A!
- Nn, spl. - Uuuu!
To żart?
Tak!
- Mm-mm! - Och!
To mi się podoba!
Niewyważona przebijalność.
[okrzyki i oklaski]
Cześć wszystkim!
Nazywam się Greg Davies, jestem Taskmasterem,
a to jest Taskmaster!
Oto nowiutki sezon z nowiutką ekipą
i nowiutkim zestawem zadań.
Ale ja nie jestem nowiutki.
Wręcz przeciwnie.
Jestem żywą relikwią, wszechmogącym bóstwem,
wielokrotnie zmartwychwstałym.
Nie jestem dobry jak bóg, ale świetny ze mnie gość.
To kim jest piątka zdesperowana, aby położyć ręce na złotym kielichu,
wbrew wyraźnym radom swoich agentów?
Cóż, zobaczmy te pięć zestrachanych twarzy
i powitajmy Alana Daviesa!
[okrzyki i oklaski]
Desiree Burch!
Guza Khana!
Morganę Robinson!
I Victorię Coren Mitchell.
[okrzyki i oklaski]
A teraz mój asystent.
Zazwyczaj przedstawiam go w obraźliwy sposób,
ale, dla odmiany, dzisiaj może przeczytać wprowadzenie,
które dla niego napisałem. Oddaję ci głos.
"Nazywam się Alex i w wywiadach
udaję, że przyjaźnię się z Gregiem w prawdziwym życiu.
Ale, naprawdę, ledwo się znamy.
Poza tym, mam małego ptaszka".
To mały Alex Horne!
[okrzyki i oklaski]
Chcesz zagrać w grę "Na czyjej twarzy siedzę"?
Tak, bo wiem, że to wcześniej przygotowany żarcik.
[Alex] Gierka dla ciebie. Spodoba ci się.
Na czyjej twarzy siedzę, Greg?
- Nie wiem, Alex. - Możesz zgadnąć 120 razy.
[śmiech]
- Mogę udać tę osobę. - Okej.
"Uu, chcesz dostać prezent?"
- E, święty Mikołaj! - Tak! Święty Mikołaj.
Świetne to było.
Nie można siadać na twarzy świętego Mikołaja.
Oj, można.
[śmiech]
Dobra, zadanie nagrodowe, nie?
Tak jest.
W pierwszym odcinku poprosiliśmy ich o przyniesienie
rzeczy, którą jeśli włożysz do torby i usiądziesz na niej,
da najlepsze uczucie.
Mamy pięć wielkich punktów do zgarnięcia przez najlepszą rzecz,
która da najlepsze uczucie po usiąściu na niej w torbie,
a zwycięzca odcinka wygra wszystkie pięć rzeczy
i przez to uzyska jeszcze większą torbę.
I jeszcze większy tyłek.
To zadanie jest pełne ryzyka,
ale wiem, że zacznę od dojrzałego człowieka, który wiem,
że nie poszedł po linii najmniejszego oporu.
Alan Davies. Witam w programie, co takiego przyniosłeś?
To dmuchana poduszka,
- Okej. - którą trzymam dla dzieci w samochodzie.
Ale jako dodatek,
szczoteczka elektryczna.
Siedzenie i szczoteczka. Proszę, Greg.
Pewnie wsadziłoby się szczoteczkę do poduszki.
Ma zamek.
Wtedy można ją włączyć i, oczywiście, buczy i wibruje.
To zawsze miły dodatek w siedzeniu, nie?
Wyobrażasz sobie szczoteczkę jako wsadzoną wzdłuż?
- Oczywiście. - Czy w poprzek?
- Nie bądź śmieszny. - [śmiech]
Spodziewałem się pytań, no ale jakiś poziom rozsądku musi być.
Trzeba ją ładować, więc jest ograniczony czas
cieszenia się wibracją siedzenia, Alan.
I tutaj, przyjacielu, wszystko się rozpada.
[śmiech]
Des... Desiree.
Najwygodniejsza rzecz na planecie Ziemi to cycki.
Nie można wsadzić ludzkich cycków do torby, bo... kurde.
Ale można wsadzić ich replikę do torby.
Więc mamy tutaj te kotlety, które udają cycki.
- Filety z kurczaka? - Tak, coś takiego.
