Dyrdymały.
Cześć, nazywam się Greg Davies, a program nazywa się Taskmaster.
Witam ponownie w naszym lekkim programie rozrywkowym,
gdzie utalentowani komicy udowadniają, że potrafią więcej
niż tylko wywoływać uśmiechy - albo, jak to nazywam,
W TEATRZE BÓLU!
Chcecie... [śmieje się]
Chcecie wygrać moją złotą głowę?
Właśnie tutaj możecie zapłacić przewoźnikowi.
Jest pijany własną władzą, bejbe!
Okej, dobra. Jesteśmy gotowi.
Nasi zawodnicy to Daisy May Cooper!
Johnny Vegas!
Katherine Parkinson!
Mawaan Rizwan!
I Richard Herring!
A tu jest roztrzęsiony, dziki koleś z brodatą wypukliną,
którą nazywa twarzą.
To mały Alex Horne!
[okrzyki i oklaski]
- Dziękuję. - Wszystko okej?
- Tak. Odczuwam melancholię. - Och. Dlaczego?
Dlaczego? Ostatnio się zorientowałem,
że została mi tylko jedna pozycja na liście rzeczy do zrobienia.
[Greg] Dobra, co to?
Jazda na koniu nago i galop główną ulicą mojego miasta,
trzymając miecz.
[śmiech]
- Dobra, zadanie nagrodowe. - Tak,
a w tym tygodniu mamy coś, na co bardzo czekaliśmy.
- Najbardziej nieprzyzwoite jedzenie. - Uu, nieprzyzwoite!
Tak, pojechaliśmy z bandy.
Osoba z najbardziej nieprzyzwoitym jedzeniem zgarnie 5 punktów,
a zwycięzca pod koniec odcinka
zabierze pięć nieprzyzwoitych potraw.
Powodzenia w wyjaśnieniu tego drugiej połówce!
- Katherine, cześć. - Hej.
Jakie masz nieprzyzwoite jedzenie?
Pomyślałam, że upiekę ciasto w kształcie...
- ...tyłka. [cheeky: też pośladki/policzki]
Domowe, wspaniałe ciasto-tyłek. [cheeky: też pośladki/policzki]
Będę szczera, planowałam spędzić na nim więcej czasu.
Ale skończył mi się czas i poszłam do znanej cukierni
i kupiłam małe pistacjowo-różane ciastko, i przecięłam je...
- I nacięłaś je w środku? - Tak.
Dobra. Richard. Pobijesz Katherine?
Ja od razu pomyślałem o policzkach wołowych.
- Oto jego policzki. - Przygotujcie się, wegetarianie.
To dosłownie... najbardziej policzkowe z potraw,
bo to... widzicie? Dosłownie policzki.
To dosłownie policzki stworzenia.
- Striggerowało mnie. - [Greg] Tak?
Muszę wyjść.
[Greg] Nie dziwię się. Ja chcę wyjść.
Johnny, masz coś bardziej nieprzyzwoitego niż obcięta twarz zwierzęcia?
- Mam grubo posmarowany chleb. - No.
I wypełnioną zupkę chińską.
I użyłem chleba, żeby wytrzeć sos...
Niedobrze mi.
- ...z zupki chińskiej. - [Alex] Oto ono.
[jęki]
[Mawaan] To bardziej wygląda jak tyłek niż twoje ciasto.
[śmiech]
Ale kiedy wsadzałeś to sobie do ust
jak najsmutniejsza ryba...
[śmiech]
...podejrzewam, że nie pomyślałeś
"Nieprzyzwoite".
Nie, i tu jest wprowadzony element nieprzyzwoitości.
Tak?
Spytałem syna, "chcesz niedzielny lunch?"
I wszedł, jak wyciągałem chleb,
i pomyślałem, teraz mam się rozpłakać?
I powiedzieć mu, że właśnie straciłem pracę?
- Tak? - Albo powiedzieć, "nieprzyzwoite"?
[śmiech]
Nie ma w tym nic nieprzyzwoitego.
- Mawaan. - Tak.
- Masz coś pasującego? - Tak.
To najbardziej bezczelne jedzenie, jakie można zjeść.
To soczewica i ryż w pojemniku.
- [Alex] Zobaczmy. - [Greg] Okej.
[śmiech]
Jest bezczelne, bo...
...to lunch mojego współlokatora, który ukradłem.
Jak je kradłem, miałem taką minę.
Patrzcie na jego bezczelną minę!
- Bezczelna, złodziejska mina. - Bezczelny chłopiec.
Włożyłem też tam liść curry.
Uu, bezczelny smaczek.
Niegrzeczne. Em, Daisy? Bezczelne?
- Szynka Billy Bear. - [Alex] Jeden plaster. Oto on.
[Greg] Jeden plasterek.
Jak się dobrze przyjrzycie,
wygląda, jakby żabę postrzelono w nos.
O Boże, świetne to.
- Powiem, dlaczego jest bezczelne. - Powiedz.
Bo udaje, że jest szynką.
Tak, to bezczelne.
Powiem, co jeszcze jest bezczelne, te kolory.
Ale i tak zawsze mnie przekonuje, jak przechodzę obok wędlin.
To zwrot... kiedy to zobaczyłem, myślałem, że powiesz,
- że dajesz je dziecku. - Mm-hm.
Jak wiem, że ty to jesz, jest mniej bezczelne.
Słuchajcie, to było trochę lepsze od poprzednich prób.
Zwycięzca otrzyma pięć świetnych nagród.
Przynajmniej są ciekawe.
Przepraszam, to było bolesne, nie nieprzyzwoite.
- 1 punkt: Johnny Vegas. - Co?
- [Alex] 1 punkt dla Johnny'ego. - [Greg] Dobra.
