- Jał! - Muszę przeczytać jeszcze raz.
Och.
[okrzyki i oklaski]
Klaps i szczypce.
Cześć!
Witam w Taskmasterze.
Nazywam się Greg Davies.
Jestem waszym sędzią w sądzie klaunów.
To ja oceniam zbrodnie przeciw rozrywce,
które piątka komików popełniała przez długie miesiące
i to ja wydaję osądy.
Jak mówiła niegdyś samoańska grupa hiphopowa Boo-Ya T.R.I.B.E.,
"Kara śmierci, stary, musiałem, życie było za wolne".
Dla zwycięzcy, ułaskawienie
i całe życie telewizyjnej wolności z moim pięknym, złotym trofeum.
Dla przegranych, cóż,
powrót do nauczania, albo coś.
Powitajmy naszych komediowych skazanych.
Podejrzani to
Charlotte Ritchie.
Jamali Maddix.
- Lee Mack. - Dziękuję.
Mike Wozniak.
I Sarah Kendall.
A z mojej lewej, człowiek, którego żona kiedyś mi powiedziała,
że w kieszeni nosi przysmaki, żeby nagrodzić go
kiedy pamięta, żeby załatwić się na zewnątrz.
To mały Alex Horne.
No. Cześć wam.
- Dzisiaj będziesz ze mnie zadowolony. - Wątpię.
Przygotowałem coś dla ciebie. Wymyśliłem nową przekąskę...
która myślę, że ci się spodoba. Nazywa się...
Brązowy baton.
Ma wszystkie twoje ulubione rzeczy. Otworzyć?
- Zobaczycie warstwy. - No.
Jest warstwa czekolady,
potem ciastko,
potem wielki kawałek masła,
salami i ganache.
- [Greg] Salami? - Salami i ganache.
- [Alex] Chcesz spróbować? - Nie, nie chcę,
- ale chcę, żebyś ty spróbował. - Spróbuję.
Nie chcesz kawałka, gdzie jest wszystko?
Bo teraz jesz tylko skorupkę z czekolady.
Przepraszam, Jamali, mówię ci,
- zje całość. - [Jamali] A, okej.
- Okej. - [Greg] To ci nie wyszło, nie?
Nie rozpocznę programu, dopóki wszystkiego nie zjesz.
Umówiliśmy się, że mam zjeść trochę.
Wsadzaj całe, albo nie zaczynam programu.
- [okrzyki] - [Greg] Grzeczny chłopczyk.
- Okropne. - Bardzo maślane.
- [Charlotte] W dobry sposób? - Nie.
- [Sarah] O, proszę! - Grzeczny chłopczyk.
[oklaski]
Lećmy z zadaniem nagrodowym, salamiarzu.
- [Greg] Na co czekamy? - Och...
- Jest obrzydliwe, nie? - O, nie.
[Alex] Okej, już jest dobrze.
W tym tygodniu kategoria to najlepsza rzecz,
którą można operować ręką.
- Uuu. - Greg posłucha, przemyśli,
a potem oceni, komu poszło najlepiej
w swój stanowczy, subtelny i muskularny sposób.
5 punktów poleci do osoby,
która przyniosła najlepszą rzecz operowaną ręką,
a pod koniec odcinka
zwycięzca zabierze do domu pięć rzeczy,
którymi może operować ręcznie, starając się uniknąć urazu.
Okej, Lee, jaką najlepszą rzecz przyniosłeś,
którą można operować ręką?
Siedzę na niej, bo nie ma...
Tego nie można wyjaśnić, to trzeba pokazać.
Stary, dobry gwizdek tłokowy.
Mamy zdjęcie, ale jeden też trzymasz.
Tak, bardzo podobny do tego, którego trzymam.
Gwarantuje, że każda niezręczna sytuacja
się rozluźni.
Alex, jakbyśmy rozmawiali...
Wstaniesz, proszę?
Upuść coś na podłogę.
Kiedy ty się schylasz, ja go wyciągam.
Sięgasz, na co ja...
[opadający gwizd]
I... nie, zostań na dole.
I podnieś.
[wzrastający gwizd]
Gwarantowane. Użyłem go podczas kłótni.
Użyłem go podczas kłótni, kiedy żona do mnie mówiła.
"Ty powinieneś to podnieść, nie ja!" Schyla się...
[opadający gwizd]
Poprawia każdą sytuację.
Wiesz co, Lee? Bawi mnie dużo bardziej, niż się spodziewałem.
Dobra robota.
Charlotte, pobijesz...
- Nie. - ...gwizdek Lee?
Rzecz, którą uważam za najlepszą, to moja wiertarka.
Tak, lecimy dalej?
Nie, kontynuuj.
[Alex] Oto jej wiertarka.
[Charlotte] Można coś przykręcić, można coś odkręcić,
można w czymś wiercić, można...
...wiercić w czymś innym.
Nie możecie po prostu przynosić sprzętu domowego.
[Greg] I powiedzieć, "lubię coś takiego, wiertarkę".
Oburzające.
To dobra rzecz, którą operuje się ręką.
Zgadzam się. Uważam, że jest świetna.
Okej, jeśli tak wszyscy uważacie,
- dam Charlotte 5 punktów, tak? - Jest absolutnie...
- [Sarah] Tak! - [Greg] 5 punktów.
Może ktoś tutaj się czegoś nauczy. Kto teraz?
- [Greg] Jamali. - Przetworzyłem to z innych materiałów,
typu odtwarzaczy CD i tak dalej.
Zrobiłem maszynkę do tatuażu.
- [Alex] Oto on. - O, wow!
Sam ją zrobiłem. Jest podłączona do baterii.
Zmieniłem przeznaczenie długopisu,
użyłem szczoteczki jako kotwy.
Potwierdzam, że działa.
Tak, użyłem jej na sobie.
- Co zrobiłeś? - Zrobiłeś sobie tatuaż?
- Tak, na udzie, nie ściągnę spodni, ale... - Co to?
Możesz. Ma gwizdek tłokowy.
Powiemy, że tego nie popieramy ani nie zachęcamy
do robienia maszynek, to niebezpieczne.
[Greg] Serio robi wrażenie.
Mogłeś użyć metody Charlotte i przynieść łyżkę.
[Greg] Mike.
Przyniosłem kciuk,
który jest uniwersalnie używany do
przycisków, guzików.
