Stella!
Trzymaj.
Co?
Tak!
Pomyśl o duchu.
[okrzyki i oklaski]
Cześć, witam!
Dziękuję, witam w wielkim finale
dziewiątego sezonu Taskmastera!
[oklaski]
Niedługo, jedno z naszych złamanych rywali
dołączy do elity,
i spełni jedyny sen, jaki w życiu miało. Uniesienie
mojej złotej podobizny,
i wykrzyczenie w próżnię "Udało się, stałem się światłem!"
"Jestem nieśmiertelny!"
"Świat nie zapomni mojego imienia!"
[śmiech]
Proszę o ogromne oklaski, ta wielka piątka to
David Baddiel.
Ed Gamble.
Jo Brand.
Katy Wix.
I Rose Matafeo.
A obok mnie jest ktoś, kto musiał znieść dużo okrutnych,
niemiłych prezentacji w trakcie sezonu.
Uwielbiam go, serio. Zróbcie hałas, gdy przedstawiam człowieka,
który wygląda jak połączenie wycioru z łasicą. Nie jest chudy ani gruby, stary ani młody.
A jego ulubiona piosenka to serio "It's my life" Dr. Albarna.
To mały Alex Horne!
[oklaski]
To moje życie! Dziękuję, że pozwoliłeś mi poleżeć w swoim solarium.
- Nie ma sprawy. - Ależ to był wieczór.
- Ależ weekend. - Świetnie się bawiliśmy.
Dobra. Lećmy dalej.
Co mamy w ostatnim zadaniu nagrodowym w sezonie, mały Aleksie Horne?
Wielkim finale.
Mieli przynieść najlepszą rzecz, która jest długa i cienka.
- No, to wielki finał. - Ty jesteś długi i nie bardzo...
[śmiech]
- To wielki finał, liczę na wielkie rzeczy. Edzie Gamble. - Cześć.
- Co długiego i cienkiego przyniosłeś? - Nitkę spaghetti, która jest tak długa,
że stanowiłaby całą porcję.
Oto ona.
To jedna nitka spaghetti, która...
- Nie, jest! Autentycznie! - Autentycznie jest.
- Dziękuję... - Wiesz, że to wielki finał, nie?
Zrobiłem ją sam w mojej kuchni,
- która jest mniejsza od tej nitki. - Ma około 9 metrów długości,
średnia porcja spaghetti liczy 32 nitek,
- nie brzmi na dużo, ale tyle jest. - Emm, Jo.
Przyniosłam
piękną dzianinę, wykonaną z długiej nitki wełny.
Oto ona.
To jedyna rzecz, jaką w życiu zrobiłam na drutach.
Zrobiłam ją na studiach, miałam poważną depresję.
- Użyłaś wzoru? - Tak jakby.
Na spodnie?
- Naprawdę ją zrobiłaś? - Przysięgam Bogu.
Jest okropna,
bo nie umiem robić na drutach i to jedyna rzecz, jaką zrobiłam.
Okej, na razie spoko.
- Davidzie? - Przyniosłem najdłuższe na świecie
walkie-talkie z puszek. Kiedy byłem dzieckiem, tak bardzo bałem się nazistów,
że myślałem, że kiedyś będę musiał chować się pod podłogą,
- więc potrzebowałbym walkie-talkie. - O, mój Boże.
Wspomniała o depresji, a teraz mówimy o nazistach.
- Ale z kim rozmawiałbyś pod podłogą? - Z Churchillem.
Ma 17,64 metra długości.
Jest najdłuższe na świecie?
- To największa długość, która działa. - Katy?
Czytałeś kiedyś
Wojnę i pokój?
- Co mam powiedzieć? - Tak, tak. - Tak.
Wzięłam wszystkie strony i połączyłam je razem,
więc są jedną, długą kartką papieru.
- Jest nie tylko długa, ale i cienka. - Otwiera się jak akordeon.
1215 stron.
Jakbyście wzięli całość,
jakbyście powiesili całość, byłaby tak wysoka,
prawie tak wysoka, jak The Shard. Mam...
- Wow! - Mówiąc "prawie",
prawie jest, jakby prawie.
Bardzo imponująca i wielka rzecz.
- Dziękuję. - Warta finału.
- Wyglądasz, jakbyś mówił prawdę, co jest miłe. - Raczej mówię.
Rose.
Długie i cienkie, wielki finał, uuu.
- [cicho] Przyniosłam lasso z żelków. - Co?
- Przyniosłam lasso z truskawkowych żelków. - Jezu Chryste.
Powtarzam, to wielki finał.
Jest czarujące, jest dziwaczne,
- jest pyszne. - TO WIELKI FINAŁ!
