- Jał! - Muszę przeczytać jeszcze raz.
Och.
[okrzyki i oklaski]
Pan Ośmiornica i Donicoręki.
Cześć. Nazywam się Greg Davies.
Witam w przedostatnim odcinku sezonu.
Zbliżamy się do decydującej fazy rywalizacji, a jest o co grać.
Mam tu na myśli głowę z masy papierowej,
nie przypominającą nikogo,
pomalowaną na złoto przez styranego członka działu artystycznego.
Ale jak mawiał mój dziadek,
nie chodzi o nagrodę, tylko o rywalizację.
Był oczywiście nałogowym hazardzistą, który przegrał wszystko,
w tym moją babcię i kontakt z własnymi dziećmi.
To kim jest ta piątka komików
ryzykująca dzisiaj wszystkim dla chwały?
- To Charlotte Ritchie! - [okrzyki i oklaski]
Jamali Maddix!
Lee Mack!
Mike Wozniak!
I Sarah Kendall!
A obok mnie siedzi koleś, do którego mam cichy szacunek.
Ma wielki talent i na dodatek, jest oddany swojej rodzinie.
Po mojej lewej jest kamerzysta Gary.
Jak leci, Gary?
Także po mojej lewej, ten idiota, ta włochata rura.
Jest jełopem, głupkiem, baranem, wielkim przegrywem.
To mały Alex Horne.
- Czas na quiz. - [Greg wzdycha]
Wszystkie pytania dotyczą Grega Daviesa. Odpowiadaj "tak" albo "nie".
- Gotowy? - Tak.
- Podekscytowany? - Jasne.
Czy Greg Davies wystąpił w Have I Got News For You?
- Tak. - Jak było? - Nieźle.
Tak? Czy Greg Davies wystąpił w Saturday Kitchen?
- Tak. - Och! Jak było? - Fajnie, dostałem jedzenie za darmo.
- Lepiej. - Związane z ostatnim pytaniem.
Czy Greg Davies klaszcze, kiedy kelner podaje mu jedzenie?
- Nie. - Nie.
Zgadłeś wszystkie trzy i wygrałeś 25 dolarów
na wielkim czeku.
- Podoba ci się? - Zupełnie, jakbyś myślał "co go wkurzy?"
zanim program się w ogóle zacznie.
- Serio myślałem, że ci się spodoba. - Nie!
- Nie? A quiz? - Dziwne to, Alex.
[Greg] Dziwne!
Jaka jest kategoria zadania nagrodowego?
Poprosiliśmy ich o przyniesienie najbardziej stylowej dzianiny.
Na pewno wszyscy znamy ten termin.
Ty ocenisz, która dzianina jest najbardziej stylowa,
przyznasz jej właścicielowi maksymalne 5 punktów,
a pod koniec odcinka, szczęśliwy zwycięzca
- zabierze do domu stylową dzianinę. - [Greg] Dobra.
- Lee Mack. - Przyniosłem to.
- Stylowa dzianina dla dzieci. - Ło! Świetne.
Zainspirowało mnie to. Znalazłem to w internecie.
Szukałem wzorów na druty na ubrania dla dzieci
i zobaczyłem to, i pomyślałem "tak!"
Są fajne, bo ogrzewają też twarze.
Ogrzewają ciała.
- [Mike] Są wszyte w ciała? - [Lee] Nie, nie są wszyte w ciała.
- Są przyklejone superklejem. - A, dobra.
- To naprawdę istnieje? - Oto, co zamówił Lee na podstawie tego.
- Wow! - [Sarah] Serio niepokojące.
- [Lee] Te są bardziej przyjazne. - [Greg] Wyglądają na wygodne.
Wygodne, Greg, ale czy stylowe?
- Stylowe? Boże, bardzo stylowe. - Tak? Przepraszam, tak.
- Surowe. - Dobra robota.
- Cieszę się, że ci się podoba. - Stylowy początek.
- Yo, Mikey W. Co przyniosłeś? - Yo.
Znowu przyniosłem robótki ręczne.
Zrobiłem ręcznie taskmasterski gadżet.
- Wow. - Czyja to głowa, Greg?
- [Greg] O! To mam być ja? - [Mike] Cóż, jest dla każdego.
[Mike] Wiesz, jeśli by to sprzedawali,
wtedy ludzie mogliby paradować dokoła jako Taskmaster.
Jakbyś ty to założył, to tak...
Mógłbyś nosić to jako przebranie.
- Albo możesz ocieplić sobie głowę. - Rzemieślnicze.
- [Greg] Super. Jamali. - Szczerze, nie wiem, co oznacza "stylowe".
No. Mogłeś kogoś zapytać.
Mogłem, ale wiesz, byłem... w domu.
- Masz internet? - Nie. - Okej.
- Nie mam w domu internetu. - Nie ma internetu, nie ma telefonu.
Przepraszam, Greg, nie wszyscy żyjemy, jak ty.
To wziąłem sweter
i dla pewności, jakkolwiek to się nazywa... na nim słowo "stylowy".
Wyhaftował słowo "stylowy". Wygląda tak.
- To stylowa dzianina. - [Jamali] Jest najbardziej stylowa, bo tak jest napisane.
[Greg] Dosłowna interpretacja. Podoba mi się.
To jeden z moich ulubionych swetrów, który zniszczyłem dla tego programu.
- To nie twój sweter. - Mój.
Mam bardzo zróżnicowany styl. Jestem złożoną osobą.
W każdy weekend jest w Kornwalii, zarzuca sieć rybacką, Jamali.
- [Greg] Jest z tego znany. - No!
- Bardzo fajny. - Dziękuję. Może warty 3 punktów?
Może pójść mu lepiej na tym etapie.
- Serio? Przyjmę. - Saro.
Około 15 lat temu na moich urodzinach,
bliska przyjaciółka powiedziała "wiem, że lubisz żaby"
- i dała mi ten sweter. - Oto on.
[Sarah] Nie lubię żab. Nigdy nie mówię o żabach.
Nie mam ani jednej historyjki o żabach.
