Jakiego rodzaju zdjęcia?
Cześć.
Nazywam się Greg Davies, a to jest Taskmaster.
Kiedy pozowałem do tego trofeum,
zacząłem rozmyślać o naszych uczestnikach.
Myślałem o tym, pod jak ogromną są presją,
i jak coraz bardziej widoczne są zmarszczki
na ich i tak wymęczonych twarzach.
To był dobry dzień.
To zaczynajmy, i poznajmy piątkę ludzi
walczącą, abyście wy byli szczęśliwi. To...
Alice Levine!
Asim Chaudhry!
Liza Tarbuck!
Russell Howard!
Tim Vine!
[oklaski]
Zobaczcie, kto klapnął sobie na siedzonku obok!
To...
[piskliwie] mały Alex Horne!
[okrzyki i oklaski]
Musimy zacząć program, ale pożartujmy sobie.
Dobrze, muszę się do czegoś przyznać.
- O? - Mm?
Zrobiłem ci coś...
kiedy spałeś zeszłej nocy.
Z tobą.
Dla-- zrobiłem coś dla ciebie.
Dla i z?
Wiązało się z moimi dwoma faworytami,
twoją twarzą i pocieraniem.
- Gotowy? - Mmm.
Zrobiłem mały estampaż twojej twarzy.
- Ooo. - [śmiech]
- Podoba ci się? - Tak.
- Co o nim myślisz? - Bardzo fajny.
Myślę, że dokładnie tak śpię,
- z otwartymi oczami. - [śmiech]
Zaczynamy program?
Oczywiście. Zaczniemy od zadania nagrodowego.
W tym odcinku mieli przynieść najbardziej interesujące obuwie.
- Asim? - Może ci się spodobać.
Byłem w LA - nie chcę się chwalić ani nic,
ale ja i chłopaki z Kurupt FM,
znamy kilku znanych raperów.
- Tak? - Jest taki jeden, Post Malone,
który ma pokój pełen butów, których nigdy nie nosi.
Więc wybrałem jakoś trzy pary butów, ale...
- Trzy? - No.
Bycie chciwym w bufecie jest wystarczająco słabe.
[śmiech]
Zobaczyłem tam te buty kowbojskie, i pomyślałem,
"Trampek na jednej nodze, kowbojski but na drugiej. Smart casual".
Był tak ubrany w miejscu publicznym.
- Tak, wiele razy. - Mamy filmik. Oto on.
Smart casual.
[śmiech i oklaski]
Miałem powiedzieć, to pierwsze twoje zadanie nagrodowe,
które nie jest twoim zdjęciem.
Wtedy kamera pojechała do góry,
i na koszulce masz swoje własne zdjęcie.
[śmiech]
- Kto teraz? - Alice.
Wybrałam coś, co już wyszło z mody,
ale uważam, że jeszcze powróci.
To skarpetki na kurzajki.
[zniesmaczony śmiech]
- [Russell] Uch. - [Liza] Wow.
Są dokładnie w tym samym odcieniu, co moja skóra.
To moja para.
[śmiech]
Nie no, są totalnie odrażające.
- Nie? - No.
Nie są aż tak popularne, jak kiedyś, co uważam za ciekawe.
To dlatego, że kurzajki wyginęły w 1985.
[śmiech]
Dziękuję. Kto teraz?
Chcesz zobaczyć interesujące obuwie Tima?
[Greg] Tim?
To coś, co ociepla jedną część stopy.
Oo.
To czapka na paluch.
[śmiech]
Chcesz zobaczyć czapkę na paluch?
Założę się, że sam ją wydziergałeś.
Moja mama ją zrobiła.
[śmiech]
- To twoja stopa, Tim? - To moja stopa.
Bardzo ładna stopa. Drugi paznokieć od końca jest trochę długi,
ale poza tym, podoba mi się.
- Jak nieśmiały jest twój mały palec? - No.
[śmiech]
Paluch zabiera cały splendor.
[śmiech]
Podoba mi się-- i podoba mi się mówienie "czapka na paluch".
- Tak, mnie też. - Czapka na paluch.
To byłoby dobre przekleństwo.
Zamiast "kuźwa mać".
"Czapka na paluch!"
Może postarajmy się nie przeklinać w programie, i...
Kiedy będziemy chcieli przekląć...
Może nikt nie będzie przeklinał, ale ja będę.
Uuu.
Chciałbym usłyszeć od ciebie słowo na K, gdy ja krzyczę "czapka na paluch".
[śmiech]
Kurczę?
[śmiech i oklaski]
Super. Lizo?
Cały pomysł z zakładaniem butów psom.
Nie, no.
Psy chcą poczuć coś swoimi łapami,
albo przynajmniej próbują.
Nie z silikonowym czymś na swoich łapach.
Cztery silikonowe psie buty od Lizy. Oto one.
- [publiczność] Ooo. - [Alex] Ciekawe.
[Liza] Wyobraźcie sobie, ja sobie wyobrażałam
w nich szampańskiego cziłałę.
Paradującego jak cholerny wioślak.
[śmiech]
Ze wszystkich możliwych analogii.
- Wiesz, o czym mówię. - Jezu Chryste, chyba...
nie słyszałem o wioślakach od lekcji biologii w 1981.
Co się stało? Cofnęliśmy się w wehikule czasu?
Do krainy kurzajek i wioślaków?
To były dobre czasy.
- To świetna para butów. - [Liza] Dzięki.
Możemy zobaczyć psa w nich, czy...?
- [Alex] Mam-- - [Greg] Oj!
[śmiech]
[Greg] To niedorzeczne buty. Dobra robota.
Russell, jakie jest twoje interesujące obuwie?
W zeszłym roku byłem na ceremonii przyznawania nagród Liverpoolu,
i była tam aukcja, gdzie można było kupić buty piłkarzy.
Zawodnik, którego najbardziej lubiłem to Phillippe Coutinho,
który już odszedł z Liverpoolu.