Punkty pójdą do znaczących nagród.
Kowbojka dostaje 1 punkt, dla żelkowej dziewczyny.
- A, pocałujcie się! - Posłuchaj widowni.
I naprawdę... wiem, że makaron Eda będzie pyszny,
- ale dam mu tylko 2 punkty. - 2 punkty dla spaghetti.
- Naprawdę chciałeś się ukryć przed nazistami? - Naprawdę.
- Nie wiem, czy walkie-talkie by mnie uratowało. - 3 punkty. - Dziękuję.
Historia Jo mnie urzekła, 4 punkty. Ale to ona wzięła
klasyczną powieść i położyła ją obok Sharda.
- 5 punktów. - Katy Wix.
[oklaski]
Pokazałbyś może punktację w sezonie, proszę?
Oczywiście, cóż, David ma 121 punktów.
Dalej są Rose i Jo z 148.
Katy ma 154,
a Ed ma 157.
[oklaski]
Dobra, lećmy z tym finałem. Jakim wielkim zadaniem zaczniemy?
Jest wielkie, ale z czymś małym. Zobaczmy.
Aleksie.
Edzie Gamble.
- Uu, chcesz mi się oświadczyć? - Być może.
Okej.
"Zrób coś niedorzecznego
z tą cieciorką".
"Masz 20 minut".
20 minut?
- Tak, proszę. - "Twój czas jest liczony
od teraz".
- [wzdycha] Okej. - Co oznacza niedorzeczne, Katy?
Absurdalne, dziwaczne.
Zazwyczaj
robię pierwszą rzecz, która przychodzi mi do głowy.
I oczywiście, najpierw pomyślałem, że wsadzę ją sobie w dupę.
Zapiszmy to.
Coś małego...
musiałabym spróbować zrobić coś wielkiego.
Pomyślmy o czymś innym.
Staram się wymyślić coś innego. Mogę balansować nią na fiucie.
[śmiech i oklaski]
Katy wydawała się martwić definicją słowa.
Sprawdziłem je w słowniku. Znalazłem "zupełnie i wyraźnie bez sensu".
"Śmiesznie głupie". We wszystkich słownikach, w przykładach jest
"wsadzenie sobie czegoś w tyłek albo balansowanie czymś na ptaszku".
- Dobra, kto pierwszy? - Pierwszy jest Ed,
prezentujący niedorzeczność z cieciorką.
[muzyka doo wop]
[chichot]
[muzyka]
[pisk opon] [krzyk Eda]
[trzeszczenie przyczepy]
[śmiech]
[okrzyki i oklaski]
Jezu Chryste.
Powiedz mi, czy mam rację, w trakcie zapisywałem fabułę.
- Randkowałeś z cieciorką. - Tak.
- Zakochałeś się w niej. - Tak.
Tragicznie, straciłeś ją w wypadku samochodowym.
Wtedy, i tutaj robi się ciekawie,
uprawiałeś seks z jej zmiażdżonymi szczątkami.
Cieciorka nie zginęła. Cieciorka była ranna,
i pomogłem jej w rehabilitacji.
I to samo stało się z wieloma innymi cieciorkami.
A potem wszyscy dobrze się bawiliśmy.
Muszę być z tobą szczery, Ed, teraz
powinieneś wyglądać jak Jeffrey Dahmer świata cieciorek.
Ja opisałbym to jako niedorzeczne i absurdalne.
No, filmik był świetny.
- Świetny początek, dobra robota. - [oklaski]
Stać!
Oto kilka reklam.
[oklaski]
Witam ponownie w drugiej części
wielkiego finału dziewiątego sezonu Taskmastera!
[oklaski]
Przed przerwą działy się poważne cieciorkowe interesy.
- Tak stary, cieciorkowa zagwozdka. - [śmiech]
- Kto teraz? - Chcesz zobaczyć go teraz?
To niedorzeczny David Baddiel. Zobaczmy.
Uklęknijcie, proszę. Witam w szopce cieciorkowej.
Ta cieciorka jest
bogiem.
Podążajcie za tą gwiazdą
do miejsca narodzin cieciorki.
♪ Aaaaaaa ♪
♪ Aaaaaa ♪, nadążacie? ♪ aaaaaaa ♪
W tę stronę?
Okej, spróbujemy kolęd? Coś, typu
♪ My, trzej królowie hummusu ♪
♪ podążamy za gwiazdą tahini ♪
- Ile czasu zostało? - Masz jakieś 3 minuty.
Powinienem był wsadzić ją sobie w dupę.
Tu jest sklep, znalazłem je. Oto Święta Rodzina
cieciorek, za 59 pensów.
