Dziękuję za oklaski. Nazywam się Greg Davies, a to jest Taskmaster.
Mamy półfinał, co oznacza, że piątce naszych uczestników
kończy się czas na zebranie ważnych taskmasterowych punktów.
Punktów, które na zawsze mogą odmienić ich życie.
Osoba, która wygra sezon ma zapewnioną nieśmiertelność
poprzez tytuł zwycięzcy sezonu Taskmastera.
Poznajmy więc ludzi, którzy wciąż mają nadzieję na wygranie tej...
potężnej czaszki.
Ze średnią wieku zawodowego 41,
nasi rywale to...
Aisling Bea!
Bob Mortimer!
Mark Watson!
Nish Kumar!
I Sally Phillips!
[oklaski]
I wiecznie wałęsający się bez sensu,
mały Alex Horne!
- [okrzyki i oklaski] - Dziękuję.
Dziękuję.
Wyglądasz na wyjątkowo zadowolonego z siebie.
Dziękuję. To komplement.
Jestem zadowolony, miałem dobry dzień. Ważny dzień.
Dokonałem paru ulepszeń tam, gdzie pozwalasz mi mieszkać.
No.
I odkryłem, że uchwyt na papier toaletowy można zamontować gdziekolwiek.
W dowolnym pokoju. Nie musi to być toaleta.
Więc jeden mam w kuchni, jeden w samochodzie.
Jeden mam tutaj. Więc po prostu...
- Jest... Czuję się... - O, ma go.
Do czego planujesz go użyć?
Jest na wszelki wypadek, nie?
Jeśli...
Jeśli tu nabrudzisz, posprzątam to twoją brodą.
[śmiech]
- Jaka jest... - Tak?
...kategoria nagród w tym tygodniu?
Dobre pytanie. Cóż, ważne.
Werble, proszę.
[cisza]
- Dzisiaj poprosiliśmy ich... - [śmiech]
Dzisiaj poprosiliśmy ich o przyniesienie najbardziej zaskakująco drogiej rzeczy.
- Zaskakująco drogiej. - Zaskakująco.
To ty, Greg, czyli Taskmaster,
zdecydujesz, kto przyniósł najbardziej zaskakująco drogą rzecz.
Pod koniec programu, osoba mająca najwięcej punktów
zabierze do domu wszystkie zaskakująco drogie rzeczy.
Dobra, dowiemy się, ile kosztowały,
a potem zobaczę po twojej minie, jak bardzo jesteś zaskoczony.
- Taki mamy system. - Może być.
Od kogo zaczniemy? Werble, proszę.
[werble]
[śmiech]
Aisling Bea!
- [uderzenie w talerz] - Wygrałam. Nie wierzę!
Byłam w sytuacji, gdzie musiałam lecieć do Belfastu
o 6 rano,
i miałam 13 minut do wejścia do samolotu.
Byłam tak zmęczona, że wykupiłam dostęp do 13-minutowej drzemki
w saloniku biznesowym na lotnisku w Belfaście.
Okej.
Jeśli chodzi o stosunek funta do minuty, to była najdroższa rzecz, jaką w życiu kupiłam.
Możemy zobaczyć kupon.
Jak zaskakujący jest koszt saloniku biznesowego?
Tak, to za salonik Causeway,
darmowy dostęp na lotnisku Belfast.
Jak myślisz, ile kosztował dostęp do saloniku Causeway?
Mogę tylko powiedzieć, ile ja bym zapłacił,
a zapłaciłbym 40 funtów.
O. O.
Kosztował 25 funtów.
Mam zareagować na to miną?
Dobra, zobaczmy.
[śmiech]
- Okej, chcesz przejść do Nisha? - Tak.
Okej, Nish?
Przyniosłem 100 euro,
bo teraz kupno 100 euro jest zaskakująco drogie.
[Greg] Zobaczmy, jak jest zaskakujące.
[Alex] Okej.
- Regularnie latam do Hiszpanii. - Tak.
...i zgadłbym, prawie 90? Powiedziałbym, że są warte...
Nie, kosztują 91.
- Powiedziałbym 88. - Tak, to 91.
- Pokażę moją zaskoczoną minę. - Okej.
- [śmiech] - [Alex] Och.
Kto teraz?
[śmiech]
- Może Bob? - Bob.
Bob?
Cześć, przyniosłem mój album z naklejkami...
z Mistrzostw Świata 2014.
- [Greg] Zobaczmy. - [Alex] Oto on.
- [wszyscy] Ooo. - [Mark] Bardzo fajny.
[Alex] Wypełnienie całego kosztowałoby średnio 374 funty.
Jak ma się farta, można minimalnie wydać 68 funtów,
ale średnio, trzeba by wydać prawie 400 funtów.
Powiedziałbym, że to jest warte...
20 funtów angielskich.
My dostaliśmy wycenę 10 funtów angielskich.
[śmiech]
[Greg] Kto jest następny?
[Alex] Sally Phillips.
Przyniosłam ci ludzki stolec.
[śmiech]
Okej, przejdźmy od razu do miny, co?
[śmiech]
Przyniosłam ci stolec Boba Mortimera.
- [Greg] Wow. - No.
To wymaga jakichś wyjaśnień, nie?
Zostanie on profesjonalnie wysuszony
i umieszczony w kuli żywicy.
I będzie niczym eksponat z Narodowego Muzeum Kupy na Isle of Wight.
To wszystko prawda.
Więc przyniosłam przykład...
