Air Horn Andy.
Cześć. Nazywam się Greg Davies i witam w Taskmasterze.
Zostały tylko dwa odcinki,
zaledwie dwie szanse, aby nasza piątka słynnych rywali
zebrała tyle punktów, aby zostać nowym zwycięzcą Taskmastera.
Wkrótce, jedno z nich uniesie nad głową moje złote trofeum
i dumnie oświadczy, "to ja wygrałem tę nagrodę".
"Okej, przez to
straciłem szansę na zatrudnienie w mojej branży".
"Jasne, moja druga połówka wszystko przemyślała
i na jakiś czas przeniosła się do mamy. Ale to trofeum,
to zwycięstwo, jest moje".
Przedostatni raz bijmy brawa dla tych
walczących o ten zaszczyt.
Powitajcie Daisy May Cooper!
Johnny'ego Vegasa!
Katherine Parkinson!
Mawaana Rizwana!
I Richarda Herringa!
A obok mnie siedzi, jak parówka
porzucona przez liniejącego psa,
jest włochaty, ale pełen smaku,
to wasz własny mały Alex Horne!
- Dzięki, Greg. - [okrzyki i oklaski]
- Dzięki, stary. - O, nie.
- Nie? Dzięki, Greg. - W ogóle mi się to nie podoba.
Och, jestem wykończony, Greg.
[Greg] Wiem.
Cały ten trening. Mówiłem ci, do czego trenuję?
- Nie. - Wiesz, jak uwielbiam nurkowanie głębinowe?
- No. - Staram się zwiększyć pojemność płuc.
Oddychając pod wodą.
Aktualnie 35 minut, z moim nowym systemem.
- Chcesz zobaczyć? - Tak.
[sapie]
Mogę tak przez 35 minut.
O ile jestem na dole a mój nos jest na górze,
wszystko jest dobrze.
[śmiech]
- Jesteś zły? - Nie.
Cieszę się po prostu, e...
uprzejmymi chichotami.
Dobra. Jaka jest przedostatnia kategoria nagród, Alex?
- Najlepsza pościel. - Ooo!
To pościelone. Ocenisz, które z nich przyniosło
najlepszą pościel, i ta osoba zgarnie 5 punktów.
Pod koniec odcinka, zwycięzca zabierze do domu świetną pościel
wygodnie, jak w pięciu pościelach.
Dobra. Mawaan, przyniosłeś mi fajniutką pościel?
Tak, przyniosłem moją ulubioną poduszkę podróżną.
- Och. - Wygląda tak.
- [Richard] Och! - [Greg] O, Boże!
Podwójna funkcja.
Do...?
Muszę coś zapisać, Richard. Jaka jest druga funkcja?
- Jako poduszka. - Dla jego kartotek, jaka jest druga funkcja?
Można... ogrzewać bułki w dziurze.
Co, tam? Nie o tym myślałeś, nie?
Zniszczyłeś mi moją ulubioną poduszkę podróżną.
- Richard, to okropne. - Chyba sam ją zniszczyłeś.
Zniszczył ją tylko, jeśli podniecają go słonie.
Zobaczmy ją w akcji. Tak nosi się Ostrichpillow.
Wiem, o czym mówisz - wygląda jak dupa słonia.
Ale w użyciu to najwygodniejsza rzecz, jaką można nosić.
Chyba coś, co przynosi ci dużo radości i komfortu
- zostało zrujnowane. - Przez tych... zboczeńców.
[Greg] To zboczeńcy. Tak jest.
Katherine, pościel. Co przyniosłaś?
Wybrałam jedwabną pościel.
[Katherine] Nigdy nie spałam w jedwabnej pościeli, a mam 43 lata.
Dlaczego ją przyniosłaś, skoro jej nie używasz?
Bo myślałam, że jeśli zaoferuję ją jako nagrodę, mogę...
- Mogę ją dostać. - Jedwab otrzymuje się z kokonów
larw jedwabnika morwowego Bombyx mori, hodowanego w niewoli.
- To kupa gąsienic, jedwab, nie? - [Alex] Tak.
- Myślałam, że to sperma. - To sperma gąsienic?
Otrzymuje się ją z kokonów larw.
Chyba jeszcze nie wytryskują.
Na razie mieliśmy gadżet erotyczny
i coś utkanego ze spermy gąsienic.
Co teraz? Daisy?
Czysta pościel.
Chciałbym wiedzieć, dlaczego to dla ciebie nowość.
Pewnie dlatego, że moja nie jest za często czysta.
- [Greg] Nie? - [Daisy] Nie, ostatnio mam problem ze...
Ze ślinieniem się podczas snu.
- O, uf! - To nie najgorszy z moich nocnych problemów.
Ale jest wysoko.
To czysta, bawełniana pościel?
Ale przebranie jej, i czysta bawełniana pościel -
wszystko jest... po prostu wejście do łóżka i...
Nie jest super?
Johnny, jaką pościel nam przyniosłeś?
Trochę zaryzykowałem.
- Po prostu przyniosłem wełnę jagnięcą. - [Alex] Wełnę jagnięcą.
Ponoć dla ptaków i ich gniazd, jest ciepła, kiedy ma być ciepła,
chłodna, kiedy ma być chłodna.
Natura robi najlepiej, co my chcemy odtworzyć.
- Wzruszyło mnie to. - Tak, bardzo piękne.
Kiedy wyjechałem z Londynu przed lockdownem,
- wystawiłem na zewnątrz wełnę. - [Greg] Serio?