[Alex] Oto kciuk Mike'a.
- [Mike] Dodatkowy kciuk. - To nie dodatkowy kciuk, nie?
Jeśli masz kciuk, możesz go na niego założyć.
Jeśli nie, możesz go założyć zamiast kciuka.
Ale to raczej pochwa na kciuk, nie?
Cóż, to kciuk. To... Wiesz, jasne.
Czyjaś pochwa na kciuk to kciuk innej osoby.
- Arystoteles to powiedział. - Chyba tak.
Poza założeniem go na istniejący kciuk...
powiesz mi, do czego go użyłbyś?
- Kupiłbym szelki. - [Greg] Tak.
Jeśli masz kumpla z gwizdkiem tłokowym,
możesz mieć na sobie szelki i zrobić to.
- [opadający gwizd] - Ale już masz dwa kciuki do tego.
Oczywiście, są używane do iluzji magicznych,
i jeśli wygrałbym, pokazałbym
- na scenie. - [Greg] Dziękuję, Lee.
- [Mike] Rozrywka. - Przysięgam, chcę mu dać wszystkie twoje punkty.
Nie sprzeciwiałbym się.
[Alex] Została jedna osoba, Greg. Sarah.
Hu!
E, więc...
zawsze chciałam nauczyć się grać na basie,
i zaczęłam grać na basie w sierpniu.
To boli, kiedy...?
Slapuję bas? Tak, coraz bardziej boli.
- Też tak uważałem. - [Sarah] O, serio?
Co było twoim zdaniem najlepsze?
Później ci coś pokażę.
Dzięki, Mike. Doceniam.
Przyniosła swoją własną gitarę.
- Wygląda tak. - [Greg] O, super.
- [Sarah] Dzięki. - Zakładasz ją czasem na ramiona,
po czym mówisz
"Zabierzmy tego pieska na spacer"?
- Chyba teraz zacznę. - Musisz.
[Alex] Punkty, Greg.
Przepraszam, nawet jeśli pochopnie powiedziałem,
że dam jej 5 punktów, nie dam.
Nie możecie wpadać z wiertarką i uznawać, "może być".
Nie. 1 punkt, Charlotte.
2 punkty dostaje bas Sary.
Uuu! Tego się nie spodziewałem.
3 punkty, o dziwo, dla kciuka Mike'a.
Za kawałeczek plastiku dostaje 3 punkty.
Nie wiedziałem, że ma tyle wykorzystań!
Teraz przechodzimy do najważniejszych punktów.
Jamali albo Lee.
Dam je za pomysłowość. 5 punktów.
4 punkty dla...
Gościa z gwizdkiem tłokowym.
Dla artysty rewiowego.
5 punktów dla Jamaliego Maddiksa.
[Greg] Okej, lecimy.
Tak jest. Oto zadanie o moim ulubionym produkcie spożywczym -
folii.
- [Alex] Cześć, Charlotte. - Hej.
[Alex] W taki sposób chodzisz?
Tak.
- Tak, a potem się zatrzymuję... - [Alex] Wiem.
...kiedy natrafiam na przedmiot.
[wzdycha]
Nie podoba mi się to.
Mamy taśmę i celofan.
"Pokryj dolną połowę ciała biodegradowalną folią..."
...oraz taśmą tak, aby żadna część twojej dolnej połowy ciała
nie była niepokryta biodegradowalną folią oraz taśmą".
Mogę użyć jednej z nich?
A nie, "oraz".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Musieliście napisać "biodegradowalną"...?
[Alex] Tak, żeby ludzie wiedzieli, że ten program jest odpowiedzialny.
[Alex] Niczego nie marnujemy.
Okej. Bardzo odpowiedzialny program.
Czyli, zupełne pokrycie biodegradowalną folią
ORAZ taśmą.
Jest napisane, "pokryj dolną połowę ciała
biodegradowalną folią oraz taśmą".
- Okej. - Zapamiętajcie te słowa.
[Alex] Okej, najpierw zobaczymy
pokrywanie ośmiu z dziesięciu nóg.
Zobaczmy.
Trochę martwi mnie to wyrażenie.
Dosłownie każda część mnie w folii
oraz dosłownie każda część mnie w taśmie.
To mnie niepokoi.
Musi być w takich samych proporcjach?
[Alex] Wszystkie informacje są w zadaniu.
O, przyjemnie nie jest.
Autentycznie mam wrażenie, że już to robiłam.
Ach... widzisz mój problem, nie?
- [Alex] Jaki? - Teraz nie dosięgnę dołu.
Kto by pomyślał, że stopy będą tak trudne?
Aaaa!
U. Jak spódnica ołówkowa.
Uch...
[Mike] Nigdy nie byłem szczególnie gibki.
Robię to ostrożnie, bo wiem, że powiesz
"Widzę kawałek sznurówki",
a jeśli ktoś będzie szybszy ode mnie,
- i zobaczę maleńką przerwę... - [Alex] Mm-hm.
rzucę się na niego.
Teraz zaczynam od stóp.
[Mike] Z braku gibkości, muszę zrobić coś innego.
O, kurczę.
Idziemy dołem.
[Lee] Dobra, teraz folia.
[Alex] Wyobrażałem to sobie jako połączenie
taśmy i folii. Nie musisz...
Nie, teraz mi tak nie gadaj.
Jest napisane, że każda część ciała musi być pokryta folią
- ORAZ taśmą. - [Alex] Okej.
Jeśli kawałek to folia,
a kawałek to taśma, to tak nie jest napisane.
Więc jeśli inni tak zrobią,
już teraz ci mówię, zrobię raban w studiu.
[Alex] Dobra.
- [Alex] Skończyłaś? - Tak.
Okej. Och.
Okej.
O, Boże. To nie dwuczęściowiec, nie?
Czuję się jak syrena.
- Proszę. - Nie!
[Alex] Powodzenia.
O, nie.
Nie mów, że jeszcze coś jest. Zabiję cię, jeśli jest coś jeszcze.
Oto zadanie. Dziękuję, Lee. Powodzenia.
O, ty gnoju.
"Załóż czapkę kapitana".
"Dolna część twojego ciała musi być zupełnie pokryta biodegradowalną folią
i taśmą, kiedy masz na sobie czapkę kapitana".