Tego, jak będzie wyglądać.
Ta jest lisia kupa, która najbardziej przypomina ludzką.
- [śmiech] - [Aisling] O, rany.
Jak myślisz, ile będzie kosztował cały proces liofilizacji
i zamknięcia w kuli z żywicy?
199 funtów.
Przygotuj się na moją reakcję.
Tu jest napisane, że ten proces kosztuje 800 funtów.
[śmiech]
800 funtów za lisie gówno.
Ale to gówno Mortimera.
Jego wstępna wycena, koszt kupy Mortimera,
to pomiędzy 10 a 15 tysiącami.
- [okrzyk publiczności] - [śmiech]
- Wydoimy mnie! - [Greg] Rozumiem.
Mogę też dostać jedną?
- Nie, to była ostatnia, jaką rozdałem. - Znosi złote jajka!
Kto został? Mark?
Moja to brama, gdzie moje dzieci...
- Przepraszam, co? - Brama.
- Brama? - Brama ogrodowa, tak.
Moje dzieci lubią bawić się w ogrodzie, który sąsiaduje z
jednym z tych wspólnym ogrodów.
- Możemy zobaczyć. - Chyba mamy jej zdjęcie.
[Mark] Więc, to ona.
[Greg] Nie owijajmy w bawełnę. 88 funtów za bramę. Robocizna, 75 funtów.
Mam tu napisane 18 tysięcy funtów.
- Tak, em... - Ooo!
- Co? - Co?!
- [śmiech] - Wygląda, jakby miał się zrzygać!
[śmiech]
[oklaski]
Wspólny ogród należy do stowarzyszenia mieszkańców,
i wychodzi na to, że jak chce się mieć wychodzącą na niego bramę,
trzeba zapłacić 3-letnią opłatę członkowską tego stowarzyszenia.
To szaleństwo, Mark.
Jak wygramy tą nagrodę, to dostaniemy też dostęp
- do ogrodu? - Śmieszne jest to, że tak.
[śmiech]
Jaka jest twoja decyzja?
Oto moja decyzja.
Mam telewizor, więc wiem, ile kosztuje euro, Nish.
Gratulacje, idziesz na swoje wyjątkowe, tradycyjne ostatnie miejsce.
[śmiech]
Aisling i Bob, byłem nawet zaskoczony faktycznymi cenami.
Nie wiedziałem, ile wydali na minutę drzemki albo naklejkę.
Jeśli mogę, to dam ich razem na kolejne miejsce,
i sam nie wierzę, nie wiem, dlaczego daję
kupę Boba Mortimera na drugie miejsce, ale tak zrobię.
Dam ją na drugie, bo
widziałem ból w oczach Marka "Bramy za 18 koła" Watsona.
O, potrzebuję tego.
Więc daję go na pierwsze. Mark Watson wygrywa tę rundę.
- Okej, to mamy to. 5 punktów. - [oklaski]
Dobra, jedziemy! Co najpierw?
To zadanie, dokładnie to.
[Alex] Cześć, Bob.
Cześć, Alex.
Cześć, Aisling.
Dlaczego zabrałeś mnie na to cholerne zadupie?
Mogę zasłonić ci oczy opaską?
[śmiech]
Nic nie widzę, niestety.
Ile pokazuję palców, Mark?
A, to dobry przykład. Tego na przykład nie widzę.
Dziesięć?
[Alex] Super.
Tylko jeden.
No, pokazuję tylko jeden, więc nie wiem, co zrobić.
[śmiech]
[Alex] Przejdziemy się trochę.
Okej.
- Będę trzymać cię za rękę, mogę? - Jasne. Dzięki.
Tutaj mały skok. Skoczmy, 1, 2, 3...
Dobrze, a tutaj naprawdę duży skok.
[Nish] No.
Skacz.
Tak lepiej.
Trochę wyżej.
Dobra.
Chleb.
Poprosisz mnie o nakarmienie kaczek?
[Alex] "Cały czas mając zasłonięte oczy..."
[Bob] Tak?
"...przejdź jak najdłuższy dystans w ciągu 3 minut".
"Alex przez cały czas będzie przy tobie,
bo jest silnym, niezależnym, przystojnym człowiekiem".
Dobra. Mam wrażenie, że... sam to dodałeś.
Dziękuję.
"Po zdjęciu opaski, dostaniesz kolejne 3 minuty
na powrót do miejsca startu".
- Czyli tutaj. - A, dobra.
"Wygrywa najdłuższy i najdokładniejszy powrót".
Em, czy moje stopy muszą pozostać na ziemi?
[śmiech]
Tak, miała taktykę. Niektórzy mieli, niektórzy nie.
No.
Sam pomysł...
[śmiech]
...był niezły. Mieli 3 minuty na przejście jak najdłuższej drogi.
Ale musieli wrócić do dokładnie tego samego miejsca, skąd zaczęli.
Mogliby więc zrobić tylko jeden krok przez te 3 minuty.
O.
Wróciliby tam, skąd zaczęli,
- ale to nie byłby długi dystans. - Nie za długi, nie.
[śmieje się]
[Alex] Dobra?
Którego członka naszego super inteligentnego gangu zobaczymy najpierw?
Cóż, Sally odłożymy na jakiś czas.
[śmiech]
Zaczniemy od Boba.
Gotowy?
Dobrze.
- Twój czas... - [Bob chichocze]
Twój czas jest liczony od... [gwizdek]
Zostawię tu kawałek chleba.