Wsadza się ją do okrągłej klatki, i ptaki przylatują, żeby ją zabrać.
Przed przyniesieniem jej do programu?
Tak, wrócę
i zabiorę ją ptakom, żeby wygrać Taskmastera.
Teraz wielu pisklakom jest bardzo zimno.
- Zupełnie, jakbyś wymyślił to dzisiaj. - Nie!
- Została jedna osoba, tak? - Tak, zakończymy na Richardzie.
Mam coś zrobionego na zamówienie. Moja wymarzona pościel.
[Alex] Oto ona.
- [Greg] O, Boże! - Można spać na jednej poduszce
i udać, że jest się w łóżku z Gregiem, spać na drugiej poduszce
i udać, że jest się w łóżku z Aleksem, albo spać pośrodku.
Trójkącik.
[Alex] Dlaczego wyglądam na zaskoczonego?
To wygląda, jakby żona Aleksa właśnie weszła do pokoju,
ty zobaczyłeś ją w drzwiach, a Alex mówi "powiedz coś!"
[Greg] "Powiedz coś!"
Dobra. Dam po 2 punkty
Johnny'emu i Katherine,
bo oba uznałem za tak samo banalne.
- [Alex] Jedwabna pościel i wełna. - Tak jest.
3 punkty daję... bo dobrze je sprzedała,
i bo lubię wejść do miłej, chłodnej, bawełnianej pościeli,
3 punkty daję Daisy.
Jemu się podoba, i nie lubię, jak młody człowiek
jest dołowany przez okropnych starych zboczeńców,
- daję Mawaanowi 4 punkty. - Dobra robota, Mawaan.
I dlatego, że myślę, że są w tym pieniądze,
5 punktów daję Richardowi Herringowi.
[Alex] Dobra robota, Richard. 5 punktów!
Hej, Alex, masz przygotowane zadanie?
Tak, czas na niskoczynszową architekturę.
- Alex. - [Alex] Cześć, Johnny.
[Alex] Bardzo miarowe wejście.
- Nie? - [Alex] Bardzo spokojne.
Trochę dramatyzmu, trochę Downtown Abbey.
- Elo. - [Alex] Elo.
[Alex] Nigdy nie mówiłem "elo". Elo?
- Elo. - Elo.
- Tak, jesteś w tym dobry. - Dziękuję.
"Zbuduj..." [chichocze] Nie cierpię czegoś takiego.
"Zbuduj największy domek z podkładek na tym stole".
"Podczas budowania największego domku z podkładek,
musisz zadzwonić dzwonkiem do drzwi po dokładnie minucie".
"Potem po 58 sekundach..."
"Potem 56 sekundach, i tak dalej, aż do 0 sekund..."
Czyli o dwie sekundy mniej.
"Wygrywa największy domek z podkładek".
"Jeśli popełnisz ponad dwa błędy z czasem dzwonienia,
zostaniesz zdyskwalifikowana".
"Twój czas skończy się, kiedy zadzwonisz ostatni raz,
i jest liczony od teraz".
Okej.
Czyli minuta, potem 58 sekund, potem 56 sekund.
Czyli muszę wychodzić i wracać.
O, rozumiem. To oczywiste.
Okej, po co to jest? Mam być czujny?
[Alex] Nie jestem pewny, po co jest to wszystko.
Nie lubisz żadnych nieformalnych przywitań, nie?
- "Elo?" Nie podoba mi się. - No.
To pierwsze spostrzeżenie, a drugie jest takie, że Richard Herring
mówi, że nie cierpi czegoś takiego, jakby regularnie był proszony...
- [śmieje się] - [Alex] "Nie cierpię tego".
...o zbudowanie domku z podkładek pod piwo.
Okej, czyli mieli wychodzić z pokoju w zmniejszających się odstępach czasu.
Widzieli zegar. Widzieli odliczający czas,
inaczej byłoby za trudno.
Ale w sumie mieli tylko ponad kwadrans.
Oczywiście, przerwy z czasem stawały się krótsze.
Przedstawię pierwsze osoby, używając męskich odpowiedników
ich żeńskich imion - to Keith i Desmond.
[Alex] Ty wybierasz, jak zbudować domek.
Mamy taśmę?
- [Alex] Jeśli chcesz. - Byłoby super.
Tak, przynieśmy taśmę, proszę.
[Alex] Myślisz, że ile czasu potrzeba, żeby dojść do drzwi wejściowych?
[Alex] Idealny czas. Zaczynamy od nowa z 58.
Nie ma nagrody za zbudowanie fajnego domku. Raczej chodzi o dzwonek, nie?
[Alex] Cóż, raczej chodzi o rozmiar domku.
Jest dobrze.
[Alex] Wyszłabyś zadzwonić dzwonkiem?
- Em... - Tak, idealnie na 58.
- Tak. - O, kuźwa.
Patrz, jest dobrze.
- Ominęłam to? - [Alex] Tak, wyglądało na błąd.
Jestem zajęta myśleniem o domku.
[Alex] Tak.
A, ułożę je tak!
Oczywiście!
- [Alex] Z czego zazwyczaj buduje się domy? - Z cegieł.
- I...? - Słomy.
To jest dach.
Mam wrażenie, że tylko dzwoniłam dzwonkiem.
[Alex] Teraz trochę za późno, Katherine.
Nie!
Kuźwa! Nie!
To nie wygląda jak domek.
- [Alex] Lepiej idź zadzwonić. - Zadzwonię dzwonkiem.
Dzwonię dzwonkiem.
