czapla.
[śmiech]
I sprawiłeś, że czapla wyglądała nieelegancko. Niesamowite.
Ale dotarliście do brzegu, więc chyba możesz dostać punkt.
Często będziemy słyszeć, "chyba możesz dostać punkt".
[oklaski]
Alex, zobaczymy, jak to wpłynęło na wyniki?
Dobra, po trzech zadaniach...
tablica wyników wygląda tak.
[Greg gwiżdże]
[Greg] Ooo.
[Alex] Jest blisko.
- Razem na ostatnim! - No.
Sally Phillips utrzymuje prowadzenie.
Dobra, lećmy dalej. Co teraz?
Teraz typowo taskmasterska wersja koszykówki.
Ooo, poczta!
"Wrzuć piłkę do kosza".
Wydaje się proste.
A.
Nie mogę dotknąć piłki rękami,
nie mogę włożyć rękawic ani niczego, co mogłoby zostać uznane za rękawice.
Przepraszam, mam trudności z niektórymi dłuższymi wyrazami.
[śmiech]
"Wygrywa najszybsza osoba".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Ale to oznacza, że mogę użyć czegoś, co nie jest rękawicami?
Typu, liści?
[oklaski]
Cieszę się, że sprecyzowaliśmy zasady tego zadania,
i powiedzieliśmy, "coś, co mogłoby zostać uznane za rękawice",
bo wcześniej się sparzyliśmy.
Więc jeśli nastąpi bliski kontakt piłki z ręką,
będę wściekły.
[śmiech]
Kto będzie pierwszy, Alex?
Zaczniemy od dwóch moich ulubionych czasowników. Boba i Marka.
[Bob - podskakiwać, mark - oceniać]
Muszę spróbować kopnąć.
[publiczność] Ooo!
Spróbuję jeszcze raz.
Nie, muszę coś znaleźć.
Nie, to się nie uda.
To było zręczne.
[śmiech]
Ha ha!
Wiedziałeś, że to się stanie.
I teraz, jeśli...
O, jaka szkoda!
[Alex] Dobra robota, Bob.
[oklaski]
Powoli...
[oklaski]
To, że Bob poszedł do szopy i wrócił z drabiną...
Jest inteligentnym człowiekiem. Ma sens.
Mm-hm.
Przypuszczam, że drabina była...
- dostępna dla Marka Watsona? - Ciągle tam jest.
[śmiech]
Ale wybrałeś krzesło toaletowe na kółkach.
[śmiech]
Tak, nazywa się takie naturalnymi drabinami.
[śmiech]
Tym kończymy część trzecią.
Dołączcie do nas na ostatnią część programu,
oraz pierwsze zadanie na żywo w tym sezonie. Do zobaczenia.
Cześć. Super, że wróciliście na taskmasterski grunt.
To na czym skończyliśmy, Alex?
Cóż, nasza piątka komików starała się rzucić piłką do kosza,
ale bez używania rąk.
Chcesz zobaczyć, jak robi to dwójka ludzi z długimi włosami?
Czy chcę?
- [śmiech] - Oto Aisling i Sally.
To się nie... potrzebuję taśmy.
[Alex] W szopie jest taśma.
W szopie jest taśma?
[Alex] W szopie jest dużo rzeczy.
W szopie jest dużo rzeczy?
[jęk]
Kurde.
O mój Boże, jestem genialna.
Nie, czekaj--
[śmiech]
[jęk]
Dobre, ale są bardzo ciężkie.
O, wiem.
Wiem!
[jęk]
Jeszcze raz.
Tak.
Tak!
[oklaski]
Dobra. To się uda.
[jęk]
TAK!
- [okrzyki oklaski] - Dawaj, Irlandio!
♪ Ooo, ooo, ooo ♪
[oklaski]
Nie wiem czy słyszeliście, ale Aisling krzyknęła "dawaj, Irlandio".
[śmiech]
Czy jest lepsze źródło narodowej dumy...
od kobiety używającej grabi...
- i... - I kuli.
I kuli.
Tak, tak.
Do wrzucenia piłki do kosza.
Ale nawet jestem z siebie dumna.
To wygląda, jakby zajęło jakieś 2 sekundy.
Pomiędzy tobą a Bobem jest tylko 9 sekund.
Dłużej czy krócej od Boba?
- Ooo. - Aisling zajęło to...
8 sekund i 3 minuty.
3 minuty i 8 sekund.