- Czwarte miejsce? - Nie było bezczelne.
- 2 punkty dla Daisy. - Och...
3 punkty dam obciętej twarzy.
- Richard: 3 punkty. - 3 punkty dla Richarda.
Katherine dostaje 4 punkty, bo
jej było dosłownie... nieprzyzwoite i pośladkowe.
4 punkty dla niej. Ale zwycięża,
przez swoją bezczelną minę i akt bezczelności...
[Greg] Niegrzeczny chłopiec!
- 5 punktów! - [Alex] Mawaan Rizwan!
- [Greg] 5 punktów, zuchwalcu! - [Alex] Ho-ho-ho!
- Lećmy dalej. Zadanie! - Poproszę.
W tym wszyscy spotkamy się w szatni!
[gwizdanie]
- Wszystko okej, Alex? - [Alex] Tak. Jak tam?
Dobrze. Trochę złe wrażenie.
Jak z horroru.
- [Alex] Którego? - E...
...Straszne coś w szafce.
Telefon.
"Spraw, aby ten telefon zadzwonił".
"Wygrywa najszybszy. Twój czas jest liczony od teraz".
Daisy, czasem, gdy czytasz zadanie,
wyglądasz jak ktoś, kto po raz pierwszy odkrywa język.
[śmiech]
- Dobra, kto pierwszy? - Mają odnaleźć
11-cyfrowy numer. Były tam tysiące szafek.
Zaczniemy od Mawaana i Richarda.
Generalnie, chcę przejść do Ustawień, a potem
"dzwonek", i puszczę dzwonek.
Dobra, tu jest napisane "784", i jest klucz.
Gdzie jest cholerny dzwonek?
[wzdycha]
O! Głupek ze mnie!
Zadzwonię do siebie, i będę miał numer. Czemu...?
Co?
[Alex] Tak, nic nie ma na karcie.
Nic nie ma na karcie?
[Alex] Nie, możesz na niego zadzwonić, ale z niego nie.
Okej, to fałszywy trop.
"784". 784!
Na tym jest napisane "784"!
- [Alex] Cały czas tam było. - Czemu nie powiedziałeś, Alex?
Zajrzę jeszcze raz.
"076".
Oszukaliście mnie!
To może być szafka...
...i kluczyk pasuje. Dziękuję, okej.
Okej.
[obaj] "2 pionowo, 50 poziomo".
9, 10, 11, 12, 13...
Czekaj, na jakim numerze byłem?
- O, kurde. - Co się stało?
Zapomniałem - liczyłem, i nagle przestałem liczyć.
"Ta szafka, plus 188".
522.
49, 50. Okej.
Tak. 522.
"Ta szafka, plus 188".
Co to u diabła jest? Halo?
- Dwa. - Hę?
188... 188.
To 500... i odjąć 12.
512.
500... i 12.
[obaj] "Ostatnia szafka to pierwsza szafka".
"Channel 4". Channel 4.
Ha-ha! Okej.
3. 4.
Halo, jest tam kto?
Halo, czy ktoś może...? Halo, cześć?
9, 5, 6.
9, 5, 6...
[szeptem] To było przerażające.
956.
"Ostatnia szafka jest pierwszą szafką".
To ostatnia szafka jest pierwsza...
- To pierwsza szafka jest ostatnią szafką. - Okej.
Łoooo!
[krzyk]
[śmieje się]
Straszne! Trzy koguty.
- E, trzy kurczaki. - Okej.
To ma znaczenie?
Trzy francuskie kury?
To nie numer telefonu.
784, 522, 956.
Trzy - trzy kurczaki!
522... 5963?
3.
[telefon dzwoni]
Okropne to było.
[telefon dzwoni]
Fajny dzwonek.
- Dziękuję, Richardzie. - Dziękuję bardzo.
- [Alex] Dobra robota. - [Mawaan] Dzięki.
[Alex] Udało im się. Nawet szybko. Nieźle.
Ciekawy kontrast pomiędzy panami.
Zauważyłem, że młody człowiek działał po wpływem impulsu,
kierując się instynktem, aby odnaleźć liczby.
No i, starszy nauczyciel matematyki...
[śmiech]
...dzielił liczby wielocyfrowe.
Mawaan spędził sporo czasu na początku, ogarniając
młodzieżowy sposób na telefon. Tak było?
Tak. Wszystko zależy, nie?
W porównaniu, tak, jestem bardzo młody.
[śmiech]
Richard, użyłeś wyrażenia "czerwony herring" [fałszywy trop].
Podejrzewam, że to dla ciebie trudne wyrażenie.
Bo to dosłownie był fałszywy trop...
I czasem, widzieliśmy, kiedy ciągałeś się
w łódce, zasapany...
...świecąc swoim tatowym tyłkiem.
- Myślałem... - To też był czerwony Herring.
[śmiech]
Chcesz wyjawić, które pokolenie było szybsze?
Richard, dokładnie 10 minut.
Mawaan, 17 minut i 7 sekund.
- Aaaa! - [oklaski]
Staruszek na prowadzeniu. Ciekawe.
[Greg] Może możesz się czegoś nauczyć.
O-o, kto teraz?
- O-o, to Katherine i Daisy. - Super.
784, i kluczyk.
Och.
Dlaczego tu jest napisane "076"?
"076".
- Aha. - Aha! "2 pionowo, 50 poziomo".
21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28...
A! "Ta szafka, plus 188".
3.
- Halo? - 4.
[szum]
- Boże! - [Alex] Głośne.
188 plus 324 to...
[obie] 512!
Aha!
"Ostatnia szafka to pierwsza szafka".
To oznacza tę ostatnią szafkę czy ostatnią, którą otwierałam?
Halo?
2. 3.
Hę?