- Mamy tu wielkich fanów Coutinho. - [śmiech]
- [Alex] Oto jego buty. - To rarytas.
Wysłali ci tylko jednego?
Jednego, tak.
Nie wygląda, jakby grał dla Liverpoolu,
ale raczej dla Authenti-City.
[śmiech]
[śmiech i oklaski]
Skarpetkę na kurzajki Alice daję na ostatnie.
Co?!
To twoja ostateczna decyzja?
Uważam kurzajki za trochę mniej interesujące od piłki nożnej.
Korkom Russella daję 2 punkty.
[Alex] 1 dla Alice, 2 dla Russella.
Lubię poniżać psy, czyli 3 punkty dla Lizy.
- [Alex] Ok. Wow. - O, teraz robi się emocjonująco, nie?
Pomiędzy Asimem i Timem?
Ktoś, kto naprawdę spotkał rapera...
I jaka osoba nosiłaby czapkę na paluch...?
Wiecie co, myślę, że Postowi Malone spodobałaby się czapka na paluch.
Daj je Timowi.
Bardzo sprytna psychologia.
- Bardzo sprytna. - [śmiech]
Twoja szczodrość wpłynęłaby na słabego człowieka,
myślałby, "teraz powinienem dać je tobie,
kiedy chciałem dać je czapce na paluch".
I dokładnie tak zrobię.
Czapka na paluch została zepchnięta na drugie przez twoją szczodrość.
Jeden but kowbojski, jeden trampek.
Wygrywa. Tak prosta jest ta gra.
[oklaski]
Dobra, człowieczku. Jakie mamy pierwsze zadanie?
To niespodzianka.
- Uuu! - Uuu! Gotowy?
[Alex] Proszę.
[sapanie]
- Cześć, Alex! - O, cześć, Lizo.
Cześć, laska.
- Cześć. - [Alex] Cześć, Russell.
- Jak leci? - [Alex] Jestem dzisiaj bardzo szczęśliwy.
O, patrzcie!
Patrzcie na to jajko!
[chichocze]
Wypiłam właśnie kawę.
[śmiech]
Mam je otworzyć?
Proszę.
Jakie malutkie!
"Włóż coś autentycznie zaskakującego do tego czekoladowego jajka".
"Masz 1 godzinę, po której Alex otworzy twoje czekoladowe jajko".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Zazwyczaj, jest tu coś do przeczytania.
[śmiech]
[Alex] To, Asim, teraz sobie pójdę.
Okej.
[Alex] Bo oczywiście, muszę być zaskoczony.
Tak, oczywiście.
Do zobaczenia za godzinę.
Pomyślałam, "mogę tu włożyć pająka".
Ale nie cierpię pająków, to pomyślałam
"Jak mam złapać pająka, a potem włożyć go do środka?"
"Bez dotykania go ani patrzenia na niego?"
Pójdę do ogrodu i zobaczę, czy...
Mogę, używając tego systemu...
em, złapać pszczołę.
[śmiech]
Wytnę...
Nie byłoby fajnie, jak po otworzeniu, zagrałoby coś?
Nie chodzi o Taskmastera. Jak to zrobię, to będzie legenda w telewizji.
Proszę, Boże. Proszę, proszę, proszę.
[oklaski]
Jak chce się złapać pszczołę, co się robi najpierw?
- Wspina na drzewo? - Wspina na drzewo.
[śmiech]
Okej. Zaczniemy od próby Alice Levine?
O, tak!
Okej. Oto ona.
"To jajko zawiera klucz do twojej fortuny".
- To one? - Mm-hm.
Okej.
[Alex] "To jajko zawiera klucz do twojej fortuny".
Nie spodziewałem się tego.
Hmm, oto one.
Nie spodziewałem się, że to będzie w środku.
Na razie jesteś zaskoczony?
O...
Jest napisane, że mój osobisty numer identyfikacyjny to...
[cztery piski]
- Co się zgadza. - [śmieje się]
Jest tu też kod do mojego telefonu,
i, po wejściu do mojego domu, do alarmu antywłamaniowego.
- Wyglądasz na zaskoczonego. - Jestem dość zaskoczony.
[śmiech]
To niepokojące, Alice.
To chyba dodatkowe uczucie,
ale zaskoczenie było tym podstawowym.
Byłem tak zaskoczony, że przeczytałem to na głos.
Byłam zaskoczona, że przeczytałeś to na głos.
- Pa. - Pa.
[oklaski]
Dwie rzeczy, jakby kogoś zdziwiły bipnięcia,
osobisty numer identyfikacyjny Aleksa
- to 3-0-4-7. - [Alex] Bip. Bip!
[śmiech]
Bardzo mało teraz zostało.
Jak bardzo byłeś zaskoczony?
Byłem zaskoczony, że dostałaś ten numer.
Byłem zaskoczony, że moja żona, najwyraźniej, dała jej ten numer.
[śmiech]
Byłem zaskoczony ilością pieniędzy,
która od tamtej pory wypłynęła z mojego konta.
No. Czyli, ogólnie byłem zaskoczony.
Cześć, teleprompter. Musimy teraz zrobić krótką przerwę.
Do zobaczenia później.
No.
A czyż to nie stara, dobra część druga.
Przypomnij nam, co się działo w części pierwszej, Alex.
Oczywiście. Panowie i paniowie starali się włożyć coś
autentycznie zaskakującego do czekoladowego jajka.
Na razie, zostałem ofiarą oszustwa, dzięki Alice Levine.
Ale nie widzieliśmy jeszcze Asima i Tima, nie?
- Nie. - Nie!
Asim i Tim. Oto oni.
Alex? Twoje jajko jest gotowe, stary.
[Alex] Cześć, Tim.
Cześć.
[śmiech]
Otwórz, i mam nadzieję, że cię zaskoczy.
Masz brudne ręce.