Wezmę kawałek, który chyba jest spodem.
Nawet podoba mi się zamysł tego...
kształtu.
Jeden...
Nie, zrobię cztery...
Rzuca kawałek chleba.
Raczej robię to w tradycyjny sposób, ale...
nie mogę wymyślić niczego innego.
[śmiech]
[gwizdek]
Ja zostanę tutaj.
- Masz 30 sekund. - O, kuźwa.
Nie szedłem tędy!
Masz 3 minuty na odtworzenie swoich kroków.
Dziękuję.
Twój czas jest liczony od teraz, Bob.
O, kuźwa.
Nie mogłem tędy iść.
1, 2, 3, 4, 5.
[Alex] Odtworzyłeś swoje kroki, Bob?
Tak.
I tutaj chciałbym zostać pochowany!
I proszę, to przychodzi z wiekiem i doświadczeniem.
[oklaski]
To chyba jest tradycyjny okrzyk torfowego człowieka z Middlesbrough.
Pochowajcie mnie!
To było jak mała przygoda. Fajnie było.
Tak, bardzo dobrze ci poszło. Przeszedłeś 54 metry
i wróciłeś praktycznie do tego samego miejsca.
Z chlebem mogłeś zrobić cokolwiek,
ale ty zostawiłeś ścieżkę, co podziałało.
Tak, kto by nie zostawił ścieżki?
- O, pewnie większość... - [śmiech]
Przerwijmy tutaj.
Macie 3 minuty na zrobienie czegoś wartościowego ze swoim życiem.
Do zobaczenia.
Cześć, i, em...
Witam ponownie.
[śmiech]
Mamy część drugą i Alex pali się, żeby przypomnieć, co się działo.
Dziękuję, Greg.
Bieżące zadanie polega na przejściu jak najdalej z zasłoniętymi oczami,
a potem powrocie na miejsce startu.
Bob sprawił, że wyglądało łatwo.
Zobaczymy teraz Marka i Aisling?
- Tak. - Okej.
[gwizdek]
Chyba jedynym sposobem na to
jest pójście w kompletnie prostej linii.
Ale już nie bardzo wychodzi, nie?
Dobra, Alex. Jak tam twoje plecy?
Idziemy.
[jęk] Dobra.
Idź prosto w tę stronę.
Okej.
Po co jest kromka chleba? To jedna z tych rzeczy?
A, okruchy. Mogę zostawić ścieżkę z okruchów.
Postaw mnie na chwilę.
Właśnie zorientowałam się, dlaczego mam tost.
Powinnam była go zostawić tam, gdzie zaczęłam.
Została ci 1 minuta i 10 sekund.
Dobra, czas hojniej rzucać chleb.
[Aisling krzyczy] Aał! Aał! Aał!
[Aisling] Rzucę chlebem.
[Alex] Teraz byłbym ostrożny.
Tak, widzę, o czym mówisz.
No, w ogóle niczego nie widzę.
[gwizdek]
[jęk] Strasznie męczące.
[Alex] Tak?
[śmiech]
Dzięki Bogu, że mam te okruchy, to mogę...
Kiedy zagwiżdżę gwizdkiem, masz 3 minuty...
żeby wrócić, skąd zaczęłaś.
[gwizdek]
[Mark] I teraz, gdzie jest chleb?
Gdzie jest chleb?
- [śmiech] - Piesek.
Znalazłam stare opakowanie po czipsach pełne wody.
Musimy być blisko.
Uważasz, że stąd zacząłeś?
[Mark] Mniej więcej.
Dlaczego mniej więcej?
Bo przez opaskę na oczy ciężko było się zorientować, gwoli szczerości.
- Tu zaczęliśmy, tak? - No.
Dziękuję, Aisling.
- Dziękuję, Alex. - Na razie.
[oklaski]
Lubię oglądać, jak Alex jest fizycznie karany.
Oczywiście.
Więc to zadziałało na twoją korzyść,
ale późno zorientowałaś się co do chleba.
Tak, i na początku też wzięłam gryza,
żeby mieć energię podczas zadania.
Więc nie zostało mi za dużo tosta.
To największa odległość, na jaką niosłem dorosłego.
Mój poprzedni rekord to 120 metrów.
Musiałem przenieść ciotkę przez parking na weselu.
[śmiech]
Zobaczmy na mapie, jak daleko przeniosłem Aisling.
Okej, pokonała 200 metrów.
Tu zaczęła, tam na dole,
i potem przeszła z powrotem w tamtym kierunku,
ale niewystarczająco daleko.
Znalazła się tylko 64 metrów od miejsca startu.
- O, ale w dobrym kierunku. - [Alex] W dobrym kierunku.
Co, w życiu, nie jest złe.
- Możemy porównać to do Marka. - Zupełnie nieźle.
Mark przeszedł 70 metrów na południowy zachód.
Powinien skręcić na północny wschód,
ale szedł dalej na południe.
[śmiech]
Więc znalazł się 140 metrów od miejsca startu.
Tak jak widzieliście, nie mogłem znaleźć żadnego chleba,
ale to ma sens. Bo go tam nie było.
[śmiech]
Nie było go bo, i to jest niesamowite, Mark,
i to absolutnie podkreśla twoje szczęście w tym programie,
twój chleb zjadł pies.
[śmiech]
[Greg] Kto teraz?
Kolejne są nasze najmądrzejsze osoby,
Sally i Nish.
