- Jał! - Muszę przeczytać jeszcze raz.
Och.
[oklaski]
Porządnicki gatunek.
Cześć, witam w Taskmasterze.
Nazywam się Greg Davies i jestem czarodziejem Wież Zadań.
Za ruchem mojej różdżki, piątka inteligentnych, uznanych ludzi
odrzuciła swoją godność
i odważnie wystawiła się na oceny.
Jeden z nich nawet wypierdział kawałek swojego tyłka,
chcąc mi zaimponować, na litość boską.
Jak daleko nasza magiczna piątka jest przygotowana zajść?
Poznajmy ich i się dowiedzmy.
To Charlotte Ritchie,
Jamali Maddix,
Lee Mack,
Mike Wozniak
- i Sarah Kendall. - [okrzyki i oklaski]
A obok mnie jest gość, który kiedyś po pijaku wyznał,
że nie zapłacił podatku za samochód albo ubezpieczenia od lat 90.,
bo uważa to za przykład kontrolującego rządu.
To mały Alex Horne.
[oklaski]
- Cześć, Greg. - Cześć.
- Miałem urodziny. - O, Boże.
Matka i ojciec dali mi 10 funtów.
- [Greg] Dobra, skończ. - Po 10 funtów.
Przypuszczałem, że tutaj
Alex będzie ględził w zupełnej ciszy,
i zdecydowałem, że zaczniemy odcinek trochę inaczej.
- Alex coś dla was zimprowizuje. - Tak?
Tak. Mike, podaj mi styl muzyczny.
- Funk. - Charlotte, podaj mi styl tańca.
Disco.
Disco i funk, ech, będzie miał łatwo.
Przepraszam, miałam na myśli "disco break".
- Disco break. - Czym jest disco break?
Wiesz. Masz to w kościach.
W końcu, Saro, podaj wydarzenie z historii.
Podział Korei na północną i południową.
[śmiech]
I oto, panie i panowie, dla waszej rozrywki,
Alex przedstawi podział północnej i południowej Korei...
tańcząc disco break
i śpiewając funkową piosenkę.
♪ W 1953, nastała okropna sytuacja ♪
♪ Ał! ♪ Eee...
♪ Wszystkim było bardzo smutno ♪
♪ Bo podzielili naród ♪
[okrzyki]
Jej!
[oklaski]
Było do bani, i...
...i tak było dużo lepsze niż to, co miałeś do powiedzenia.
Lećmy z zadaniem nagrodowym.
Tak, a kategorią jest najbardziej satysfakcjonująca, trzęsąca się rzecz.
Greg oceni, czyja trzęsąca się rzecz była najbardziej satysfakcjonująca
i da tej osobie 5 punktów.
Pod koniec odcinka, jeden szczęściarz zabierze do domu
pięć trzęsących się rzeczy i będzie miał wielką satysfakcję.
Już teraz mówię, jak ktoś przyniósł galaretkę, zero punktów.
Okej, Jamali, jaka jest twoja satysfakcjonująca, trzęsąca się rzecz?
Wiesz, co... miałem przygotowaną całą przemowę,
bo mam wrażenie, że jak wkładam minimum wysiłku, ty mówisz
"Wiesz, Jamali, tu się postarałeś, 4 punkty", wiesz?
Więc jak to teraz to powiedziałeś, to pomyślałem
"Dobra, czyli po wszystkim".
Serio nie wiedziałem, że przyniosłeś galaretkę.
Nie, ale to nie tylko galaretka.
- Bo wiem, że zacząłbyś cmokać. - No.
Więc i tak przyniosłem galaretkę,
ale w środku jest ułożona kostka Rubika.
Zobaczmy.
Proszę. Jest nawet satysfakcjonujące.
[Greg] Jak jest satysfakcjonujące?
Bo kostki Rubika są trudne
i sama ułożona kostka Rubika jakoś mnie cieszy.
- Przyjemnie wygląda. - Wezmę 3 punkty.
Tak? Brzmi jak 3 punkty, nie?
- Myślę o 3. - Komuś może pójść gorzej.
Jak ktoś przyniósł tylko galaretkę, to go zaatakuję.
- [śmiech] - Dobra.
Kto teraz? Lee, ty lubisz się chwiać, co przyniosłeś?
Moja córka ma 8 lat i was uwielbia, to wiecie,
każdego wieczoru kładzie głowę na moim brzuchu.
Przytula się i mówi
"Powiem ci, tato, że twój brzuch jest taki fajny i trzęsący się",
na co ja, "co dziwne, muszę przynieść do Taskmastera
trzęsącą się rzecz".
Na co ona, "zabierz swój brzuch".
A ja, "nie mogę zabrać mojego brzucha do Taskmastera".
A ona, "czemu nie zrobisz go z galaretki?" I...
[śmiech]
Więc tak zrobiłem.
[Alex] To brzuch z galaretki.
Dlaczego galaretka z twoim brzuchem ma sześciopak?
Tak, słusznie zauważyłeś, że...
To absolutnie niemożliwe, że to twój brzuch.
Będę szczery, nie zrobiłem odlewu, bo nie miałem czasu.
Ukształtowałem go rękami, i w jakiś sposób
nie jest zupełnie niepodobny.
Czyli po tym, jak obraziłem przynoszących galaretkę,
mieliśmy dwie galaretki. Dalej.
Charlotte.
- Hm. - [śmiech]
To jest trochę osobiste, ale oczywiście, ten program
wpłynął na moje ego, na moją samoocenę.
- Wyobrażam sobie. - [Charlotte] Tak. I...
Przepraszam, Charlotte, przyniosłaś galaretkę, nie?
Tak, w środku jest list od mojej terapeutki,
opisujący moją chwiejną samoocenę.
[Alex] Oto list od terapeutki wewnątrz galaretki.
[Charlotte] No.
Przyznam, że to bardziej przypomina mój brzuch niż mój brzuch.
- [Lee] Nie? - [Greg] O, Boże.
Łamie serce.
[Alex] Na razie 100% galaretki, Greg.
Wszędzie 100% galaretki.