Cóż, nie obyło się bez problemów.
- Otworzę jajko. - Otwórz.
Jakieś... rady?
Bądź ostrożny, tyle ci powiem.
- Otwórz ostrożnie. - Okej.
[chichoczą]
- Tu jest mały robaczek. - Tak, to Jim.
- Całkiem zaskakujące. - Tak, lubię robaki.
Bardzo chciałem znaleźć dla ciebie biedronkę.
O, to byłaby miła niespodzianka.
Wiem. Wyobraź sobie, że by wyleciała...
Mm-hm. A robak po prostu... sobie siedzi.
[bzyczenie]
[śmiech i oklaski]
[śmieje się] Zaskoczony?
Zaskakujące. Jak ma na imię?
Philip.
Dobra robota, Philip! To była dobra robota.
[oklaski]
Okej, Asim.
Chciałeś złapać biedronkę.
No.
Kolejność uroczych stworzonek...
[śmiech]
To, motyl...
biedronka...
robak.
[śmiech]
No, to, co zrobiłem, to gówniana wersja
tego, co zrobił Tim... To było coś.
i złapał pszczołę, co jest super.
- [Greg] Nie złapał. - To była mucha.
- [śmiech] - [Asim] Przepraszam.
Byłeś zaskoczony robakiem? To zależy od ciebie.
Byłem zaintrygowany robakiem.
Zaintrygowany, nie zaskoczony.
Mucha Philip.
Wyleciał... i odwrócił się, żeby spojrzeć na Aleksa.
- [śmiech] - Tak było.
- Odwrócił się! - Nie odwrócił się.
Odwrócił! Wyszedł i odwrócił się, o tak.
Spojrzał na Aleksa i powiedział, "niespodzianka!"
[śmiech]
Zupełnie jakbym powiedział, "i chwilka przerwy, i leć".
[śmiech]
Świetne.
Najbardziej czarujące było to, jak zadowolony byłeś
z tego, że Philip i ty współpracowaliście.
Chyba mamy filmik.
Tak, w momencie, kiedy Philip wyleciał,
oto reakcja Tima.
[zapętlony chichot Tima]
[oklaski]
Dziewczęcy chichot. Podoba mi się.
Jak bardzo byłeś zaskoczony? Oto jest pytanie.
- OOO! - Byłem zaskoczony.
Bardzo, ale na krótko. Dobrze.
[Alex] Kto teraz?
Kolejny jest Russ... Loward. Russ Loward.
Cześć.
Cześć, Russell.
- Tu jest. - Oto jajko.
To chyba zmieni naszą przyjaźń.
- Przyjaźń? - Tak, tak.
- Zacznie. - Tak.
Zacznie.
- Otwieram. - Mm-hm.
- Hmm? - No.
O, to niespodzianka.
Wycieczka dla dwóch na mecz Liverpoolu.
Tygodniowe wczasy w hiszpańskiej willi.
Książka Jak zieloni byli naziści?
- No. - To...
- Nie spodziewałem się tego. - Nie.
- I ziarnko ryżu, podpisane. - Tak, podpisane.
- Przez? - Chrisa Rocka.
I proszę.
Co...?
To ziarnko ryżu.
Tak, ale gdzie jest podpis?
Tutaj, widzisz?
- Jak mam dostać resztę? - Chris Rock...
Wycieczka na mecz Liverpoolu jest właśnie organizowana,
więc bilety dostaniesz.
Ja i...?
Ktokolwiek, kogo zabierzesz.
- Ty? - Em, tak, pojadę z tobą.
Nie musisz.
I tygodniowe wczasy, generalnie,
moi rodzice mają willę w Hiszpanii.
Ale tylko w lipcu.
To jedyne zastrzeżenie.
- Wczasy? - Tak.
- Okej. - [śmiech]
[oklaski]
Jedyny pasujący okres.
Nie wiem, jak bardzo byłeś zaskoczony,
ale zdziwiłem się, że Russell włożył pro-nazistowską książkę do jajka.
To zadziwiająca książka. Nie oznacza, że popieram nazizm.
Tak wyglądam, ale...
[śmiech]
Ty i ja, pojechaliśmy na mecz.
Tak, pojechaliśmy.
Było ekscytująco, bo nie chodziło o Aleksa.
Chodziło o jego syna, który spędził zadziwiający, wspaniały dzień.
Mojemu synowi podobał się mecz, ale książka go skołowała.
- Więc raczej... - [śmiech]
Możesz zobaczyć, jak zdziwiony byłem na Anfield
z Russellem Howardem i moim synem, w tym stroju.
Tak wyglądałem.
[śmiech]
Świetne. Masa fajnych niespodzianek.
- Pojedziesz do Hiszpanii? - Musisz,
bo inaczej to niegrzeczne.
Muszę pojechać, bo inaczej to niegrzeczne.
- Tak. - No.
- [Greg] Okej. - Teraz Liza.
Jajko niespodzianka Lizy.
Alex? Jestem gotowa!
[Alex] Jestem gotowy, jesteś gotowa?
Bardzo gotowa.
[Liza] Cześć.
Hmm.
Co mam z tym zrobić?
Masz być tym zaskoczony.
Wygląda jak bomba.
[Liza] Być może.
Ale, zaskakujące.
[śmieją się]
- Jestem gotowy. - Okej.
Jeremy Irons mieszka w twoim garażu.
[śmiech]
- Jesteś tym zaskoczony? - Nie spodziewałem się tego.
W ogóle się tego nie spodziewałem.
- Jak się z tym czujesz? - Nie mam garażu.
Nie masz?
Miałem, ale zmieniłem go w pokój dla rodziców mojej żony.
Ale ciągle nazywamy go garażem.
I tam mieszka.
Jak długo już tam jest?
Nie wiem.
To niebezpieczny człowiek.
Dziękuję, Lizo.
[oklaski]
Nie spodziewałem się tego.