[gwizdek]
Chciałbym czuć się na tyle pewnie, żeby pobiec.
[Alex] O, biegniesz.
[śmiech]
[Sally się śmieje]
[okrzyk]
Tu był rów, Nish.
[Alex] Tu trudniejszy teren.
[Nish] 40. Liczę swoje kroki.
41, 42, 43...
- 61, 62, 63, 64... - Muszę cię ostrzec-- Stop!
67 i wtedy zakręt w prawo.
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7...
[śmiech]
Ten chleb ma jakieś zastosowanie?
[Alex] Tu jest trochę nierówno.
[Alex] Jeszcze 10 sekund. Bądź ostrożny.
[Nish] Ał, ał, ał, ał!
[gwizdek]
[Alex] Dobra, masz 3 minuty na powrót do miejsca startu.
[gwizdek]
[śmiech]
O.
Dosłownie nie mam...
Chyba przeszłam tutaj i się zatrzymałam.
Tak, tu się zatrzymałaś. Tak.
[śmiech]
To chyba...
Czy, to...?
[wzdycha]
Została ci 1 minuta, Nish.
[śmiech]
Okej, tak daleko chyba nie poszłam.
To chyba było...
Hmm.
Zostało ci 10 sekund, Sally.
- [śmiech] - [gwizdek]
[Nish] Dlaczego nie użyłem chleba?
[oklaski]
Chcę zacząć od zadania wam obu konkretnego pytania.
Myśleliście, że po co był chleb?
Do trzymania, Gregory!
Sally?
Pod koniec, pomyślałam
"Kurde, powinnam była użyć go jako kompasu!"
[śmiech]
Jedna rzecz mnie w tobie zaskoczyła, Nish,
jak macie psa i podmuchacie mu w twarz,
pies jest strasznie zaskoczony,
absolutnie skołowany,
i taka była twarz Nisha przez całe zadanie.
Chleb chyba ci ciążył, bo jak szedłeś,
to szedłeś tylko w kółko.
Przeszedłeś 300 kroków, ale pokonałeś 15 metrów.
- Chcesz zobaczyć jakieś dane? - No.
Sally pokonała 220 metrów, i potem wróciła w dobrym kierunku.
Znalazła się tylko 74 metrów od celu.
- [Nish] Co?! - Nieźle.
- Biegała w kółko. - [Nish] O, mój Boże.
- Ale raczej przez farta niż taktykę. - [Nish] To bardzo dobrze.
No.
[oklaski]
Nish znalazł się tylko 15 metrów od miejsca startu,
po czym przeszedł 180 metrów
w złym kierunku.
- [śmiech] - Znalazł się 195 metrów od celu.
Ale to 1 punkt dla Nisha, 2 dla Marka,
3 dla Sally, 4 dla Aisling, i 5 dla Boba Mortimera.
[okrzyki i oklaski]
Zobaczmy, jak na tym etapie wygląda punktacja, Alex.
Okej, na drugim miejscu jest potrójny remis,
a Bob prowadzi jednym punktem.
[okrzyki i oklaski]
Alex Horne, co teraz?
Okej, teraz będzie nasz odpowiednik,
taskmasterski odpowiednik olimpiady zimowej.
O, kurde.
[śmiech]
O-o!
Już wiem, że będę w tym świetna!
No, nie wiem. Już nie jestem co do tego pewny.
Wygląda przerażająco.
[Alex] Cześć, Bob.
Cześć.
"Zbierz największą drużynę bobslejową z kokosów".
"Wygrywa największa drużyna kokosów pozostająca na bobsleju..."
"...w momencie, kiedy zatrzyma się bobslej".
"Do zabezpieczenia kokosów możesz użyć tylko rzeczy z przyczepy".
"Będziesz zdyskwalifikowany--" To ciekawe.
"Będziesz zdyskwalifikowany, jeśli użyjesz tej samej rzeczy, co inna osoba".
Oczywiście nie możemy wiedzieć, czego użyli.
"Masz 20 minut i jedną próbę".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Do przyczepy!
[oklaski]
To niesamowite, jak zadania w tym programie
mogą przez moment pokazać nam dusze uczestników.
Zapisałem wszystko, co powiedzieli.
Bob nie powiedział nic, po prostu zabrał się za robotę.
Aisling powiedziała, "już wiem, że będę w tym świetna!",
co jest niesamowite.
Mark powiedział, "o, nie jestem co do tego pewny".
Sally powiedziała, "wygląda przerażająco".
No i Nish powiedział, "o, kurde!".
[śmiech]
Kogo obejrzymy najpierw?
Najpierw obejrzymy,
żeby zobaczyć, jak to się robi, Marka Watsona.
O, rany.
Przez zbieg okoliczności, jest tu uprząż do kokosów.
Przy dobrym rozmieszczeniu, można włożyć tu dużo kokosów
i przywiązać do deskorolki.
To jak dylemat więźnia albo coś.
Wszyscy możemy pomyśleć, że każdy tego użyje, a w końcu nikt tego nie zrobi.
Dobra, pomyślmy. Ciągle jest czas.
E...
Tu jest fartuch, ja nie...
A, Blu Tack!
Znalazłem taśmę malarską.
Zasadniczo chodzi o podejście bez najmniejszego pojęcia,
wciśnięcie wszystkich kokosów i liczenie na sukces,
co nie jest tutaj najgorszym sposobem.
O, proszę. Tego właśnie...
Tego właśnie nie chcemy.