Zapłacisz? Okej, gwiazda zapłaci.
Ta część nie jest aż tak duchowa, jak chciałem.
- Możemy to kupić? - No.
Możemy kupić otwieracz do puszek?
Dobra, nie mamy czasu. Możecie śpiewać "aaaaaa"?
- W ostatnich dniach, jak weszli, - 20 sekund, Davidzie.
zorientowali się, że szopka cieciorkowa
opiera się na spotkaniu szopki... cieciorek.
Boże, zabiję się tym, aaa! Dobra, oto cieciorka-dziewica,
a to mąż cieciorki-dziewicy. Urodziła im się
mała cieciorka.
I tak narodziła się religia.
- [dzwonek] 20 minut minęło. - Dzięki.
[oklaski]
Fascynuje mnie to, jak to musiało wyglądać
z perspektywy faceta w sklepie. Koleś, który śpiewał Three Lions
wszedł do jego sklepu z ekipą filmową. Kupił cieciorkę,
wylał ją na chodnik,
i sobie poszedł.
Mam wrażenie, że ludzie z ekipy niespecjalnie się nawrócili.
Szczerze, David,
- wyglądali na znudzonych. - No.
- Kto teraz? - Teraz dwie panie, których imiona to tylko dwie litery,
to Jo i KT.
Chyba będzie okropnie wyglądać.
Dobra.
- Robiłaś już coś takiego, Jo? - Cały czas.
To jest niedorzeczne, więc może być.
Niech wyschnie.
- Moja cieciorka pękła. - Przykro mi. - [śmieje się] Dzięki.
Nie chcę, żeby wyglądało jak jakaś choroba,
tylko jakaś średniowieczna zaraza.
O kurczę, moja cieciorka się rozpadła.
- Nie dostanę drugiej? - Obawiam się, że nie.
Scheisse.
Chcę, żeby ładnie wyglądało.
- Skończyłam. - Co zrobiłaś?
Zrobiłam paznokcie z cieciorki.
[niewyraźne]
Dziękuję, Jo.
[oklaski]
Jo, nie wiem, co jest niedorzecznego w zrobieniu sobie
uśmiechu w stylu Kardashianów.
- Mogę coś powiedzieć o moim projekcie? - Tak.
Miłosiernie krótki.
- Był miłosiernie krótki. - Nie no, co jest z tobą nie tak?
- Nie było super? - Było dziwnie.
- Jaka była definicja? - Absurdalne.
Balansować na fiucie, wsadzić sobie do dupy.
- To moje fiuty, na których nimi balansowałam. - [śmiech i oklaski]
W końcu i nieszczęśliwie, oto Rose Matafeo.
[smutna muzyka]
[łka]
[dzwony kościelne]
TUTAJ LEŻY CHICK PATAKI 2012-2019
[smutna muzyka]
[łkanie]
[dzwony kościelne]
[oklaski]
To niedorzeczne, bo w trakcie autentycznie
- żałowałem cholernej cieciorki. - [śmiech]
- O Boże, Chick Pataki. - A co myślisz o tym, że 10 minut później
- wykopałem tę cieciorkę i wyruchałem? - [śmiech]
- Dobra, od góry. - Od góry? - No.
Każdy, przez którego żałuję czegoś,
co normalnie pożarłbym w sekundę,
- dostaje 5 punktów. - Okej, 5 punktów dla Rose Matafeo.
[oklaski]
Każdy, kto ekshumuje te zwłoki i je rucha,
dostaje 4 słodkie punkciki.
[oklaski]
Każdy, kto zabiera pozostałe szczątki,
cienko je kroi, i używa jako stylowych paznokci,
dostaje 3 słodkie punkciki.
2 dla Davida, głównie dlatego, że Jo wsadziła ją sobie do zębów.
Wiem.
O rany, jestem wykończony.
Punktacja, proszę, Alex.
W tym odcinku jest blisko, rozdzielają ich tylko 3 punkty.
Dwie osoby, David i Jo, mają po 5 punktów. Ale Katy Wix ma 8 punktów.
[oklaski]
- Kolejne, proszę. - Okej, to ostatnie zadanie zespołowe
w tym sezonie, smutno.
Po tym zadaniu będzie po herbacie.
- Cześć, Katy. - Hej, Alex.
- Cześć, Rose. - Cześć, Alex.
- Cześć, Ed. - Cześć.
- Cześć, zespole. - Zespole?
- Zespole, myślałem, że "Tim". - Też myślałam, że "Tim".
"Zróbcie najlepszą herbatę w tym kubku".
"Możecie użyć tylko sprzętu ze stołu,
nie możecie użyć niczego z kuchni".