- [Greg] Okropny. - Jest potworny.
Zapomniała o prezencie dla ciebie.
Zajrzała do własnej szafy
i na spodzie znalazła sweter z żabami.
Pomyślała, "muszę spróbować zbić ją z tropu,
niech pomyśli, że lubi żaby".
- Ludzie tak robią? - No.
Jest na nim 55 żab.
- Charlotte. - Czasami, jest nam zimno w kończyny.
Trzeba się tym zająć. To ocieplacz na nos.
[śmiech]
- Firma z Sheffield je robi. - Wow.
Nosił je dr Hilary Jones. Uwielbia je.
Christine Bleakley śmiała się, kiedy go założyła.
Jak zmrużysz oczy, wygląda jak ropień.
- [Greg] Nie lubię mieć zimnego nosa. - Nie, kto lubi?
Ten jest z wełny. Są też ze sztucznego futra i polaru.
Okej, dobre wieści. Nikt nie dostanie 1 punktu.
- Dobre wieści. - Hurra!
I trochę złe wieści.
- [Lee] Nie dostaniecie nic. - [śmiech]
Robię to, żeby nauczyć czegoś koleżankę Sary.
Nie można wyjąć z szafy starego swetra z żabami
i dać komuś na urodziny.
Tak się nie robi. Nie lubi żab, a teraz dostanie tylko 2 punkty.
Myśl.
Jamali słusznie przewidział, że dostanie 3 punkty.
- [Alex] Dobra robota! - O to prosiłem, dziękuję.
Bardzo łatwo potrafisz mnie przekonać, młody człowieku.
- Wiem. - Po 4 punkty dla tych klaunów.
Nie lubię, jak jest mi zimno w nos
i jakbym zobaczył Charlotte z ocieplaczem na nos,
pomyślałbym "fiu! stylowe".
- [Alex] 5 punktów dla Charlotte Ritchie. - Żartujesz!
[okrzyki]
Dobra, lećmy dalej. Co mamy najpierw, młody człowieku?
Czas, aby w końcu uczestnicy zabawili się w bogów.
Ho ho ho ho ho.
- Jak leci? - [Alex] Dobrze. - Fajne to.
W ogóle nie przerażające.
- Wiadomość w butelce. To moje zadanie? - [Alex] Może.
Otwieramy? Super to.
- Boink. - [Alex] Masz okulary?
Nie mów do mnie, jakbym miał 96 lat, Alex.
W sumie nie mam okularów.
Dam radę przeczytać.
O, Boże. Patrzcie, jakie małe.
- [Alex] Przeczytać ci? - To da się przeczytać?
"Stwórz najbardziej imponującą i realistyczną pogodę".
Wow. "Stwórz najbardziej imponującą i realistyczną pogodę
dla wyspy Taskmastera".
"Masz 30 minut, a twoja pogoda może trwać maksymalnie minutę".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Co mamy? Mamy deszcz.
Słońce, śnieg.
Mamy śnieg. Mówiłem już śnieg?
Mogę zrobię deszcz i... i wiatr.
Może śnieg. Śnieg lepiej by wyglądał.
Tęcze.
To nie pogoda.
Macie wiatrak?
- Tornado. - Huragan. - Trąba powietrzna.
- Wicher. - Fala pływowa.
To też nie pogoda.
Mogę nawet ustawić suszarkę,
bo wtedy może być śnieżyca.
Tak, śnieżyca!
Dziękuję. Mogę pójść poszukać sprzętu?
- Super. - Hmm. Pogoda.
Saro, często używasz pozytywnych afirmacji,
kiedy masz podjąć jakąś decyzję?
- Robię tak? - Alex, pokażesz
system pozytywnej afirmacji Sary, kiedy podjęła decyzję?
Tak. Wyodrębniłem coś.
- Chcesz zobaczyć? - Tak, proszę.
Mogę nawet ustawić suszarkę,
bo wtedy może być śnieżyca.
- Tak, śnieżyca! - [śmiech]
Widzisz? Na kogo byłaś zła?
Zupełnie, jakby ktoś w środku powiedział "nie śnieżyca!",
a ty na to, "tak! śnieżyca!"
Często sama siebie podważam i muszę...
Jest taki...
Tak, to właściwie przejmujący wgląd w każdy dzień
mojego życia.
- Przepraszam, że puszczamy to w krajowej telewizji. - Nie ma sprawy.
Zaczniemy od dwóch osób wyglądających najbardziej jak prezenterzy pogody,
to Charlotte Ritchie i, oczywiście, Lee Mack. Zobaczmy.
Potrzebuję, Alex, jeśli możesz,
żebyś trzymał tu ten durszlak.
- Mogę trzymać. - Słoneczny dzień.
Wiaterek w powietrzu.
To nie wygląda na miejsce, w którym byłaby mgła.
Nie masz racji, Alex, nawet tak myśląc.
Czekaj. Co to takiego? Czy to opadająca mgła?
Chyba tak, Alex.
Tajemnicza mgła na wyspie Taskmastera.
- [trzeszczenie butelki] - Coś słychać w oddali,
jakiś trzask.
Trochę... i wtedy zaczyna padać deszcz.
[Charlotte] O, nie! Szczególnie silny po tej stronie wyspy.
To koszmar Grety Thunberg.
- [Alex] Tak. - To dym ze wszystkich kominów
niszczących tę planetę.
Ale w zadaniu ma być pogoda,
więc nie chcę stracić za to punktów.
To mgła. Zmieniłem zdanie.
[Alex] O, wow. Teraz wlatuje.
[Charlotte] A potem zaczyna się błyskawica i jest...
O, nie! O, nie!
Ta parasolka w ogóle mnie nie ochroni!
I teraz pada grad.
Grad. Ale w zrywach.
[Alex] Serio napływa.
[Lee] Nie wiem, jak to będzie wyglądało w telewizji.
[Alex] Ciężko powiedzieć, jak to wygląda, bo nic nie widzę.
[Lee] Super jest. Podejdź bliżej.
Błyskawica.
[dmucha]
[Charlotte] O, nie! Zwiało cię, Alex.