- [Alex] Kończysz? - Tak.
- Boże, tyle ich jest. - [Alex] Musisz zadzwonić, Katherine.
[Alex] Katherine, musisz pójść zadzwonić dzwonkiem.
Dostanę herbaty?
[Alex] Tak.
Czekaj, czekaj.
- [dzwonek] - [Alex] Aa.
Czas pójść zadzwonić, Katherine.
Widzisz, robię się szybsza.
[Alex] Czas robi się krótszy, nie? Idź, Katherine.
Zbuduję podwórko wokół domu.
On mieszka tu.
To jego kumpel, Gareth.
Kuźwa!
[Alex] Teraz będzie niewiele czasu pomiędzy nimi.
- Teraz? - [Alex] Tak, idź.
- Aaaa! - Kuźwa, kuźwa, kuźwa!
[Alex] Katherine, musisz iść.
[Alex] Musisz teraz pójść zadzwonić, Katherine.
Zostanę tutaj.
1, 2.
- Dzwonek. - [Alex] Tylko 2 sekundy.
- Po co? Po co? - [Alex] Katherine...
Przepraszam, to było dziecinne.
Po co to wszystko?
Nie zbudowałam domku.
[oklaski]
Bardzo źle się czułam.
Tak złej cię jeszcze nie widziałem.
Wzięłaś domek i sprawiłaś, że nie wyglądał jak domek.
Było strasznie szybko!
Zdziwię się, jeśli komuś się to uda.
- Ja zbudowałam domek! - [Alex] Tak.
To ukończone dzieło. To domek.
Nie mogę się doczekać, aż się wprowadzę!
- Przedstawiłem go... - Georgiański, tak?
[Alex] Przedstawiłem go tak, jak architekci.
Jako dom, wyglądałby tak.
- [Alex] Ładny. - Dokładnie tak by wyglądał.
Jeśli to ładny dom,
to, co zostawiłam, stanowiłoby jakiś budynek.
Problem jest taki, że zostałaś wiele razy zdyskwalifikowana
za niedzwonienie w czasie.
Daisy przestała biec na 42 sekundach. Poddała się.
Co gorsze, i co mnie serio irytuje,
będę musiał dać jej punkty
za praktycznie rzucenie podkładek w dużą kupę.
- [Alex] W środku jest dziura. - W środku jest dziura.
To są jakby fundamenty.
Okej, czym jest dziura w środku?
- Miejsce do mieszkania. - [Greg] Och.
Gotowania, jedzenia, spania, rozrywki.
[Greg] Jasne.
"Kupiłem nam dom".
"O Boże, wolałabym, żebyś mi najpierw o tym powiedział".
"Nie, nie, spodoba ci się".
"W środku jest duża dziura, żebyśmy mogli w niej spać i jeść".
"I wychować nasze dzieci".
- [Alex] Chcesz zobaczyć więcej domków? - [Greg] Pewnie.
Tym razem, mamy Margaret i Ritę.
Zobaczmy.
Nie rozumiem, jak mam to zrobić.
[Alex] Dojście do drzwi zabierze ci pewnie 5 sekund.
To... to stresujące, stary.
[Alex] Musisz wyjść zadzwonić.
Nie wiem, dlaczego w ogóle dzwonię.
[krzyczy]
Okej, wiesz co?
2, 1.
- [Alex] Co masz? - Mam dzwonek.
[Alex] No, dobra.
- [dzwonek] - Super fart.
- [Alex] Wyglądasz na spokojniejszego. - Tak, to dlatego,
że mam tu dzwonek. To wyeliminowało sporo stresu.
- [dzwonek] - A!
Skaleczyłem się w dłoń!
Na dzwonku jest krew.
- Skaleczyłem się w dłoń. - [Alex] Przestań brudzić dzwonek krwią.
Zaczynam widzieć framugę.
Spróbujmy z drugim piętrem. Potrzebuje więcej miejsca.
O, kurde. Zapomniałem o dzwonku.
[Richard] Na drzwiach jest krew.
- [jęk publiczności] - [dzwonek]
Macie coś, co się obraca?
[Alex] Coś, co się obraca?
Mam to.
Dwustronna taśma.
[gwizdek]
[gwizdek] Dziękuję, Richardzie.
- [Alex] Oto domek. - Włożyłem w to krew, pot i łzy.
Nie chcę się chwalić, ale to dzieło sztuki.
[oklaski]
Wiele lat temu był mecz bokserski,
gdy Chris Eubank był u szczytu swojej kariery,
i kilka razy walczył z Nigelem Bennem.
W ich najbrutalniejszej walce, Eubank wygrał na punkty
i gdy podeszli do niego i powiedzieli
"Chris, musisz być zadowolony po tak ogromnej walce".
I Chris Eubank powiedział coś,
co jako jedyne zapamiętałem z walki. Powiedział
"Rozerwał mi język. Dzwońcie po karetkę".
Jedyne, co pamiętam z próby Richarda to "skaleczyłem się w palec".
Nie ma znaczenia, jak wyglądał jego domek.
Oto, z czym skończył. Położył podkładki wokoło modelu domu.
- Tak. Do bani. - Tak wyglądałby
- jako prawdziwy dom, oczywiście. - Wcale nie!
- [Greg] Kto je zrobił? - [Alex] Ja. Nie podobają ci się?
Nie. To ładny dom. Wróć do domku Richarda.
- To dom Richarda. - [Richard] Tak wygląda!
- O czym mówisz? - Tu są drzwi wejściowe.
Szaleństwo. Za to Mawaan, to może być twój moment.