"W trakcie zadania musicie mieć na sobie rękawice. Wygrywa najlepszy kubek herbaty".
"Macie maksymalnie 10 minut, wasz czas jest liczony od teraz".
- A czekaj, są przypięte. - [oklaski]
Fajnie widzieć, że nawet dobra herbatka
nie jest w stanie tchnąć życia w starszych uczestników.
Okej, zaczniemy od dwójki komików, którzy odnieśli wielki sukces,
jeszcze zanim Rose Matafeo się urodziła! To David i Jo.
[David] To może się przydać.
[Jo] To może się przydać, wypłuczę to.
[David] Wlać wodę?
- [Jo] Jak możesz, jeszcze szybko się wysikam. - [David] Okej.
- Jo poszła się wysikać. - O.
Nie wiem, ile jej to zajmie.
- Zostało wam 7 minut na zrobienie... - Okej. Jo?
Ile czasu jej normalnie to zajmuje?
Ee, nie mieszkam z nią.
Jo?
- Tak? - Zobacz to.
Trochę wody wyleci, ale większość chyba wleci tutaj.
- Dobra, albo... - Udało się, udało się.
- Nie mieliśmy wyboru. - Dobra, mamy za dużo herbaty.
Tak?
- Oczywiście, patrz, to prawie... - Lubię mocną.
Bzdury, trochę wyjmę. Szczerze.
Jeszcze trochę.
- Wiesz, czego nie mamy? - Sitka do herbaty.
- Mamy to. - To srajtaśma. Nie możemy tym odcedzić.
Dobra, wlewam mleko, okej?
Okej, tak to robią wytworni ludzie?
Tak, i zobaczymy, jak mocna jest herbata.
- Działa? - Tak.
- Jeden cukier. - Tak, jeden.
- Pomieszać moim delikatnym paluszkiem? - Tak.
Patrz na to!
- [gwizdek] Dzięki, David. Dzięki, Jo. - Na razie.
[oklaski]
Bardzo, bardzo mocna.
Ale nie jest zła.
[oklaski]
Po pierwsze, chcę pogratulować Jo Brand tego,
że była jedyną osobą w historii Taskmastera,
która w zadaniu na czas
poszła do toalety.
Zajęłoby dłużej, jakbym się zsikała.
Wyszłaś z toalety z papierem toaletowym.
David zdecydował, że spróbuje odcedzić nim herbatę.
A ty powiedziałaś, że nie można odcedzić herbaty papierem.
- No. - To dlaczego go przyniosłaś?
- Bo myślałam, że mogę zrobić kupę, jak się parzy. - [śmiech]
Okej, to koniec części drugiej. Pokaż, co jest na twoim brzuszkowym telewizorze, Alex.
[oklaski]
Ciągle trwa finał dziewiątego sezonu Taskmastera,
i ciągle do wygrania jest długa nitka spaghetti.
- Ale najpierw... - Najpierw herbatka, mam nadzieję.
Przed przerwą, robili jak najlepszą herbatę,
ale z wszystkimi potrzebnymi rzeczami przypiętymi do stołu. Irytujące.
Teraz kolej na trójkę chłystków, oto, jak im poszło.
Mamy wlać to tutaj, tak? To jest przymocowane.
- Masz przy sobie klucz, Alex? - Czy mam klucz?
Klucze, klucze.
Szukamy kluczy. Myślicie, że klucze są w cukrze?
Mogę zrobić bałagan, nie?
Zdejmij buty.
- Alex nie ma klucza. - Poszukam czegoś do nabierania.
Nabieracz, tym można nabierać.
Tą pokrywką można nabierać.
- Ten kubek jest dobry. - Obrzydliwe.
A tak, to jest nabieracz.
Gdzie znalazłaś nabieracz?
W garderobie.
- W mleku jest klucz? - Jest tutaj, sprawdziliśmy?
Nie ma, jest za mało.
Proszę, to się nada.
Chcemy ją odcedzić.
Możemy ją zgnieść i wycisnąć do kubka,
zamiast odcedzać.
Zgnieść i wycisnąć?
Zgnieść i wycisnąć do kubka. Patrzcie.
- Herbata. - O, super.
- Świetne to. - Komuś herbatki?
Super, super, dobrze wygląda.
- Ile mamy czasu? - Zostały wam 3,5 minuty.
Dobra, wlejcie tu jak najwięcej wody.
A na koniec wypluję mleko.
- Wyplujesz? - Tak.
- O, z pianką. Daliśmy cukier? - Nie daliśmy.
- Tego nie mogę wypluć. Zamieszaj. - Zamieszaj.
To kubek herbaty, nie?