Co powiedziałeś? Halo?
Co ja robię? Nie rozumiem.
"Channel 4!"
To kanał na walkie-talkie?
- 4. - Halo?
9... 5... 6.
To brzmi jak duch.
Halo?
[cicho] 9... 5... 6.
To chyba był duch.
Dobra, ogarnijmy to.
[krzyk]
[śmieje się]
O, rany.
Nie spodziewałam się tego.
To nie liczba.
"956".
- Przejdziemy przez wszystkie liczby. - Okej.
♪ Pierwszego dnia Świąt, ukochany wysłał mi, pięć... ♪
Przepraszam, musimy iść od początku. ♪ Złote pierścienie... ♪
Nie znam tekstu na pamięć.
[sygnał]
Nie.
Ostatnia cyfra to 3.
Boże, to może zadziałać.
"9563".
[sygnał]
- TAK! - [Katherine się śmieje]
O, Boże!
O Boże, serio... W końcu...
Wiem, że nie wygram, ale mi się udało.
- Udało mi się. - Tak, udało ci się.
[oklaski]
Nie mogliśmy mieć dwóch bardziej różnych postaci.
Jedna - opanowana osoba z książek Agathy Christie,
w jednym momencie odbierająca telefon w taki sposób...
[śmiech]
...i rozszalałe dziecko.
[śmiech]
Były bardzo różne.
Miały różne metody znalezienia ostatniej cyfry.
Metoda Katherine - zobaczyła trzy francuskie kury,
więc zaśpiewała całą piosenkę świąteczną,
dopóki nie wróciła do trzech francuskich kur.
- A potem wybrała cyfrę 3? - Tak, to było... żenujące.
Daisy była dużo szybsza od Katherine.
11:20 - obecnie drugie miejsce.
20:46 - obecnie ostatnie miejsce.
O Boże, straszna różnica.
I tak, przyjaciele, kończymy część pierwszą.
POGÓDŹCIE SIĘ Z TYM!
[okrzyki i oklaski]
Cześć! Witam ponownie w Taskmasterze.
Mamy początek drugiej części, nie, młody Aleksie?
[Alex wzdycha]
- Chyba tak. - Co? O czym ty mówisz?
Nie wiem. Co ja tam wiem? Jestem tylko asystentem, nie?
[cicho] Alex. Hej. Spójrz na mnie.
Ogarnij się, albo zabiorę ci wszystko.
- Wszystko? - Wszystko.
- [śmiech] - Dziękuję.
Lecimy dalej.
Ostatni w zadaniu z szafkami, starający się sprawić,
aby zadzwonił telefon - to Johnny Vegas!
To jaki jest...? Nie, nie rób tego,
bo wrócę i przeczytam znowu,
"Spraw, aby ten telefon zadzwonił, nie wsadzaj go sobie do dupy
i udawaj, że przechodzisz przez kontrolę".
"Spraw, aby zadzwonił" - czyli potrzebny mi drugi telefon.
Oczywiście, że nie zadzwoni, nie?
- Usłyszę coś innego. - [sygnał]
Numer, pod który dzwonisz, nie został rozpoznany.
Oczywiście, że nie.
784!
784, 784, 78...
Tu nie ma 784, nie?!
[Alex] Johnny, może warto jeszcze raz przeczytać zadanie.
Przeczytałbym, Alex, ale spadło mi z tyłu nogi, nie?
[Alex] Jak się tam znalazło?
Wsadziłem z tyłu spodni, bo myślałem, że będzie mi potrzebne,
bo wiedziałem, że poradzisz, żebym przeczytał jeszcze raz,
bo nie przeczytałem uważnie.
76.
Nie, to nie to! To tylko liczba, nie?
- [sygnał] - Nie, to zabiera mnie...
[jęk]
Dobra...
Co?
- Co mam z tym zrobić? - [Alex] To walkie-talkie.
Halo?
"Ta szafka", 324, "plus 188".
512.
"Ostatnia szafka jest pierwszą szafką".
Jest tu jakiś inny klucz?
- Tak, 512. - Mm-hm.
O Boże, tak! Może tam...
Tam był klucz, nie...? Nie, to był...
Nie wiem.
Przytulić cię?
- Tak, proszę! - Tak trochę.
Proszę! Tam nie było klucza.
Mam tylko klucz, ale to był klucz od tego.
Nic tu nie ma!
Nie mogę, ja...
"Channel 4!"
Oooo!
OOO!
2. 3. 4.
Halo? Halo?
[cicho] 9. 5. 6.
Co ma wspólnego 556...?
- O, rozumiem. - [śmiech]
- Jeszcze raz? - 9. 5. 6.
DZIEWIĘĆ pięć sześć?!
Musisz mówić wyraźnie, bo brzmi jak pięć.
Ale to chyba dziewięć.
Przestań charczeć i proszę powiedz wyraźnie!
- [cicho] 9. 5. 6. - Widzisz?!
Tu nie ma 956!
Przepraszam, to może być moja wina.
Otwieram 701.
[Alex] Johnny, dlaczego otwierasz 701?
Trzymam tu rzeczy, Alex.
To nie ma nic wspólnego z...
"Ostatnia szafka to..."
Ooo!
OOO!
Trzy kurczaki.
- No, em, trzy kury... - Tak.
Kukuryku... nie, to nie liczba!
Ma beret, bo jest z Francji?
Numer kierunkowy do Francji?
Nie wiem, jaki to ma związek z...
Trzy. Trzy.
Cyfra 3.
Tylko tyle?
07... ooo!
784...
522... 784...
956...
3.
[Alex] Nacisnąłeś przycisk?
- Musisz nacisnąć zielony przycisk. - O, tak.
Serio uważam, że to problem z siecią.
Patrz, nie ma zasięgu!