Wiesz, że znaleziono galaretkę na księżycu? Galaretka księżycowa.
- Nie znaleźli galaretki księżycowej. - Znaleźli.
Powiedzieli, że jest dokładnie taka, jak ziemska, ale na księżycu.
- Pewnie astronauci ją tam zostawili. - Czyli nie znaleźli galaretki na księżycu?
Później astronauci znaleźli.
Mówisz, że ktoś znalazł na księżycu galaretkę Neila Armstronga?
Tu jest tak napisane.
Tak jest napisane w dokumencie, który sam napisałeś?
- Tak jest. - [śmiech]
Kto przyniósł kolejną galaretkę? Mike?
Nie przyniosłem galaretki.
- Ooo! - Gratulacje, 5 punktów.
- Wybrałem oldschoolowy klasyk. Ząb mleczny. - Ząb?
- Ząb mleczny. - [Alex] Oto ząb mleczny.
[Mike] To najbardziej satysfakcjonująca trzęsąca się rzecz.
Jak się rusza, już jest satysfakcja.
Jak ma się 6 lat, to najlepsze paliwo do rozmowy.
- Paliwo do rozmowy? - Tak, mega paliwo do rozmowy.
- Paliwo... - Paliwo do rozmowy.
- Paliwo. - Paliwo.
Chodzi o uczucie i o to, co się dzieje na podwórku,
"Martha ma ruszający się ząb, podejdźmy pogadać, zobaczmy,
- pogadajmy, jak go wyrwiemy". - Czysta prawda.
Nie cierpiałem ruszających się zębów jako dziecko.
Okropne uczucie.
Ale to było satysfakcjonujące, jak wypadły?
- [Greg] Nie wiem. - [Alex] Nie wiesz?
Nie wiem, czy uważałem to za satysfakcjonujące.
Sarah, jaki ruszający się przedmiot przyniosłaś?
Przyniosłam kiełbasę z mięsa kurczaka.
- Co takiego? - [śmiech]
- Kiełbasę z mięsa kurczaka. - [Greg] Kiełbasę z mięsa kurczaka?
Kiełbasę z mięsa kurczaka.
To serio kiełbasa z mięsa kurczaka. Chcesz zobaczyć?
- [Greg] Tak. - Oto kiełbasa z mięsa kurczaka.
Kupiłaś ją z myślą, żeby ją zjeść,
mając już w domu kiełbasę z mięsa kurczaka?
Kupiłam, żeby nią potrząsać. Siedziałam w salonie i myślałam,
"czy to jest satysfakcjonujące?"
I zaczęłam serio nią machać w salonie.
Myślałam, "to naprawdę...", aż byłam zaskoczona,
jak bardzo się trzęsła, i machałam nią tak mocno, że odpadła końcówka
- i musiałam ją skleić. - [śmiech]
Jaką techniką uzyskałaś trzęsienie?
- Pracą łokcia. - [Greg] Okej.
Nie chcę się chwalić,
ale obecnie mam silną górną część ciała.
- Cool. - [śmiech]
- [Alex] Ocenisz trzęsących? - Pierwszy raz zrobię takie coś.
- Dam wszystkim po 3 punkty. - [Alex] Wszystkim?
[Greg] Tak. Tak myślę.
[Alex] Wszystkie były tak samo satysfakcjonujące i trzęsące.
Są albo tak samo dobre, albo tak samo do dupy. Nie ma znaczenia.
To była strata czasu nas wszystkich.
[Alex] Wszyscy dostają po 3 punkty. Dobra robota!
[oklaski]
Jedźmy z programem. Jakie jest pierwsze właściwe zadanie?
Dmuchanie, wiązanie, trochę żucia
i sporo TikToku.
- [pukanie] - [Alex] Proszę.
- Cześć, Alex. - [Alex] O, cześć, Mike.
- [Alex] Wszystko dobrze? - Tak, a u ciebie?
- [Alex] Podekscytowany. - Jesteś podekscytowany.
[Alex] Tak.
Dobra.
"Powiedz metronom pomiędzy każdym uderzeniem metronomu".
"Nie możesz dotykać ani zatrzymać metronomu".
"Poza tym, musisz nadmuchać i związać balon tak,
aby był większy od twojej głowy,
ładnie zapakować balon
i zjeść trzy całe poppadomy".
"Masz 5 minut".
"Wygrywa osoba, która ukończy najwięcej czynności,
najrzadziej pomijając metronom".
"Twój czas jest liczony od momentu, kiedy zacznie metronom".
"Poza tym, musisz nadmuchać i związać balon tak,
aby był większy od twojej głowy, ładnie zapakować..."
To trochę nie fair, bo mam ogromną głowę.
- [Alex] Jest spora. - Pewnie ktoś typu Sarah Kendall,
która w branży jej znana jako "Łebek od szpilki",
po prostu zrobi to.
Nadmuchać balon większy od głowy,
zapakować, trzy poppadomy.
- Zaczynam. - [metronom zaczyna uderzać]
Metronom. Metronom.
Metronom.
Metronom. Metronom.
Metronom. Metronom...
Metronom. Metronom.
Metronom.
Metronom. Metronom.
Od razu zaczęliście brzmieć jak dziwna sekta.
Masz głowę jak łebek od szpilki?
Tak. Jak się zabierze makijaż i włosy,
- jest wielkości twojego ołówka. - Tak?
Tak?!
Ma dużo włosów. Zaliczamy włosy do głowy?
- Nie możecie. - Nie, to papier do pakowania.
- Nie, włosy to nie głowa, - Rosną NA głowie.
- dlatego mamy dwa różne słowa. - [śmiech]
Tak myślałem, wiem.
- [Greg] Zacznijmy. - Zwykłe zasady, mają
wykonać jak najwięcej czynności, pomijając jak najmniej metronomów.
- [Greg] Super. - Zaczniemy od gościa, który kiedyś
nazywał się "Niak", teraz mówimy na niego Mike, tak, Mike Was-niak. [was - był]
- [śmiech] - Oto jego próba.
- [Alex] Oto jego próba. - Wow.