- A, mówisz o...? - Tak, które robią tak, nie?
I w torbie będą przypominać cycki.
- Oto kilka cycków. - [Greg] Okej.
Statyczne cycki, bez zróżnicowania, bez odmiany, bez obrotu.
No, jak chcesz, to możesz pójść do kilku sklepów
i kupić różne cycki, nie?
Szczerze, śmieją się,
ale przez takie coś udało nam się zabrać typów do domu.
[śmiech]
Nie zabrałyście żadnych typów do domu przez cycki w torbie.
Guz, co przyniosłeś?
Przyniosłem krzesło i włożyłem je do torby.
Oto krzesło. Takie samo, na jakim teraz siedzi.
Czyli nie przyniósł krzesła, tylko...
Mogłem je przynieść, tego nie wiesz.
To ważne, żebyśmy utworzyli więź szczerości
na tym etapie programu. Czyli zadam ci pytanie...
...czy w ostatniej chwili, pomyślałeś
"Powiem, że przyniosłem to krzesło"?
- Trochę tak. - [Greg] Dobra.
Ostatnie miejsce. Morgana.
[śmiech]
Co przyniosłaś?
Przyniosłam wirującą pralkę.
Ale musi wirować, to nie może być byle jaka pralka.
Ale musi wirować, ta ostatnia część.
Tu widzimy, jak wiruje, Greg.
Widzicie, wiruje. To...
Ten sam klimat.
Ten sam klimat, ale trochę mniej subtelny, Morgana.
Przypuszczam, że to bardzo niewygodne siedzenie.
Uważam, że jest... nie mówię, że chciałabym
- spędzić na niej całą noc, ale... - To jak długo?
Pięć, dziesięć?
[śmiech]
Myślę, że spowodowałoby problemy z tyłkiem.
- Ja myślę, że wszystko by naciągnęło. - Nie. Uważam, że byłoby
odwrotnie i wyćwiczyłoby rzeczy, których nie chcę mieć wyćwiczonych.
- Victorio. - Tak.
Masz fajną rzecz do siedzenia?
Diamenty.
Ciekawe.
Wszystkie te miękkie i wygodne i wibrujące rzeczy
są bardzo fajne.
Ja szukam wygody długotrwałego bezpieczeństwa finansowego.
[śmiech]
Oto diamenty, na których usiądzie zwycięzca.
- [Alex] Nawet sporo. - [Greg] Przyniosłaś je, Victorio?
Oczywiście, że nie.
Jakbym miała tyle diamentów, nie byłoby mnie tutaj.
Więc przyniosłaś pojęcie?
Pytaliście, co byłoby najfajniejsze, jakby włożyć to w torbę
i na niej usiąść - i ja mówię, że diamenty.
Z reguły... nie podoba mi się takie zachowanie.
To zbytnia pewność siebie, którą stłumiłem w Aleksie.
[śmiech]
Dziękuję.
Oto moje oceny.
Na ostatnim miejscu, zgadnij?
- Czy to Guz Khan? - To Guz Khan!
1 punkt dla Guza. Guz, obecnie prowadzisz.
Oczywiście, pralka,
druga najbardziej leniwa rzecz, 2 punkty.
- Kontrowersyjnie... - O, będzie ciekawie.
- ...diamentowy tyłek, 3 punkty. - [Morgana] Och!
Nad dożywotnim zapasem diamentów dam
wibrującą szczoteczkę.
[Alex] 4 punkty dla Alana Daviesa.
I 5 punktów dla Desiree!
- [Greg] I zaczynamy! - [Alex] Desiree, 5 punktów.
- [Alex] Dobra robota, Desiree. - [okrzyki i oklaski]
Łuu! Ale emocje.
[śmiech]
[Greg] Co mamy pierwsze w agendzie?
Okej, zaczynamy od nowego sportu bez-bezkontaktowego.
[Morgana] Gdzie jest Alex?
Jest chory?
Figlarne kaktusy.
Okej.
Myślałeś, że powiem "cactuses".
Poprawnie jest "cacti".
To nie prawdziwy kaktus.
"Uderz Aleksa piłką".
"Alex nie może biec..."
- "...chować się..." - "...ani opuścić posiadłości Taskmastera".
"Wygrywa najszybszy".
Czyli mam znaleźć tego małego gnojka.