Wtedy błyskawice przestają.
I deszcz przestaje.
- [Alex] Uf! Niezła burza. - No!
Nazywam to "gęstą mgłą Lee Macka".
- [Alex] Dziękuję, Lee. - [kaszle]
[oklaski]
W sposób przystosowany do dzieci,
Charlotte stworzyła cały system pogodowy.
Była burza, był deszcz.
Były błyskawice. Był wiatr.
Przez to nastąpił okropny wypadek.
- Człowiek zginął na wyspie. - Tak.
- Zmieniały się światła. - Mm.
A Lee wypełnił pokój dymem.
W trakcie zaczął rezygnować nawet z jednego punktu
mówiąc, że to zanieczyszczenie powietrza.
Nagle zrozumiał, "nie, czekaj! To nie pogoda".
To było... trochę smogu.
Pewnie wiesz, że mgła i smog mogą się łączyć.
Smog to nie pogoda. To zanieczyszczenie.
- Kto teraz? - Teraz rozpromieniony Jamali.
- [Jamali] To tropikalna wyspa. - [Alex] Tak.
[Jamali] I pogoda szybko się zmienia.
To są grzmoty.
W to trafiła błyskawica.
- To się zapaliło. - [Alex] Tam się pali morze.
No.
- [Alex] Uważaj na płomień. - [Jamali] Dobrze, tato.
[Alex] Czyli mieliśmy burzę i błyskawicę.
Nie działa.
O, bardzo przepraszam.
[Alex] Ma silny zapach, ta burza.
[Jamali] I jest jeszcze grad.
[śmiech]
[Alex] Spory grad.
Tak, bardzo go poparzyło.
Ale parasolka jest nietknięta.
- [Jamali] Cóż, spróbowałem. - [Alex] Tak, było bardzo...
[Alex] Na pewno robiło wrażenie. Dziękuję, Jamali.
- Dobra. Dzięki, stary. - [oklaski]
Dobra!
Zadanie polegało na stworzeniu systemu pogodowego na wyspie,
co chyba źle usłyszałeś.
Usłyszałeś, że masz rozwalić wyspę i wszystkich zabić.
- Nie takie było zadanie? - Nie, ale może się zdarzyć.
To była pogoda, i były błyskawice, czyli pogoda
i był grad, czyli pogoda, i deszcz.
Tak, tak. Spory ten grad, nie?
Tak, grad może być takiej wielkości.
Nigdy nie oglądałeś wiadomości?
Mieli stworzyć najbardziej imponującą i realistyczną pogodę.
- Okej. - Była imponująca.
Może brakowało jej trochę realizmu.
Wiesz, z palącym się morzem i tak dalej.
- To może być pogoda przyszłości. - [Sarah] Tak, tak.
O to mi chodziło.
- To apokaliptyczna wizja. Przyjmę to. - Dziękuję.
Okej, teraz zrobimy krótką przerwę.
Macie czas, żeby przydzielić drugiej połówce zadanie.
Ma trzy minuty, żeby podać pięć powodów, żeby zostać.
Czas jest liczony od teraz.
[okrzyki i oklaski]
Witam ponownie w Taskmasterze.
Jesteśmy na początku kolejnej części.
Teraz oddaję głos małemu Aleksowi Horne z pogodą.
Cóż, jutro będzie mega pochmurnie, stary.
Ale w garażu Taskmastera,
uczestnicy starają się stworzyć najbardziej realistyczną i imponującą pogodę
na wyspie Taskmastera,
i w końcu zobaczymy próby Sary Kendall i Mike'a Wozniaka,
który, oczywiście, już słynie z produkcji wiatru.
[śmiech]
[Mike] O, co to? Błyskawica.
Człowiek nie wie, co się dzieje.
Ta musi się położyć, krowy się kładą, jak idzie burza.
Albo wstają. Albo tak, albo tak.
[szperanie] Uu, dźwięk grzmotu w oddali.
[Sarah] O, bardzo szybko.
Jak zrobię tak... O, bardzo szybko leci.
Dobra. Czekaj.
O, nie! Kurde!
Och!
[Mike] Zbliża się i oto nadchodzi wiatr.
[dźwięk dmuchawy]
I odrobina deszczu.
Odrobina deszczu.
Teraz zmienia się w ulewę.
I, co dziwne dla karaibskiej wyspy, grad.
Już po człowieku.
[Sarah] Proszę.
Jeszcze trochę.
[Alex] Silna burza śniegu.
[Sarah] Co nie?
[Alex] Zlokalizowana tylko nad domem.
[Sarah] Tak. Zupełnie, jakby zrobili coś złego.
Uspokaja się.
Tylko odrobina deszczu. Mały deszczyk.
Zobaczę, czy to działa.
[dźwięk dmuchawy]
To tęcza? Nie działa, nie?
Zapasowa tęcza...
[śmiech]
- Zapasowa tęcza. - [oklaski]
Najbardziej zlokalizowana pogoda, jaką do tej pory widzieliśmy...
...twoja wyspa oberwała każdym zjawiskiem pogodowym.
Tak, jak mówiłam, zupełnie, jakby zrobili coś złego.
Ominęła mnie historia. Co się stało?
W domu był wypadek.
Stał się częścią folkloru.
- To wpłynęło na pogodę? - Tak, tak.
Bo zdenerwowało Boga, i to naprawdę...
Bóg uderzył w ten dom.
- Solą, cukrem i kostkami lodu. - [Sarah] Tak.
- Śnieg robił wrażenie. - [Sarah] Tak.
Jak już wiem, że miał w tym udział Bóg,
uważam, że to realistyczne, więc będą wysokie punkty.
[Greg] Mike. Zadowolony z tego?
Spędziłem większość z tych 20 minut próbując stworzyć tęczę.
Nie pamiętałem, jak to się robi.
Tak, miałeś światło i wodę, próbowałeś załamać promień.
Sprawdziłeś w internecie.
W końcu użyłeś trzech kawałków taśmy.
Kiedy zobaczyłem, jak trzymasz swoją tęczę,
myślałem, że to najtragiczniejszy obraz, jaki w życiu widziałem.