"Wygrywa najszybszy. Twój czas jest liczony od teraz".
Czapka kapitana.
To gdzie jest?
Twoje było najładniejsze.
- Podobało ci się? - [Greg] Tak.
Bo mi się bardziej podobał cały kolor Mike'a.
- Dużo lepiej wyglądało. - Nie, nie,
bo jak tylko to usłyszałem, pomyślałem
"Mam nadzieję, że nie pokryją się całkowicie
- folią ORAZ taśmą". - [Sarah] Jasne.
"Mam nadzieję, że fajnie je połączą..."
"...ładnym wzorem".
- Czyli dobrze. - O czym ty mówisz?
Przeczytaj jeszcze raz.
"Pokryj dolną połowę ciała
biodegradowalną folią oraz taśmą".
- Jakie słowo jest w środku? - "Oraz".
Jej nogi były całkowicie pokryte
folią i taśmą.
Jeśli powiem, "zjedz wszystkie frytki i fasolki".
Zjesz wszystko?
Nie spodziewałem się, że pokryjecie je całkowicie obydwoma, ale rozumiem...
To po co były obydwie rzeczy? Czemu nie napisać...?
Nie dawaj sobie czasu na myślenie mówiąc "nie usłyszałem".
Czemu nagle nie mogę mieć czasu na myślenie?
Odpowiedz!
Podałem ci logikę.
[Alex] Powiem, że interpretacja zawsze może być dowolna.
Mike zinterpretował to w taki sam sposób, jak ty.
- [Greg] Charlotte... - No.
Powiedziałaś, "mam wrażenie, że już to robiłam",
i zafascynowało mnie to.
Mnie też. Jak tylko owinęłam się folią, pomyślałam
"Okej. To uczucie..."
"To dobre i znajome uczucie".
- Jamali został oddzielony od reszty. - Tak.
- [Alex] Chcesz zobaczyć Jamaliego? - [Greg] Tak, proszę.
- Jestem z tego zadowolony. - [Alex] Okej.
Niesamowite. Nawet mi nie przyszło do głowy...
Żadnej innej osobie nie przyszło do głowy,
że można z tego zrobić spodnie.
[Greg] Jamali, jestem pod wrażeniem.
Nawet nie dotarliśmy jeszcze do sedna zadania,
więc nie wiemy, komu poszło najlepiej.
To nie ma znaczenia,
chyba że dyskwalifikujesz ludzi za niepokrycie się obiema rzeczami.
Innymi słowy, ma duże znaczenie.
Czas na przerwę, ale pospieszcie się -
jacyś komicy zaraz zrobią sobie krzywdę.
Cześć, i witam ponownie w Taskmasterze. Czas na wyścig?
Cóż, zawodnicy są gotowi.
Przygotowali się obwiązując sobie nogi taśmą
i folią, tworząc jedną, wielką nogę, poza Jamalim, który
obwiązał każdą nogę osobno, jak sprytny chłopiec.
Na mój sygnał.
Zobaczmy!
Czapka kapitana.
Gdzie jest czapka kapitana?
Ach.
[śmiech]
[Alex] Zatrzymałem czas.
- [Alex] Zatrzymałem czas. - Nie ma jej w samolocie, nie?
- Przypuszczałem, że będzie na samolocie. - [Alex] Jest na samolocie.
A, tu jest.
- [Alex] Pasuje? - Nie.
- [Lee] Wewnątrz samolotu? - [Alex] Nie.
- Na samolocie? - [Alex] Jest na samolocie.
O, tu jest.
[Alex] Zatrzymałem czas.
Dziękuję.
- [Alex] Dziękuję, Lee. - Nie dziękuję mi, podejdź i sprawdź.
Tak, jesteś całkowicie pokryty...
Całkowicie pokryty obiema, każda część jest pokryta
- obiema. - Dobra.
- [Jamali] Odejdę z godnością. - [Alex] Tak.
Czekaj, spróbuję tak.
[śmiech]
- [Alex] Zrobisz obrót o 360 stopni? - [Mike] Spróbuję.
Scheisse!
[Greg] Niesamowite sceny.
No, co się dzieje, Mike?
- [Greg] Wyglądasz wygodnie, tak obwiązany. - Tak.
Zostajesz poproszony o obrót, zupełnie rozsądna
prośba mojego kolegi. Jak upadasz, naturalnie mówisz
"scheisse". Daje do myślenia.
Próbowałem, generalnie mówiąc, unikać przeklinania.
Ale jak się robi obrót, będąc obwiązanym, czasem
się wyrywa.
Super. Ciebie nie proszono o toczenie się po ziemi.
O, okej.
Kiedy oglądałam, pomyślałam, że ktoś kazał mi tak zrobić.
Wszyscy chyba dobrze się bawiliście.
- Sarah też. - [Sarah] Tak.
Pobawiliście się. Lee, nie wiem,
- czy tobie się podobało. - No, ja...
Jakbym pokrył się tylko folią i
przykleił kawałek taśmy do kolana, liczyłoby się?
- Świetny pomysł. - Super.
Pewnie poszłoby ci dużo szybciej niż naprawdę.
Jedyna osoba, która wyszła z tego z godnością to Jamali.
Jamali Maddix był najszybszy z systemem z jedną nogą naraz.
Założył czapkę w 40 sekund. Tylko o sekundę wolniejsza
była Sarah, na drugim miejscu z 41 sekundami.
Charlotte, 1:05. Mike, 1:06, co jest
imponujące, bo naprawdę obwiązał swoje nogi.
Lee, dokładnie 2 minuty.
To lekcja dla dzieciaków, nie? O trzymaniu się zasad,
jeśli oglądają. Dajcie sobie spokój.
Czyli Jamali Maddix zgarnia 5 punktów!
Pokaż mi proszę punktację, zanim Lee mnie zaatakuje.
Oto punkty. Charlotte jest na spodzie tabeli z 4 punktami.
Ale obecnie, maksymalne 10 punktów ma Jamali.
Mamy to!
- [Greg] Poproszę o nowe, zdrowe zadanie. - [Sarah] Dobre prowadzenie.
Okej, kolejne jest to.
- [pukanie] - [Alex] O, hej.
Cześć, Alex.
[Alex] Wow.
- Cześć. - [Alex] O, wow.
- Tak? - [Alex] Jeśli chcesz. - Podoba mi się.