[Victoria] "Twój czas jest liczony od teraz".
Ale...
...piłkę też mam znaleźć?
Gdzie jest Alex?
[oklaski]
Podstępne zadanie, Greg.
Dlaczego jest podstępne?
Bo mieli tu kamerę.
Na moim ekranie widziałem, co pokazywała,
więc widziałem, gdzie szli, ale niekoniecznie o tym wiedzieli.
Nie chcę owijać w bawełnę,
chcę lecieć dalej. Kogo zobaczymy najpierw?
Dwie pierwsze osoby mają takie same imiona, jak starsi panowie,
to Des i Vic.
Em... aaa...
Gdzie u diabła byłaby piłka - pewnie tutaj?
[Desiree] Eee...
Och.
- [Alex] Cześć. - Cześć. [śmieje się]
- Masz ze sobą piłkę? - [Alex] Nie.
Dlaczego szukam tutaj? To nie ma sensu.
E, okej, stop, stop. Stop!
Nie potrzebuję dwóch, nie?
Czekaj, co...?
[Victoria] Myślałam, że nie możesz...?
[Victoria] Jest napisane, że nie możesz się chować!
[Desiree] To... to piłka.
Dobra, gdzie jest Alex?
[Victoria] Ale nie może się chować.
Nie tutaj, okej.
[Victoria] Niedorzeczne to.
[Desiree] Oglądasz to na kamerze i wiesz, dokąd iść?
[Desiree] Bo to jest okropne.
[Victoria] To jest chowanie się!
Jak cię nie widzę, to jest chowanie się.
Gdzie schowaliście tego wysokiego gościa?!
Tu... i idzie tam.
Tutaj, dobra.
Nie umiem rzucać.
Bardzo przepraszam!
Okej, gdzie do cholery nie szukałam?
O, hej!
Nie możesz biec, ale cię widziałam!
[Desiree] Przestań robić to, co wiem, że robisz, stary!
Nie... nie! [śmieje się]
[Desiree] A! Mam cię! Ła-ha-ha!
Ale rzut.
- [Victoria] Biegniesz. - Nie mogę biec.
Masz!
[zwolnione tempo] Masz!
Zatrzymałem czas.
Nie ruszałam się tyle od czasów szkoły.
[oklaski]
Desiree, mamy księgę z cytatami z Taskmastera
i "przestań robić to, co wiem, że robisz..."
[śmiech]
...natychmiast się tam znajduje.
Desiree najdłużej szukała piłki. Nie spodziewaliśmy się, że to będzie...
...częścią zadania.
Podobała mi się za to twoja naturalna złość na Aleksa.
Złość tak wcześnie bardzo dobrze ci wróży.
Wydaje mi się, Victorio,
że byłaś zaskoczona zasadami gry.
I chciałaś ustanowić własne zasady.
"Jak cię nie widzę, to jest chowanie się".
Czy wszyscy, których teraz nie widzisz, chowają się przed tobą?
[śmiech]
Myślałam, że go znalazłam.
"Okej, tam jest, super. Teraz pójdę po piłkę".
I jak wróciłam, już go tam nie było - to jest chowanie się.
- Ruszyłem się, to prawda. - [Greg] Jak im poszło?
Victoria była z tej dwójki wolniejsza, 7:24.
Ale była tylko o 63 sekundy szybsza, 6:03, obecnie prowadzi.
Proszę. Sześć minut na szukaniu piłki.
- Tak, tak. - [śmiech]
Świetny początek. Dobra, zrobimy teraz przerwę.
Zobaczmy, czy Aleksowi w końcu uda się wypolerować mój tyłek tak,
żeby zobaczył w nim swoje krzywe zęby!
[śmiech i oklaski]
Cześć i witam w pierwszej części drugiej sezonu.
Przed przerwą, nowa ekipa brała udział
w jednej z moich ulubionych rozrywek, rzucaniu w Aleksa piłką.
Tak, jesteś w tym taki dobry, wielkoludzie.
Dowiedzieliśmy się, że Desiree i Victoria
wolą poruszać się w tempie spacerowym,
ale czy Alan i Guz działają z większym pośpiechem?
Zobaczmy.
Chyba najpierw znajdę piłkę.