Której części?
[śmiech]
Nagrania, treści nagrania,
historii potwierdzającej nagranie,
tego, że Jeremy Irons dalej jest w moim domu.
To śmieszny gość, nie?
[śmiech]
Dziwny koleś. Najpierw aktorstwo, a potem to całe chowanie się.
[śmiech]
Co było najmniej zaskakujące?
Byłem autentycznie przerażony, gdy zobaczyłem swój PIN.
To szczera prawda.
No.
Potem, uświadomienie sobie, że własna żona cię oszukała.
Najpierw pomyślałem, "moja żona będzie na mnie zła".
A potem, "o, to ja mam być na nią zły".
"Ale jak ja będę na nią zły, ona będzie zła na mnie, więc..."
- Było sporo... - [śmiech]
Jest miła, ale surowa.
Czekaj, aż się dowie, że Jeremy Irons mieszka w waszym garażu.
[śmiech]
- Gratulacje. - Dziękuję bardzo.
Pięć tłustych punktów.
[oklaski]
Bez wątpienia, drugie miejsce, 4 punkty, Tim Vine.
Potem ta trójka... chciałbym dać tę trójkę
razem na trzecim, z 3 punktami.
Niech tak będzie!
[oklaski]
Punktacja, proszę, Alex.
Okej. Po tym zadaniu, punktacja...
O, jest blisko!
3 punkty rozdzielają całą piątkę.
Na prowadzeniu są Asim i Tim.
[okrzyki i oklaski]
Wspomnijmy, że Asim jeszcze nie wygrał odcinka.
To ósmy odcinek, więc to jego szansa.
[Greg] Zobaczymy. Co teraz?
Zadanie, a to wiąże się z dodatkową osobą.
Cześć.
Jak miło panią widzieć.
Miło pana widzieć.
Jestem Tim.
Miło panią poznać. Jestem Russell.
- Jestem Carol. - Carol, miło cię poznać.
[Alex] Cześć, Alice.
O, hejka.
Jak się masz, Carol?
Bardzo dobrze, dziękuję.
Chcesz to?
Tak.
Wiesz, co jest w środku?
Nie.
"Dowiedz się, co wspólnego masz z tą osobą".
Mogli napisać "z Carol", nie?
"W trakcie zadania musisz patrzeć jej w oczy..."
"...i podać jej rękę, kiedy odkryjesz coś wspólnego".
"Wygrywa najbardziej niezwykła wspólna rzecz".
"Masz maksymalnie 10 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
Carol, musimy się o sobie sporo dowiedzieć.
Tak, musimy.
[oklaski]
Czyli najbardziej niezwykłe rzeczy, które mają ze sobą wspólnego.
- Niezwykłe rzeczy. - Niezwykłe rzeczy.
Na przykład, obaj znamy kogoś, kto spotkał księżniczkę Annę.
- Tak. - Hmm.
Ty spotkałeś księżniczkę Annę.
A ja znam siebie.
[śmiech]
Okej, zostawmy Carol na moment i zróbmy sobie przerwę.
Wróćcie na trzecią część Taskmastera i więcej Carol!
Cześć.
Witam ponownie w Taskmasterze.
To jak Milionerzy, ale zamiast pieniędzy,
można wygrać używaną skarpetkę na kurzajki.
Alex, kogo zobaczymy najpierw
odkrywającego ciekawe rzeczy o Carol?
- Okej. - I o sobie?
Tak. Najpierw mamy dwie osoby najbardziej zbliżone do Carol wiekiem.
To Tim i Liza.
[śmieje się]
Jakiego koloru jest twoja kołdra?
Bladoróżowego.
Ogólnie, lubisz ludzi?
O, zdecydowanie.
O, też ich uwielbiam!
Masz podwójne łóżko czy rozmiaru królewskiego?
- Podwójne łóżko. - Dobra.
[śmiech]
Lubisz szyć?
- O, tak! - O, ja też.
Uprawiasz jakiś sport?
Nie, Boże drogi.
Jakieś gry?
Em... Uno. Często gramy w Uno.
O, mam Uno!
- Gram też w Scrabble. - Scrabble, tak.
- Jesteś dobra w Scrabble? - Tak.
Ja też. Jestem dosyć dobry w Scrabble, tak.
Piłaś kiedyś wino?
O, tak!
Piłaś kiedyś wódkę?
Nie.
- Nigdy? - Nie.
- Ani razu? - Ani razu, nie.
Guinnessa?
Nie.
Masz w domu drabinę?
- O, tak. - Ja też.
Masz piekarnik?
- Tak. - Ja też.
Jesteś jakby koneserką?
O, nie. Tylko to, co sprzedaje Sainsbury's.
Cóż, wszyscy tak mieliśmy, nie?
Czapki z głów!
Skoro teraz nie uprawiasz sportu, uprawiałaś, kiedy byłaś młodsza?
W szkole grałam w tenisa, bardzo słabo.
Ja też słabo gram w tenisa.
Czy drugi serwis stanowił dla ciebie problem?
Typu, oba serwisy lądowały w siatce?
Oba serwisy w siatkę, tak.
To bardzo konkretna rzecz, którą mamy wspólną.
Zawsze miałem ten problem, oba serwisy lądowały w siatce.
Uważasz, że jesteś starą duszą?
Pewnie tak.
Bo ja wiem, że jestem.
[Liza się śmieje]
Masz ulubiony kolor?
Fioletowy.
Mój jest fioletowy, chociaż mam na sobie czerwony.
To dla dodania koloru.
[gwizdek]
[śmieje się]
- Dziękuję. - Tim, dziękuję.
Cokolwiek będzie, było fajnie
odkryć to wszystko, co mamy ze sobą wspólne.
O, stanowczo.
[gwizdek]
[Alex] Od kiedy fioletowy jest twoim ulubionym kolorem, Lizo?
Od jakiegoś czasu.