- [Alex] O, cześć, Lee. - [śmiech]
- [Alex] Cześć, Jamali. - Jak leci, stary?
- [Alex] Dobrze. A tobie? - No.
Nie wiem, czy pasuje mi kapelusz, ale...
- [Alex] Jesteś gotowy? - Jestem, tak.
O, cool.
O, patrz.
Ee, o, hej!
O, dobra.
Bardzo fajne.
- [Alex] Jesteś podekscytowany? - Tak.
- Co tam u ciebie? - [Alex] W domu?
- No. - [Alex] Teraz w porządku.
Dobrze to słyszeć.
- [Alex] U ciebie? - No.
Wiesz.
Och!
[śmiech]
Bardzo sprytnie to zrobiliście.
Odwróciłeś moją uwagę swoim zagrożonym życiem domowym.
[Sarah] Widziałeś kiedyś film Moja dziewczyna?
Bardzo fajny film dla dzieci.
- [Alex] No. - Użądliła go pszczoła i zmarł.
"Stwórz najlepszy kostium dla tej pszczoły".
Kiedy to zakładałem, wszystko dokładnie wkładałem do środka.
Serio wszystko, myśląc "coś mnie dopadnie".
To.
Byłem w programie Desa O'Connora. Nawet tego nie potrzebuję.
[Mike] "W trakcie zadania, musisz mieć na sobie strój pszczelarza".
"Masz pięć minut na zamówienie pięciu rzeczy".
"Potem 15 minut na stworzenie kostiumu".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Pięć minut na zamówienie pięciu rzeczy dla tej pszczółki.
[Alex] Tak, proszę.
O, okej. Chyba wiem, czego chcę.
- [Alex] Okej. - Biały materiał.
Biały filc, proszę.
- Tiul. - Trochę siatki.
- Białe pinezki. - Biały materiał.
Coś do zrobienia malutkiego miecza.
[Alex] Potrzebuję więcej informacji.
E, coś krótkiego, szarego albo srebrnego.
[Alex] Musisz podać konkretniej.
Groszek! Mrożony groszek.
Nóż Stanleya i korektor.
- Bat. - Miętówki.
- Mały motorek. - Piasek.
- Albo coś podobnego. - [Alex] Nie, nie "coś".
Dobra. Czyli to, proszę.
Dostanę też zimny napój?
- [Alex] Jaki rodzaj? - Zimne piwo.
Byłoby super.
- Chyba wystarczy. - [Alex] Zobaczymy się później.
Pa, pszczółko.
[Greg] Super.
Nie mam za dużo do powiedzenia.
Początkowo, to była niezła podróż.
Mike wszedł pierwszy i serio myślałem, że
zdecydował się przebrać za pszczelarza.
Potem mieliśmy żywiołowość od naszej dwójki młodych.
Jamali, pierwszy raz widziałem cię autentycznie zadowolonego.
Ale Sarah sprowadziła nas
z powrotem na ziemię, łącząc pszczoły ze śmiercią dziecka.
Moja dziewczyna! Pamiętacie ten absurdalny zwrot akcji?
Wziął się absolutnie znikąd.
- Takie jest życie, nie? - Takie jest życie.
Na szczęście wiemy, że wasza piątka przetrwała.
Spójrzmy więc na wasze kostiumy dla pszczoły.
Zobaczymy Jamaliego, Sarę
i Charlotte, szyjących jako pierwszych.
Hej, co jest?
- [Alex] Zrobiłem zakupy. - Okej.
[Alex] I twoje 15 minut jest liczone od teraz.
Muszę zrobić strój pszczelarza dla mojej pszczoły, nie?
[Alex] Musisz stworzyć kostium. Ty wybrałaś strój pszczelarza.
Uch.
[Alex] Myślałaś, że to ma być strój pszczelarza?
- Tak. - [Alex] Myślałem, że go wybrałaś.
Nie. Ciekawe, nie?
Debil ze mnie.
Muszę mieć rękawiczki, nie?
Mam mieć rękawiczki, nie?
- [Alex] Wszystkie informacje są w zadaniu. - Okej.
Dobra, lecimy.
- [Alex] Próbujesz nawlec miętówkę? - Tak.
Fajne jest to, że siatka bardzo zaburza widzenie.
Nie przykleja się, dobra. Zszyję ją zszywaczem.
To nie prawdziwa pszczoła.
Nie wiem dlaczego myślałem, że będzie łatwiutko.
Przepraszam, że pana upuściłam.
Nawleczesz to?
[Alex] Nie.
Ach.
[Alex] Przez chwilę dobrze szło, nie?
Tak. To przez cholerne rękawiczki.
Nie da się nawlec nitki przez tę dziurkę.
Dobra.
Spędzę pięć minut robiąc to,
potem będę mieć luksusowe 5 minut na zadanie.
O, patrzcie na to.
Okej.
[Alex] Zostało 6 minut.
A, walić to. Zmieniam taktykę.
Wypełnię to klejem.
W ten sposób.
- [Alex] Wsadziłaś mu całą głowę do kleju. - Tak.
A, nie zrobiłam miejsca na skrzydła.
To kurs podstaw szycia, jak się szyje dla pszczoły.
- [Jamali] Lubisz filmy? - [Alex] Tak.
To jest coś z filmu.
- [Alex] Tak? - No.
Jak wygląda lasso? Em...
Rozwinął lasso, bo myśli, wiecie co,
przestanę bić moich pracowników.
[śmiech]
- [Jamali] Wiesz, kto to? - [Alex] Z Lotu nad kukułczym gniazdem?
Znasz ten film, gdzie kolesia odwiedzają różne duchy?
- [Alex] O, Scrooge. - [Jamali] Tak.
Po co była siatka?
Chciałem zrobić strój pszczelarza, ale się poddałem.
- Myślałem, że chcesz. - Tak.
Chciałam zrobić z tego malutki strój pszczelarza,
i założyć jej to na głowę.
Ale teraz to papież.
[gwizdek]
[oklaski]
Super. Chciałbym skupić się na historii
twojej postaci. Kim był?
Chyba był drakońskim naczelnikiem kolonii
pszczół, który batem utrzymywał pracowników w ryzach.
- Oczywiście. Jestem naczelnikiem pszczół. - [Sarah] Tak.
Mam kowbojski kapelusz.