Sam dzwonek. Patrzyłem, jak cztery osoby tutaj robią "jaa...!"
Oto latarnia, którą zbudował.
Patrzcie.
[Katherine] Ja powiedziałam "wow, to wiatrak".
[śmiech]
Tak.
Dobra, to koniec części pierwszej.
Tutaj dowiedzieliśmy się,
co ma piernik do wiatraka.
Do zobaczenia za kilka minut.
Cześć, i witam ponownie w Taskmasterze.
Co się działo przed przerwą, Alex?
Przed przerwą, uczestnicy budowali domki z podkładek pod piwo
ze zmniejszającym się ograniczeniem czasowym.
Została tylko jedna osoba. Oto wieczny głos nadziei.
To Johnny Vegas.
O, do bani.
Po co to w ogóle zrobiłem? Zamknąłem drzwi.
Zdążę jeszcze jeden.
O. Zdążę.
Wiele razy straciłem pracę w barze, stojąc i liżąc podkładki.
Kiedyś naprawiłem przebitą oponę rowerową śliną.
Jest zadziwiająco mocna.
[mamrot]
- Przepraszam, kurczaku! - [dzwonek]
Spróbuję czegoś wielce kontrowersyjnego.
Postawię tu ścianę nośną.
O, czekaj.
To twoja wina!
Dawaj, słonko. Nie zdążę.
Uważaj teraz.
Nigdy nie nauczyłem się czytać, ale...
[jęki]
[dzwonek]
Buduję domek na prerii, okej?
Bo inaczej, po co to?
To tylko gospodarstwo.
[brzęczenie]
To zadanie, w które byłem najbardziej zaangażowany.
Myślałem, że w końcu się wykażę, i to złamało mi serce.
Ale ewidentnie masz talent. Widzieliśmy twój domek.
I nawet zbudowałeś ścianę nośną.
Używałeś prawdziwych terminów z budownictwa.
Jasne, architektura się zmieniła.
Dzisiaj ludzie robią dziury w kupie śmieci.
Było pięknie, Johnny.
Kiedy był najładniejszy, miał nazwę "Wille Vegasa".
Każde z nich było mieszkaniem.
- [Greg] Zatrważające. - [Alex] Tak. Niestety, musisz je ocenić.
Ta dwójka dostaje punkty - Johnny i Katherine?
Boże wybacz, ale nie.
[Johnny] Proszę, za wysiłek.
[Greg] Nie mogę dać punktów za wysiłek.
[Katherine] Uważam, że powinien dostać więcej ode mnie.
- Jego był trudny. - Robił własny cement.
Daj mi 1 punkt
za emocjonalne zaangażowanie w zadanie.
- Pomyślę o tym. - Okej.
- [Greg] Mawaan dostaje 5 punktów. - [Alex] 5 punktów.
Boże, nie zasługują na nie.
4 punkty dla Daisy, 3 punkty dla Richarda.
Potem mamy 0 dla Katherine, i zostaje...
Zostaje kwestia ekstra punktu dla Johnny'ego.
Proszę.
- Nie. Bez punktów. - 0 dla Johnny'ego. Dobra robota.
Serio?
Nie mogę wydać się słabym przy innych.
Mam 17-latka, który teraz nie będzie ze mną rozmawiał.
I niech tak będzie.
- Punktacja. - Punktacja, tak.
Mawaan prowadzi z 9 punktami.
[Greg] Co mamy dalej?
Dalej mamy coś wymyślnego, Greg.
Wiąże się z wieloma zadaniami, a ja naciskam jakieś przyciski.
Zobaczmy.
[Alex] Cześć, Daisy.
Witam.
O, owoce. Fajnie.
Widzę czekoladową pomarańczę.
Gdzie jest zadanie?
[Alex] Zimno.
Cieplej. Cieplej.
Gorąco. Zimno. Zimno.
[Alex] U. Teraz.
Nie. Ostrożnie. Tak.
Och. Mogłam spojrzeć w dół.
Okej. "Wykonaj jak najwięcej zadań".
"Za każdymi drzwiami jest zadanie".
"Możesz wybrać kolejność otwierania drzwi".
"Możesz ruszać się tylko, gdy ruszają się drzwi".
"Musisz zostać po tej stronie linii".
Tam, gdzie teraz stoisz. Linia leci aż do końca.
"Podczas zadania, musisz powiedzieć Aleksowi, które drzwi otwierasz
w przeciągu minuty od zamknięcia poprzednich drzwi".
"W przeciągu minuty musisz powiedzieć Aleksowi, które drzwi otwierasz jako pierwsze".
- [Alex] Ma sens? - Tak.
I czekoladowa pomarańcza jest częścią zadania?
- [Alex] Serio nie wiem. - Okej, super.
[Alex] To które drzwi otworzyć najpierw, Richardzie?
2.
5.
3.
E, wybieram drzwi numer 2.
- 1. - [Alex] 1?
Nie. 3.
[Alex] Wzięłaś pod uwagę 4?
Zacznijmy od 4, tak.
- [śmiech] - Łatwo mnie przekonać.
Mam teorię, że gdy położy się czekoladową pomarańczę w dowolnej sytuacji
w życiu, wszyscy skupią na niej uwagę.
Okej, lećmy.
To zaczynajmy. Witam, matrono.
Zaczniemy od Dicka i Johnny'ego.
- Powodzenia, Richard. - Dziękuję.
[obaj] "Kopnij trzy pomarańczowe przedmioty przez te drzwi".