[śmiech]
To chyba więcej, niż jest w prawdziwej drużynie bobslejowej.
O, ciężkie.
Nie może się przewrócić. Jak się przewróci, mamy problem.
Zostańcie, zostańcie, zostańcie!
Zostańcie!
[śmiech]
Pfft, przyjmę to.
Dobra robota, chłopaki.
Jak ktoś zostanie zdyskwalifikowany, to go pokonam.
[Alex] Cóż, dziękuję, Mark.
Dziękuję za umożliwienie mi tego.
[Alex] Pa pa.
[oklaski]
Krzyczałeś na nie mocno motywujące rzeczy.
Miałem wrażenie, że więcej zostanie, jak będę na nie krzyczał.
Nie dowiemy się, bo nie zrobiliśmy eksperymentu.
Tylko "zostańcie". Zostańcie, zostańcie.
Zostańcie. Czasem mówię tak do siebie, kiedy próbuję...
[śmiech]
Nie trzeba było przekroczyć mety,
liczyło się, kiedy zatrzymała się deskorolka.
No.
Tak czy inaczej, położył 19.
W uprząż zmieściłoby się 18.
No.
- Zostały 2. - Przyznaję, że wynik jest nie najlepszy.
- Ale ja... - Zobaczymy.
To i tak wynik.
Jakikolwiek. Mam nadzieję, że komuś nie wyjdzie.
Bip!
Tak, to koniec drugiej części.
Pa!
[śmiech]
Część trzecia, Alex?
[śmiech]
Dziękuję, Greg. Racja.
Cześć, nazywam się Alex Horne.
Za rok skończę 40 lat.
[śmiech]
Nasi odważni uczestnicy próbują popchnąć jak najwięcej kokosów
wzdłuż rampy na deskorolce.
Cel: jak najwięcej kokosów na deskorolce przy zatrzymaniu się.
Ale jeśli użyją tej samej rzeczy z przyczepy do przytwierdzenia kokosów,
co ktoś inny, zostaną zdyskwalifikowani.
Teraz zobaczymy Nisha i Aisling.
Łoo.
Mogę włożyć kokosy do tego?
[Alex] Co to?
Uprząż do kokosów.
Pewnie tak.
Skąd mam wiedzieć, czy ktoś już tego nie użył?
Myślisz, że użyją uprzęży do kokosów?
Tak, podejrzewam, że użyją uprzęży do kokosów.
Na pewno użyję...
tej gaśnicy.
Będzie się kleić, nie, Alex?
[chichocze]
Ale co, jak ktoś już tego użył?
- [śmiech] - O, Boże!
Strasznie trudna ta gra!
Tworzę większą powierzchnię, Alex,
na której położę kokosy.
Chyba mogę tego użyć, Alex?
[Alex] O ile ktoś inny tego nie użyje.
Boże, nie cierpię tej gry!
[śmiech]
Chcę zrobić taką jakby barierę...
żeby kokosy nie spadły.
[Alex] Czyli bananową barierę.
Nie bardzo pasuje.
Jak to działa?
"Pociągnij za zawleczkę".
"Trzymając pionowo, skieruj w dół ognia".
Zobaczmy, jak działa.
Chyba-- [krzyczy]
Szybko, wsadź na to! Nie marnujmy tego tak!
[śmiech]
A, Alex, zniszczyłeś.
O, Boże! Ciężkie!
[jęk]
Oo!
Strasznie ciężkie.
O, Boże. To nie... nie zadziała.
Aa!
Klasyczny niedoceniany zawodnik.
Czasem, w życiu...
trzeba odważyć się na marzenia!
[śmiech]
Za Irlandię... która jest najlepszym bobslejowym krajem...
na świe-e-e-cie!
Dawajcie, chłopaki!
Jazda!
Irlandia jest najlepszym krajem...
na świeeeecie.
...eeeecie.
Jeeeeej!
[oklaski]
Mówiła, że będzie w tym dobra,
i moim zdaniem Aisling absolutnie to zmiażdżyła.
[Alex] No.
Dzięki, Greg. Komplement.
To chyba było też pierwsze użycie bananowej bariery.
- [śmiech] - Bananowa bariera chyba do ciebie należy.
Jest też biodegradowalna i jadalna.
Po tym, jak się ją użyje,
można po prostu... [odgłosy skubania]
ją zjeść.
[Greg] Można.
- Nish. - Nish.
Tak, cześć.
Mnie też zupełnie dobrze poszło.
No.
Zaczęło się super. Wyglądało, jakby cała drużyna miała dojechać.
Nie było też źle. Położył 35. Nikt jeszcze nie użył tej samej rzeczy.
Zostało 13. Pechowa 13.
No.
13 żywych?
13 żywych. Pechowa liczba.
A ile, przepraszam, miała Aisling?
14.
[wszyscy] Ooo!
Ooo, to napięcie, Nishi.
Powinieneś był zatrzymać swoich chłopaczków owocem.
[śmiech]
- Nie pierwszy raz to słyszę. - Trzeba użyć bananowej bariery.
Kogo teraz zobaczymy, Alex?
Teraz Bob i Sally.
[Aisling] Łuu!
- Tylko jedna próba? - [Alex] Tak.
Więc nie mogę tego przetestować.
Możesz przetestować, ale masz tylko jedną prawdziwą próbę.
Okej, to mogę tylko...
Mogę tylko...
[śmiech]
[oboje się śmieją]
[śmieje się]
Zajrzę do przyczepy.