Co jeszcze tam mam?
Klej. I zszywkę.
Historia jest taka, że naczelnik pszczół jest zrozumiale
zły, bo wepchnięto mu zszywkę w wnętrzności,
zanim założył kowbojski kapelusz, i była też
historia z batożeniem swoich pracowników.
Zirytowałaś się sama na siebie, że dołożyłaś do tego batożenie.
Tak, myślałam - jak pszczoła miałaby trzymać bat?
Ma skrzydła!
[Alex] Charlotte też zaczęła od kostiumu pszczelarza.
- Tak, ale nie wyszło. - Nie wyszło, więc go porzuciłaś.
I zmieniłaś go w papieską pszczołę, którą tu widzimy.
- [Charlotte] Dobra jest. - [Greg] Jest.
Jest, i widzicie, że ma pantofel na każdą nogę.
Ma sześć małych, białych papieskich pantofli, bo to część
- stroju papieża, nie? - Papieskie pantofle.
Ale obcięła końcówki rękawiczek. To było...
- [Charlotte] Przeraziło wszystkich, nie? - ...przebłysk geniuszu.
Przez chwilę myślałem, że obcinasz sobie palce.
Myślałem, że tak bardzo się poświęcasz. "Nie potrzebuję palców".
Wiem, skąd wziąć drugi kciuk.
- Końcowy efekt robi wrażenie. - Wspaniały.
Zadam proste pytanie: czy papież nosi kostium?
Żartujesz? Myślisz, że wyszedłby w dżinsach
- i koszulce? Chyba nie. - Nie, ale nosi kostium?
- Tak, oto co... - Nikt na świecie
nigdy nie nazwał ubrania papieża "kostiumem".
Spytałeś wszystkich, tak? Spytałeś wszystkich?
Sprawdziłeś? To jak ty byś go nazwał?
"Założę odzienie papieża".
- Odzienie? - [Greg] Tak.
Zobaczmy ten Jamaliego.
- [Greg] Bardzo fajny papież. - To trudniej zinterpretować.
[Lee] Wygląda jak sytuacja z zakładnikiem.
Powiedz nam, gdzie jest miód!
Tak, to nie jest prawdziwy duch.
To aktor grający rolę Ducha Dawnych Świąt.
Jesteś zadowolony ze swojej pszczoły w kostiumie ducha?
Tak, bo jak pomyślisz, to rodzaj stroju,
- który się zakłada do pracy, nie? - [Greg] No.
Jak się jest aktorem, wiesz, jak się w czymś gra,
nie wiem, czy gdzieś grałeś, ale...
Tak. Wiem, że nie widziałeś mojego CV.
Muszę rzucić okiem.
I masz na sobie kostium, twój strój to twój kostium.
- I to jest kostium. - Nigdy nie nazwałem,
w moich wielu rolach telewizyjnych,
nigdy nie nazwałem mojego stroju kostiumem, ani razu.
Dobra. Czas na reklamy, szybko do nas wróćcie.
[oklaski]
[okrzyki i oklaski]
Cześć! Witam ponownie w trzeciej części odcinka.
Alex, jaka jest obecna sytuacja?
Mamy stan zagrożenia, Greg.
Mamy poważnie nagą pszczołę, która potrzebuje ubrania.
Na razie widzieliśmy trzy próby nanokrawiectwa.
Czas zobaczyć, jak tworzą Lee i Mike.
Dobra, najpierw to ściągnę. Nie zaczynaj jeszcze czasu.
- [Alex] Zacząłem czas. - Nie możesz. To nie fair.
- [Alex] Nie mogę zatrzymać czasu. - Na litość boską, Alex.
Musiałem zdjąć kurtkę - inni nie musieli.
Robótki ręczne nie są generalnie moją mocną stroną.
[Alex] Co jest twoją mocną stroną, Mike?
Popołudniowa drzemka.
Śniadanie.
Dobra, proszę. [gwiżdże]
Miałem wrażenie... że używanie nożyczek to coś, co potrafię.
Lepiej podrasuję kołnierz.
Mam nadzieję, że nie będzie mu przeszkadzał
szpikulec w jaju.
[Lee] Dobra, wiesz, co to, nie?
To klasyczna sytuacja typu "zamień mrożony groszek w kask dla pszczoły".
Wszyscy tak robiliśmy.
I proszę.
Jeśli kiedyś potrzebowałem okularów, to właśnie teraz.
[Lee] Tak powinni robić.
Zamiast tradycyjnego badania wzroku.
Wtedy chciałoby się iść do optyka, nie?
Dobra, postęp.
Peleryna. Byk.
[Lee] Alex, sprawdzisz, jaki jest rekord świata
- w przeskoczeniu autobusów piętrowych? - [Alex] Tak.
Człowiek przeskoczył nad osiemnastoma 29 sierpnia 1983 r.
Cóż... to rekord Wielkiej Brytanii.
[Alex] Zrobił to w Walii.
- [gwizdek] - Mały pszczeli matador.
I to, mój drogi, jest Beevil Knievel...
zrobiony z groszku, który zaraz pobije prawie rekord świata.
Rekord świata dla pszczoły.
- [Lee] Zaraz spróbuje. - [Alex] Powodzenia, Beevil.
[szeptem] Nie zawiedź mnie, Beevil.
- [Alex] Proszę. - Gotowy?
Teraz się uda.
[Alex] Ciągle jest na motorze.
Dawaj.
Gotowy?
[Alex] O, teraz było słabo.
Dajmy temu spokój.
[oklaski]
Najpierw chciałbym odnieść się do Mike'a, jeśli mogę.
Który od razu wpadł na pomysł matadora.
Dużo szczegółów - stworzyłeś arenę,
- znalazłeś byka. Piasek. - Tak.
Instynkt mi podpowiada, że gdy zobaczymy sam strój matadora,
będzie do bani.
Myślę, że instynkt dobrze ci podpowiada.
Tak końcowo wyglądał.
- [Greg] No. - [śmiech]
[Mike] To oczywiście walka byków, która źle się skończyła.
- I nie żyje. - [Mike] Nie żyje.
To niebezpieczny zawód.
Dobra, pszczeli matador, w porównaniu z trikami
Lee Macka. Beevil Knievel.
Tak, oto Beevil. Na kołnierzu ma napisane "Beevil".