Oto tragiczny obraz Mike'a Wozniaka i jego tęczy.
To.
Patrzcie też na tęczę.
Nie jestem z tego dumny, ale to chyba widać na zdjęciu.
Oto moje punkty.
Mgielny, 1 punkt.
- [Alex] Uu, Mgielny. - Wow.
Jamali był bardzo dramatyczny,
ale, wiecie, dopóki nie nadejdzie apokalipsa,
nie było za realistycznie. 2 punkty.
Potem Sarah, 3.
Mike, 4. Charlotte, 5.
- [Alex] Kolejne 5 punktów dla Charlotte Ritchie! - Dzięki!
- Tak, Alex. - Wyglądało bardzo realistycznie.
- Wyglądało realistycznie. - Dziękuję.
- Punktacja, proszę. - Mamy trzy osoby na ostatnim miejscu.
Jamali, Lee i Sarah mają po 5.
Charlotte ma podwójny wynik z 10!
[oklaski]
Co zobaczymy teraz, Alex?
Teraz zobaczymy, jak chwiejni są nasi uczestnicy.
- [Alex] O, cześć, L... Lee. - Cześć, Alex.
[Alex] Prawie pomyliłem twoje imię.
Jasne, tyle tam sylab.
- [Alex] Saro. - Aleksie.
Okej. "Zbuduj wieżę, a potem strąć ją tak,
aby jogurt wylądował w ponumerowanym kwadracie".
"Zbuduj wieżę, a potem strąć ją tak,
aby jogurt wylądował w ponumerowanym kwadracie", który jest tam.
"Masz jeden jogurt i jedną próbę strącenia".
"Wygrywa najwyższy wynik. Masz 20 minut. Czas jest liczony od teraz".
I ma zostać w kole?
[Alex] Masz budować w kole.
Nie jest wspomniana wysokość wieży.
Nie jest powiedziane, żeby zbudować najwyższą wieżę.
Ale im dalej poleci, tym wyższa będzie liczba.
[Alex] Myślisz o jakiejś liczbie?
Cóż, celuj w księżyc, nie?
Spróbuję 10.
- Strącanie. - Wyjaśnij mi proszę system z punktami.
Najwyższa liczba, na którą spadnie jogurt
dostanie najwięcej punktów w zadaniu.
Czyli liczy się rozprysk.
Jak rozpryśnie się na kwadrat, to się liczy.
Mają trafić jogurtem w najwyższą liczbę.
Jeśli chcą trafić w 10, znajduje się 9 metrów od koła.
Czyli mają iść 9 metrów w górę, i w dół. To wysoko.
- Wysoko. - Bardzo wysoko.
To jakby wziąć metr, i tak dziewięć razy.
Tak. Zobaczmy, jak spadają wieże.
Najpierw zobaczymy, jak sobie radzi Mad Rich Ken.
To Maddix, Ritchie i Kendall.
Zbuduj strącenie, postaw na górze jogurt.
Zbuduj... wieżę.
Zbuduj strącenie. [śmieje się]
- 10 jest w tamtą stronę. - [Alex] Celujesz w 10? - Tak.
To największa liczba, nie?
Na tej planszy, tak.
[Alex] O, tak. Są jeszcze inne liczby, nie?
Chyba spróbujemy w 6.
- [Alex] Jak musiałaby być wysoka? - Bardzo wysoka.
Dobra.
To nawet duża odległość.
- [Alex] W jaką liczbę celujesz? - 10!
- Co to? - [Alex] Jak myślisz, co to?
[dźwięk wiertarki]
- [Alex] Jamali, wygląda, jakbyś miał plan. - No.
- [Alex] Masz plan? - Nie.
- Łuu! - [Alex] Jak myślisz, kiedy zaczniesz budować?
Słuchaj, stary.
Jak dasz mi cztery godziny na ścięcie drzewa,
spędzę trzy z nich na ostrzeniu siekiery.
- [Alex] To było fajne. - Całkiem fajne, nie?
Jak tam z czasem?
[Alex] Czas płynie.
Nie!
To część zadania?
- Ile zostało czasu? - [Alex] Zostało 9 minut.
30...
O, nawet nie blisko.
- [Alex] Nie jest tak wysoki, jak ty. - Nie.
Karton się trochę zmoczył przez deszcz.
To nic nie pomogło. Po co to jest?
- Ile czasu zostało? - [Alex] 5 minut.
Żartujesz!
Niefajnie, kiedy dzieli się życie na jakby części,
wtedy wiesz, czy coś w tym czasie osiągnąłeś, czy nie.
Trzymasz? Teraz pochyl do mnie.
- [Alex] "Proszę". - Proszę.
- Uważaj, żeby nie spaść. - Och...!
Dlaczego spadło?
Chyba nie było za dobrze zbudowane.
- Pomysł jest taki, że te trzy z tym na górze? - Tak.
- I spada. - Bosz.
[Charlotte] Ach.
Musisz trzymać prosto, bo...
Nic nie widzę.
- Serio zaczynam się tym przejmować. - A teraz?
- Jak położysz na to jogurt? - Możemy trochę pochylić.
Okej.
Do mnie. Dobra.
Wow. Sporo budowania.
Brzmiałaś bardzo filozoficznie, Saro,
z tym z "spędzę trzy godziny na ostrzeniu siekiery".
- Kto tak powiedział? Abraham Lincoln? - Chyba tak.
Ciekawy kontrast z tym,
że nigdy wcześniej nie widziałaś wiertarki.
Tak, wiem.
Po tej filozoficznej wzmiance
o znaczeniu przygotowania, nie jestem pewny, co zrobiłaś.
W tym zadaniu kierowałam złość na Aleksa.
Słusznie. Spytałaś, "czemu tak się stało?",
na co on, "chyba dlatego, że nie było za dobrze zbudowane".
[Alex] Nie zbudowała za dobrze.
Dziwi mnie, że go nie zaatakowałaś.
Podczas lunchu siedzimy sobie razem
i miło rozmawiamy, i wszystko jest fajnie.