[metronom tyka]
Metronom... metronom.
Metronom...
Metronom.
Metronom... metronom.
Metronom. Metronom.
Metronom... metronom.
Metronom. Metronom.
- [Alex] Jesteś dobry w pakowaniu? - Metronom.
Metronom. Średni.
Metronom. Metronom.
Metronom... metronom.
Metronom. Metronom.
Metronom... metronom.
- [Alex] Została minuta. - Metronom. Metronom.
Metronom. Metronom.
Metronom... metronom.
[niewyraźnie] Metronom. Metronom.
Metronom... metronom.
Metronom. Metronom. Metronom.
[gwizdek]
- Wszystko zjedzone. - [oklaski]
[chrupanie]
- [przestaje chrupać] - [śmiech]
- [chrupie, przestaje] - [śmiech]
- Dziękuję, Mike. - Dziękuję.
[okrzyki i oklaski]
Chyba nic w życiu cię nie zaskoczy.
Poppadomy raczej nie są zaskakujące, nie?
Ale większość ludzi, w reakcji na takie zadanie
przynajmniej zrobiłoby minę sugerującą,
że ta czynność nie jest zwyczajna.
Po prostu lubię, jak mi się mówi, co robić.
Serio tak jest?
Tak. Nawet jeśli to zawiązanie balonu, mówienie "metronom" i jedzenie poppadomów.
Wtedy kolejne pięć minut to dla mnie...
- ...łatwizna. - [śmiech]
Bardzo dziwny z ciebie człowiek.
Po prostu jestem posłuszny.
Bardzo dobrze mu szło. Pominął tylko jeden metronom.
[Greg] Wow. Następny.
Okej. Teraz posłuchamy, jak Sarah i Lee mówią "metronom".
Ale najpierw chciałbym podziękować osobie tworzącej napisy do programu.
Dziękuję, osobo od napisów. Zobaczmy.
- Pięć minut. - [tykanie metronomu]
Metronom. Metronom.
Metronom.
[szybko] Metronom. Metronom.
Metronom...
Metronom.
[szybko] Metronom! Metronom.
Metronom...
Metronom.
Jest większy od mojej głowy? Metronom.
Metronom.
Ał! Metronom.
Metronom. Mogę mówić to w myślach?
- Metronom. - [Alex] Nie bardzo.
Metronom... grr!
Metronom. Metronom.
[niewyraźnie] Metronom. Metronom.
Met... o, hej! Metronom.
- Nie patrzyłem na czas! Metronom. - [Alex] Tak, zostało 2:15.
Metronom. Metronom. Metronom.
Metro... metronom.
Metronom... metronom.
Metronom. Mogłem nie obcinać rano paznokci. Metronom.
Metronom... metronom.
[pęknięcie balonu]
Nie... metronom.
Metronom. Tracę... Metronom.
...nerwy... Metronom... ...przez ten program.
Metronom.
Metronom... metronom.
Metronom. Dziękuję za wodę.
Metronom... metronom.
- [Alex] Chciałbyś wodę? - Metronom.
Jasne, że tak! Jak myślisz?! Metronom.
...nom.
Metronom. Met...
- [pęknięcie] - O, kuźwa!
Dostanę punkty, jak będę tylko metronować?
Metronom...
[Sarah] Dostanę kolejny balon? Metronom.
- [Alex] Przynieść kolejny balon? - Metronom.
- Jest bardzo gorąca. - Metronom... metronom.
Metronom.
- Metronom... metronom. - Została minuta.
Metronom... metronom.
- Metronom. - Metronom!
Metronom.
Metronom poszedł mi nosem.
Metronom.
Metronom... [krztusi się śmiechem]
Metronom.
Wygrałem BAFTĘ. Metronom.
Metronom!
Metronom... metronom.
Metronom. Metronom.
- [powietrze ucieka z balonu] - Walić to.
- Metronom... metronom. - [gwizdek]
Metronom.
Strasznie rozczarowujące.
Początkowo miałem sporo nadziei.
Dobrze ci szło wiele czynności naraz z metronomem.
Tak. Mogę tylko powiedzieć, że jakby ktoś miał
wizualnie przedstawić,
jak moim zdaniem wygląda rodzicielstwo -
- tak wygląda rodzicielstwo. - Tak.
W domu lepiej ci idzie, potwierdzę tylko?
- Zupełnie nie. - [śmiech]
Jeszcze gorszy był Lee, który dobrze zaczął,
po czym w połowie miał awarię.
Załamałem się.
Dosłownie wyglądało jak robot ze zwarciem,
i jedzenie i płyn wylatywały ci z ust.
Słyszałem, jak krzyczysz "wygrałem BAFTĘ"?
- Tak. - [śmiech]
Dobra, czas na przerwę.
Czas wyrwać wszystkie rośliny sąsiadów
i powiedzieć im, że wystąpił zlokalizowany cyklon. Na razie.
[okrzyki i oklaski]
- [oklaski] - Witam ponownie w Taskmasterze.
Mały Aleksie Horne, podaj aktualizację.
Przed przerwą, zadanie polegało na mówieniu "metronom"
między każdym stuknięciem metronomu i jednocześnie nadmuchaniu balonu
większego od ich głowy, zapakowaniu go
i zjedzeniu trzech poppadomów.
Skończyłem filologię klasyczną w Cambridge.
Kolejni są Jamali i Charlotte.
Metronom. Metronom.
Metromom. Metronom.
Metronom. Metronom. Metronom.
Metronom. Zgubiłam się. Metronom.
- Metronom. Metronom. - Metronom. Metronom. Metronom.
- Metronom. - Metronom. Metronom.
Większy od głowy? Metronom.
- [Alex] Jak myślisz? - Metronom.
Nie widzę. Metronom. Metronom.
Metronom. Metronom. Metronom.
Metronom. Metronom.
[balon pęka]
Metronom.
Metronom. Metronom. Metronom.
Nie do końca. Metronom. Metronom.
[śmieje się]
Metromom. Metronom.
Metronom. Metronom.
Metromom. Metromom. Metromom.
[nagranie:] Metromom. Metromom. Metromom.