Zaciekawiło mnie to, kiedy dostałeś zadanie,
od razu powiedziałeś, "potrzebuję mrożonego groszku".
- Od razu. - I wiedziałeś, że to będzie kask dla Beevila Knievela.
Od razu, bo wiedziałem, że mam mało czasu.
Mrożony groszek musi być idealnie rozmrożony.
Za twardy, i nie da się przeciąć.
Za miękki, i nie ochroni czaszki.
Kilka razy się przewrócił, i kask się utrzymał.
- [Lee] Spełnił swoją rolę. - [śmiech]
- Jestem gotowy na oceny. - Dobrze.
[Alex] Pokazać wszystkie?
- Pokaż, i pozwól mi ocenić! - Proszę.
[Charlotte] Fajnie to wygląda, jak rodzina pszczół, a to ich imiona...
...i wszystkie ich osiągnięcia.
[Charlotte] Jak dwoje dumnych rodziców.
[Mike] Charlotte się świetnie powodzi.
[Alex] Pewnie wszyscy są dumni z Charlotte.
[Alex] Który kostium jest najgorszy, Greg?
Najgorszy kostium to wyraźnie duch.
[Alex] 1 punkt dla Jamaliego.
[Greg] Bardzo bliski 1 punktu był pszczeli naczelnik.
- Przyjmę. - [Alex] 2 punkty.
2 punkty dla Sary - i możesz mi za nie podziękować.
[śmiech]
Matador Mike'a Wozniaka ma farta, że dostaje 3 punkty.
[Alex] Trzecie miejsce dla Mike'a. Czyli albo papież, albo kaskader.
[Greg] Oba wyglądają zachwycająco.
Ale dlatego, że zobaczyliśmy dodatkowe sztuczki,
myślę, że tu Beevil Knievel wygrywa.
Ale 4 punkty dla Charlotte. 5 punktów dla Lee.
- Cieszę się. Dziękuję. - [oklaski]
Kolejne!
Czas na kształtowanie.
- Hej. - [Alex] Cześć, Saro.
Cześć, Alex.
- [Alex] Cześć. - Świątecznie.
[Alex] Dziękuję.
"Ułóż te siedem przedmiotów po kolei na stole według
liczby boków".
"Najmniej boków po lewej, najwięcej po prawej".
"Przedmioty możesz dotykać tylko twarzą".
[wzdycha]
Okej. "Jeśli cokolwiek spadnie ze stołu, zostaniesz zdyskwalifikowany".
"Jeśli cokolwiek spadnie ze stołu, zostaniesz zdyskwalifi-skowana".
Zdyskwalifi-skowana.
"Masz 10 minut".
"Teraz musisz założyć zaciemniające gogle".
- [Alex] Widzisz coś? - Nie.
[Alex] Przeczytasz dalej?
Jamali?
- O, nie. - [Alex] Coś nie tak?
- Nic nie widzę, oczywiście. - [Alex] To gogle zaciemniające.
- Nic nie widzę. - [Alex] Co robię?
Zadaję sobie to pytanie od początku programu.
Przeczytaj ostatnią linijkę zadania.
Em...
"Twój czas jest liczony od teraz".
[dramatyczna muzyka]
Chcę lecieć dalej i obejrzeć to oczywiste poniżenie.
[Greg] Zobaczmy.
Zaczniemy od dwóch zadzierających nosa -
Charlotte i Sary.
Um... och.
Okej, to raczej jest kwadratowe.
Dobra... o, blisko krawędzi stołu.
Ooo. Było blisko!
Dobra, to jest jajko.
Co to u diabła jest?
O, dobra.
Raz, dwa, trzy.
E... to koło.
Ile boków ma koło? Jeden?
To prostokąt.
O, kuźwa. To jajko. Okej.
To higieniczne, branie jajka do ust?
[Alex] Tak, jest.
[Alex] Bądź ostrożna.
E... co się z nim stało?
Dobra, idziesz.
To piramida.
Czekaj, jeden...
Co to? To...
Dlaczego jest mokre?
Co się stało z jajkiem?
O, ał.
1... 2, 3, 4.
Jak myślałam.
Czyli, 1...
...2, 3, 4.
Co to?
Papier! Ile boków ma papier? Dwa.
Ał.
To banan.
Ile boków ma banan?
Jeden?
Co to? O, Boże!
Nieznane. Banan.
Banany chyba mają... więcej boków, może.
Czyli położę go tutaj.
Strona ma dwa boki.
Co to?
E... pięć.
Ty tutaj, obok galaretki.
Ooo!
[gwizdek]
Och.
Jajko. Papier.
Może być też coś z trzema bokami.
O, Boże.
Tyle. Uch.
Co to?
Dobra, koniec.
- [gwizdek] - Dziękuję.
- Dzięki. - [Alex] Dzięki, Saro.
[oklaski]
W twojej próbie były dwa momenty, Saro, które moim zdaniem
podsumowują daremność życia.
- Mów dalej. - Kiedy upuściłaś jajko,
i a tak przypominałaś czaplę.
A pod koniec, usłyszeliśmy egzystencjalny stęk "eeeaaa!"
[śmiech]
Śniło mi się to po nocach.
Sama myśl o bezwzrokowym lizaniu rzeczy.
Sapać jak salamandra na dnie oceanu.
Okropnie się oglądało.
Był fajny moment, kiedy wsadziłaś brodę do wody
i powiedziałaś, "nooo".
[śmiech]
Miała pecha. Faktycznie dobrze jej poszło.
Ale, jak mówiła Charlotte, jeśli coś upadło na podłogę,
to jest zdyskwalifiszkowana.
Zdyskwalifiszkowana. Jesteś.
Charlotte w pewnym momencie zmieniła się w nauczycielkę z podstawówki.
"Ty tutaj, obok galaretki".
Mogłam wybrać inny strój,
bo nie potrzebuję wyglądać jeszcze bardziej jak nauczycielka.
Dobrze ci szło odkrywanie, ile boków miały rzeczy.
"Papier, dwa". "Banan, sześć albo siedem". Dobrze ci poszło.
I znowu, Sarah to powiedziała, jakby to było jedno z największych
pytań naszych czasów, "ile boków ma banan?"
Ale mamy na to odpowiedź?
[Alex] Internet twierdzi, że pięć.