[Alex] Stop.
Kuźwa mać.
[Richard] O, Boże!
[Johnny krzyczy]
Nie wiedziałem, że potrafię krzyczeć w tej tonacji.
Kopałeś coś już kiedyś?
- Ostatnia była... - Hmm.
- Drzwi numer 4, proszę, Alex. - Dobra. Musisz zostać tutaj.
- E, 3. - Proszę.
"Opróżnij wiadro i wsadź do niego oba buty".
"Zjedz całego banana".
- Teraz możesz się ruszyć, jak chcesz. - O, mogę?
Już nie możesz.
- Chyba skończone. - [Alex] Gratulacje, Richardzie.
[Alex] Które drzwi chcesz teraz, Johnny?
- [mamrot] - [Alex] Słucham?
[niewyraźnie] Numer trzy.
- [Alex] Numer...? - T... rzy.
- Numer trzy? - Słyszałeś.
Wybierzmy jeden.
Dobra. "Opróżnij wiadro i wsadź do niego oba buty".
Nie no, patrzcie, co mam na sobie!
"Wrzuć dziesięć żółtych rzeczy przez te drzwi".
Nie musiałem ich ściągać, nie?
- Byłem za daleko. - Byłeś za daleko, tak.
Skoro jestem bliżej piątego i mam stopy w wiadrze...
Lepiej wybierzmy cztery.
- "Nie wkładaj stóp do wiadra!" - "Zjedz całego banana".
"Usiądź na wiadrze i całkowicie obierz pomarańczę i banana".
Wyłaź.
Wybieram numer pięć.
Zeskakuje z wiadra. Człowiek-wiadro!
"Usiądź na wiadrze i całkowicie obierz pomarańczę i banana".
"Wrzuć dziesięć żółtych rzeczy przez te drzwi". O, Boże!
[Alex] Stop!
Boże, wyglądam jak ten dzieciak w Jerrym Maguire.
- [Greg] Chcesz usłyszeć moje spostrzeżenia? - [Alex] Tak, proszę.
"Żaden z tych panów nie potrafi kopnąć czegoś
- w wybranym kierunku". - Tak jest.
"Pod presją, Richard Herring,
pomimo że gra jest o punkty, nie pośpieszy zjedzenia banana".
"Je banana jak małpa".
I w końcu, "kontynuacja Jerry'ego Maguire
nie podbije serc widzów".
- [Alex] Zapisałem wszystko. - To moje spostrzeżenia.
Mieli pięć zadań. Mam zapisane, że
Richard wykonał 2,5, podczas gdy Johnny - 2,3.
Ciężko mi powiedzieć, czy to robi wrażenie,
nie widząc, jak poszło reszcie,
więc idźmy dalej i zobaczmy więcej.
Zobaczymy, jak kombinują dwie osoby w kombinezonach,
Katherine i Mawaan.
"Zjedz całego banana".
"Opróżnij wiadro i wsadź do niego oba buty".
[Alex] Stop!
O, Boże. Ile mam czasu?
[krzyczy]
O, Boże! Zwymiotuję.
[Alex] Stop.
Które drzwi mam teraz otworzyć, Mawaanie?
To czekoladowa pomarańcza.
Okej.
- Numer trzy. - Cztery, proszę.
"Opróżnij wiadro i wsadź do niego oba buty".
"Zjedz całego banana".
Łatwo zdjąć.
Mawaan, które drzwi mam teraz otworzyć?
- [niewyraźnie] Jeden, proszę. - Słucham?
Numer jeden, proszę.
"Kopnij trzy pomarańcze przez te drzwi".
"Wrzuć dziesięć żółtych rzeczy przez te drzwi".
Aaa! Przepraszam!
Przepraszam!
Jeszcze trzy rzeczy!
Nawet nie jest żółta!
Które drzwi mam teraz otworzyć, Mawaanie?
Dwa, proszę.
- Jeden, proszę. - Bo są bliżej?
Tak.
"Kopnij trzy pomarańczowe przedmioty przez te drzwi".
"Wrzuć dziesięć żółtych rzeczy przez te drzwi".
- Jesteś daleko od drzwi. - No.
[jęk]
[chichot]
Nie podoba mi się ta gra.
[śmieje się]
- [Alex] Zostały jedne drzwi. - Drzwi numer pięć, proszę.
To ostatnie drzwi, drzwi numer pięć.
[oboje] "Usiądź na wiadrze
i całkowicie obierz pomarańczę i banana".
Okej.
Kurde, wyrzuciłem wszystkie pomarańcze!
[krzyk]
Jej!
[oklaski]
[Greg] Najbardziej z tego fascynowało mnie to, że
gdy Mawaan miał usta pełne banana,
jego głos brzmiał, jakby był komputerowo zwolniony.
Próbowałem zwinąć usta w ten sposób, więc brzmiało wolniej.
W sumie, oboje byli gorsi od Johnny'ego i Richarda.
Oboje przekroczyli linię, kiedy nie powinni.
Katherine sprytnie obrała czekoladową pomarańczę,
którą obiera się najszybciej,
ale nie zdążyła z bananem i oszukała pod koniec, obierając po gwizdku.
[Greg] Tak, jaka szkoda.
Dobra, czas na kolejną przerwę.
Nie myślcie o chorej wartości kalorycznej
ciastek, które zaraz przyniesiecie z kuchni.
Energia, którą wam dadzą wyklucza długotrwałe skutki na zdrowiu.
Do zobaczenia.
[okrzyki i oklaski]
Cześć i witam ponownie w Taskmasterze ze mną, Taskmasterem.