- Oooo! - [śmiech]
Alex, ty stary oszuście. Prawie się nabrałam.
- To odwrotnie. - Tak, tak.
Bob, 2 minuty 59.
Więc to Bob, Mark, Aisling, no i Sally...
Wiesz, co myślę?
[śmiech]
Jej zajęło to 2 minuty i 5 sekund.
- [Alex] Tak. - Co?!
Nieistotne.
[śmiech]
Obawiam się, że zostajesz zdyskwalifikowana.
- To były rękawice na stopy. - Sprawiedliwe.
- Dostaje jakiekolwiek punkty? - Zero.
- [publiczność] Ooo! - [Aisling] Greg!
- O, rany. - Uuu.
I znowu, zostawiliśmy Nisha Kumara na koniec.
O-o.
Oto on, ostatni ale dalej znaczący,
jeśli chodzi o wagę, oto Nish...
[śmiech]
...Kumar!
Dobra. Plan A, kopnięcie do kosza podcinką.
[okrzyki i oklaski]
TAK!
[Alex] Dobra robota, Nish.
Jak ci się podobają jabłka, Horne?
Jak ci się podobają?
Kumar wychodzi.
O, mój Boże.
No proszę.
Ostatni na WF-ie,
pierwszy w byciu legendą.
[śmiech]
To była bardzo dystyngowane podwójne świętowanie.
[śmiech]
Możemy obejrzeć jeszcze raz, jak chcecie, z innymi jego próbami?
Co?!
- Co, stary? - [Alex] Co?
Co, stary?
- Pomyślałem, że obejrzymy całość. - Nie, zobaczyliśmy próbę. To koniec.
O, nie mogę się doczekać świętowania po tym.
- [publiczność] Ooo. - Wyglądało inaczej.
Co to?
Dobra. Plan A, kopnięcie do kosza podcinką.
Okej, jedziemy.
[śmiech]
Ach!
O! Jeszcze raz.
Nie no!
Co?!
[krzyczy]
Teraz leci w tamtą stronę!
[Alex] Dobrze się bawisz, Nish?
Uda mi się, nawet jak zabiję siebie i wszystkich tutaj.
- A ty dokąd idziesz? - Po krzesło.
[śmiech]
[Alex] Moim zdaniem nie wpadnie.
[Nish] I, proszę.
[Alex] Widziałem, jak próbujesz 43 razy.
43?!
Do 44 razy sztuka, Horne.
Do 50 razy sztuka.
[okrzyki i oklaski]
Jak podobają ci się te jabłka?
[śmiech]
Ale w końcu ci się udało.
Tak, w końcu się udało. Pamiętacie, jakie to uczucie?
Tak, chciałabym, żeby tak robili w każdym sporcie.
Usunąć pierwsze 90 minut,
i zostawić tylko gol, wtedy wiemy, kto wygrał.
Aisling, powiem ci, że to nie było 90 minut.
- Ale pewnie nieduża różnica. - Nieduża różnica.
[śmiech]
[Alex] To było 28 minut i 19 sekund.
- Ło, Nish! - Jakieś inne statystyki?
Chcę jak najwięcej jego statystyk.
Wspomniał Dzień świstaka 4 razy.
[śmiech]
Wspominanie Dnia świstaka to jak moment z Dnia świstaka.
O, mój Boże!
Dwa razy nazwał piłkę rasistką.
[śmiech]
Nie możesz zagrać tą kartą podczas tej gry.
[Mark] Za każdym razem.
Tak jak mówię, widziałem rzeczy, jakimi były.
Jestem brązowy. Piłka nie wlatywała do kosza.
Quid pro quo, rasistowska piłka.
[śmiech]
52 prób, z których 4 były blisko.
[śmieje się]
Powiedz, w jakiej są kolejności, według czasów.
Więc, Sally dostaje 0.
Bardzo mi przykro, Sally. Więcej cię nie zdyskwalifikuję,
bo lubię być lubiany.
Dalej, Nish z 2 punktami,
potem Aisling, Mark, no i Bob dostaje 5 punktów.
- Bang! - I mamy to.
[okrzyki i oklaski]
Hej, Alex. Mam sprawę.
Czas na wyniki, nie?
[śmiech]
Tak, czas na wyniki, i...
na drugim miejscu jest trzyosobowy remis.
Obecnie prowadzi Bob z 14.
[Greg] Łoo!