[oklaski]
Metronom. Metronom. Metronom. Metronom.
Metromom. Metromom. Metromom. Metromom.
Metromom.
Co ja mówię? "Metromom"? Co takiego?
Metromom. Metromom.
Boże, jakie suche! Bez sosu i żadnego... skończyłem.
- [Alex] Ile wykonałeś zadań? - Wszystkie.
- [Alex] Ile? - Zrobiłem wystarczająco metronomów.
- [Alex] 10 sekund. - Metronom. Metronom.
[chrupanie]
[gwizdek]
[chichocze]
[oklaski]
[kaszle]
[jęk publiczności]
[Alex] Co zrobiłaś?
Miałam mały wypadek.
[oklaski]
Po pierwsze, nie ukarzę żadnego z nich za
mówienie słowa "metromom".
- [Charlotte] Tak. - [Greg] Oboje, o dziwo.
- Cieszę się, że nie tylko ja. - Metromom!
Pod koniec było "poznałem twoją mamę".
"Poznałem twoją mamę". "Poznałem twoją mamę".
Poznałem twoją mamę. Poznałem twoją mamę.
To byłe absolutnie genialne, Jamali,
- nagranie "metronomu". - O, dziękuję.
- Ma znaczenie, że balon Jamaliego pękł? - Było napisane,
żeby nadmuchać go większego niż głowa, to zrobił.
Nie został takiej wielkości, ale zapakował go ładnie, Lee też.
Tak, obaj nawet zrobili wrażenie.
Podejrzewam, że Charlotte przestała mówić "metronom"
pół godziny przed końcem, kiedy to skupiła się
na ładnym wsadzaniu poppadomów do ust,
jakby była maszyną do zgniatania poppadomów.
- [Alex] Kilka pominęła pod koniec. - Kręcąc nimi.
- Podasz mi jakieś liczby? - Tak, chyba musimy.
Sarah w końcu nie wykonała żadnych zadań.
Ale to dobrze, nie?
- Nie za bardzo. - Hmm.
Dobrze wiedzieć, że tak zarządzasz domem.
To każdy poranek.
Charlotte nie zjadła wszystkich poppadomów i pod koniec
- pominęła 7 albo 8 "metronomów". - [Greg] Niemożliwe!
Wydawało się, że robiłaś to z pół godziny.
- Identycznie. - Nie wiem, jakie punkty chcesz
- dać tym dwóm. - Dam im po punkcie.
[Alex] Lee i Jamali pominęli po trzy "metronomy".
Dwa, bo pił i raz, oczywiście przez żarcik, wtedy
- pominął jeden. - Przyjmę.
A wtedy, gdy zaczął się ślinić
i krzyczeć o swoich nagrodach?
I tak powiedział "metronom" po tym o BAFCIE.
Wyobrażam sobie ciebie w indyjskiej knajpie, krzyczącego o swojej BAFCIE.
"Yyyy... BAFTA!" Yyyy... BAFTA.
Czyli razem drugie miejsce i 4 punkty dla Lee i Jamaliego,
ale balonowym królem poppadomów był Mike Wozniak,
5 punktów, pominął jeden.
- [oklaski] - No jasne.
- [Greg] Punktacja, proszę. - Dwie osoby mają po 4,
dwie po 7, ale zdecydowanie prowadzi
- Mike Wozniak z 8 punktami. - Ooo.
[oklaski]
Super. Zadanie numer dwa, proszę.
Tak. Znów czas na zadanie zespołowe
i to nosi ze sobą poważne konsekwencje dla brytyjskiej przyrody.
- [Alex] Cześć, Jamali. - Hej, jak leci?
- Cześć, Alex. - [Alex] Cześć, Mike.
- Co u ciebie? - [Alex] Świetnie.
"Narysujcie najlepszy obrazek brytyjskiego zwierzęcia".
"Każda osoba będzie rysować po kolei jedną sekcję,
nie widząc przy tym poprzednich sekcji".
"Musicie użyć wszystkich sekcji i nie możecie komunikować się
ze sobą w żaden sposób w trakcie zadania".
"Wygrywa najlepszy obrazek brytyjskiego zwierzęcia".
"Macie po 3 minuty na każdą sekcję. Wasz czas jest liczony od teraz".
- [Alex] Jak u ciebie z brytyjskimi zwierzętami? - Nie najlepiej.
Pierwsza myśl to oczywiście jeż.
Wielki brytyjski jeż.
Ale może on wybierze lwa. Nie występują często...
...ale są symbolem, nie?
Porozmawiajmy, co stanowi brytyjskie zwierzę.
To miłe, że Mike przywołuje czasy Indii Brytyjskich
wspominając lwy, ale chyba miałeś na myśli lokalne zwierzęta.
Cóż, mieli wziąć pod uwagę pozostałych członków zespołu.
Nie mogli ze sobą rozmawiać pomiędzy, więc myślałem, że wybiorą
zająca bielaka, który występuje w Szkocji, albo...
Tak, to klasyczne brytyjskie...
- Borsuka. - stworzenie, zając bielak.
- [Greg] Zobaczmy. - Oto filmik!
Nogi jeża.
[Jamali] Nawet piękne, nie?
[Alex] Tak. Co to?
Gołąb.
Może spaceruje sobie po mszystym terenie.
[gwizdek]
Tak, totalnie schrzaniłem.
- [Alex] Podejdź i wróć za 3 minuty. - Okej.
[Mike] Dziękuję.
- Cześć, Alex. - [Alex] Cześć, Charlotte.
- "Narysujcie najlepszy obrazek..." - "...brytyjskiego zwierzęcia".
"Twój czas jest liczony od teraz".
To pewnie będą jego nogi.
Co to może być? Jakiś ptak.
Kura Burford Brown.
- [Alex] Co wiesz o tych kurach? - Luksusowe jajka.
To pióra kuropatwy.
- [gwizdek] - [Alex] Dziękuję, zobaczymy się za 6 minut.
- Od razu? - [Alex] Tak, twój czas leci.
Myślisz, że kontynuował jeża?