To prawda, nie masz zasięgu.
"Chyba nie nacisnąłeś zielonego przycisku, Johnny".
[Alex] Chcesz pożyczyć mój telefon, Johnny?
[telefon dzwoni]
[oklaski]
- [śmiech] - Nie mam... nic...!
Nie wiem...
W życiu mój świat tak szybko nie implodował.
Nie widziałem, żeby ktoś przechodził przez taki szereg emocji -
i postaci!
To jak moja własna wersja Incepcji.
[śmiech]
Było coraz gorzej... i gorzej.
Powiedziałeś też, "kukuryku" -
podejrzewam, że chodziło ci o "kukury-dwa".
[śmiech]
Bolesne. Chcesz podać czasy, czy...?
Powiem, że Richard był najszybszy, z dokładnie 10 minutami.
Czyli 5 punktów dla Richarda.
Kolejna jest Daisy, z 11:20.
4 punkty. Mawaan, trzeci. Katherine, czwarta.
Ale z czasem prawie pół godziny, Johnny dostaje 1 punkt.
Był o 9 minut wolniejszy od reszty.
- Zobaczymy punktację, Alex? - Możemy.
Powiem też, że obecnie mamy w sezonie dwójkę liderów.
Daisy i Richard mają po 54 punkty.
[gwizdanie] Wow.
W tym odcinku także mamy dwóch liderów.
Tym razem, to Richard i Mawaan, z 8 punktami.
Spójrzcie.
[Greg] Super.
[oklaski]
Dwa różne pokolenia, na szczycie.
Zobaczyłbym zadanie zespołowe, Alex. Masz jakieś?
Tak! Nie. Cóż, tak, ale... jakby nie.
To jakby... cóż, oto one, Greg.
- Panie przodem. - [Daisy] Dzięki.
- O, patrz. - Uuu.
[Johnny] O-ho-ho-ho!
Kiedy moja mama źle się czuła, sprzedawałem i zbierałem
jej Avon w takiej torbie.
- Naprawdę? - To może być mój moment.
"W tajemnicy włóżcie coś, co wspaniale wygląda do tej torby".
"Macie 10 minut. Wasz czas jest liczony od teraz".
Co to znaczy?
Wiem dokładnie, dokąd idę, i wiem, czego chcę.
- Czyli nie współpracujemy? - [Alex] Nie.
[Johnny] Nie, nie, nie! To był mój wybór.
Dobra, wezmę torbę do środka.
Coś, co wspaniale wygląda... do tej torby.
To zadanie zespołowe, ale tym razem, Greg,
nie działają razem - są przeciwko sobie.
- [Greg] Zrozumiałem. - [Alex] Tak.
Richardowi zabrało to 25 sekund.
Daisy - pełne 10 minut.
Najpierw zobaczymy ich razem,
- razem z tym, co było dalej. - Super.
[Daisy] Kim jest ten koleś?
Dziękuję. Otworzę zadanie, to może...
"Przekonajcie ochroniarza, aby zajrzał do waszej torby".
- To ochroniarz. - Och.
"Możecie opisać, co macie w torbie,
ale nie możecie powiedzieć, co tam jest".
"Przez cały czas musicie zostać na miejscach, i nie możecie
ujawnić zawartości torby..."
- O, rany... - "Zaczyna najwyższa osoba".
"Najwyższa osoba może zacząć mówić za 30 sekund".
Ile masz wzrostu, Daisy? Chyba jesteś wyższa.
175 cm. Ile ty masz wzrostu?
Wiesz, no... powiedzmy, że 174 cm.
[śmiech]
- [Alex] Daisy, będziesz mówić pierwsza. - [gwizdek]
- Jak się nazywasz? - Richard.
Richardzie, gwarantuję, że rzeczy, którą mam w torbie,
- nie widziałeś nigdy w życiu. - Tak?
Przypuszczam, że jako ochroniarz... widziałeś wiele rzeczy.
Widziałem wiele rzeczy, tak.
- [gwizdek] Richard. - Witaj, Richard.
- Też nazywam się Richard. - Cześć.
Już mamy coś ze sobą wspólnego.
- Pewnie niewiele, ale mów dalej. - Okej.
- Lubisz oglądać ludzi bez ubrań? - Tak.
Tak? To na pewno powinieneś zajrzeć do mojej torby.
[gwizdek] Daisy.
- Masz żonę? - Tak.
Obejrzy to i będzie widziała, że chciałeś
zobaczyć coś niestosownego.
- Jakbym była twoją żoną, byłabym wściekła. - [gwizdek]
Richardzie, pamiętaj, jesteś ochroniarzem,
- i zaglądanie do toreb to twoja praca. - [gwizdek]
- W mojej torbie - i teraz mówię szczerze, nie? - [gwizdek]
Nawet nie powiedziała, co tam ma. Ja powiedziałem, co mam.
Jest świetne, to dokładnie to, co opisałem.
To też coś pięknego.
Nawet nie wiemy - nie mamy pojęcia,
- co Daisy tam ma. - [gwizdek]
Jaki jest twój ulubiony rodzaj hummusu?
- Mój ulubiony rodzaj...? - [gwizdek]
Ta kobieta nie jest człowiekiem ludu.
Nikt nie ma ulubionego rodzaju hummusu.
Twoja żona będzie zadowolona, gdy zajrzysz do mojej torby,
a ty poczujesz dreszcz oglądania nagiego ciała.
[gwizdek] Dziękuję, Richardzie. Dziękuję, Daisy.
Zostawcie torby na podeście
- i wróćcie do domu. - Powodzenia.
Bardzo miło było cię poznać, kochany.
Miło cię poznać, i mówię prawdę.
[Richard] Nie może z nim rozmawiać! Ja trzymałem się zasad.