I ze mną, Aleksem, synem Sheili i Hugh. Lubię spokojne filmy,
spokojną muzykę i być trzymanym przez silne ramiona. Przed przerwą,
widzieliśmy, jak uczestnicy wykonują serię zadań,
poznając je tylko po tym, jak odsłoniły je drzwi.
Została tylko jedna osoba - to Daisy May Cooper.
Run DMC.
Zacznę od...
drzwi numer pięć.
Okej. "Usiądź na wiadrze i całkowicie obierz pomarańczę i banana".
Teraz.
- Okej. Które drzwi teraz? - Cztery.
"Zjedz całego banana".
[oklaski]
Które drzwi teraz?
Uu! Skończysz go?
- Nie. - Które drzwi teraz, Daisy?
Trzy, proszę.
Och. "Opróżnij wiadro i wsadź do niego oba buty".
- [Alex] Właśnie je wypełniłaś. - Tak.
[Alex] Sukces. Dokąd chcesz iść teraz?
- Drzwi numer dwa. - Rozumiem, co robisz.
- Ile pomarańczowych rzeczy masz w wiadrze? - Trzy.
Kuźwa!
Tak!
- Które drzwi teraz? - Numer jeden, proszę.
"Wrzuć dziesięć żółtych rzeczy przez te drzwi".
Jeden, dwa.
Stop, stop, stop!
[Alex] Teraz musisz wrzucić siedem w przeciągu 10 sekund.
[Daisy] Trzy, cztery...
[oklaski]
- [Alex] No. - [Greg] Super.
Stanowczo mieliśmy tu technikę.
Jako jedyna wybierała drzwi po kolei,
więc za każdym razem miała krótszą odległość. Zawsze miała też
wiadro, bo uważała, że może być przydatne.
Fajnie też potwierdzić, że je jak psychotyczny tygrys.
[śmiech]
Szczerze myślałem, że to odniesienie do Scooby Doo.
Wiecie, kiedy jedzenie po prostu znika im w ustach?
[Daisy] Tak, te wielkie kanapki.
Nieźle jej poszło, nie?
W sumie zrobiła najwięcej. Praktycznie trzy z pięciu.
- [Greg] Dobra robota. - [oklaski]
Czyli, Daisy - 5 punktów,
Richard - 4, Johnny - 3, Mawaan - 2 i Katherine - 1 punkt.
- [Greg] Mamy to. - Dobra robota, Daisy May Cooper.
[Greg] Kolejne, proszę.
Oto pierwsze zadanie,
które wykonali swojego pierwszego dnia.
Myślałem, że aby przełamać lody, fajnie będzie powitać ich fanfarą.
Halo?
- [fanfara] - [śmieje się]
- [fanfara] - [krzyczy]
- [fanfara] - Kuźwa mać. Okej.
[fanfara]
- Cześć. - [Alex] Cześć, Richardzie.
- [fanfara] - [Alex] Przepraszam.
- Boże drogi. - [Alex] Przepraszam, Johnny.
- [Alex] Jak leci? - Denerwuję się.
- [Alex] Tak? - No.
Uwielbiam pieczęcie.
O, Boże. "Podaj, ile piłek jest w koszu".
"Kiedy podajesz odpowiedź, wszystkie piłki muszą być w koszu".
"Wygrywa najbliższa odpowiedź. Masz 4 minuty".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Pierwsze zadanie, które wykonali.
Ciekawe, dlaczego byli tak zdenerwowani na tego Air Horn Andy'ego.
- Wystraszyłeś ich, nie? - Air Horn Andy?
- Tak, Air Horn Andy. - "Alex" zaczyna się na "A".
- Mogłeś nazwać go Air Horn Alex. - Masz rację.
Tak mało go szanuję -
nawet nie zarejestrowałem jego prawdziwego imienia.
Mały Air Horn Andy.
Zobaczymy Katherine, Daisy i Mawaana?
- Tak. - Oto oni.
Powiem ci - chyba policzę górną warstwę
w czymś...
- [Alex] Zrób tak. - ...a potem zgadnę.
- [Alex] Okej. - Czyli pójdę...
- [Alex] Tak, poczekamy. - Okej.
Daliście mi 4 minuty,
więc mam wrażenie, że powinienem użyć matematyki.
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7...
1, 2, 3, 4, 5...
Och, nie wiem.
Okej, policzę jedną warstwę i pomnożę przez coś.
To górna warstwa.
- Chyba jest około 500. Jak myślisz? - [Alex] 500 piłek?
Na szczycie jest też czubatość,
więc powiedzmy, to...
[wzdycha]
Pewnie zdążyłabym je policzyć.
- [Alex] Ciągle masz 2:40. - Okej.
- Będę musiał je odłożyć, tak? - [Alex] Tak.
Dobra... O, kuźwa mać!
- [Alex] Co robisz, Katherine? - Myślisz, że 500 to dobry strzał?
- [Alex] Dokładnie 500? - Nie, kilka... odejmę.
Powiem, że 121,
plus kilka na ewentualność czubatości.
Mogłam je wszystkie wyjąć i policzyć.
Ale teraz, jak została minuta...
5-5-5.
- [Alex] Wszystkie piłki muszą być w koszu, kiedy podajesz odpowiedź. - O, kurde!
O, w środku są malutkie! Rozumiem.
Dobrze, że zajrzałam.
Tak, na pewno 142.
- O, kuźwa. - Kuźwa.
Nie, dużo więcej. Okej, zgaduję 150.