A potem idziemy nagrywać i mamy tego gnojka.
- [Greg] No. - [Sarah] Zadziwiające.
Okropnego, włochatego gnojka. Też musisz tak uważasz, Jamali.
Poprawił twoje maniery. Zauważyłeś?
Kanalia z niego. Serio go nie lubię.
- Kanaliowaty gnojek. - [Jamali] Kanaliowaty gnojek.
Powiedziałem, że było fajnie, jak kręcił się ten plastik.
- Tu się zgodziliśmy, nie? - Tak.
Leje deszcz, a ty mamroczesz sobie "proszę".
Mówienie "proszę" jest uprzejme.
- [Greg] Charlotte. - [Alex] Spróbowała zbudować strącenie.
Tak. Bo w jej programie będą strącenia.
Nie mogę przestać. Dajesz mi powody.
Szczerze nie mam nic do powiedzenia.
Jak wyobrażałaś sobie spadającą wieżę, zrobiłaś "fiuuu! plusk".
Staram się traktować cię poważnie jako dorosłą kobietę.
Czyżby?
Mam wrażenie, że Jamali będzie najskuteczniejszy.
Szukamy efektu, szukamy liczb.
Pokazać Jamaliego w akcji?
- Dawaj. - Okej. Mieli jedno strącenie.
Oto wieża Jamaliego.
- Mam puścić? - Tak, trzy, dwa, jeden.
[śmieje się] O, kurde!
- Trochę trafiło w 1. - Tak, większość jest w 1.
- Teraz jest serio mokro. - No. Mogę wejść do środka?
Tak, możesz pójść.
Byłem bardzo pomocny.
Było tak, że padało
i cały karton się pozginał,
więc kiedy spadł, spadło wszystko.
Plus... zmarnowałem wszystkim czas.
Doceniam to.
- Wyglądało na dobry system. - Tak, ale przez deszcz...
Były pręty wspierające. Ale lał deszcz.
Tak, ktoś mógł sprawdzić pogodę i przenieść zadanie wewnątrz.
- To byłoby... - Użyć mózgu.
Przez to zadanie byłoby fajniejsze i bardziej sprawiedliwe.
Ale wiesz - to twój program.
- Chcesz zobaczyć wieżę Charlotte? - Tak.
- Czy pobije wieżę Jamaliego? Zobaczmy. - Mam nadzieję. Łiii!
Gotowy? Popchnę ją
za trzy, dwa, jeden.
Och!
- Rozczarowujące. - Twoja tuba poleciała aż tam.
Cóż, trochę trafiło w 3.
Trochę w 4! Jogurt trafił w sporo z nich.
- Tak. Cóż, to tyle. - [Alex] To tyle. Dziękuję, Charlotte.
Dziękuję.
Generalnie to, co zrobiłaś, to odpowiednik triku z obrusem.
Zabrałaś własne urządzenie spod jogurtu,
przez co spadł.
Tak, szkoda, że nie spadł prosto na głowę Aleksa,
zgodnie ze swoją trajektorią lotu.
Może coś z fizyką nie zadziałało.
Kolejna jest Sarah. Chcesz zobaczyć, jak upada wieża Sary?
- Dziękuję. - Zobaczmy.
- Jesteś gotowy? - Tak. Powodzenia.
Powodzenia.
[Alex] O, tak blisko.
O! W numerze 2 jest trochę jogurtu.
- Tak?! - [Alex] Niedużo.
Czekaj. Czekaj.
To jogurt, czy kupa?
- To jogurt. - [Alex] Gratulacje.
Mogłam użyć tej, wiesz... [udaje wiertarkę]
- [Alex] Zrobiłaś, co zrobiłaś. Dziękuję, Saro. - Okej. Dziękuję.
Dobra, nie wiem, czym jest wiertarka!
[Greg] Nie wiesz, czym jest wiertarka! Bądźmy szczerzy.
Stanowczo nie wiesz, czym jest wiertarka.
No, cóż. Może...
niektórzy z nas nie wychowali się wśród wiertarek.
Moim zdaniem, wieża Sary zablokowała jogurt.
- To była blokada wieży. - Wysoki poziom.
- [Sarah] Dziękuję. - Była wręcz za dobrze zbudowana.
Zupełnie, jakby drwal spędził za dużo czasu na ostrzeniu siekiery.
To fragment, którego nie zapisali.
Po tym, jak Abe Lincoln powiedział, że spędzi trzy godziny na ostrzeniu,
ale nie chcecie spędzić pięciu godzin na ostrzeniu siekiery
w trzygodzinnym zadaniu z rąbaniem.
- [Greg] Bo jogurt nie trafi w kwadrat. - Jogurt nie trafi w kwadrat.
Miło widzieć, że ryzykujesz oślepieniem
jedząc ptasią kupę.
Sayonara, części druga.
To był krótki, ale mocny romans i nigdy cię nie zapomnę.
Ale chrapiesz i nie cierpię twoich rodziców.
[okrzyki i oklaski]
Cóż, witam. To znowu Taskmaster i do tego część trzecia.
Tak mnie nosi, że muszę to z siebie wyrzucić.
Aaaa!
Teraz lepiej. Przez przerwą budowali wieże,
stawiali na niej jogurt,
po czym strącali go do ponumerowanego pola.
Ogólnie rzecz biorąc, im dalej kwadrat, tym większa liczba
i lepszy wynik, ogólnie rzecz biorąc.
Ostatnia dwójka, jaką zobaczymy
to dwa filary społeczeństwa, prawdopodobnie.
To Mike i Lee.
1, 2, 3, 4, 5.
Tak, jakieś cztery takie wystarczą.
Problem jest taki, jak to stanie prosto?
O, ten stary kasztan. Proszę.
O, nie.
O, nie. Przepraszam. Nie jestem w tym za dobry.
Nie no, niedorzeczne to.
Do czego to jest?
Jak ktoś tego użyje, to jest idiotą.
Jak mi idzie z czasem?
Spędziłeś trzy minuty składając trzy pudełka.
Wezmę wiertarkę.