- [Alex] Tylko się żegna, Richard. - Podlizuje mu się.
[Richard się śmieje]
- Do zobaczenia gdzieś indziej. - [Richard] Nie, no!
[Richard] Zajrzyj do mojej torby i znajdziesz, czego potrzebujesz.
[Daisy] Zadzwoń do mnie.
Pa, Richie!
Pa, Dickie!
[śmieją się]
[Greg] Wow. Tak.
[oklaski]
[Greg] Bardzo ciekawe.
Podejrzewam, że było tam trochę nagiej hipokryzji.
Początkowo, według twojego planu, A) Richard miał wyjść na zboczeńca.
Jasne, niektórzy mogą tak pomyśleć.
A potem, początkowo... sugerujesz, że Richard jest obrzydliwy,
proponując niestosowne przedmioty.
Nie, po pierwsze,
obrzydza mnie to, że myśli, że ma 174 cm wzrostu.
[śmiech]
Potem spróbowałaś przekonać ochroniarza, by nie zaglądał
do kociołka obrzydlistwa, czyli torby Richarda,
bo ma żonę.
Daisy odniosła się do moralności.
- Tak. - A potem...
...przyznajmy, tak było - próbowała go poderwać.
[śmiech]
Oto, co myślał Richard ochroniarz.
[Alex] Co uważasz o argumencie Richarda?
Absolutne dyrdymały, chyba że to sztuczka cyrkowa.
Ale nie wiem.
[Alex] Daisy mówiła, że nigdy czegoś takiego nie widziałeś.
Wątpię, ale jestem zaintrygowany.
[Alex] Do której torby zostałeś bardziej przekonany?
Chyba do Daisy.
Nie do wiary.
Dziwne.
[brzęk]
Tak jest, gdy mężczyźni zostają przyciągnięci do skał
przez złą kusicielkę.
- Myślimy, że Daisy mu się podobała? - Trochę.
No jasne! Został skuszony na skały przez twoją syrenią pieśń,
i co za to dostał? Dostał głowę dziecka.
Z jakimś wyrastającym kaktusem.
Tak, z okropną rośliną rosnącą w głowie.
- [Mawaan] Klasyczna mitologia, nie? - Tak.
- Tak! - [śmiech]
[Greg] Kiedyś będzie.
Dobra! [śmieje się]
Myślicie, że WY macie zły dzień?
A co z biedną częścią drugą?
Bez wahania, zostaje zastąpiona nową,
młodszą, jędrniejszą częścią trzecią.
Taki mamy świat! Hi hi hi!
[okrzyki i oklaski]
Cześć, witam ponownie w Taskmasterze.
Jesteśmy w trakcie zadania,
które kręci się wokół siły perswazji.
Tak, widzieliśmy dwuosobowy zespół, więc został nam
zespół z Mawaanem, Johnnym i Katherine!
- [Mawaan] Jak się nazywasz? - Richard.
Richard, słuchaj, wyglądasz jak koleś z nadzieją, ambicjami
i marzeniami, wiesz?
Możesz przenieść swoje nadzieje i uczucia
- na ten przedmiot. - [gwizdek]
- Cześć, Richard. - Cześć.
Napotkałam to wspaniałe dzieło sztuki.
- Lubisz sztukę? - Tak.
- Chciałbyś... lubisz...? - [gwizdek]
Kiedy wyciągniesz to z mojej torby, będziemy mieli o czym gadać.
Możemy się przytulić, możemy płakać.
To zależy od ciebie. Ale tu będę.
Jeśli chcesz mnie odkryć, odkryj mnie.
- Jeśli nie, wracaj na Tindera. - [gwizdek]
Będziesz opowiadał o tym swoim wnukom.
To coś nie z tego świata, ale też... bardzo z tego,
- całkowicie cię zmieni. - [gwizdek]
Richard, jako kobieta, musiałam podjąć walkę,
której ci panowie raczej nie musieli podejmować.
Chociaż raz, zajrzyj do torby kobiety.
- Daj kobiecie szansę. - [gwizdek]
Nie muszę tego sprzedawać, stary.
Właściwie NIE CHCĘ, abyś zajrzał do mojej torby.
Żenuje mnie to, co mam w torbie.
Wstydzę się tego, co mam w torbie. Nie zaglądaj tam.
- [gwizdek] - Gadaj na zdrowie.
Kiedy byłem mały, Richardzie, występowałem dla rodziców.
Grałem małe przedstawienie, a oni nie klaskali,
i od tej pory, w moim życiu
aprobata znaczy wszystko.
- [gwizdek] - Kiedy zajrzysz do środka...
Ewidentnie masz świetny gust.
Spodoba ci się, co mam, bo to bardziej
- coś z antyków... - Och! Obraza.
Nie, nie - nie to miałam na myśli.
Ja lubię takie rzeczy,
- i jeśli też lubisz sztukę... - [gwizdek]
Zostałem zraniony. I chcę ranić innych.
Jeśli jesteś dobry w swojej pracy,
chcesz zajrzeć do mojej torby.
Bo wiesz, że chcę zadać rany,
jakie zadano mi, bo jeśli to ja za to płacę, oni też powinni.
- [gwizdek] - [Alex] Okej, dzięki.
Zostawcie torby i odejdźcie w kierunku, z którego przyszliście.
- Do widzenia. - [Johnny] Zrób, jak uważasz.
[Mawaan] Podejmij dobrą decyzję, Richard.
Zapalę papierosa w niemiły i kapryśny sposób.
Ale wiesz... zrób, jak uważasz.
[okrzyki i oklaski]
- [Greg] O, rany. - [Alex] Łu! Okej.
[oklaski]
Katherine skupiła się na sile kobiet.