[Alex] Jaka jest twoja odpowiedź?
- 555. - [gwizdek] Dziękuję, Daisy.
- Zgaduję 162. - [Alex] Dziękuję bardzo.
- [gwizdek] - O, nie! Nie, nie, nie!
Mogę je wszystkie odłożyć i potem podać odpowiedź?
To był błąd. Pomożesz mi z tym?
- To nie jest część tego na czas. - Jesteś pewna?
Tak było napisane.
Dobra.
498.
- [Alex] Dziękuję, Katherine. - Dziękuję.
- [Alex] Dobra robota. - Dzięki.
[Richard] O, nie. Co to było?
O-o.
Bardzo konkretna liczba, po zastosowaniu systemu,
który wcale nie był systemem.
Oglądając to, nie rozumiem,
dlaczego nie zgadłam wyższej liczby niż na początku.
Na początku zgadłam 500...
- Potem odkryłaś małe piłki. - ...odkryłam małe piłki,
- i odjęłam dwie. - Zaniżyłaś szacunek. I miałaś
zgadnąć w przeciągu tych 4 minut. Zgadłaś 10 minut później,
jak już oboje je odłożyliśmy. I tak wszystkich nie odłożyłaś.
W trakcie tego, Alex pewnie
myślał "włożyłem do środka małe piłeczki".
"Myślą, że wszystkie piłki są takie same, bo schowałem te małe".
I Daisy, dlaczego nalegasz
na przenoszeniu rzeczy na blachach do pieczenia?
[śmiech]
Chyba było tak, że na początku oprowadzono mnie po domu
i pokazano mi szafkę, w której było dużo blach.
Tak, nabrała się na nasz trik z szafką z blachami.
Mawaan, po pierwsze,
gratuluję wymyślenia dwóch nowych słów.
"Czubatość" i oczywiście,
znane określenie "ewentualność czubatości".
To wtedy, kiedy dodaje się trochę do obliczeń...
- Tak. - ...na zapas.
Mój ulubiony moment to kiedy zdecydował, że tam jest 142 piłek,
- ale zorientował się... - Musi być więcej.
Uznał, "nie, poczekajcie. Tu nie może być 142..."
I, cytuję, "dużo więcej".
Pauza. "150".
Nie, ale wtedy dodałem ewentualność czubatości.
Dobra. Mija 3/4 programu.
Została jedna część, zanim ktoś wygra pościel do spalenia.
[okrzyki i oklaski]
Cześć! Witam ponownie. Na czym stanęło, Alex?
Cóż, próbowali policzyć piłki w koszu, Greg,
ale schowaliśmy różnego rozmiaru piłki w koszu
pod innymi piłkami. Czasem jesteśmy podstępni.
W końcu, to Johnny i Richard.
350 plus...
O, zgubiłem się. 350, 60...
392.
Jeszcze te na górze.
O, Boże!
Mogłem je wszystkie wyjąć i wsadzić z powrotem.
Już jest za późno.
W środku jest jedna ogromna!
O, Boże. To zmieniło się w sprzątanie!
O, spadaj!
395.
[Alex] Super.
Jak wszystko w moim życiu, za mało i za późno.
- [gwizdek] Dziękuję, Richardzie. - Dziękuję.
[gwizdek]
[Alex] Jak myślisz, ile piłek było w koszu?
- 1100. - [Alex] Okej.
A myślałem, że umiem rozwiązywać problemy.
[oklaski]
Richard był najżywszy, gdy powiedział
"Mogłem je wszystkie wyjąć i policzyć".
"Nieważne".
[Greg] Johnny zaś powiedział "o, Boże".
"Jak wszystko w moim życiu, za mało i za późno".
- Będzie zdyskwalifikowany? - Tak, wszystkie piłki miały być w koszu.
Jestem zdyskwalifikowany, ale jako jedyny znalazłem łożyska kulkowe.
- [Alex] Znalazłeś. - Nawet ich nie policzyłeś!
Tak, i je zignorowałeś.
Opisał piłki na podłodze jako "mapę swojego żałosnego DNA".
[Mawaan] Wow.
[Alex] Mawaan zgadł 162.
- [Greg] Tak. - Richard, 395.
Daisy, 555.
Tutaj 489, i 1100 od Johnny'ego.
Faktyczną liczbę pokażę wam na filmiku.
- Tak, proszę. - Oto on.
- 1192. - [wszyscy] Oooo!
Nie będę błagał, ale nie no,
jakie były szanse, że będę tak blisko?
Tak, bardzo blisko.
[Greg] Oceny muszę rozdać na podstawie brutalnych faktów.
W takim przypadku, zero punktów dla tej dwójki, Johnny'ego i Katherine.
- Mawaan dostaje 3 za okropne 162. - Niesamowite.
Richard, 4 za swoje 395. I Daisy,
chociaż była tylko w połowie,
- dostaje 5 punktów za swoje 555. - [Greg] Wow!
Rzućmy szybko okiem na punktację.
Okej, jeśli chodzi o sezon, na szczycie jest bardzo blisko,
bo dwie osoby mają ten sam wynik.
Daisy i Richard mają po 140 punktów.
W tym odcinku, Greg,
z 17 punktami, prowadzi Daisy.
[okrzyki i oklaski]
Wow. Dobra, wszyscy.
Udajcie się na scenę na ostatnie zadanie programu.
- [Greg] Cześć. - Hej, Greg.
Kto przeczyta nam zadanie?
- Johnny Vegas. - [Greg] Super.