Cóż, mam plan, ludzie. Mam plan.
Uprzęż do kokosów. Bardzo kuszące.
"Jak tego użyję, to mnie zdyskwalifikują". Każdy tak pomyśli.
Mam tego po prostu użyć?
I możemy wszyscy przejść dalej, wiecie?
Nie wiem, czy mam po prostu tak zrobić i nie zgrywać mądrego.
Okej... mam plan.
Ściągnąłeś moją zasłonę?
No.
Teraz myślę, że każdy użyje zasłony.
[śmiech]
To kładziesz je na zasłonie.
No.
Uuu, ciężkie są.
Cholera!
- [śmiech] - Straciliśmy dwa!
- Powodzenia, Bob. - Dziękuję.
To nie ja jestem do bani. Nie mogę...
[śmiech]
To moja próba.
[Alex] Dzięki, Bob.
Widzę siebie zjeżdżającą po rampie
z kokosami w beżowej, welurowej torbie z zasłony
jak jakiś chory święty Mikołaj.
- [Bob] O-o. - [Aisling] O, nie!
Dobra.
[jęk]
Tak. Okej.
[jęk]
Dobra, teraz...
Muszę tylko...
Ta-a-a-a-ak!
[oklaski]
No, to musi być irytujące, nie?
Sorki.
- Szczerze, cieszę się... - [Bob] Sorry.
...że czasami, mój umysł działa
tak samo, jak ten czcigodnego Boba Mortimera.
Hej, Greg, ale dopuściłbyś to?
Czy dopuściłbym twoją próbę?
Którąkolwiek z nich.
Dopuściłbym tą Sally.
Kokosy były na deskorolce.
A moje były obok deskorolki.
[śmiech]
[Bob] Rozumiem.
Czasami, moja praca jest wykonywana za mnie, nie?
[śmiech]
To oznacza, że Bob i Sally nie dostają za to punktów.
Potem, Mark ma 3, Nish ma 4,
- Aisling Bea wygrywa zadanie! - [Greg] Bum!
[okrzyki i oklaski]
Co mamy teraz, Alex?
Obawiam się, że znowu będziemy mieszać Nishowi w głowie.
To kolejne cholerne referendum.
[jęk]
URNA WYBORCZA
LOKAL WYBORCZY
Oo.
Staram się wypaść naturalnie.
Nie wygląda oficjalnie.
"Zagłosuj, kto twoim zdaniem powinien dostać 5 bonusowych punktów".
"Uczestnik, który dostanie najwięcej głosów otrzyma 5 bonusowych punktów".
"Możesz zagłosować na siebie".
"Jeśli jednak zagłosujesz na siebie i nie otrzymasz najwięcej głosów,
stracisz 2 punkty".
A, tu jest urna wyborcza. Mam szczęście.
Bardzo praktyczne.
To jak zagłosuję na siebie...
Podejmuję ryzyko.
Z drugiej strony...
Uważam, że zasługuję na wszelkie bonusowe punkty.
Wszyscy panowie zagłosują na siebie,
poza... Bobem, z którym nigdy nic nie wiadomo.
A Aisling i ja zagłosujemy na innych.
[Nish] Oddałem głos.
Zrobione.
Demokracja.
[oklaski]
Więc głosują na kogoś, kto ma dostać 5 ekstra punktów.
Taktyczne było zagłosowanie na ich zdaniem najsłabszą osobę,
- żeby poprawić jej wynik. - [Greg] No.
Sally zagłosowała na Boba, Bob zagłosował na Sally.
- [Alex] Miło. - [wszyscy] Ooo!
[Alex] Aisling też zagłosowała na Sally.
Ooo.
Na razie nikt nie zagłosował na siebie.
- Tak, ale... - Jak myślisz, co zrobili Mark i Nish?
No...
[śmiech]
Zagłosowali na siebie. Sally miała stuprocentową rację.
Sally dostaje 5 punktów. Tamci tracą po 2 punkty.
- [Nish się śmieje] - [oklaski]
[Alex] Niesamowite.
Punktacja jest teraz wyrównana. Wygląda tak.
Sally i Aisling są obie na szczycie,
po nich są Mark i Bob,
no i jest też Nish.
I proszę. To są wyniki.
[oklaski]
To szybko staje się podtytułem sezonu.
- "No i jest też Nish". - "No i jest też Nish".
[śmiech]
Okej, mamy czas na jeszcze jedno, nie?
Super. Oto one.
Bonjour, Alex.
[Alex] Cześć, Aisling.
O, jasne. Nie odpowiadaj w języku, z którym weszłam.
[Alex] Cześć, Sally.
Cześć. To zadanie artystyczne?
Mam skarpetki z dniami tygodnia.
Tylko że ze złym dniem.
Mam to w D.
Szkoła podstawowa.
- Skojarzenie. Klimat. - [Alex] Okej.
Tak tylko mówię.
[Alex] To był szczęśliwy czas?
- Dla mnie? - No.
Mój pierwszy dzień nie był.
Ktoś zrobił kupę do piaskownicy.
[śmiech]
"Stwórz śmieszną animację na papierze".
"Mata pod twoimi stopami..."
[cicho] "...jest papierem".
"Aparat nad twoją głową zrobi zdjęcia papierowi".
"Wygrywa najśmieszniejsza animacja".
"Masz jedną godzinę".
"Teraz przekartkuj książeczkę".
TWÓJ CZAS JEST LICZONY OD TERAZ
"Twój czas jest... Twój czas je..."