- Wyczyśćmy krawędzie. - Będziesz to pił, Alex? - TAK.
Chyba skończyliśmy.
Raczej nie zrobimy lepszej herbaty od tej.
- Dzięki. - Dzięki, Alex.
[śmiech]
To było okropne. Szczerze.
[oklaski]
Miałem wrażenie, że oglądam plemię ludzi,
którzy wynaleźli własny język. Mój faworyt:
"Możemy ją zgnieść i wycisnąć do kubka".
Na co wy, "tak, zgniećmy". "Zgniatajmy ją".
Spędzili połowę czasu, szukając kluczy w mleku.
- Jesteś podstępny, włożyłbyś tam klucze. - Nie włożyłbym, dziękuję.
- Włożyłbyś klucz do mleka. - Nie włożyłbym. - O mleku mowa...
[śmiech]
Wessałeś mleko po znalezieniu nabieracza,
- mogłeś użyć nabieracza. - Nie, nabieracz był wtedy nieprzydatny.
- Alex, smakowało hummusem? - [śmiech]
Chyba muszę nagrodzić starszych.
To, że zrobiliście dobrą herbatkę,
i to, że miałaś czas na pójście do toalety, robi wrażenie. Dam 5 punktów
Davidowi i Jo.
I przepraszam, bardzo karzę młodych,
- dam im po 1 punkcie. - Nie.
Na podstawie jego reakcji.
Uważam, że to bardzo sprawiedliwe, 5 punktów dla Davida i Jo!
[oklaski]
Alex, to nie jest ostatnie nagrane zadanie, nie?
Jest, ale nie jest źle, Greg,
bo to właściwie ostatnie siedem zadań. Gotowy?
- Cześć, Jo. - Cześć, em, Alex.
- Hej, Ed. - Cześć, Alex.
- Otwórz zadanie na drugim schodku. - Jest dużo innych.
- "Wykonaj siedem zadań". - "Kiedy dotkniesz zadania,
musisz je wykonać przez otwarciem kolejnego".
"Wygrywa najszybszy, twój czas jest liczony od teraz".
[oklaski]
Chcesz od razu zacząć?
Zacznijmy od razu, kogo zobaczymy?
Zaczniemy od Rose W-rzeczy-samefeo.
Uu nie, okej.
"Włóż tę taczkę do przyczepy".
"Taczka musi zostać w przyczepie do końca zadania". O, nie.
Okej.
Kąty, nie, z drugiej strony. I proszę!
To pierwsze.
"Rzuć kulą do kręgli zza sznurka na końcu podjazdu,
strącając przynajmniej jeden kręgiel przed drzwiami wejściowymi".
"Połóż jedną rękę
na biodrze, i trzymaj ją tam do zakończenia zadań". Którą?
"Ułóż puzzle". Tu są?
Wiem, kto to.
Dobra, proszę.
- Zostały trzy. - "Schowaj puzzle w różnych miejscach ogrodu".
Oo, dobrze, że najpierw je ułożyłam!
Trzymasz rękę na biodrze? O, tak.
"Włóż do taczki 20 rzeczy większych od piłki tenisowej".
9,
- 10... - Ile jest? - 20.
Zostało jedno.
Super, nie jest trudne. "Zbuduj wieżę z cegieł na czerwonym kole".
"Wieża musi mieć przynajmniej 26 cali
i musi stać do zakończenia zadań". Jest gdzieś miarka?
O, fajnie.
Byłoby trudno, jakby ktoś je wykonał w złej kolejności. Skończyłam!
[oklaski]
Jak widzicie po twarzach innych uczestników,
- raczej miałaś szczęście, nie? - Działała nade mną siła wyższa.
Jeśli myślicie, czemu zostawili to nudne zadanie na koniec?
To kuźwa mać, zapnijcie pasy.
[śmiech]
Jeśli ktoś zaczął od najbliższego zadania
i poruszał się zgodnie ze wskazówkami zegara,
musiał ułożyć puzzle, schować puzzle,
włożyć taczkę do przyczepy, włożyć 20 rzeczy do taczki,
przewrócić kręgle, zbudować wieżę,
a potem położyć rękę na biodrze. Czyli to nie jest trudne zadanie.
Oczywiście, można było to zrobić w inny sposób. Oto sposób Katy i Davida.
"Schowaj puzzle w różnych miejscach ogrodu".
- Schowałem je. - Jedno zrobione. - "Ułóż..." Kuźwa.
- Co jest napisane? - "Ułóż puzzle". - O.
"Włóż tę taczkę do przyczepy".
- To się zmieści? - Tak.
O, może nie mam wszystkich części.