Powiedziałaś, że miałaś większe trudności niż ci dwaj panowie,
i na pewno walczyłaś w obronie kobiet.
Podobało mi się, że jak to powiedziałaś,
nie próbowałaś go poderwać.
[śmiech]
Mawaan, twój początkowy argument był miły.
"Jesteś człowiekiem z nadzieją, marzeniami i ambicjami".
Nie chcę obmawiać Richarda, nie znam go,
ale podejrzewam, że ich nie ma.
[śmiech]
Otrzeźwił mnie Johnny, swoim
"Jeśli chcesz mnie odkryć, odkryj mnie".
Spróbowałem odwrotnej psychologii - jestem w niebezpieczeństwie, a jego zadaniem,
moralnym obowiązkiem jest zajrzenie do mojej torby.
Chcecie zobaczyć, co myślał ochroniarz? Zobaczmy.
[Alex] Co myślisz o Mawaanie?
Nie. Za dużo owijania w bawełnę.
- [Alex] A co z Katherine? - Skupiła się na aspekcie kobiecości i...
...to było za dużo.
- [Alex] Co z Johnnym? - Podobało mi się.
Podobało mi się, jak próbował to sprzedać -
albo raczej nie próbował tego sprzedać.
- [Alex] Podoba ci się? - CO to jest?
[Alex] Klatka na ptaki z maskotkami.
O, rany.
[Johnny] Przeze mnie było ponuro.
A ochroniarzy pociąga... nieznane.
Co chcesz zrobić z punktami, Greg?
Te dwie osoby go przekonały.
- Po 5 punktów. - Po 5 punktów, a reszta zero.
- [Alex] Dobrze. - [Mawaan] Zero?
[oklaski]
- Kolejne zadanie, proszę! - Dobra.
To wiąże się się z balonem i urządzeniem.
[Daisy] O, Boże.
To...
Wygląda jak coś, czym mógłbym wyrządzić szkody.
Co to?
To rozciągacz?
[Alex] Do ćwiczeń?
Nie, wiesz, kiedy rozciągają kogoś, kiedy jest za niski
jako dziecko?
"Zrzuć ten balon z wodą z największej wysokości tak,
aby nie pękł".
"Nie możesz uszkodzić balonu ani wylać z niego wody".
"Masz 10 minut i jedną próbę".
"Twój czas jest liczony od teraz".
- [Alex] Ja będę operował korbą. - Okej.
[Alex] Jak będziesz gotowa, nakręcę ją do góry,
- i powiesz mi, kiedy przestać. - Dobrze.
[Alex] Można podnieść do 7,5 metrów.
O, to po prostu hazard, nie?
Znajdę coś, na czym wyląduje. Mam nadzieję.
Muszę zajrzeć do szopy.
- [Greg] Rozumiem zadanie. - [Alex] Rozumiem zadanie.
Chcę je zobaczyć.
Szybko spytam Katherine, czy dorastała w czasach średniowiecza.
Słuchaj, dorastałam w latach 80.,
i Sarah Jane z innej klasy była rozciągana.
- [śmiech] - Na maszynie?
Z tego co wiem, na maszynie, która wyglądała, jak ta.
Dziewczynka, którą musiano rozciągnąć.
- To... - Pierwszy, i mam na myśli pierwszego,
jest Mawaan, i jest pierwszy.
Mogę najpierw przetestować z innymi balonami?
[Alex] Masz 9 minut.
Okej. Mam balon testowy.
To proste, chyba mogę wybrać maksymalną wysokość.
Pierwszy test.
- Czyli nie może być wysoko. - [Alex] Okej.
Czy źle go przetestowałem?
Rzuciłem go, więc może dodałem ciśnienie.
Spróbuję jeszcze raz.
- [Alex] Wlałeś gorącej wody? - No.
Za każdym razem robi coś innego, stary.
Okej, wyżej nie wejdę.
Wtedy spadnie w taki sposób.
Tak. Taka wysokość.
- To było gorzej? - No.
[Alex] 170.
Jesteśmy w strefie niebezpieczeństwa.
- Dostanę jeszcze 2,5 cm? - Tak.
Idealnie.
- [Alex] Czujesz się pewnie? - A-ha.
Odlicz od pięciu.
5, 4, 3...
2, 1...
[publiczność] Oooo!
[oklaski]
- Pękł? - Nie.
Ale był blisko, przez co myślę...
...dobrze mi wyszło.
[oklaski]
- [Greg] Zadowolony? - Tak.
Użyłeś logicznego myślenia.
Nawet odtworzyłem "pff" rękami.
- "Hłyt!" - Tak.
Nigdy nie dotknął balonu. Ciekawe.
Nie chciałem schrzanić próbki, nie?
Zobaczmy, kto najpierw pobije Mawaana.
Cóż, kolejny jest Richard.
Czy też wykaże się herr-oizmem?
- Odwal się. - Nie? Serio?
- Odwal się. - Zobaczmy.
- [Alex] Ładne poduszki. - Są ładne.
Zamortyzują upadek?
Cegły nie są ostre, ale mają krawędzie.
Chyba będzie dobrze.
To mogę położyć dookoła, jakby się odbił.
Po prostu spróbujmy. Zobaczmy, co się stanie.
- Mam przybrać pozycję korbującą? - Tak, proszę.
Korbuj! Powiem ci, kiedy przestać.
Przestań.
Wysokość Mawaana
Wygląda znacząco,
jak widzę, jak tam się buja.
Wysokość Mawaana
- [Alex] Dalej? - [Richard] Ile ma teraz?
- [Alex] 3 metry. - [Richard] Spróbujmy 3,5.
[Richard] To wysoko, nie? To za daleko.
To jest 3,5 metra.
Okej, spróbujmy stąd. Pewnie pęknie.