- [Nish] Ciągle na końcu. - [oklaski]
Zostało nam tylko jedno.
Pierwszy raz w tym sezonie,
udajcie się na scenę
na ostatnie zadanie programu!
[oklaski]
Piątka wspaniałych ludzi, siedząca z miskami owoców i innych rzeczy.
Sally, przeczytałabyś proszę zadanie?
"Wsadźcie jeden owoc do akwarium".
"Nie możecie wstać ani ruszyć krzesła".
"Owocem nie możecie rzucać. Wygrywa najszybszy".
[jęczy]
Niech to szczyny.
[śmiech]
Wszyscy gotowi? Gotowy, Greg?
O Boże, tak.
- [Alex] Powodzenia. - Zagwiżdż.
[gwiżdże]
- [Alex] O, kopie nim. - [Greg] Spróbuj jeszcze 52 razy.
[Alex] O, o...
Uwaga na stopy. Uwaga na twarz!
[okrzyki i oklaski]
Nie było rzucone!
- [Nish] Co?! - [Aisling] Kto trafił?
[Sally] O, rany.
[okrzyki i oklaski]
Co robisz, Nish?
Dwóch może grać w tą grę, Mortimer!
Boże, nienawidzę tego programu!
[Nish] Nienawidzę! Żałuję, że nie studiowałem prawa!
[publiczność] Ooo!
[Bob] Co budujesz, Sally?
[Sally] Nie wiem!
[Nish] Zaczepiła się.
Tak, stary!
[oklaski]
Tu leci kokos.
- O, nie. - Nie leci.
[śmiech]
- [Alex] Może... - [Nish] Ooo!
[okrzyk publiczności]
Dawaj, kokos!
- [publiczność] Ooo! - Ty gnojku. Okej.
[Alex] Co robisz, Sally?
Nie wiem.
[śmiech]
Sally, na pewno nie chcesz użyć...
Co to?
Łącznik rur.
[śmiech i oklaski]
O, mój Boże!
Ja właśnie tak miałem, z koszykówką.
O!
[publiczność] Ooo!
Nie!
[okrzyki i oklaski]
[gwizdek]
- Znaleźliśmy ostatnie miejsce! - Nieee!
[Alex] I proszę.
Przykro mi, Aisling.
Cóż, było bardzo fajnie.
Zejdźcie tutaj
i zobaczmy, jak to wpłynęło na ostateczne wyniki.
[oklaski]
Jak wyglądają wyniki po tym szaleństwie?
Szybko wymienię czasy,
jeśli mogę, bo niektóre z nich były niesamowite.
Sally wsunęła ją po 3 minutach 40 sekundach.
Nish odgapił technikę Boba i jakby wbił
gruszkę po 1 minucie i 9 sekundach.
Bob, u niego 20 sekund.
- [Greg] Wow. - 20 sekund.
- [oklaski] - [Alex] Niesamowite.
Mark Watson, rozstrzygnąłem, że nią nie rzucił.
- Popchnąłeś ją... - Tak, nie rzuciłem nią.
...w 12 sekund. Wyobraźcie sobie.
Wow.
Tak, popchnąłem ją, tak jak czapla.
- Tak. - Jak czapla.
- [śmiech] - Rzut czapli.
A co z Aisling?
Zapisałem NS. Nie skończyła.
- Nie skończyła. - [Greg] O, NS.
I tak dostajesz punkt, bo uważamy, że skończyłabyś.
[śmiech]
To oznacza, że mamy pierwszego zwycięzcę sezonu.
Dzięki Bogu.
Jak widzicie na tablicy wyników.
- [Nish] Aa! - [Aisling] Ło!
[okrzyki i oklaski]
Bob jest zwycięzcą pierwszego odcinka.
Bob, podejdź proszę na scenę i odbierz swoje hałaśliwe rzeczy!
Dziękuję!
[oklaski]
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że jeśli przytulicie któregoś z tych ludzi,
pewnie zrobi wam krzywdę.
Oraz nauczyliśmy się, że Mark Watson wygląda jak cholerna czapla.
Co ważniejsze, nauczyliśmy się, że zwycięzcą
pierwszego odcinka piątego sezonu jest...
♪ Bo-o-ob Mortime-e-er ♪
[okrzyki i oklaski]
Dziękuję wszystkim. Dobranoc!
[okrzyki i oklaski]
♪ Bo-o-ob Mortime-e-er ♪
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time
Korekta: tena