Z jednej strony miał być papier, a z drugiej rzeczy typu banan i piramida.
Skończyła z jajkiem, papierem, serem, napojem, galaretką, bananem.
- Całkiem nieźle. - Tak, robi wrażenie.
Ja? O, super.
Co spadło Sarze?
Spadło jajko, więc jest szyszkwalififowana.
[śmiech]
Dobra, ostatnie przejście do reklam w tym odcinku, może w ogóle.
Jeśli świat się skończy w trakcie reklam, bez obaw -
Alex i ja mamy kapsułę ratunkową.
Nic nam nie będzie.
Cóż, nic mi nie będzie - on zostanie zjedzony!
[śmiech]
[oklaski]
Wróciliśmy! Udało nam się. To ostatnia część odcinka, i mamy
- zadanie z wyczuwaniem kształtów. - Jakbym nie wiedział. Widzieliśmy
próby Charlotte i Sary, nosujące przedmioty
w kolejności według liczby boków. Teraz panowie.
- Haniebni panowie. - [śmiech]
Geometria z użyciem twarzy.
[Alex] Dokładnie tak, Mike.
Okej, jeden...
Uch! Co to kuźwa jest? Dwa.
E, e, e...
O, zleciało. Odpadam.
To... co to?
U, przyjemne nie jest.
Jest coś... o, hej!
O, co to?
Ciężko się liczy boki nosem.
Eee...
Nie wiem. Chyba ma trzy boki.
O, Boże!
To trochę jak bycie całowanym,
bycie całowanym przez kogoś na skraju śmierci.
[śmiech]
Wpadło do czegoś, nie?
Coś gdzieś potoczyłem.
- Nie słyszałem głuchego odgłosu dyskwalifikacji. - [Alex] Nie.
U.
[Lee] Coś spadło na podłogę?
Czemu to nie może być coś normalnego?
- tylko musi być syf? - [Alex] Syf?
Jest, kurde, mamy gówno na talerzu.
Ludzie w Channel 4 oglądają ludzi jedzących gówno z talerza.
Kiedyś miałem karierę.
1, 2, 3... ma pięć boków, bo to pojemnik z wodą.
Nie wiem, co to. Włożyłem do tego wąs
i nie pomogło.
[śmiech]
Uuu...
To piramida, nie?
Nie jestem pewny, co to.
To kartka papieru.
Och.
Ile boków ma cholerny banan?
O... jajko.
Y-y! Ooo!
[Lee] To nie fair!
Mówiono, żebym zaufał instynktowi, ale instynkt mi podpowiada, żebym
zapiszczał jak nietoperz i użył dźwięku,
ale chyba nie mam do tego słuchu.
Jak mnie przez to zdyskwalifikują...
[śmiech]
[Lee] Nieźle, biorąc pod uwagę, że ciągle mam na sobie gogle!
Być może brie?
Jeśli to czas na bloczek, mówimy o pięciu stronach.
Tak, tu się poddaję.
Chyba skończyłem.
- Proszę. - [gwizdek]
- [oklaski] - Wow! Dobra robota, panowie.
Dobra robota, panowie. Zacznę od ciebie. Fascynujesz mnie.
Bez wahania, po przeczytaniu zadania, zwróciłeś się
do Aleksa i powiedziałeś, "a, geometria z użyciem twarzy".
Od razu. A potem, natychmiast po tym,
bez zawahania, wsadziłeś krawat do koszuli.
Wszystko wskazuje, że już wcześniej to robiłeś.
Do roboty. Mam małe dzieci, więc czasem
budujemy rzeczy, które mamy zgadnąć twarzą albo rękami
- i czasem są wcześniej testowane. - Czyli robiłeś to wcześniej?
- Wsadzałem wcześniej twarz w rzeczy. - I mówiłeś
swoim małym dzieciom, "dobra, czas na geometrię z użyciem twarzy?"
- Każdy wtorek i czwartek. - [Greg] Fascynujące.
Jamali, wszystko poszło nie tak.
No, strąciłem pierwszą rzecz, wiedziałem, że przegrałem,
a potem miałem twarz w galaretce i wodę w nosie, i...
Szczerze, wkurzyłem się. Stałem się nieprofesjonalny...
...i zdecydowałem się wszystko zdemolować.
[śmieją się]
Lee, był moment, którego pewnie nawet nie zauważyłeś,
dźwięk, który wykonujesz, kiedy galaretka spada ze stołu,
który autentycznie łamie serce.
Oto ten dźwięk.
Y-y!
- [śmiech] - Chcesz posłuchać jeszcze
- kilka razy, Greg? - Zobaczmy.
Y-y! Y-y!
Y-y! Y-y! Y-y! Y-y!
O, nie! Mój język instynktownie chciał złapać, ale przypomniałem sobie,
- że językiem nie można złapać. - Oblizałeś stół
- więcej niż reszta. - Było nieprzyjemne, nie będę udawał.
- Zobaczmy jeszcze raz. - Skupcie się na języku
starającym się podążyć za galaretką.
I to mi się podoba.
Y-y! Y-y! Y-y!
[Lee] Chyba jest też trochę śliny.
- Wystarczy! - Tak, ale wiesz,
teraz będziesz miał coś do portfolio!
Myślisz, że będę miał po tym karierę?! Ciekawe.
- [Greg] Fajnie. - Dwie osoby, Mike i Charlotte, były
- w tym dobre i nie miały problemów. - Dobrze im poszło.
- Nie wiem, czy to dobrze. - To dobrze.
Ty nie miałaś przewagi, bo ty nie robiłaś tego wcześniej.
Dwa razy w tygodniu.
Ser był w dobrym miejscu, ale galaretka była za blisko
papieru i jajka. Powinna być z drugiej strony.
Czyli o jedno gorzej od Charlotte. To 4 punkty dla Mike'a,
- 5 dla Charlotte Ritchie. - O, Boże!
- To chyba pierwszy raz. - [oklaski]
Kontrowersyjne, ale dlatego, że tak dobrze im poszło, chciałbym
świętować oglądając, jak Lee strąca galaretkę ze stołu.
Y-y! Y-y!
Y-y! Y-y! Y-y!
Dziękuję.
- [Greg] Dobra robota. - Mogę spytać, ile punktów dostaną
- osoby, które upuściły rzeczy? - Obawiam się, że żadnych.