Udaję, że to zielony. Ale nie.
[Alex] Hmm. Fioletowy, tak?
Znajdę gdzieś jakieś zdjęcia, na których jesteś ubrana na fioletowo?
Jakiego rodzaju zdjęcia?
[śmiech]
[oklaski]
Jakie niezwykłe rzeczy miałeś nadzieję, że
Carol i Liza o sobie odkryją?
Liczyłem na więcej, niż drabiny i piekarniki Tima.
Powiem ci tak, Tim.
Jaką najbardziej niezwykłą rzecz
odkryłeś, że masz wspólną z Carol?
Chyba oboje byliśmy w filmie Most na rzece Kwai.
[śmiech]
Oczywiście, Lizo, muszę odnieść się do kwestii, że,
według mnie kłamałaś, że fioletowy to twój ulubiony kolor.
Fioletowy to mój ulubiony kolor.
- Tak? - Tak.
Przysięgnij na własne życie.
Niby po co?
[śmiech]
[Greg] Dobrze. Kto teraz?
Następni przy stole będą Alice i Russell.
Carol, jesteś człowiekiem?
- Jestem. - Ja też.
Carol, farbowałaś włosy?
- Tak. - Ja też.
Gdzie pracujesz?
Jestem emerytką, ale kiedyś byłam nauczycielką.
Jakiego przedmiotu najbardziej lubiłaś uczyć?
Uczyłam ekonomii gospodarstwa domowego.
- O, gotowania? - Tak.
Uwielbiam gotować.
Nawet napisałam książkę kucharską.
- Naprawdę? - Tak.
- Nosisz okulary? - Tak, noszę.
Ja też, Carol.
Kiedy badają ci oczy,
wkładają ci waciki pod oczy i je odwracają?
Nie.
Mi tak robią. Myślałem, że może mamy to wspólnego.
Ale najwyraźniej, robią tak, bo, i tu cytat,
"Mam grube powieki".
- Zauważyłam. - Okej.
Gdzie lubisz jechać na wakacje?
Wolę Anglię.
- Ja też. - Tak.
Jest bliżej, nie?
Dużo bliżej i mniej zamieszania. Nie lubię kłótni na lotnisku.
Lubisz filmiki z usuwaniem wosku z uszu?
[śmiech]
Słucham?
Są filmiki w internecie, na których jest usuwany
wosk z uszu, i, z jakiegoś powodu, to jest fascynujące.
Nie widziałam żadnych, ale może... tak.
Zobacz.
- O, to... O! - [jęk publiczności]
Fajne, nie? Co o tym myślisz?
- O, wspaniałe. Tak. - Tak!
Jaki jest twój znak zodiaku?
Rak.
Mój też.
Kiedy masz urodziny?
11 lipca.
Moje są 8 lipca.
- Blisko. - W tym samym tygodniu.
- Tak, tak. - Tak powiem.
Jaki byłby twój ostatni posiłek?
Ostatni posiłek to byłby łosoś...
- Naprawdę? - ...szparagi,
i młode ziemniaczki.
Wow, bardzo... lekko.
Tak.
Twoim celem byłoby tak potężne wypróżnienie się,
kiedy umierasz, żeby musieli to posprzątać?
Czyż to nie byłoby cudownie?
- Szparagi i kiełki. - Tak, tak.
- No, to jest bonanza. - Tak.
Tak, tak.
Ja też, Carol, bo kiedy umrę, chcę zrobić bałagan, który ktoś musi posprzątać.
[gwizdek]
Masz cechy Raka?
Chyba tak. Gospodyni.
Tak, jakie jeszcze są Raki?
Jakie są inne...
Ogólnie, fajni ludzie.
Tak, tu ci podam rękę.
[gwizdek] Dziękuję, Alice.
- I proszę. - Dziękuję. Pa!
Ogólnie fajni ludzie.
Rozważmy teraz punkty,
i omówmy wszystko niezwykłe, co ty i Carol macie ze sobą wspólnego.
- Później ty, ty wariacie. - [Alice] Jesteśmy jak bliźniaczki.
Zdawałyście się dobrze dogadywać.
Byłam zdziwiona, bo myślałam, że to będzie jak...
"Połączenie to, jestem twoją mamą!"
Myślałam, że będzie rzecz, która nas łączy.
A, tak. Myślałaś, że my wynajdziemy coś zaskakującego dla ciebie.
Tak.
Więc zadałaś serię prostych pytań...
[śmiech]
Ale obie uwielbiamy jeździć na wczasy do Wielkiej Brytanii.
O, niezwykłe.
[śmiech]
Ale uważam, że to, że macie tak blisko urodziny,
to dobry przykład niezwykłej rzeczy.
- Teraz... - Mm-hm.
O, Boże.
Nie no, muszę nagrodzić ambicję,
i przejście z pogawędki do...
"Chcesz zobaczyć, jak ktoś ma wyciągany wosk z uszu?"
Chciała!
Nie była tym przerażona.
Nie, podobało jej się. Podaliśmy sobie po tym rękę.
Autentycznie zrobiło mi się przez to niedobrze.
To jest okropne, ale wyczułem błysk w jej oku,
i wiedziałem, "znam tę dziewczynę".
Zaczynam myśleć, że Carol to uprzejma pani, która zgodzi się na wszystko.
[śmiech]
Na końcu mamy jedną z najbardziej sympatycznych osób na świecie,
i zobaczymy, jak spotyka Asima Chaudhry'ego.
[śmiech]
Jesteś człowiekiem?
- Tak, jestem. - Ja też.
Masz zęby?
- Mam zęby. - Snap.
I włosy?
- Mam włosy, tak. - Mam masę włosów.
- Patrz. Jestem nimi pokryty. - Tak.
Masz usta? Przejdźmy przez całe ciało.
- Usta. - Tak.
- Masz dłonie! - Stanowczo, tak.
- Paznokcie? - Tak.