To możliwe, nie? To loteria.
Co jest brytyjskim zwierzęciem? Lis.
Miałam na myśli królika.
[Sarah] To kangur?
- [gwizdek] Widzimy się za 3 minuty, Mike. - Dziękuję.
Miałem czas, żeby pomyśleć,
jakie to powalone. Bo skąd niby mamy wiedzieć?
Bo i tak sikamy w ciemności, nie?
[Alex] Tak, ale nawet sikając w ciemności mniej więcej wiesz, gdzie celować.
Zostały 2 minuty na tę sekcję.
O, już zaczęliśmy...? To nie fair.
Będę kontynuować to, co rysowałem.
Skrzydła.
Tak, spieprzyłem.
[gwizdek]
To wygląda na poziom oczu, mam nadzieję, że Lee nie spojrzał tak.
Ładne zielone oczy.
To niepokojące, bo widzę tu kawałek.
Przypomina królika.
[Lee] Dobra. Uznam, że to miała być głowa.
To całkowicie ucho.
- [gwizdek] - Proszę.
- [gwizdek] - Dobra.
- [Alex] Pa. - Nie za dobre, nie?
[Alex] Może być.
Wygląda, że będzie idealnie dopasowane!
Najpierw zobaczymy trzyosobowy zespół,
ich dzieło, które razem tworzy ten klasyk...
- O, Boże. - ...brytyjskiej przyrody.
Zrzuca kilka skrzydeł i nogi.
[Alex] Powiem, że Jamali rysował czwartą i piątą sekcję.
Są piękne. Jamali serio potrafi rysować.
Niestety, nie łączą się. Nie dał sobie wystarczająco wskazówek.
Dlatego, że je zakryłeś. Nie pamiętałem, gdzie je narysowałem.
- Tak, to częściowo moja wina. - Nie przejmowałbym się tym.
Ktoś narysował nogi kangura. Jest totalnie zrujnowany.
Przedstawiłem je w fizycznej formie,
Greg, w 3D. Jeśli zajrzysz do szufladki...
- Tak, jest okropny. - [Jamali] Pokaż.
- [Jamali] Piękny. - [Sarah] Piękny jest. O czym ty mówisz?
Wyobraźcie sobie go na wolności. Chcecie takie zwierzę?
Jakbyście zobaczyli je na wolności, idąc sobie
- i wyszłoby... - [Mike] Zabiłbym je.
Tak, ale zabrałbym je do domu i pokazałbym dzieciom.
Uznałbym, że daje mi zadanie.
- Od razu skręciłbym mu kark. - Słodkie!
Już są pod ochroną.
[Alex] Nawet wygląda brytyjsko.
Jego dolna połowa to jakby odwrócony żołądź,
- więc to jest brytyjskie. - Nie wierzę, że go zrobiliście.
- Proszę. - Rozmawiasz z nim, Greg?
Wzbudza we mnie uczucia.
Tak jest, chodź.
[Sarah] O, Boże... o, wow.
- Wow. - [Greg] Tatuś cię nakarmi.
[szeptem] Cii, śpi. Je.
Okej, czas na więcej reklam.
Może kupcie wielkie nożyczki, żeby pociąć swoje karty kredytowe
albo coś do prania dywanów - wasza decyzja.
[oklaski]
Cześć, wróciliśmy, to Taskmaster część trzecia,
a to mały Alex Horne i aktualizacja małego Aleksa Horne'a.
♪ Aktualizacja małego Aleksa ♪
Przed przerwą, zespoły rysowały brytyjskie zwierzę,
ale musieli rysować po kawałku,
po czym zakryć, i rysowała kolejna osoba z zespołu.
Teraz zobaczymy, co stworzyli Mike i Lee.
Wygląda tak, Greg.
Uuu.
[Alex] Zależy, gdzie widzicie oczy, bo trochę przypomina lwa.
To czterooka bestia.
- O nie, nie, nie, nie. - To czterooka bestia.
Nie nie, to czapka.
[Lee] To śmieszna czapka z ptakiem.
To brytyjskie zwierzę, które może sobie pójść i kupić czapkę?
To... tak, narysowaliśmy dwie głowy.
- [Greg] Mogę o coś zapytać? - [Alex] Tak.
Je dziobem czy ustami na brzuchu?
Je dziobem, ale karmi młode ustami na brzuchu.
Młode tworzą uporządkowaną kolejkę,
a to, co wychodzi z tego,
to...
Zjadają to.
- Potwierdzę tylko, je dziobem. - Tak.
- Częściowo przetwarza jedzenie. - Tak.
- Zbierają się młode. - Tworzą kolejkę.
Przepraszam, tworzą kolejkę. To porządnicki gatunek.
- Jedzą. - [Lee] Mówią "dziękuję".
- Jedzą dziobami? - Dziobami.
Otwierają tylko dzioby, i wtedy z brzucha...
...wyciskana jest jakby pasta.
[Greg] I to...?
Trochę jak kiełbasa z mięsa kurczaka.
Taka sama konsystencja.
- Każdy to wie o jeżonożnej sowie. - Tak.
- [Alex] Znowu masz w szufladzie wersję 3D. - [Greg] Super.
Chyba ci się spodoba.
O, Boże.
To...
- [Lee] Wow. - Górna głowa jest zrelaksowana, jak widać.
Tak.
[Alex] Greg, musisz ocenić te dwa brytyjskie stworzenia.
Chyba muszę myśleć, które bardziej przyniosłoby korzyść Wyspom.
Tak, musisz. Zawsze.
Wiesz, co zrobię?
Dam jednemu zwierzęciu 3 punkty
a drugiemu 2, bo
uważam, że oba to cudowne stworzenia,
każde z nich chciałbym spotkać na wrzosowisku.
Moim zdaniem, jeżonożna sowa wygrywa.
- I powiem, dlaczego. - Proszę.
Mały szczegół, który dodał Mike,
w Wielkiej Brytanii tworzymy kolejki.
Więc to, że to zwierzę ma zmysł tego, żeby
uczyć swoje młode podstawowych manier
oznacza, że dostaje ekstra punkt.