"Twój czas j... Twój czas... Tw".
Zrobiłam to odwrotnie, nie, Alex?
[śmiech]
[oklaski]
Em, kto nasrał do piaskownicy?
- [śmiech] - Nigdy się nie dowiem.
Pamiętam, że miało słodki smak.
- [śmiech] - Tyle pamiętam.
W tym wieku, jak się widzi coś brązowego i walcowatego, to się to zjada.
- [śmiech] - Prosto do gęby.
To najpierw zobaczymy filmik Boba,
który nagrał instruktaż o tym, jak obrać banana.
[śmiech]
- [śmiech] - [publiczność] Ooo!
- [okrzyki i oklaski] - Niesamowite! Super było.
Oczywiście, zrobiliśmy z tego książeczkę.
- Chcesz spróbować? - To dzieło sztuki.
- To... - Technicznie jest świetne.
Bardzo satysfakcjonujące, Bob.
Naprawdę wybitne. Kto teraz?
Chcesz teraz zobaczyć Sally?
- O, tak. - Okej, oto Sally.
[Sally miauczy]
Le chat boing-boing. Le chat boing-boing.
Les chapeaux! O-o, attention, chapeaux!
Ils sont dangereux. Oh, non!
Oh, non, petit chat!
Les chapeaux!
[krzyczy]
Le chat a été mangé par les chapeaux. O-o!
Fin.
[śmiech i oklaski]
Chcesz, żebym... Mogę przetłumaczyć, kiedy ty kartkujesz.
Mój francuski jest kiepski, więc jeśli mógłbyś przetłumaczyć,
to może w pełni zrozumiem filmik.
"Kotek robi boing-boing. Kotek robi boing-boing".
"Kapelusz. O-o, uważaj na kapelusze! Kapelusze są niebezpieczne".
"O, nie, koteczku! Kapelusze!"
"Kotek został zjedzony przez kapelusze. O-o".
- [śmiech] - Lepiej brzmi po francusku, nie?
- Koniec? - Koniec? A, przepraszam. Koniec.
A jak zjesz banany, chat na pewno zrobi boing boing.
[śmiech]
Dobra, krótka przerwa.
Została jedna część, w której będzie zadanie na żywo,
więc do tamtego momentu, albo i na zawsze,
żegnajcie, wszyscy.
Cześć. Witam ponownie każdego z was.
Alex, co takiego robiliśmy przed przerwą?
Oglądaliśmy palcowane filmiki.
- [śmiech] - Kto teraz?
Chcesz teraz zobaczyć Aisling?
- Tak, proszę. - Okej, ten jest bardziej skomplikowany.
Hmm.
[śmiech]
[dyszenie psa]
[huk]
[bzyczenie much]
[plusk]
[oklaski]
[Bob] Jest skomplikowane.
Jeśli mogę, chciałbym wdrążyć się w narrację,
bo to chyba była alegoria.
Tak.
Rozumiem to tak, że twoim zdaniem miłość
to jak skaczesz na niewłaściwego faceta,
on cię odbija,
i, przypadkiem, lądujesz w ramionach właściwego faceta,
a potem jesteś zmuszona jeść gówno.
[śmiech]
Tak, o to chodziło. Tak.
Zadzwoń do mojej mamy, ona powie, że to historia każdego mojego związku.
Bo jak spotykasz właściwego gościa, myślisz
"O, będzie super. Będzie wspaniale".
A on na to, "Nie, przynoszę wszystkie problemy z przyszłości".
[pierdzący odgłos]
[śmiech]
W postaci psiego gówna.
Tak, tej innej suki, którą widywałem.
[śmiech]
[Greg] Kto teraz, Alex?
Zostały dwie osoby,
a pierwszą z tych ostatnich będzie Mark Watson.
[spokojna gitarowa muzyka]
[śmiech]
[melancholijna muzyka]
[wesoła muzyka]
[śmiech]
[oklaski]
Powinniście wiedzieć, że Mark i Alex
przyjaźnią się od 20 lat, więc...
I większość z tego wyglądała tak.
Tak, naprawdę piękne.
To prosta historyjka o spotkaniu dwóch kumpli,
wymianie doświadczeń, kłótni spowodowanej egoizmem jednego z nich,
i odkupieniu przez niego win.
Odkupiłeś je przez kiwi.
Odkupiłem kiwi, tradycyjną metodą.
- I razem zjedliście kiwi. - Tak.
Nie wiem, był tam lekki podtekst homoerotyczny?
Lekki?
Cóż, takie tematy dobrze się teraz sprzedają w filmach.
A, dobra.
Moim zdaniem było wzruszające,
i podobało mi się, że cały czas było widać twoje majtki.
Le chat dans le pantalons.
[śmiech]
Chat zobaczymy jeszcze raz, jeśli można?
No.
Zobaczymy ostatni filmik, Nisha,
w którym występuje le chatty boing-boing.
Oui.
[Alex] Oto on.
[śmiech]
[śmiech i oklaski]
Où est le chat?!
Le chat est dans le Nish.
[śmiech]
Absolutnie brutalna produkcja filmowa.
[śmiech]
Ledwo mogę je rozdzielić.
- Ale jeśli muszę... - A musisz.
Na podstawie wartości artystycznej,
jeśli mam wyróżnić dwa filmiki,
wyróżniłbym dzieła Boba i Nisha.
Były świetne technicznie.
- 5 punktów dla obu? - Dam im po 5 punktów.