Ach! Dobra, zmieniłem zdanie. [śmieje się]
Tylko ktoś bardzo rozsądny by tego użył.
Na litość boską.
Rany boskie. Okropne.
U.
Wygląda mega przydatnie.
O, rany.
Abraham Lincoln powiedział, że jakby miał cztery godziny na ścięcie drzewa,
trzy z nich spędziłby na ostrzeniu siekiery,
ale prawda jest taka, że jakby ktoś przyszedł do was ściąć drzewo
a wy później na to "sorry, stary, zajęło ci to tylko godzinę".
"Tak, ale trzy pierwsze godziny spędziłem na ostrzeniu siekiery"
Wkurzylibyście się. Powiedzielibyście "nie zapłacę za to".
Postawię tak, żebym mógł później sięgnąć.
Nie przejmuj się mną, przejmuj się konstrukcją.
Jak mogę ją usztywnić?
[Lee] Trochę się gibasz, Alex.
[Alex] Chyba może uderzyć mnie w głowę.
[Lee] To karton, stary. To nie jest...
Miałeś jedno zadanie!
Oczywiście, musi być niższa. Jeszcze jedna?
[jęk]
Yyyy!
Y, y!
Okej. Teraz podniesiemy drabinę.
- W górę. - W górę.
[Lee] Dobra, teraz trudny fragment, bo balansuję jogurtem
na czymś, co w każdym momencie może samo spaść.
- Ile macie jogurtów? - Tylko ten jeden.
Uspokajające.
O! Hopla!
- [Alex] Ciągle masz 45 sekund. - Tak?
Warto spróbować.
Okej.
Czyli odkrycie ukrytej drabiny być może
nie było aż tak przydatne, jak myślałeś.
Sprawiło, że byłem arogancki i beztroski.
Myślałem, że dostałem klucze do królestwa.
Musiał tylko odwrócić drabinę do góry nogami
i postawić jogurt na jednej z nóg.
Drabina byłaby wystarczająco wysoka,
ale ty stworzyłeś ten kartonowy chaos na szczycie drabiny.
Jakbym włożył w to tyle wysiłku,
zaangażował w to Aleksa,
a potem jogurt spadł mi na plecy,
nie powiedziałbym, i tu cytat, "hopla".
Wymknęło mi się.
To bardzo uprzejmy i wyraźny kontrast z Lee Mackiem,
który coraz bardziej przypomina
wściekłego farmera z południa.
Twoja relacja z Aleksem jest taka,
"Co tu robisz, chłopcze?"
"Nie zapłaciłbym ci drobniakami, chłopcze!"
Często z, "nie, nie będę mówić cholernego proszę!"
Podobała mi się też twoja lekko północna
interpretacja historii z siekierą Lincolna.
Tak, chyba jedliśmy te same ciasteczka z wróżbami.
Zobaczymy ekscentrycznego angielskiego robota
- i złego farmera z północy? - Tak.
Mike i Lee zbudowali ogromne wieże,
największe wieże, ale czy ich jogurty wylądowały najdalej?
Najpierw zobaczmy Mike'a.
- Dajemy wyżej? - Jak możemy.
Wszystko dobrze? Idź w bezpieczne miejsce.
O, nie!
Gdzie jest jogurt?
- [Alex] Poleciał do tyłu. - Tak.
- To było nieoczekiwane. - Koniec czasu. [gwizdek]
Dzięki, Alex.
Niezłe wyrwanie porażki z paszczy zwycięstwa.
Nie znam nikogo innego, kto w tej sytuacji
nie powiedziałby "kuźwa mać".
Ale Mike powiedział, "idź w bezpieczne miejsce!"
Nie chciałem..
Nie chciałem być uczestnikiem, który zabił małego Aleksa Horne'a.
[Greg] Niezła spuścizna.
- "Idź w bezpieczne miejsce". - "Idź w bezpieczne miejsce!"
Miałem wizję, jak przebijają go
wszelkie maszty namiotu, kartonowe tuby i jogurt.
Fascynujące. Zobaczmy, jak poszło farmerowi Lee.
Jesteś gotowy? Puszczaj, Alex, puszczaj.
Strącam za 3, 2, 1.
Gówno!
Byłoby bardzo blisko 6, jakby poleciało w prawo.
[Lee] Strasznie przygnębiające.
Włożyłem w to tyle wysiłku.
Trzymałeś, kiedy puszczałem?
Trzymałem, aż kazałeś mi przestać.
- A wtedy jakoś złapałeś? - Nie złapałem.
Leciało tak, i z jakiegoś powodu poszło w lewo.
Sprawdzę liczby.
Nie musisz sprawdzać. Widać, że nie wylądowało w pobliżu.
Nie rób tego. Bardzo irytujące.
- Bardzo rozczarowujące. - No.
Cóż, wierutna porażka,
ale przynajmniej ludzka reakcja, kiedy spadło.
Krzyknąłeś "gówno".
Mike krzyknąłby, "usuńcie się z miejsca. Może być wyciek".
Kiedy Alex to zrobił,
miałem ochotę kazać mu pójść w bezpieczne miejsce.
- [Lee] Naprawdę. - Nie dziwi mnie to.
Bo to było irytujące.
Podoba mi się, że winiłeś jego, jak każdy dobry farmer.
Bardzo mi się podobało. To jedno z moich ulubionych zadań.
Dobra robota. Za to, że byliście tak do bani.
Lee i Mike jako jedyni nie trafili jogurtem w żadne pole.
Jamali jest trzeci, więc dostaje 3 punkty.
Potem Sarah z 4 punktami.
Charlotte, przez maleńką plamkę jogurtu na numerze 4,
o dziwo, dostaje 5 punktów.
- [okrzyki i oklaski] - Nie wierzę.
Dobra.
Chciałbym zadanie z kręcącym się aparatem, proszę.
O, dzięki Bogu.
Łoł!
- [Mike] Cześć. Jak leci? - [Alex] Cześć, Mike.
Wszystko dobrze?
- [Alex] Podoba ci się mój zakup? - Jest super.