3 punkty dla tego zwierzęcia, 2 dla tego.
Oto moja ocena.
[Alex] Czyli 3 punkty dla Mike'a i Lee.
[oklaski]
[Lee] Cieszę się.
[piskliwie] Zobaczymy kolejne?
Zawsze, zwłaszcza kiedy leci się linią Taskmaster Airways.
Och.
[Alex] Cześć, Mike.
[Alex] Charlotte.
- Heja. - [Alex] Wyglądasz na zadowoloną.
Tak, jestem w samolocie!
[Alex] Cześć, Saro.
Alex.
- [Alex] Witam na pokładzie. - Dziękuję.
Halo?
[Alex] Właśnie tak.
"Nagraj najlepszy komunikat bezpieczeństwa na pokładzie,
po czym odegraj najlepszą demonstrację bezpieczeństwa na pokładzie".
"Komunikat musisz ogłosić z akcentem".
"Komunikat musisz ogłosić z akcentem lub w języku innym niż twój".
"Twoja demonstracja zaś musi być niezapomniana".
"Masz 20 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
Uch.
Rany boskie.
- [Alex] Rozumiesz zadanie? - Obawiam się, że tak.
To... to...
[szkocki akcent] Lorraine Kelly. [prezenterka]
To najlepszy komunikat bezpieczeństwa, jaki usłyszycie.
Czyli mam mówić z jakimś akcentem?
- [Alex] Albo w innym języku. Mówisz w jakimś? - Tak.
Petite parlez vous en Francais.
- [Alex] U, francuski. - Tak.
[akcent Geordie] Zostańcie na miejscach skierowani do przodu.
Cheryl Cole, South Shields, do przodu.
Bardzo przepraszam.
Wszystkich.
[oklaski]
[Greg] Cudownie.
Program dla dzieci Charlotte serio przybiera formę.
Jesteśmy w samolocie, dzieci!
Gdzie jesteśmy w tym odcinku, Charlotte? "Jestem w samolocie. Uch!".
O, Boże. To koniec.
Jamali, całkiem niezły francuski akcent.
Tak, i jest... za dużo nie potrafię powiedzieć.
Cóż, un cheval.
Merci. Merci beaucoup.
Il est dans le jardin.
Teraz obejrzymy pięć, miejmy nadzieję, niezapomnianych
komunikatów bezpieczeństwa,
najpierw zobaczymy odrobinę Jamaliego i troszkę Lee. Powodzenia.
Bonjour.
W samolocię.
[australijski akcent] Dzień dobry panie i panowie,
oto kapitan Perigan Twatcustard, witam na pokładzie.
Za oknami z prawej strony zobaczycie
w oddali Mount Everest,
co jest troszkę niepokojące,
skoro lecimy z Heathrow do Nowego Jorku.
W przypadku
e, bon wypadku,
kamizelka ratunkowa
e, bonito.
Jak się masz?
W wątpliwym przypadku lądowania na wodzie,
i, oczywiście kiedy mówię o lądowaniu, mam na myśli rozbicie samolotu,
pod siedzeniami znajdziecie
bardzo długą rurkę,
której będziecie potrzebować.
Jak się nazywasz?
Nazywam się...
Ile masz lat?
Ja mam 10 lat.
Morze.
W wątpliwym przypadku nagłej ewakuacji,
skorzystajcie z toalet.
Oczywiście, to mały żarcik na rozluźnienie,
ale poważnie, jeśli musicie się wysrać,
użyjcie toalet.
Wyjścia ewakuacyjne macie nad głowami
i wypadną z sufitów,
czy to maski tlenowe? Nie pamiętam, ale
pamiętajcie, że szanse przetrwania są marne.
Nie zapominajcie, że mamy orzeszki.
Miłego lotu.
Dzień dobry.
Do widzenia.
Jak się nazywasz?
Dziękuję.
[oklaski]
Chyba nieźle...
nieźle poszło.
[Alex] Tak, teraz wyleciałbym z przyjemnością.
[Alex] Dziękuję, Jamali.
Dobra.
Przed filmikiem powiedziałeś, że nie mówisz za bardzo po francusku.
Ale że twoja wymowa była dobra,
uznałem "Jamali jest skromny".
Nie byłeś skromny.
Zdziwiłem się, że w ogóle coś powiedziałem.
Chyba nie możemy zaliczyć "samolocię".
Samolocię to jest francuski, hombre.
- Powiedziałeś "witamy w..." - Hombre!
- [Greg] "Witamy w samolocię". - No.
- [Greg] A potem... - Fakty.
Potem, "jak się nazywasz? ile masz lat?"
Krótko i zwięźle, staram się poszerzyć waszą widownię o Francję.
Zdobyć europejską publiczność.
Dziękuję.
Kim był ten koleś?
- Przy okazji, nie cierpię go. - [Lee] Dziękuję.
Policzyłem, że cztery razy przewidziałeś
śmierć wszystkich pasażerów.
Nie o to chodzi w komunikatach bezpieczeństwa?
Zawsze mówią tylko o najczarniejszych scenariuszach, i tak robiłem.
- Poszedłem tylko troszkę dalej. - Poszedłeś troszkę dalej mówiąc,
że wszyscy zginą i szanse, że ktoś przeżyje
są bliskie zeru.
Przy wypadku, pewnie tak jest.
Mogą się zrelaksować, bo jak zaczną myśleć
"Co mam robić w razie wypadku?"
Jak pomyślą "nic, bo pewnie zginę", to lot będzie miły.
Okej, kto teraz?
Czas obejrzeć i usłyszeć Charlotte i Sarę.
[szkocki akcent] To najlepszy komunikat bezpieczeństwa, jaki usłyszycie,
wraz z najlepszą demonstracją bezpieczeństwa.
Zostańcie na miejscach skierowani do przodu jeśli uważacie,
że to najlepszy komunikat bezpieczeństwa w waszym życiu.
Dziękuję wam, panie i panowie.
[niezrozumiała mowa]
...liniach lotniczych.
[niezrozumiała mowa]
O, o.