Cóż, miejsca intymne są inne.
Ale... mamy miejsca intymne, nie?
- Tak, tak! - No, proszę!
I proszę, tu mamy coś wspólnego.
Gdzie pracujesz? Nawet nie spytałem.
Uczyłam ekonomii gospodarstwa domowego.
Uczyłem w podstawówce. To podstawówka?
Nie, liceum.
- O, cholera. - Oboje uczyliśmy!
Cóż, ja uczyłem przez tydzień.
To całkiem niezwykłe.
- Tak. - Oboje uczyliśmy w szkole.
Tak.
- Wolisz psy czy koty? - Psy.
O, wolisz psy. Cholera, ja wolę koty.
Jaki jest twój ulubiony element stroju?
Lubisz fajne kurtki? Buty?
Co lubisz najbardziej? Jakie masz buty?
- O, fajne buty! Tenisówki. - Tak, lubię buty.
- Lubisz buty sportowe? - Tak.
Oboje mamy na sobie odjechane buty.
No, proszę.
Patrz, mam odjechane Najki.
- Odjechane buty! - Tak.
Wygrałaś kiedyś jakąś nagrodę?
Nie przychodzi mi nic do głowy.
Em...
- Ja tak. - Co?
- [śmiech] - Wygrałem BAFTĘ,
nagrodę RTS.
Sprawdzam tylko, czy coś wygrałaś, żebyśmy pasowali.
Musiałaś coś wygrać.
- Ja... - [gwizdek]
[Alex] Dziękuję, Asim.
- Dziękuję. Jeszcze jeden na szczęście. - Dziękuję.
Dziękuję. Pa!
[oklaski]
Byłem pod wrażeniem szybkości...
Buty!
- Naturalnej rozmowy, butów. - Odjechane buty.
To były nieistotne rzeczy, ale było miło.
Wiesz o co chodzi,
nieważne, jak bardzo się różnimy.
Byliśmy... jak przeciwieństwa, ona i ja.
- No. - Ale się dogadywaliśmy.
I znaleźliśmy jakiś wspólny szajs.
[Russell się śmieje]
Właśnie to Carol mi wcześniej mówiła.
[Asim] No!
- Znaleźliście jakiś wspólny szajs. - Wspólny szajs, tak.
Nie wygrała BAFTY.
Nie wygrała BAFTY, to...
Chwaliłeś się tym.
Chciałem o tym wspomnieć, to prawda.
[śmiech]
Okej, musisz to ocenić.
Nikt nie dostanie 1 punktu.
- O! - O.
Bo uważam, że Carol nawiązała pięć fajnych przyjaźni.
Po prostu jednych wolała od innych.
Okej?
A według mnie, 2 punkty, bo
znaleźli tylko jedną niezwykłą rzecz,
dla Tima i Alice.
Tim i Alice dostają po 2 punkty.
[Alex] Tenis i urodziny?
- Tenis i urodziny. - Okej. 2 dla Alice, 2 dla Tima.
Kolejna jest Liza,
bo było dużo kontaktu fizycznego,
i kilka wspólnych rzeczy, pomimo tego,
że oczywiście kłamała w sprawie fioletowego.
Dwa - naprowadzał świadka, ale miał ambicję. Russell.
Ale według mnie, pomiędzy Asimem i Carol była więź.
Buty, BAFTA.
Nigdy nie zostanie zerwana, więc
dam mu 5 punktów. A co tam.
Asim Chaudhry, kolejne 5 punktów!
[oklaski]
- Następne. - Okej, to zadanie ma wszystko,
czyli dziecięce gry, buty i sztukę.
Cześć.
[Alex] Lubisz takie rzeczy, Russell?
No.
Zobaczę, co to.
"Mając na sobie obcasy,
stwórz najlepszy obrazek typu «połącz kropki» na płótnie".
"Masz 10 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
Fantastycznie.
[Alex] Za tobą są naklejki z numerami.
Dobra.
[Alex] Zostaw obrazek jako kropki, my go dokończymy.
Pozbędę się tych.
Żeby nie poniszczyć.
[Alex] Znasz połącz kropki?
Dobrze znam.
[oklaski]
Okej, kto pierwszy?
Najpierw zobaczymy Alice, Asima i Russella w obcasach. Gotowy?
- Tak, proszę. - Oto oni.
Uuu.
Boli, nie?
Autentycznie boli, to muszę zrobić to szybko.
O, to chwilę zajmie.
[pisk pianki]
- [śmiech] - [pękanie pianki]
Bang, bang, bang...
[Asim się śmieje]
Jak kobiety to robią?
Właśnie się zorientowałem, może dziwnie wyglądać, jak się połączy.
E, to będzie jakby... to, czego chcę.
Ale też nie to, czego chcę.
[Alex] Myślisz, że zgadnie co to, bez rysowania?
- Pewnie tak. - [śmiech]
[Alex] Hmm.
Tak, chyba mu się uda.
[gwizdek]
[Alex] Dziękuję, Asim.
- Dzięki, Alex. - Świetna robota.
Na razie.
[oklaski]
Chcesz zacząć od Asima?
- Tak! - Okej.
Pokażę ci kropki.
Z samego obrazka, mniej więcej zobaczysz, co to.
To obrazek przed połączeniem kropek.
[Alex] To ulubione emoji Asima.
No.
To oczywiście buźka z wyciągniętym językiem.
[Asim] Tak, puszczająca oczko.
- [Greg] Aaa. - Znasz ją? To...
- [Alice] No. - [Greg] O, tak?
- To moje ulubione emoji. - To to emoji.
- [Alex] Jest wystarczająco duże? - [Asim] Nie, no!
- [śmiech] - Powiększę.
Proszę.
To nie jest dokładnie ten, bo nie puszcza oczka.
Myślisz, że to mrugnięcie stanowi tu problem?
To stanowi problem.