To chyba nie... nie jestem pewny.
Myślę, że dziura ma być większa od taczki.
- Mam sprawdzić? - Widzisz coś?
Nadchodzi moment, kiedy trzeba zdecydować, co jest w środku, a co nie.
- Chyba jest w środku. - Okej.
Dobra, dzięki Bogu za to.
"Włóż tę taczkę do przyczepy".
- Chyba wybrałam złą kolejność. - "Zbuduj wieżę z cegieł".
[wzdycha] O, Boże.
Zakończone. "Włóż do taczki 20 rzeczy większych
od piłki tenisowej".
- "Połóż jedną rękę na biodrze". Do końca? - Tak, proszę.
"Ułóż puzzle". A, widzisz, tu moje lenistwo pomogło.
"Zbuduj wieżę".
O.
- Jej. - Zostały dwa.
"Połóż jedną rękę na biodrze, i trzymaj ją tam
do zakończenia zadań".
Tu mam biodro, nigdy nie wiem, gdzie mam biodro.
- Myślisz, ze gdzie jest? - Tutaj?
[sygnał telefonu]
- [Ivor] Tak? - Ivor?
- [Ivor] David. - Tak, cześć.
Miałeś ostatnio wymianę biodra, nie?
[Ivor] Tak jest.
- Nie jestem pewny, gdzie mam biodro. - [Ivor] Jest w dół
- jakby od jąder. - Obok jąder?
Tutaj, co?!
"Rzuć kulą do kręgli, strącając przynajmniej jeden kręgiel".
- Dzięki Bogu za to. - Jeszcze jedno.
Powiem ci...
- Ręka na biodrze, proszę. - No.
- Co, "no"? - To.
"Włóż do taczki 20 rzeczy
większych od piłki tenisowej".
Pamiętaj, jak strącisz wieżę,
musisz zacząć wszystko od nowa.
Wolałbym umrzeć.
14,
15,
18,
19.
- Gdzie masz rękę, David? - Ał!
Super. To ostatnie.
Łaheeeeej!
Łooohooo!
[oklaski]
Chyba oboje wybraliście je mniej więcej w tej samej, złej kolejności.
Kiedy zobaczyłam, jak poszło Rose, byłam w szoku.
Bo na samej taczce spędziłam chyba z 20 minut.
Spędziłaś sporo czasu przy taczce,
i pośpieszyłaś się gdzie indziej.
Ale, dobre wieści.
- Tak? - Tak.
- Wiesz, gdzie masz cholerne biodro. - [śmiech]
Właściwie, w dobrym miejscu trzymałem rękę?
Na początku, ale nie trzymałeś jej przez resztę zadania.
Ściągałeś ją z biodra.
- To dlaczego nie zaczął od nowa, jeśli... - Też się zastanawiałem.
To byłoby... jak mówiłem, wolałbym umrzeć.
Została jedna część do końca sezonu. Kto zabierze do domu trofeum
i jego strażnika, Aleksa Horne, żeby mieszkał z wami
do końca waszego życia?
Dowiedzcie się po ostatnim wymiocie reklamami.
Cześć, to jedziemy. Witam ponownie w ostatniej części sezonu.
[oklaski]
Przed przerwą mieliśmy skomplikowane zadanie, nie, Alex?
O, tak, tato. Mieli do wykonania siedem zadań,
wszystkie proste,
zależnie od kolejności, w jakiej je wykonali.
Przy złej kolejności lub zepsuciu zadania
można przeżyć prawdziwy koszmar. Oto Jo i Ed.
1,
2.
Ty mały gnojku!
Chyba nie będzie tak łatwo.
- Jedno skończone. - "Rzuć kulą do kręgli".
- Niewiele do trafienia. - Tak, mniej, niż na początku.
- Spróbujesz celować gdzie indziej? - Przysięgam, Alex...
Łuu huu!
- Jedno skończone, zostało sześć. - "Włóż do taczki
20 rzeczy większych od piłki tenisowej".
Jest, gamoniu!
- Dwa skończone. - "Ułóż puzzle".
- Lubisz puzzle? - Nie. Nie cierpię ich.
"Włóż tę taczkę do przyczepy".
- Widziałeś kiedyś, jak ktoś dostaje udaru? - To krawędź.
To nie ta krawędź, nie. Co jest ze mną nie tak?
Co się stanie, jak coś z niej wyleci?
- Musisz zacząć od nowa, od kręgli. - Dobra.
"Połóż jedną rękę na biodrze, i trzymaj ją tam
do zakończenia zadań".
Jakby weszło.
Nie?
[oboje] "Schowaj puzzle w różnych miejscach ogrodu".