- Nic dla Jamaliego, i Lee, i Sary. - Zobaczmy wyniki, bejbe.
Sarah jest najniżej, nasza liderka
w sezonie ma tylko 8 punktów. Po raz pierwszy prowadzi
- Charlotte z 13! - Jej!
Świetne uczucie.
Dobra, udajcie się na scenę
na ostatnie zadanie odcinka!
[oklaski]
- [Alex] Cześć, Greg. - Witaj.
- [Greg] Kto przeczyta? - Dzisiaj przeczytają dwie osoby.
[Alex] Po razy pierwszy.
Niech Sara przeczyta swoje, a Lee przeczyta swoje.
"Złap piankę szczypcami".
"Kiedy Taskmaster powie start,
macie 10 sekund na złapanie pianki".
"Kiedy szczypce będą ponad stołem,
musicie spróbować złapać piankę".
"Jeśli chwycicie piankę, wygrywacie".
To będzie robił jeden zespół. Drugi zespół będzie robił to.
"Strąćcie piankę".
"Kiedy Taskmaster powie start,
macie 10 sekund na strącenie pianki".
"Nie możecie mieć rąk nad stołem, dopóki szczypce drugiego gracza
nie znajdą się nad stołem. Jeśli wasze ręce będą pierwsze nad stołem,
odpadacie z rundy".
"Jeśli strącicie piankę, wygrywacie".
To jak gra w klaskanie, ale ze szczypcami i pianką.
Będzie sześć bitw. Jeśli ktoś z zespołu wygra,
to oznacza punkt dla wszystkich z zespołu. Pierwsi chwytać i strącać
będą Sarah kontra Lee.
Sarah będzie chwytać, Lee strącać.
Wyjaśnię, że będę mówić "trzy, dwa, jeden, klaps i szczypce",
i nie grajcie, dopóki nie skończę słowa "szczypce". Dziękuję.
Pamiętaj, Saro, jeśli szczypce
- będą nad stołem... - Tak.
...musisz podjąć się chwycenia.
[Alex] Okej, powodzenia wszystkim.
- [gong] - Trzy, dwa, jeden,
klaps i szczypce!
Skupiam się.
[Charlotte] Dawaj, Sarah, dasz radę.
[Charlotte] Dawaj, Sarah.
- Uu, dobra jest! - Punkt dla trzyosobowego zespołu.
[Greg] Super.
- [Sarah] Dziękuję. - [Alex] Tym razem, chwytać będzie Mike.
Strącać będzie Jamali.
[Greg] Trzy, dwa, jeden...
klaps i szczypce.
[Lee] Super.
- [Sarah] O, wow! - [Lee] Wow, stary...
Szybko poszło.
[Alex] Ależ pokaz!
To kolejna czynność, którą
- Mike Wozniak wyraźnie robił wcześniej. - A myślałem, że nie mógł
jeszcze bardziej wyglądać jak modliszka!
Okej, teraz chwyta Lee, Charlotte, ty strącasz.
- Łapię. - Jaka była technika?
- Rozumiem. - Widziałeś Karate Kid.
Trzy, dwa, jeden, klaps i szczypce.
Uważaj na kabel od mikrofonu.
Dorwę... kurde!
- Właśnie mówiłam "dorwę cię". - Wiem.
[Lee] Wykorzystałem to.
[Alex] Jeszcze bez punktów dla strącających. Jesteśmy
- w połowie. Zostały trzy rundy. - Teraz strąca Sarah.
[Alex] Łapie Mike.
Trzy, dwa, jeden,
klaps i szczypce!
Ooo!
[Alex] Po raz pierwszy, punkt dla strącającej.
[Alex] Dobra robota, trzyosobowy zespole. Jamali łapie.
- Lee strąca. Ściągasz kurtkę? - Poważnie, tak?
[Greg] Lecimy.
[Alex] Znowu tyłem dłoni, tak?
[Charlotte] Świetnie.
- Powiesz to ze szczypcami? - [Greg] Tak.
Trzy, dwa, jeden...
...klaps i szczypce!
Ooo!
- [Lee] Jest napięcie, nie? - Kuźwa, jest.
Super.
[Greg] Książkowo.
- [Alex] Ostatnia bitwa. - Charlotte łapie, Mike strąca.
[Greg] Przyjmijcie pozycje.
Bez presji, ale musi ci się udać, Mike.
[Greg] Trzy, dwa, jeden...
...klaps i szczypce!
- O, wow! - Ooo!
- [Greg] Super. - [Charlotte] Przepraszam, Mike.
Widziałeś, co się stało, Wozniak? Bez wydziwiania.
- Nie, tylko akcja. - Płynnie, gładko.
Dobra, zejdźcie. Zobaczmy, jak to wpłynęło na wyniki!
[oklaski]
To zmieniło postać rzeczy?
To bardzo zmieniło postać rzeczy!
- [Alex] Ale mieliśmy reakcje, ale odruchy! - [Greg] Kocie.
Tak, i trzyosobowy zespół jako jedyny wygrał
strącając, co oznacza, że wygrywają po 4 punkty.
- Dwuosobowy zespół dostaje po 2 punkty. - [Lee] Przyjmę.
Dobra robota. Jesteśmy w połowie
sezonu, a wyniki są przyjemnie alfabetyczne.
Charlotte na samym dole z 58.
Jamali, 67. Lee, 70.
Mike, 71. Sarah,
obecnie 90. Chociaż, przez swój ostatni chwyt,
odcinek zwycięża, po raz pierwszy,
- Charlotte Ritchie, z 17 punktami. - Jej!
Charlotte Ritchie wygrywa! Podejdź
i zajmij się operowanymi nagrodami.
[okrzyki i oklaski]
To czego się dzisiaj nauczyliśmy? Mam nadzieję, że tego,
jak cieszyć się małymi rzeczami w życiu.
- Śpiewem ptaków. - [śpiew ptaków]
Morskimi falami.
[dźwięk fal]
I 52-letnim gościem strącającym galaretkę ze stołu językiem.
Y-y! Y-y! Y-y! Y-y! Y-y!
Żegnajcie, przyjaciele.
Zobaczymy się wkrótce, w szóstym rozdziale. Ale teraz, oklaski
dla dzisiejszej zwyciężczyni, Charlotte Ritchie!
[okrzyki i oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time