[śmiech]
Wrócimy do obrazka i połączymy kropki.
- [Alex] Według numerów. - [Greg] Proszę.
[śmiech]
Trochę przypomina styl Picassa.
Tak, tak robił Picasso.
Brał obraz i sprawiał, że stał się nierozpoznawalny.
[śmiech]
Alice, nie jestem pewny, czy
zrozumiałaś cel "połącz kropki".
Jasne.
Przed połączeniem kropek ma być niewiadoma, a zrobiła tak.
Nie wiedziałam, że to ma być niewiadoma,
bo zazwyczaj widzi się twarz na połącz kropki, więc wie się...
Nie, te z częściowo narysowaną twarzą są dla naprawdę prostych dzieci.
[śmiech]
Ale działa. Mogę połączyć kropki, i...
Działa, dobrze dodała numerki. Proszę.
T... M.
Myślę, że jakbyście dali to znudzonemu dziecku na tylnym siedzeniu w aucie,
to byłoby jeszcze bardziej znudzone.
[śmiech]
[Greg] Okej, kto teraz?
Oto kropki Russella.
- Proszę. - Proszę.
[Asim] Uuu.
[Alex] Tu mamy mały problem. Nie nakleił żadnych numerków.
Ooo.
- Więc, dziecko... - [Greg] Dosyć ważne.
Można to zrobić na dwa sposoby.
Wybierasz sposób mojego sześciolatka czy dziewięciolatka?
- Sześciolatka. - Okej. Miał problem.
- Okej. - Zrobił...
[śmiech]
- [Alice] To Power Ranger. - [Asim] Wygląda jak łabędź.
To... nie jest złe.
Dziewięciolatek zrobił to, co pewnie miałeś na myśli.
[Alex] Chyba. Mówiłeś, że to rysunek mnie.
[Russell] Tak.
To z tego okresu, kiedy zostałeś prawie ucięty w połowie
w kostiumie pszczelarza, nie?
[śmiech]
Zostawmy liczby.
Skupmy się na sztuce, zabawie dla dzieci.
Tego typu szajs zadziała na Carol, nie mnie.
[śmiech]
Przedostatnia część programu skończona.
Będzie jeszcze jedna, i będzie bardzo fajna.
Do zobaczenia.
Cześć, i witam ponownie w Taskmasterze, czwartej części.
Tak, oglądaliśmy, jak ludzie tworzą połącz kropki,
dziurawiąc styropian obcasami,
tak jak wszyscy robiliśmy jako dzieci.
Do tej pory, mieliśmy obrazek mnie, emoji, i litery T i M.
Czyli, nie najlepiej. Teraz...
Czas na dorosłych.
Tima i Lizę.
[Alex] Ooo, podoba mi się twoja technika.
Dziękuję.
[chichocze]
Ale niedorzeczne!
Dobra.
O, tu jest plama.
Znowu mi spodnie spadają.
[Alex] Mam wrażenie, że stworzyłaś coś mocnego.
[śmieje się] Tak, wiem...
Później ci powiem, co to, dobra?
[Alex] Nie będę wiedział, jak połączę kropki?
Nie, nie zrozumiesz.
[gwizdek]
Super. Czas na mnie.
[Alex] Dziękuję za obrazek.
- Dziękuję bardzo. - Do widzenia.
[oklaski]
Które z nich chcesz zobaczyć najpierw? Lizę czy Tima?
Tima, proszę.
Powodzenia. To przed połączeniem kropek.
[Greg] Okej.
Teraz możesz zgadnąć, co to.
[Greg] Lepiej, żebyś połączył według liczb.
[Alex] Oczywiście, że według liczb.
- [Asim] Ryba! - [Alex] Jest związane z wodą.
Myślę, że to meduza z boku, pływająca poprzez ocean.
- Widziane z góry... - Tak?
...to dziób Titanica na dnie oceanu,
i pływające wokół odłamki.
[śmiech i oklaski]
- [Asim] Dziwne. - [Alice] Fajne.
Szczerze, to już któryś sezon tego programu,
i nie wiem, dlaczego oni biją brawa.
[śmiech]
Nie chcę się chwalić własną sztuką, ale...
[śmiech]
To, co odczuwam...
[śmiech]
to pragnienie, że jako widz,
chcę, żeby aparat się oddalił i pokazał więcej,
bo mamy całe dno oceanu...
To pięknie upamiętnienie,
przedstawione przez proste kropki i cyfry.
- Właśnie. - Zniewalające.
[śmiech]
Zobaczmy, co zrobiła Liza.
Tak wygląda przez połączeniem kropek.
Okej.
[śmiech]
Nie wszystkie pokazałem swoim dzieciom.
Chcesz, żebym...
[śmiech]
Mam je połączyć?
Poważnie musimy?
[śmiech]
[Alex] Proszę.
- [śmiech] - [Asim] Ma ten mały...
- [Alex] I proszę. - [śmiech]
To młot. Znaleziony na Titanicu.
[śmiech]
Pierwszy fiut został zarejestrowany
w tym miejscu, które zostało pokryte...
W Pompejach?
- W Pompejach, tak. - [Tim] To prawda?
Kiedy marynarze wysiadali ze statku,
członek wskazywał drogę do miejsca,
gdzie można było znaleźć panie.
[śmiech]
Bardzo sprytne, Lizo, bo opowiadasz,
jakbyś trochę o tym poczytała,
i łatwo zapomnieć, że, em...
narysowałaś po prostu fiuta.
[śmiech]
Pokażę ci wszystkie pięć, Greg.
Pokaż.
I możesz je dowolnie ocenić.
Oto one. Pięć triumfów.
[Greg] Najbardziej niedorzeczny, a to o czymś świadczy,
muszę dać Asimowi 1 punkt, obawiam się.
[Alex] Okej.
Alice, uwierz mi, jest blisko,
ze swoim najnudniejszym obrazkiem na świecie.