Jeśli się zgadzacie, wsadźcie bagaż do schowków.
Jeśli nie, wstańcie i wyskoczcie najbliższym oknem.
Wasz wybór, to wolny kraj.
Ooooooo!
[krzyczy]
Jak to cholerstwo działa?!
[niezrozumiała mowa]
Aaaa!
...i zginiemy!
Miło widzieć, że wciąż tu jesteście. Klaszczmy razem.
Pstrykajmy razem.
I lecimy.
Oklaski.
[klaszcze]
Aaaaaa!
[niezrozumiała mowa]
...lot.
- W zadaniu chodziło o najlepszy? - Tak.
[Greg] Najlepszy komunikat bezpieczeństwa.
[Alex] Miał być też niezapomniany.
O której części "najlepszego" myślałaś?
O niezapomnianym.
Skupiłaś się bardziej na niezapomnianym?
Nie umiem mówić z akcentami ani w innym języku,
więc wyszło coś takiego.
Masz rację, ciężko to usprawiedliwić.
Ale to niezapomniany komunikat bezpieczeństwa
i jakbym go zobaczyła,
nie zapomniałabym o nim.
Charlotte się przed tobą chowa.
Wcale nie.
Czemu? Przecież nie wyglądała znowu jak w programie dla dzieci.
Klaszczmy razem, pstrykajmy razem.
- To mogłoby być powiedzonko. - Podkręćmy to.
Za to zadanie najbardziej przepraszała. W końcu przeprosiła wszystkich.
Przeprosiłaś już osobiście Lorraine Kelly?
Tak, napisałam jej e-maila,
jeszcze nie odpisała.
Dobra, to koniec kolejnej części,
jak chcecie zobaczyć, jak ktoś zabiera do domu
gibającą się kiełbasę z kurczaka Sary Kendall,
wiecie, gdzie nas znaleźć.
[okrzyki i oklaski]
Cześć, witam ponownie po raz trzeci.
Niedługo nacieszycie oczy napisami końcowymi.
Ale jak idzie naszym stewardom, Alex?
Cóż, słabo.
Nie wiem. To ty oceniasz.
Ostatnia osoba to ktoś, kto wygląda
jak pilot bardziej niż prawdziwy pilot.
To Mike Wozniak.
[łamanym niemieckim] Dzień dobry.
Witam na pokładzie
linii Pan Samolot.
Słuchajcie uważnie,
chyba że chcecie spotkać Stwórcę.
Zobaczcie to plastikowe
pod waszymi tyłkami.
Nie jedzcie tego.
To nie koń.
Słuchajcie gościa w mundurze
z wąsem.
Kiedy wszystko się spieprzy,
tańczcie i krzyczcie.
"Pomocy!"
"Nie chcę umierać!"
Poza tym, pociągnijcie za linkę
i oddychajcie normalnie.
Jeśli macie dzieci,
macie pecha.
To załóżcie na spodnie
albo spódnicę
albo oczy.
Nie chcecie patrzeć, jak umieracie.
A tutaj
jest żółta kamizelka ochronna.
To nie spadochron!
Dziękuję.
Poproszę mięso z serem
i nie wiem, gdzie jest stacja kolejowa.
[okrzyki i oklaski]
Zupełnie jak z sitcomu z lat 70.
Nie wiem, na ile to był faktycznie niemiecki.
- Chyba dużo. - To generalnie każde niemieckie słowo,
które pamiętam z zajęć.
- Cwaniaczek z niego, nie? - Był trochę bezczelny.
Podobało ci się "schnurrbart"?
Podobało mi się "schnurrbart".
Podobało mi się jak pokazywał tyłek, co, jeśli chodzi o Mike'a,
jest oczywiście niebezpieczne.
To było w ten sam dzień?
To było jakoś na godzinę przed tamtym.
To ostatnie nagranie mojego zadka w
swojej najlepszej epoce...
...zanim przeszedł do bardzo innej części życia.
Nawet kiedy przewidywał śmierć,
zawadiacki z niego gość.
Chyba ocenię je na podstawie samopoczucia, z jakim
wsiadałbym do samolotu, i z jakiegoś powodu
najmniej niepokoiła mnie postać Mike'a. Czyli 5 punkcików.
- [Alex] Dobra robota. - Wolałbym być w towarzystwie
prezenterki dziecięcej Charlotte i Francuza Jamaliego
niż z tymi dwoma czubkami. Czyli 4 punkty...
- [Alex] 4 dla Charlotte i Jamaliego. - [Greg] A dla wariatów - po 3.
3 punkty dla Lee i Sary. Ale 5 punktów dla
zadka w swojej najlepszej epoce.
- [oklaski] - [Greg] Słodki zadeczek.
[Greg] Rzućmy okiem na wyniki, Alex.
Jeśli chodzi o sezon, Charlotte obecnie prowadzi.
To... nie, jest wręcz przeciwnie. Przepraszam, ma 88.
Jamali ma 109.
Lee i Mike walczą o drugie miejsce. 118.
9 punktami obecnie prowadzi Sarah Kendall.
[oklaski]
Jeśli chodzi o odcinek - ekscytująco! Jamali i Lee
na drugim z 13. Ale prowadzi Mike Wozniak z 16 punktami.
[oklaski]
Dobra, udajcie się na scenę
na ostatnie zadanie odcinka!
[Greg] Uu, ależ urządzenie.
- Kto przeczyta? - Charlotte Ritchie.
Pop.
Pop! Równie dobrze mogę to zaakceptować.
Okej. "Stańcie albo na jednej nodze, albo na obu nogach..."
"...będziecie to robić pojedynczo za tą zasłoną,
trzymając ręce na głowie".
"Wtedy Taskmaster zgadnie,
czy stoicie na jednej nodze, czy na obu nogach".
"Jeśli odgadnie poprawnie, odpadacie".
"Wygrywa ostatnia osoba stojąca na jednej nodze albo obu nogach".
Czyli pojedynczo wejdziecie za zasłonę
i zrobicie albo tak, albo tak.
Jak położycie ręce na głowie, nie możecie zmienić
liczby stóp stojących na podłodze.