- Myślisz, że pęknie? - Cofnij się trochę.
Ale rozumiesz zadanie?
- Tak. - Okej.
Richard, odlicz proszę od 5.
5, 4, 3, 2, 1, nie pękaj!
[oklaski]
- Idealnie zadziałało! - Ekscytujące.
Odbiło się od kubła cegieł. Dziękuję, Richardzie.
- Dziękuję bardzo. Pa. - Pa pa.
[oklaski]
Nie rozumiem. Tam był kubeł cegieł.
- Cegły były z pianki. - Och!
- Nie wiedziałeś? - Nie!
[śmiech]
Myślałem, że postradał rozum.
Nie powiedziałeś, że cegły były z gumy.
[śmiech]
I tak niesamowite, że nie pękł. Miały ostre krawędzie.
Nie aż tak niesamowite, jak już wiem, że były z gumy.
Kubeł miał ostre krawędzie, więc musiał wylądować
- dokładnie w miejscu. - Tak było.
Wysokość to Albert Einstein stojący na Rihannie,
albo dwóch Jasonów Stathamów - Jason Statham, Jason Statham -
348 cm.
- Dobra robota. - Nieważne.
- Pech, Mawaan. - Nie, to...
Nie ma co być sprytnym, Richard.
Została tylko jedna część, aby wygrać
okropne tyłkowe ciastko Katherine Parkinson.
Pospieszcie się!
[okrzyki i oklaski]
Cześć i witam ponownie w ostatniej części odcinka.
Nie zwracajcie na mnie uwagi. Przed przerwą, uczestnicy
próbowali zrzucić balon z największej wysokości tak,
aby nie pękł. Odważny Mawaan zrzucił go
mniej więcej z wysokości człowieka, co oznaczało, że nasz drogi
system korbowy był zbędny.
Obecnie prowadzi Richard, z wynikiem 3,50 metra.
Czy można go pokonać?
Na końcu zobaczymy próby Katherine Parkinson,
Johnny'ego Vegasa, Daisy May i Coopera.
Poszukamy czegoś, w co możemy go ubrać?
- [Alex] Kim są "my"? - Ty i ja.
Odwrotny poród.
Wiesz, co zrobię? Sprawdzę, czy
balon i ty możecie wylądować bez szwanku.
- [Alex] I ja? - Tak. Zemsta.
- [Daisy] Ile mam czasu? - Teraz tylko 5 minut.
W 5 minut można napełnić wannę.
Potrzymasz? Niech leci przez chwilę.
Wysokie obcasy!
Pytanie brzmi, czy mamy po prostu wybrać dużą wysokość?
[Alex] Ciągle ci "my".
- Ile czasu? - Masz 1:50.
O, niedużo.
Johnny, ja tam nie idę. Jest mechanizm uwalniania.
- Nie ma znaczenia, czy będziesz miał obcasy? - Mogę je założyć.
- Ile czasu? - 20 sekund.
Wiesz co? Dla hecy, załóż buty.
Okej.
- Mam podnieść balon? - Tak, proszę.
Tak jest. Chodź jak dama.
- W górę. - W górę.
Możemy pójść wyżej niż dom?
Nie mam pojęcia.
Nie mam pojęcia. Więc możemy jechać jak najwyżej.
- Okej. - Jak myślisz?
- To 5 metrów. - Tak? O, ło!
Na samą górę. Wszystko albo nic.
Jeśli mam wygrać, to powinnam wybrać maksimum,
bo jakaś gadzina tak zrobi.
- Jakaś... kto? - Przepraszam.
Mam teorię, że jeśli ludzie w Stanach mogą skakać z wielkich żurawi
do malutkich baseników z 30 centymetrami wody
i się nie połamać...
Nie patrz tak na mnie, widziałam takie coś.
W Stanach?
Johnny, to maksymalna wysokość.
- 7,35 m to chyba szczyt. - Okej, cofnijmy się.
Czekaj. Możemy położyć coś na ziemi, żeby zamortyzować upadek?
- Zostały ci 4 minuty. - Och!
- Bardzo wysoko. - Wiem.
Ale już za późno.
To może być koniec,
bo może w nią uderzyć i wtedy zniszczymy nasze szanse,
- ale dodam jeszcze poduszkę. - "Nasze?"
- Pęknie, nie? - Johnny, odliczysz
- od 5? - Jasne, Alex.
5, 4...
3, 2.
Uwolnij balon!
- [śmiech] - Aaa!
TAK!
[oklaski]
Tak!
[śmieje się]
Nie wierzę!
Dawaj, dawaj.
- Przetrwała? - Nic jej nie jest.
- Gratulacje, Katherine. - Dziękuję.
Idziemy z balonem teraz spędzić razem czas. Dziękuję.
[Alex] Trzy cuda.
[Greg] Jestem pod wrażeniem, że wszystkie trzy przetrwały.
Johnny myślał, że też wejdę na maszynę
i spadnę razem z balonem.
Naprawdę myślałeś, że zeskoczy z cholernego dźwigu?
Myślałem, że może, jeśli wleję wystarczająco wody do wanny.
O co chodzi z wielkimi dźwigami z Ameryki?
To coś z głębokiego Południa.
- Mówiłaś, 30 centymetrów wody. - Nawet mniej. Małe baseniki.
Przepraszam, mówisz, że na południu Ameryki,
ogólnie wiadomo...
Płaci się, żeby obejrzeć...
Ludzi.
Szybko. Zobaczmy wyniki.
Cała trójka osiągnęła maksymalną wysokość 7,35 metra.
- Super. - Czyli po 5 punktów.
[Greg] Tak.
Kolejny był Richard, a potem Mawaan.
Ile punktów chcesz dać tym dwóm?