Bardzo fajny.
Bardzo hipsterski, bardzo retro.
"Wyglądaj jak najróżniej w czterech zdjęciach zrobionych aparatem".
"Aparat będzie się obracał trzy razy
i zrobi zdjęcie, kiedy będzie skierowany na ramę".
"Nie możesz w żaden sposób przeszkodzić obracającemu się mechanizmowi".
"Musisz być na wszystkich czterech zdjęciach. Wygrywa najbardziej różny zestaw zdjęć".
- Mogę przeczytać jeszcze raz? - [Alex] Tak.
"Kamera zacznie się obracać za 20 minut od teraz".
Mogę wyskoczyć na sekundkę?
Macie trymer do brody?
Dobra.
To może się przydać.
Nie wiem, dlaczego to biorę.
Mogę coś porąbać?
O, tak. To zadziała.
Ile czasu zostało?
Dobra, gotowy? Nie będzie się długo trzymać. Słabo się klei.
[gwizdek]
Miau.
Dobra. Obraca się?
Miau!
No.
Och! Bardzo ciasne.
O, rany! Nadchodzi!
Och!
W przyszłość.
Astronauta. Podróż w nieznane.
To ja bez okularów.
Jest w środku?
[jęk]
Uch!
[śmiech i oklaski]
- Cool. - [Alex] Dziękuję, Jamali.
[Alex] Dziękuję, Lee.
[oklaski]
Chcesz zobaczyć zdjęcia Lee?
- Tak. Zobaczmy, jak bardzo są różne. - [Alex] Tak, spójrz na kontrast.
- Dużo różnych postaci. - [śmiech]
[Lee] To fazy, przez które przechodziłem w ciągu lat.
[Greg] Chcesz powiedzieć, kim jest postać numer dwa,
z piersiami z melonów i penisem z homara?
Tak. To postać, którą nazywam Melonowe Piersi Homarowy Penis.
- [Greg] A! Tak. - [Lee] Lubi przejażdżki rowerowe.
Zawsze przynosi romantyczne kwiaty swojej dziewczynie.
- A dziewczyną jest...? - Dziewczyna poniżej.
- [Greg] Seksowna dziewczyna poniżej. - [Lee] Dziewczyna poniżej.
Nigdzie się nie wybiera bez swojej krowy.
Jeździ po mieście na swojej krowie.
Taka Lady Godiva z West Country.
Czyli to budowlaniec, superbohater i piękna pani na krowie.
- Nie najgorszy początek. Niezły kontrast. - Niezła różnica.
- Różnica. Chcesz zobaczyć Jamaliego? - Tak, proszę.
Jak już mówimy o zróżnicowaniu, popatrz na to.
[śmiech]
[Greg] Widzę budowlańca, nie?
A potem trzy zdjęcia Jamaliego z katalogu.
Nie, nieprawda. Całkowita nieprawda.
Jest budowlaniec, a potem bankier.
- Koleś z laską i cylindrem. - [Greg] Tak.
Potem bankier po pracy, grający w golfa.
[Greg] Z tą samą laską.
Potem mamy gościa, który... nawet nie wiem, kim jest ten ostatni.
Wtedy mówiłeś, że numer dwa to bogaty koleś,
a numer trzy to biały koleś.
- [Greg] Bo gra w golfa. - [Jamali] Tak.
Mam bardzo zawężone poglądy o tym, co wy ludzie robicie.
"Wy ludzie"!
Okej, część trzecia się zakończyła.
Wrócimy na ostatnią część odcinka,
gdzie ktoś wygra uroczy ocieplacz na nos Charlotte Ritchie.
Tak jest - ocieplacz na nos.
[okrzyki i oklaski]
Cześć! Witam was dzisiaj po raz ostatni.
- Ależ świetne powitanie. - Idźcie w bezpieczne miejsce!
Przed przerwą oglądaliśmy zadanie, w którym
próbowali wyglądać jak najróżniej
w każdym z czterech zdjęć zrobionym obracającym się aparatem.
Każda zmiana wyglądu musiała nastąpić
podczas obrotu kamery - czyli w jakieś 30 sekund.
Na razie zmiany Jamaliego były najbardziej subtelne.
Teraz zobaczymy zdjęcia Mikey-boya Woza.
[śmiech]
Dużo miauczałeś podczas przygotowań.
Tak, cóż, trzeba wczuć się w rolę.
Chciałem emanować kotem.
- Kotek na ścianie. - [Alex] Po prawej mamy szlachetnego Cezara.
- [Greg] Czym jest to różowe? - To rzymskie... berło.
- Jest też astronauta z przyszłości. - [Alex] Tak jest.
I człowiek, który od szyi w górę jest czaszką
i ciałem od szyi w dół,
pokazujący kciuka swoim pozostałym ciałem.
[Greg] Cieszy się ze swojej oskórowanej głowy.
[Mike] Nie cieszy się, ale jest optymistyczny.
Chyba wie, że inni mają gorzej.
Dosyć zróżnicowane zdjęcia.
- Pokazać ci cztery wersje Charlotte? - Tak.
Okej, oto Charlotte, Lottie, Charlie i Chaz.
[śmiech]
[Greg] Tylko dwie z nich idą prosto do programu dla dzieci.
- Pan Ośmiornica i Donicoręki. - Donicoręki!
- [Greg] Jesteś zadowolona? - [Charlotte] Tak.
Tam jest cholera ośmiornica, na litość boską.
- [Greg] Jakiego mogę chcieć kontrastu? - [Charlotte] Całe moje ciało się zmieniło.
W końcu, cztery twarze Sary Kendall.
[Sarah] To prawdziwa historia.
Nie wiedziałem, że jest tu fabuła. Opowiedz o niej.
Cóż, klasyczna pisarka patrząca przez okno...
...marząca. "O czym napiszę moją kolejną opowieść?"
Siedzi tak długo, że potwornie urosły jej włosy.
Po tym decyduje się na karierę
profesjonalnej tenisistki.
[Greg] Boże.
A potem, oczywiście, wszystkie historie kończą się śmiercią.