Kurwa mać. Znaczy, o rany.
- Co jest napisane, Jo? - "Ułóż puzzle".
"Zbuduj wieżę z cegieł na czerwonym kole".
Skończyłam. "Połóż jedną rękę na biodrze, i trzymaj ją tam
- do zakończenia zadań". - "Włóż tę taczkę do przyczepy".
- Chyba koniec. - Dobra, zatrzymam czas.
Ooo!
- Muszę zacząć od nowa, nie? - Tak.
Prawie mi się udało!
Aaaaaa!
Prawie ułożyłeś, Ed?
Jak zapytasz jeszcze raz, wepchnę ci je do fiuta.
1, 2.
Proszę.
"Połóż jedną rękę na biodrze, i trzymaj ją tam do zakończenia zadań".
- Jeszcze jedno, Ed. - Co?
Zatrzymam czas.
- Dziękuję, Ed. - Pierdol się.
Powiedz, czy każdy wykonał wszystkie zadania.
Cóż, tu stało się coś ciekawego.
Ed zaczął od nowa, bo coś wypadło z taczki.
Coś wypadło z taczki Jo,
wyciągnęła kalosze, ale nie zaczęła od nowa.
A w sumie powinna. Nie kazałem jej,
przez sytuację.
Sytuację, że się jej boisz?
- Zaraz przed zagroziła, że dostanie udaru. - [śmiech]
- Pomyślałem, wyjęła tylko kilka kaloszy. - Nie no, co?!
- To był najgorszy dzień mojego życia. - Do tej pory.
Jakbym mógł wyjąć kilka kaloszy, nie poszłoby mi źle! Pieprzona mucha!
[śmiech]
- Trzymałem się zasad, Alex. - Tak, tak.
Z tego co widziałem, tylko ja i Rose trzymaliśmy się zasad.
Chyba musimy pomyśleć o duchu rywalizacji, czy wszyscy...
Nie, tu nie chodzi o ducha!
Wiesz, że nie chodzi o ducha!
- Nigdy nie chodziło o ducha. - Nikogo nie można porównać z Rose.
Rose ukończyła każde zadanie w poniżej 2 minuty.
- Zakończyła w 13 minut i 20 sekund. - Wow!
[oklaski]
Z ręką na biodrze, mniej niż minutę
- zajęło jej zbudowanie 26-calowej wieży. - O tak, 26-calowej wieży?
Tak, jej 26-calowej wieży. Zmierzyłem ponownie, pokażę.
Oooo.
[publiczność] Ooooo.
Greg, podsumowując, Rose nie zbudowała wystarczającej wieży.
Katy nie włożyła wszystkich rzeczy do taczki. Jo wyjęła rzeczy z taczki.
A David zdejmował rękę z biodra. Ed wykonał je dwa razy.
[oklaski]
Zasady to zasady, obawiam się,
- 5 punktów dla Eda Gamble'a, nic dla reszty. - [oklaski]
- Szybka punktacja, jak za dobrych czasów. - Oczywiście, w tym odcinku jest blisko.
Oddziela ich pięć punktów, więc każdy może wygrać odcinek.
- Rose ma 7, ale Ed Gamble ma 12 punktów. - [oklaski]
Smuci mnie to, ale
udajcie się na scenę na ostatnie zadanie sezonu.
[oklaski]
Widzę piątkę fajnych ludzi w fartuchach. Kto przeczyta zadanie?
- Ta fajna osoba w fartuchu, David Baddiel. - "Wyciągnijcie krótki paluszek".
"Po kolei, wyciągajcie paluszki z fartucha
osoby obok was".
"Zanim wyciągnięcie, okaziciel paluszka musi wskazać paluszek, puścić oczko,
i powiedzieć, «To jest krótki paluszek»".
"Jeśli wyciągnięcie krótki paluszek,
okaziciel paluszka zostanie zdyskwalifikowany".
"Wygrywa ostatni gracz w grze".
Nie wiem, co to kuźwa miało znaczyć.
Będziecie trzymać pięć paluszków,
tak, żeby wydawałyby się być takiej samej długości.
- W kieszeni macie też malutki. - Mamy czas na ułożenie, Alex?
[śmiech]
Układają paluszki, Greg.
Powiem, że tu będzie tylko jeden zwycięzca.
Ostatnia osoba w grze dostanie 5 punktów,
- więc każde z was może wygrać odcinek. - Ooo.
Ekscytujące.
Najpierw David kontra Ed. Stańcie naprzeciwko siebie.
- Ed, jesteś okazicielem paluszków. - Davidzie,
to jest krótki paluszek.
Wygrał, to krótki paluszek!
Ed Gamble odpada.