[Johnny] Proszę.
"Narysujcie potwora, którego opisze Taskmaster".
"Wygrywa najwierniejszy rysunek".
"Macie 2 minuty, odkąd Taskmaster zacznie mówić".
Czyli rysujecie potwora, którego opisuje Taskmaster.
- Opisze go tylko raz. - To bardzo ważne,
- żebyście wzięli to pod uwagę. - Powodzenia.
[gwizdek]
Zły potwór ma trzy ramiona,
z których dwa mają nierówną powierzchnię.
Ma dwoje oczu,
i jeszcze dwoje oczu.
I jedną nogę.
I jeszcze dwoje oczu.
I wielki cios, który wygląda jak drzewo.
[Mawaan] Co to jest cios?
Odwal się, nie powiem ci.
Brutalne.
To zawody. I przegrywam.
Sika i macha i trzyma ciasto.
- [Johnny] Słucham, co trzyma? - I jest cała w paski.
I jest jej bardzo, bardzo zimno.
I ma jeszcze trzy nogi.
I robi pajacyka.
Ma pieska, który jest mały i futrzasty i czerwony i czarny,
i nie ma jednej nogi.
[Alex] Zostało 10 sekund.
Bardzo różne taktyki, Greg. Ktoś się nie pospieszył.
O. To dlatego, że to nie banan.
[Alex] 3 sekundy.
[gwizdek] Odłóżcie proszę markery.
Czyj rysunek chcesz zobaczyć najpierw, Greg?
Chcę zobaczyć Daisy May Cooper, proszę.
Daisy May Cooper zaczęła rysować w ostatnich 30 sekundach.
- Zapisywała, co mówiłeś. - Ło!
- Pomyślałam o tym. - [Greg] Zobaczmy.
- [Greg] O! - Cios wygląda jak drzewo.
Na pewno sika. Sześć oczu.
- [Richard] Nie wygląda na złą. - Tak, bo robi tak.
- [Greg] Bardzo dobrze. - Dalej?
Johnny Vegas. Pójdę po kolei.
- [Katherine] Ładny pies. - [Alex] Sika, Johnny?
Nie daliście mi żółtego, co uważam za nie fair.
[Greg] Katherine.
- Sześć oczu. - [Greg] No.
Plus jeszcze jedno.
Cios, który wygląda jak drzewo.
Pies nie jest czerwony i czarny, tylko czerwony.
To strumień moczu.
- Fioletowy mocz, tak? - No, to jest potwór.
Równie dobrze może mieć fioletowy mocz.
[Greg] Mawaanie?
- Uuu! - Oo, wow!
Szczerze - wygląda bardziej kanadyjsko, niż chciałem.
Listek klonowy z niej.
Siki. Cios jest tutaj.
- To cios. - Wygląda jak drzewo?
Patrz - nierówne ręce.
- [Greg] Nierówne ręce. - [Katherine] Miałam nierówne ręce!
[Greg] Katherine narysowała nierówne ręce.
- Teraz nie może ich znaleźć. - Nie, nierówne oczy, tak?
Nie, nierówne ręce. Nie prosiłem o nierówne oczy - za te odejmiemy.
- [Greg] Richard Herring? - Też zapisywałem.
To cios.
Sześć oczu, tort urodzinowy.
To wagina, z której leci mocz.
Jedna, dwie, trzy, cztery nogi,
- w pozie pajacyka. - [Katherine] I podpisałeś.
Podpisano, Richard.
Mamy Richarda z darmową waginą dla ciebie, Greg.
Dziękuję. Odhaczę je na liście moich kryteriów.
Dodamy je do ostatecznej punktacji. Zejdźcie do mnie.
[okrzyki i oklaski]
Witajcie z powrotem.
Co jest, dzióbku?
Co się działo?
[Alex] Zobaczyłem pięć świetnych potworów.
[Greg] Tak, to były fajniutkie potworki.
Sikały.
- Musiały spełnić 19 kategorii. - Tak.
- Katherine i Daisy spełniły 10. - Super.
- Tylko tyle?! - Zawiedziona?
- Jestem zaskoczona. - Twoja nie była zła,
nie miała trzech ramion, nie były nierówne,
- nie miała sześciu oczu, nie... - Była zła, była czerwona.
Była czerwona, bo była czerwona.
Mawaan i Johnny spełnili po 11 kategorii.
- [Mawaan] Wow! - [Alex] Są pierwsi, albo drudzy.
Czy Richard miał więcej niż 11, czy mniej niż 10?
Pewnie więcej niż 11.
Miał więcej - spełnił 14/19 i wygrywa 5 punktów.
Ile punktów chcesz dać Mawaanowi i Johnny'emu za drugie miejsce?
- 4. - Okej.
A Katherine i Daisy?
- 3. - Odhaczone. To oznacza,
że nie tylko prowadzi w sezonie dwoma punktami przed Daisy -
wygrał też odcinek. Richard Herring.
[Greg] O, co? Richard wygrywa!
Podejdź i spakuj swoją pościel!
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że dla każdej osoby, "dom" znaczy coś innego.
Dla latarnika i Mawaana,
dom jest wysokim, walcowatym budynkiem,
który ostrzega statki przed niebezpieczeństwem podczas sztormu.
Dla Daisy May Cooper, to kupa śmieci
z dziurą w środku, gdzie mieszka.
Czas przygotować się na wielki finał, ale teraz,
pozwólmy zwycięzcy cieszyć się tym momentem.
To Richard Herring!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown
Tłumaczenie na polski: Hanny Time