To powinno pomóc ci podjąć decyzję. Od czego chcesz zacząć?
Nie cieszy mnie to, ale Jamali założył jeden kostium
i zrobił sobie trzy zdjęcia.
Dam mu więc bardzo szczodre 2 punkty.
- Przepraszam - 2 punkty? - Tak, o dziwo.
Bo tej dwójce, Sarze i Lee,
daję po 3 punkty.
- [Alex] Ależ szczodry człowiek. - Co nie?
Nudnej dziewczynie z głową w t-shircie daję 4 punkty.
Tak wyglądam naprawdę,
nudna dziewczyna z głową w t-shircie.
- To ja. - Bardzo przepraszam.
No i tak, ten dziwak.
- [Greg] Michael zgarnia 5. - [Alex] Dobra robota, Mike Wozniak.
Dziękuję.
Zobaczmy punktację.
Ma prawie maksymalne punkty, ale prowadzi.
Charlotte Ritchie ma 19 punktów.
- [oklaski] - Fajne uczucie.
Dobra, wszyscy, udajcie się na scenę.
Dlaczego? Bo to ostatnie zadanie odcinka.
- Cześć. - Mam swoje wiadro.
[Greg] Grzeczny chłopczyk.
Kto przeczyta zadanie?
- Mike. - [Greg] Michael.
- Już mi się podoba. - No.
"Popchnijcie rybę do celu używając mopa".
"Musicie popchnąć rybę
w przeciągu 10 sekund od momentu, gdy Alex ją postawi".
"Osoba najdalej od celu 10 sekund po każdej rundzie odpada".
"Wygrywa ostatni pchający pchacz".
Jeśli wasza ryba spadnie z Knappetta, odpadacie.
Charlotte, jesteś pierwsza.
Możesz pchać w przeciągu 10 sekund od momentu, jak położę.
Zaczynaj.
- [śmiech] - Oszalała.
Patrzcie na to. Macie to pobić.
- Wow! - [Greg] O, rany.
- Odchodzę. - Teraz pcha Mike.
- Dawaj, Mike. - [Greg] Grajmy.
Dobre pchnięcie. Teraz ty, Saro.
[Alex] Saro, pchnij.
- Delikatnie. - [Greg] Teraz Jamali.
Możesz ją położyć i szybko sobie pójść?
[Lee] Ha! Lubię Jamaliego.
- [Greg] Szybko, uciekaj. - Szybko!
Dobra.
Wyprzedziło Sarę, ale czy tam zostanie?
- [Greg] Zobaczmy. - [Alex] Powodzenia, Lee.
[Sarah] Moja próbuje uciec.
- Och! - [śmiech]
- [Greg] Przeżywa koszmar! - Przeżyłem koszmar.
- [Lee] Przeżyłem koszmar. - [Charlotte] Zamachnął.
[gwizdek] Jesteś gotowy na drugą rundę, Greg?
Jak najbardziej.
Straciliśmy Charlotte Ritchie i Lee Mackrelę, więc czas...
- Super. - O, wow.
Pierwszy w drugiej rundzie będzie Mike Wozniak.
- Raczej Mikarp Wozniak. - Zaczyna, Mikarp Wozniak.
Mikarp Wozniak!
- [Greg] Uu! Pewnie. - Bardzo podobnie.
Saro, teraz ty.
[Greg] Leży.
Uuu!
Jamali może absolutnie wszystkich zniszczyć.
[Mike] Jamali. Nie po raz pierwszy osiągnąłby coś nieoczekiwanego.
[Greg] Zobaczmy.
- Ooo! - [Greg] Odważny ruch.
[gwizdek] Straciliśmy Jamaliego Maddiksa.
- [Mike] Niezły ruch. - [Greg] Odważny ruch.
Teraz finał, Greg.
Staram się wymyślić grę słów z imieniem Sary, ale nic nie mam.
Nie, chyba żadnych nie ma. Najpierw Mike.
Zaczynaj.
[Greg] Uu, super.
Prawie hopla.
- Ostatnie pchnięcie. - [Greg] O chwałę, Saro.
Dobra.
Och!
- Trzy, cztery... - Nie!
- Pięć. - Nie!
- [Greg] Dramatyzm! - [gwizdek]
- [Greg] Łamie serce. - [oklaski]
- Cztery, pięć... - Nie!
- To po prostu... - [Greg] Okrutne.
Dobra, dodajmy to do ostatecznych wyników
i zobaczmy, jak to wpłynęło na punktację. Zejdźcie.
- Cześć. - Cześć, Greg.
To była ekscytująca gra.
Zaczęła się od tragedii i zakończyła się tragedią, jak dobry film.
Było bardzo ekscytująco.
Zgadzam się, że było mega ekscytująco, zwłaszcza końcówka.
- Pamiętasz, kiedy ryba spadła za krawędź? - Kiedy spadła?
Sarah dostaje 4 punkty, pomimo upadku.
Jamali, 3.
Charlotte i Lee dostają po 1 punkcie
bo odpadli od razu,
ale zwycięzcą zadania jest Mike Wozniak.
- Wow. - Z przeprosinami.
- Nic się nie stało, Mike, bardzo cię lubię. - Dziękuję.
- W ogóle nie mam pretensji. - Słodkie.
To oznacza, że wylądował na drugim miejscu
zarówno w odcinku, jak i w sezonie,
ale zwyciężczynią odcinka z 20 punktami jest Charlotte Ritchie.
- [okrzyki i oklaski] - Nie wierzę.
Charlotte Ritchie wygrywa. Podejdź po swoją stylową dzianinę.
[okrzyki]
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że jeśli będziecie pływać w oceanie,
mam dla was dwie rady.
Pierwsza, żadna ryba nie rymuje się z Sarą Kendall.
Druga, w przypadku ataku rekina,
zanim odpłyniecie, wykrzyknijcie
"Idźcie w bezpieczne miejsce!" na cały głos.
Do zobaczenia w finale,
ale teraz, jeszcze raz dzisiejsza zwyciężczyni - Charlotte Ritchie!
[okrzyki i oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time