Dalej jest ucięty w połowie pszczelarz z 3 punktami.
[Alex] Okej.
- [Greg] Dałbym... - [Alex] Wielki moment.
Wiem, który z nich poruszył mnie bardziej.
Mm-hm?
Ale z szacunku dla rodzin zmarłych,
fiuta dam na drugie miejsce,
z 4 punktami.
[Alex] Okej, czyli wygrywa pan Tim Vine z 5 punktami!
[okrzyki i oklaski]
To dawaj. Jakie są wyniki?
Zostało nam jedno zadanie, a tylko 5 punktów
rozdziela całą piątkę.
Nie gadaj!
Alice jest najniżej z 10. Tim jest na drugim końcu z 15.
[Greg] Dobra. Super.
[oklaski]
Asim, to może być to, stary.
Nie mów tak.
Dobra. Przestańcie siedzieć, wstańcie,
i udajcie się na scenę na ostatnie zadanie programu!
[okrzyki i oklaski]
Oto są.
Dobrze. Kto przeczyta zadanie, Alex?
Alice.
- Proszę. - Alex.
- Alice. - Alex.
- Alice. - [śmiech]
"Przyklejcie plaster na poprawną część ciała".
"Alex poda nazwy trzech części ciała".
"Plaster musicie przykleić do części ciała, która w słowniku
widnieje jako druga z tych trzech części".
[Liza] Co?
"Osoba, która najwolniej przyklei plaster na
poprawną część ciała, odpada".
- Dziękuję, Alice. - Dziękuję, Alex.
- Część ciała. - Część ciała.
Na przykład, nic nie róbcie, ale jak powiem...
Ramię.
Usta.
Zygota.
Usta.
Przykleilibyście go na usta, Russell. Dobrze.
Ty będziesz oceniał, Greg.
O!
Jedziemy. Powodzenia.
[Alice] Powodzenia.
Język.
Szyja.
Nos.
Cholerne...
[śmiech]
Odpada pierwsza osoba.
[śmiech]
O, druga!
[śmiech i oklaski]
Tim, odpadasz.
- [Alex] Gotowi? - No.
Pięta.
Włosy.
Ucho.
O, kuźwa!
[śmiech]
- [Greg] Pięta, włosy i ucho. - [Alex] Pięta, włosy i ucho.
[Alex] Ktoś odpada.
Co?
Asim odpada.
To była szansa Asima.
Tak, dwa kroki do tyłu.
[Alex] Okej.
[Tim] Jak wjedzie panika, nie da się...
Tak, została tylko trójka, Greg.
- [Greg] No. - [Alex] Powodzenia.
Biceps.
Mostek.
Kręgosłup.
[Greg] Jest presja.
[Greg] O!
Dobra, Greg. Musisz ocenić, kto był najwolniejszy.
- Alice. - Alice, tak.
- [oklaski] - Mamy dwójkę finalistów!
[Alex] Mamy finał.
Russell się zapowietrzył. Lećmy dalej.
Okej, oto finał. Jesteś gotowy, Greg?
- Jestem. - Lecimy.
Czoło.
Warga.
Dłoń.
Panie i panowie, chyba mamy zwycięzcę.
- [Greg] Russell Howard! - [oklaski]
[Alex] Russell Howard był szybszy!
Dodam te punkty do wyników.
Zejdźcie na dół!
[oklaski]
Jak wyszło? Liczyłem na Asima.
- Cóż, tak. - Miałem złe przeczucie.
Asim mógł przegrać ten odcinek, i tak też się stało.
[śmiech]
5 punktów dla Russella Howarda, oczywiście.
[oklaski]
Jeśli chodzi o punktację w sezonie, na szczycie jest ciasno.
Liza prowadzi z 157 punktami.
[wszyscy] Ooo!
Potem jest Tim z 146 i Russell z 143. To pierwsza trójka.
Tylko 7 punktów oddziela
też... Alice i Asima.
[śmiech]
Ale w tym odcinku, punktacja wygląda...
- ...tak. - Zobaczmy.
Mamy dogrywkę. Liza i Russell,
- mają po 17 punktów. - [wszyscy] Uuu!
[oklaski]
Ta dogrywka była tekstowa.
Musieli tylko otrzymać SMS-a
najszybciej, jak się da.
"Twój czas jest liczony od teraz".
[nuci]
Mój kuzyn, Lewis.
[nuci]
Trochę długo, nie?
[Alex] Ciągle piszesz SMS-a?
- Tak. - Okej.
Moja dziewczyna jest lekarką i nie mogę dzwonić do niej w pracy.
I raczej nie mam innych znajomych!
Każdy jest zajęty.
O, on się pewnie opierdziela. Chwileczkę.
Kuźwa. Niedobrze, nie?
- Właśnie wysłałam następnego. - Okej.
Na wypadek, gdyby ktoś inny chciał do mnie napisać.
[sygnał telefonu]
Hej! Jest!
- Od mojej mamy. - Ooo.
SMS.
- Super. Dziękuję, Lizo. - Dziękuję.
[oklaski]
Wysłanie SMS-a zabrało Lizie 57 sekund.
[śmiech]
Trzeba w nim coś napisać, nie?
[śmiech]
Russell dostał SMS-a od mamy w 3 minuty 51 sekund.
- [Greg] Dobra. - Wolno, nie?
Liza dostała SMS-a w 3 minuty...
50...
...53.
[wszyscy] Uuu!
Russell wygrywa!
Nieźle!
Gratulacje. Russell, idź i odbierz swoje czaderskie obuwie!
[oklaski]
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że dla biednego Asima Chaudhry'ego,
Ramię Usta Zygota to jedna wielka czapka na paluch.
I że dzisiejszym wspaniałym zwycięzcą jest pan Russell Howard!
Zaklaszczcie rączkami, i zobaczymy się kolejnym razem. Do widzenia!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown
Tłumaczenie na polski: Hanny Time