Nie, no. Wszyscy jesteśmy kumplami. 4 i 3.
- Hojnie. - 4 i 3.
Zamknij się.
A to, że nie zrozumiałem zadania nie było urzekające?
Jesteś bardzo blisko spadnięcia do dwóch.
Okej, dobra. Mogą być 3.
Czyli Johnny, Katherine i Daisy wygrywają zadanie!
[okrzyki i oklaski]
5, 5, 5, 4, 3.
- Rzućmy okiem na punktację. - Okej. Oto punktacja.
Katherine i Mawaan mają po 11. Johnny i Richard mają po 12.
Ale obecnie prowadzi Daisy z 16 punktami.
- [Greg] Tak. - [oklaski]
Nic nie jest rozstrzygnięte. Dobra, udajcie się na scenę
na ostatnie zadanie!
- Uu! Ciekawie. - Dziękuję.
- Chcesz, żeby Mawaan Rizwan przeczytał zadanie? - Tak, Mawaan.
"Stoczcie jadalną kulę przez metę".
"Osoba, której jadalna kula pierwsza przekroczy linię
w każdej rundzie, zostanie wyeliminowana".
"Jeśli twoja jadalna kula zatrzyma się przed metą,
zostaniecie wyeliminowani".
"Wygrywa osoba najwolniej tocząca jadalną kulę".
Wyjaśnię, że macie trzymać rury
przez cały czas za czerwoną linią. Musicie zostać na miejscach.
Wasze jadalne kule muszą przekroczyć
zieloną metę.
Jeśli nie przekroczą linii, odpadacie.
Jeśli wasza kula przekroczy ją pierwsza, odpadacie. To pierwsza runda.
Wybierzcie jadalną kulę i pchnijcie ją w kierunku Taskmastera.
Ciekawe. Mamy jabłko, jabłko, jabłko, pomidor, jabłko.
Wypuśćcie ją na gwizdek. Będziemy tego pilnować.
Pamiętajcie, jak się zatrzymają, odpadacie. Powodzenia.
- 3, 2, 1 [gwizdek] - [Greg] Toczmy.
- Uuu. - Czy przekroczą?
U! Uu!
Jedna nie przekroczyła. Richard Herring odpada z pierwszej rundy.
Jabłko Richarda
Trzymaj swoje owoce, żeby pokazać, że odpadłeś.
[Alex] Wybierzcie kolejną jadalną kulę
i pchnijcie ją w kierunku Taskmastera.
- Czyli moim. - O, przepraszam.
Tym razem pomidor, pomarańcza, pomarańcza, kiwi.
Okej, na gwizdek.
3, 2, 1.
[gwizdek]
[Greg] O, super.
O...
Zaraz... o. O.
Kiwi jest pierwsze! Jeśli przekroczy,
Mawaan Rizwan odpada.
Połóż rurę i trzymaj swoje jadalne kule.
Kiwi Mawaana
[Johnny] Fajne to.
Fajnie się ogląda.
Została trójka, Greg. Wybierzcie kolejną jadalną kulę
- i pchnijcie ją w kierunku Taskmastera. - W tę stronę.
Szkocie jajko, pomidor, szkockie jajko.
Dziękuję. Zobaczyłem. Grajcie.
Na gwizdek, wypuszczajcie.
3, 2, 1.
[gwizdek]
[Greg] Kula nie może się zatrzymać.
Nie mogą się zatrzymać.
- Nie mogą... - O! O!
[Johnny] Boże!
O!
Greg...
Jajko Daisy nie przekroczyło linii.
Zatrzymało się też na początku. Odpada.
Jajko Daisy
- Okej. - Mamy finał.
Wybierzcie ostatnią jadalną kulę
i pchnijcie ją w kierunku Taskmastera.
Super. Kiwi, świetny wybór.
Kiwi kontra...?
[Greg] Ośmieli się?
Ośmieli się!
- Kiwi kontra pomidor, Greg. - Mój Boże.
Nie mogą przestać się toczyć.
[Greg] Nie widzieliśmy czegoś takiego.
Nie kiwi kontra pomidor!
Cholerne szaleństwo!
3, 2, 1.
[gwizdek]
[Greg] Super. Stoczyły się.
[Alex] Toczą się.
Nie mogą się zatrzymać.
O. Ooo...
O, sędziowie...
Muszą przekroczyć metę.
- [Johnny] Dawaj, dawaj! - [Katherine] Nie!
- [Johnny] Tak! - [Alex] Mamy zwycięzcę.
Pomidor Katherine
[Greg] Vegas wygrywa...
...i cały naród wstaje.
Zejdźcie do mnie. Podliczymy końcowe punkty!
- [Greg] Ale finał. - [Alex] Cóż, wygrał walkę.
- Ale wojny nie wygrał. - Nie.
Teraz mamy zdecydowaną liderkę w sezonie,
która wygrała też dwa odcinki z rzędu.
Z 19 punktami, odcinek wygrywa
- raz jeszcze Daisy May Cooper! - [Greg] Ło.
Niesamowite.
[Alex] Popatrzcie.
Jestem w większym szoku niż wy.
Tak, dziękuję bardzo. Daisy May Cooper wygrywa.
Podejdź i napawaj się nieprzyzwoitym jedzeniem!
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Jeśli kiedyś znajdziecie się w trudnej sytuacji
i coś wam nie wychodzi,
udajcie się na głębokie Południe Ameryki,
bo tam jest koleś, który każdego dnia
musi zeskoczyć z żurawia do małego baseniku.
Każdego dnia,
rzekomo.
Tu kończymy czwarty odcinek.
Kolejny mamy półmetek,
ale na razie, oklaski dla Daisy May Cooper!
[okrzyki i oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown
Tłumaczenie na polski: Hanny Time