Dobra.
- David dalej ciągnie paluszki. - Okej, to jest krótki paluszek.
- O, kurde. - Jest okej, zostajesz w grze.
Katy, jesteś okazicielką paluszków.
Jo, to jest krótki paluszek.
Okej, gramy dalej, Katy.
To jest krótki paluszek.
Okej, nie wierzę ci.
W sumie to ci wierzę, przepraszam.
- Jeśli wierzę, mam pociągnąć? - Jeśli wierzysz, pociągnij.
Nie wyciągnęła krótkiego, ułóżcie je.
Rose, podejdź...
- Rose będzie ciągnąć paluszek Davida. - Nie mów tak.
[śmiech]
Okej, Rose, to
jest krótki paluszek.
Pociągnij.
Baddiel przetrwał, powodzenia.
Jo, oskarż paluszek o krótkość.
Dave, to jest krótki paluszek.
- Jest dobrze, gramy dalej. - Oo, to napięcie.
Dobra, to jest krótki paluszek.
Hi hiii.
Ooooo!
- Jo, to dobrze! - Jo, grasz dalej.
Katy, usiądź na ławce wyeliminowanych.
- O tak, kurczę! - Katy Wix znika.
Teraz ekscytujący fragment, Greg.
Jo, to jest krótki paluszek.
Dziękuję, Rose, to miłe.
Okej, gramy dalej.
- To jest krótki paluszek. - Okej.
To jest krótki paluszek, straciliśmy Davida Baddiela.
- Teraz mamy finał. - Łuuuu huuuuu!
Teraz wybiera Rose, osoba, której
krótki paluszek nie zostanie wyciągnięty, wygrywa.
I to będzie koniec.
Okej, ee, Rose.
- Tak! - Ale głos. To krótki paluszek.
Mamy zwyciężczynię!
Rose Matafeo wygrywa!
Dobra, zejdźcie, i dodamy to do punktacji.
[oklaski]
Rany, ale emocje.
Mamy zwyciężczynię paluszkowej rywalizacji,
to oczywiście Rose Matafeo. Zgarnia 5 punktów.
Co oznacza, że w odcinku jest bardzo blisko.
Tylko 3 punkty oddzielają ostatnią osobę, Katy Wix,
od pierwszych. To, z 12 punktami,
- Ed Gamble i Rose Matafeo. - [publiczność] Oooo.
O, wow!
Jak zdecydujemy, kto wygrał odcinek?
Wyskakującą dogrywką. W tym zadaniu,
mieli jak najdłużej zastopować zabawkę przed wyskoczeniem.
Mogli użyć podanych smarowideł, żeby zatrzymać zabawkę.
Zarówno Ed, jak i Rose użyli masła orzechowego.
Mogłam wybrać masło.
- Masło orzechowe, tak? - Tak, masło orzechowe.
- Klei się, nie? - Robisz coś jeszcze dzisiaj? - No.
- Mamy lunch. - Czas na lunch?
- Chcesz go zostawić? - Tak, zostawmy naszego koleżkę.
Co jesz na lunch?
Zabawka Rose zatrzymała się na 44 sekundy, ale Eda na ponad półtorej godziny.
Ed Gamble wygrywa odcinek!
Ed Gamble wygrywa odcinek. Idź i pobaw się długimi, cienkimi rzeczami.
Są twoje!
[oklaski]
Proszę o brawa dla zwycięzcy odcinka, Eda Gamble'a!
[okrzyki i oklaski]
No, tak.
Cześć,
i witam
w ceremonii przyznania trofeum.
Napięcie jest, nie?
Teraz oddaję głos
malutkiemu Aleksowi Horne, aby wyjawił ostateczne wyniki.
[szeptem] Mam 188 cm wzrostu.
- Davidzie, Davidzie, Davidzie. - Tak.
- Byłeś piąty, z 128 punktami. David Baddiel. - Dziękuję bardzo.
[oklaski]
Ale dużo wyżej nad tobą,
na czwartym miejscu, z 154 punktami,
jest Jo Brand!
Jej!
Dwie osoby, prawie nierozłączne, ale rozłączne, z 158 i 159, to
Katy Wix na trzecim, i Rose Matafeo na drugim!
[oklaski]
Co oznacza, że zwycięzcą
dziewiątego sezonu Taskmastera jest
Ed Gamble!
[okrzyki i oklaski]
Żegnam się z wami.
Dziękuję naszej wspaniałej ekipie
za bycie uczestnikami ze snów. Zróbcie hałas
dla naszego wielkiego zwycięzcy sezonu, Eda Gamble'a!
[okrzyki i oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Tłumaczenie na polski: Hanny Time