Pozostałym trzem, które też mi się bardzo podobały,
dam po 3 punkty.
Ooo!
Okej, to mamy dwa pierwsze i trzy trzecie miejsca.
[Alex] Tak to działa. Trzy trzecie miejsca.
[oklaski]
O Boże, wiesz co?
Zastanawiam się, jak wygląda punktacja w sezonie?
Myślałem, że zapytasz. Mam je tutaj.
Jest blisko. Nish Kumar ma 90.
Tak!
Potem jest przeskok. Mamy Sally...
[śmiech]
Sally ma 112.
[Nish się śmieje]
[Alex] Aisling ma 114, Mark 115, Bob 117. Różnica 5 punktów.
- [publiczność] Ooo! - Różnica 5, a potem Nish.
[oklaski]
- W tym odcinku szanse mają Aisling i Sally. - [Greg] Zobaczmy.
[Alex] Obecnie mają po 15 punktów. Zostało jedno zadanie.
[oklaski]
Udajcie się na scenę na ostatnie zadanie programu!
[okrzyki i oklaski]
Cześć, Greg.
Cześć, Alex.
Powiedz mi, kto przeczyta dzisiaj ostatnie zadanie?
Przeczyta Aisling Bea.
Dziękuję panu.
[śmiech]
Idealnie.
"Wyślijcie Taskmasterowi jak najwięcej rzeczy".
"Rzeczy muszą zjechać po sznurku i wylądować na waszej części stołu".
"Nie możecie ruszyć się z obecnej pozycji".
[Mark] No.
"Macie..."
"100 sekund!"
Dobra, zagwiżdżę na start.
Było bardzo dramatycznie.
Wiem, że nie jestem za dramatyczną osobą.
Okej, to macie 100 sekund. Powodzenia.
Wasz czas jest liczony od... [gwizdek]
[okrzyki publiczności]
[Alex] Zostań na macie, proszę, Aisling.
- Zostań na macie, Bob. - Przepraszam.
[Alex] Zostań na macie.
[Nish] Co?! Jak on to zrobił?!
Bob Mortimer, koszyk zjechał.
[Alex] O, tu mamy problem. Musisz zostać na macie.
- [Alex] Tak? - Mogę podać sznurek?
Mamy duży problem. Puściła sznurek, ale musi zostać na macie.
[Nish] Dawaj, biustonoszu! Nie!
Spierdzielaj!
Jest na macie.
[okrzyki i oklaski]
Zostało wam 35 sekund!
- Dawaj, bucie! - [Alex] But wylądował!
[Nish] Niech cię szlag! Zobaczymy się w piekle!
[śmiech]
Dlaczego wieszak nie może zjechać?! Dawaj, ty dupku!
[śmiech]
[Alex] Muszą zjeżdżać po sznurku.
Zostań na macie, Aisling.
- Dawaj, ty gnojku! - Zostań na macie, Aisling.
Zostań na macie.
Ty głupi małpi gnojku!
[Alex] Zostało 5 sekund.
[Alex] Zostały 3 sekundy.
2, 1... [gwizdek]
[okrzyki i oklaski]
Zejdźcie i zobaczmy, jak to wpłynęło na ostateczne wyniki!
[oklaski]
Cóż...
To był zróżnicowany poziom umiejętności, Alex.
Bałem się o twoje bezpieczeństwo, Greg.
Tak, ja też, Nish.
[śmiech]
Czasem tak zatracasz się w momencie,
że rzucasz kokosem w wielkiego białasa.
[śmiech]
Niedopuszczalne. 0 punktów.
Em, bardzo spodobał mi się kontrast.
W jednym momencie, Bob bardzo delikatnie wysyłał spinacze.
[Greg] Bardzo skutecznie. A po jego prawej, Aisling krzyczała
"Zjeżdżaj, ty małpi gnojku".
[śmiech]
Jak poszło Markowi?
Markowi poszło nieźle. Wysłał 5 rzeczy.
Zaczął od... jak wysłałeś tam balony?
W koszyku.
Włożył balony do koszyka.
Każdy ładnie zesłał koszyk, zauważyłem.
Nie Sally, bo upuściła sznurek.
[śmiech]
To bez punktów dla Sally?
To zależy, jak chcesz przydzielić punkty.
Zdyskwalifikujesz Nisha za rzuceniem w ciebie kokosem?
Nie, nie zdyskwalifikuję Nisha,
bo, spójrzmy prawdzie w oczy,
gość ma przerąbane.
[śmiech]
Więc mamy Sally, potem Aisling,
Nish na trzecim, który zesłał 4 rzeczy,
Mark zesłał 5. Bob, 8 rzeczy.
Wow!
[okrzyki i oklaski]
Nastąpiła zmiana lidera.
Punktacja teraz wygląda tak!
Zwycięzcą jest pan Bob Mortimer!
[okrzyki i oklaski]
Dobra robota, Bob. Udaj się proszę na scenę
i pobaw się swoimi zaskakująco drogimi rzeczami!
[okrzyki i oklaski]
Ile zostało ci papieru toaletowego, Alex?
Mam 84. Wystarczy na trzy kupy.
[śmiech]
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nous avons appris que les chats
est dans les chapeaux,
et les chat est dans Nish.
Le chat ils fait mort.
Et Alex c'est un dick.
[śmiech]
To tyle w Taskmasterze.
Gratulacja dla Boba i do zobaczenia w wielkim finale!
Dobranoc!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time