Pierwsza gra Charlotte. Podejdź do budki stojących.
Okej.
Nie spiesz się i przybierz pozycję,
ale jak położysz ręce na głowę, Charlotte, to tyle.
Nie widzisz moich nóg, nie?
- Nie, jest zasłona. - [Charlotte] Okej.
- [śmiech] - Okej.
Stoi, Greg. Zgaduj.
Jest wyszkoloną aktorką, więc to gibanie jest bardzo naturalne.
[Alex] Jedna noga czy dwie?
[Greg] Stoisz na jednej nodze czy dwóch?
- Pytam się ciebie. - Nie powiem ci.
Mam nadzieję, że się mylę, ale twierdzę
z pewną pewnością siebie, że jest na obu nogach.
- Stoi na obu nogach? - [Greg] Tak.
To koniec mojej kariery, nie?
[śmiech]
[Alex] Dziękuję. Odpadasz z gry.
Nie wierzę. Byłam taka pewna.
[Alex] Kolejny w budce stojących będzie Jamali Maddix.
- Stoi, Greg. - [Greg] No.
Nie zapominaj, Greg, patrz na mnie i ja ci powiem, co robi.
Już jestem mniej pewny, niż byłem.
Okej, ręce na głowie.
Chyba stoi na jednej.
Oooo!
- Fajniutkie gibanie. - Aktorstwo metodyczne.
- Fajniutkie gibanie. - Ćwiczyłem tutaj.
Aktorstwo metodyczne, wczułem się w rolę.
Jamali, powiesz, jak to się robi?
- Myślałem, że to podwójny blef. - Dziękuję.
[Alex] Jamali przechodzi do drugiej rundy.
Lee, podejdziesz do budki stojących?
Okej, zatańczmy.
[śmiech]
Jeszcze nie zacząłem.
Dobra. Dawaj.
[Greg] O, super.
Super, bo chce, żebym wierzył,
że stoi...
Nie, wiem. Odpada.
Stoi na jednej nodze.
Ach!
Lee, jesteś w drugiej rundzie z Jamalim Maddiksem.
[Alex] Mike Wozniak, podejdź do maszyny.
Nie gram z tobą w gierki,
- ale wiem, że odpadniesz. - Tak?
- [Greg] Znam twoją twarz. - Czekaj.
[Greg] Patrz na mnie...
[Alex] Stoi.
Jest lekkie kołysanie, nie?
Próbuje udawać, że na dwóch, ale stoi na jednej.
Czyżby?
[Greg] Precz, galareto podła!
Czyli na razie tylko Lee i Jamali są w drugiej rundzie.
Wczułem się w rolę. Przyprowadźcie Kendall do jaskini lwa, proszę.
Z tymi włosami nie ryzykowałbym jednej nogi, jesteś ciężka u góry.
[Alex] Stoi.
- Może tak robić. - [Greg] No.
[Greg] Musi położyć ręce na głowie.
- [Alex] Zgaduj, Greg. - Kreatywnie, ale stoisz na dwóch nogach.
Kuźwa!
[Alex] Mamy trzy osoby w drugiej rundzie.
Jamali Maddix, podejdź do budki stojących.
- [Greg] Super. - [Charlotte] Sprytne.
[Alex] Trzyma ręce na głowie.
Świetna technika.
- Co nie? - Tak.
Jedna noga czy dwie? Nie wiem!
Zut alors.
Tak. Je... Je vais...
Nie chcę być arogancki, ale stoi na jednej nodze.
- [Greg] TAK! - Masz rację, Greg.
Warto było spróbować.
Wiesz czego to był klasyczny przypadek? Pychy.
Poleciałem za blisko słońca.
Ale było ekscytująco.
Zostali tylko Lee i Sarah.
Uuu.
Błąd nowicjusza, nie? Taki żarcik.
Dobra.
Wybiorę technikę koncentracji Jamaliego.
[Alex] Ręce są na głowie, Greg.
Szukam najmniejszego drżenia.
To bicie serca?
Stoi na jednej nodze.
- [jęk publiczności] - Ach!
Lee Mack przetrwał. Mamy finalistę albo zwycięzcę.
Dobra technika.
Kendall była do tej pory dobrą zawodniczką.
Dawaj, Sarah.
[Alex] To już widzieliśmy.
[Greg] Sprawdzona metoda.
[śmiech]
Dorwę ją.
Stoi na jednej nodze.
Tak!
Co oznacza, że mamy zwycięzcę. To pan Lee Mack!
[Greg] Ale gra.
Ale zakończenie. Zejdźcie i zobaczymy, jak to wpłynęło na ostateczne wyniki.
- To musiało wszystko zmienić, młodzieńcze. - Bardzo.
Ależ gra z blefem, podwójnym blefem, potrójnym blefem i więcej.
Tylko po punkcie dla Charlotte i Mike'a.
Odpadli w pierwszej rundzie.
Potem straciliśmy Jamaliego i Sarę, po 3 punkty,
ale zwycięzcą Jednej nogi czy dwóch był oczywiście pan Lee Mack.
- [oklaski] - Stare, zmęczone nogi.
Niezły odcinek.
Ludzie szli w górę i w dół, odpadali i wracali,
nisko i wysoko, bardzo spoko!
A zwycięzcą...
[śmiech]
A zwycięzcą, z 18 punktami, nie prowadził
ale teraz prowadzi, to Lee Mack!
Hej!
- [okrzyki i oklaski] - Lee wygrywa!
Podejdź po swoje trzęsące się rzeczy!
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że jeśli będziecie
chodzić po wrzosowisku i usłyszycie dziwny dźwięk,
który was zaintryguje i chcecie odkryć jego źródło...
[mlaszcze i chrząka]
...nie martwcie się, to tylko Charlotte Ritchie pochłaniająca poppadomy.
Na razie. Do zobaczenia, ale oklaszczmy jeszcze raz
dzisiejszego zwycięzcę, pana Lee Macka!
[okrzyki i oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time
"Galaretka podła" z Króla Leara w tłumaczeniu Leona Ulricha