Irytujące, bo go zobaczyłem i już go nie ma, ale się nie chowa.
Tylko się ruszył.
Alex?
Alex!
- [Guz] Alex! - [Alex] Tak?
- Alex? - [Alex] Tak?
- Alex? - Tak?
Alex!
Zajrzałem już we wszystkie miejsca.
- Alex? - [Alex] Halo?
Alex?
[Guz] Alex! To ja! Hej!
Może coś przekąszę, skoro i tak nie mogę go znaleźć.
[Alex] Guz?
Halo, Guz?
Alex?
[Alex] Guz...?
Można gdzieś stąd pójść? Jakieś schody na górę?
- Alex? - [Alex] Tak?
Jesteś tu?
Alex?
Alex!
Ał!
- Wołałem cię przez jakieś pół godziny. - Ja wołałem ciebie.
Tam są zdjęcia Aleksa z piłką.
O, dorwał mnie!
[śmiech i oklaski]
Dwie bardzo różne energie,
i muszę przyznać, że zazwyczaj w sezonie
dopiero po kilku odcinkach
wiemy, kto jest zmęczonym uczestnikiem w średnim wieku.
Chcę więc podziękować Alanowi
za wleczenie się po domu przed przerwą na przekąskę.
Bardzo inna energia u Guza.
Wydawało mi się, że chciałeś zamordować Aleksa.
Tak, i zapytałem kogoś "macie piłki cięższe niż ta?"
- Serio chciałem... - [Greg] Chciałeś go zranić.
- ...spowodować znaczne szkody. - Bardzo dobrze, mój chłopcze.
- [Guz] Dziękuję. - Okej, to komu poszło lepiej,
psychopacie, który cię ścigał, czy mojemu wujkowi?
Biorąc pod uwagę, że uznaliśmy czas Victorii za powolny,
Alan było o 3 minuty wolniejszy od Victorii. 10:22.
Ale Guz też był o 5 sekund wolniejszy od Victorii, 7:29.
Dlaczego nagle stałam się kryterium powolności?
- Odkryliśmy, że szybko się poruszam. - Super.
- [Greg] Kto został? - Czas na show Morgany.
- Gotowy? - Gotowy.
Czas liczony od teraz.
Piłka! Piłki.
Ktoś wie, gdzie są piłki?
Mam znaleźć piłkę.
O, wiem, gdzie jest piłka!
Właśnie go widziałam, małego gnojka. Ale nie mam piłki!
Aaa!
Och!
Ooo!
[oklaski]
[zwolnione tempo] Ooo!
No... to rozumiem.
Mieliśmy trochę ducha. Trochę werwy.
Trochę biegam jak kaczka, o czym nie wiedziałam.
- [Alex] Trochę jak kaczka. - Wyglądałaś jak sportowczyni.
Victoria w trakcie szepnęła "ale wysportowana".
- Tak, było super. - Uwielbiam siedzieć koło Victorii.
Bardzo rzadko je rozdaję.
Było tylko kilka takich przypadków w 11 sezonach.
Dam Morganie ekstra punkt za jej próbę.
Zanim jeszcze ją ocenię.
Dlaczego dajesz Morganie ekstra punkt?
Myślałbyś, że dlatego, że nastawiła pułapkę na Aleksa,
co mi się podobało i pomyślałem
"Dam jej za to ekstra punkt, bardzo sprytne".
Ale nie, to dlatego, że nazwała Aleksa małym gnojkiem.
- Super, czyli ekstra punkt. - Tak.
Ustanawiasz tu niezły precedens na przyszłość.
Tak. Mam to gdzieś.
Podejrzewam, że mówiłam to częściej w programie.
Tak, to oglądajmy, jak zgarniasz punkty.
Nie mogę się do niczego przyczepić. Świetna próba.
- Dobry czas? - Był o 5 raz szybszy od wujka Alana, 2:04.
[Greg] Och, wujku Alanie.
- Imponujące. - Powiedz mi coś.
Cóż, Alan dostaje tylko 1 punkt.
Potem Guz, potem Victoria,
potem Desiree. Morgana, bezprecedensowo, dostaje 6 punktów.
Nie mogę tu dać 6 punktów, ale 5 plus 1.
Czyli Morgana wygrywa zadanie.
[oklaski]
Dobra, zobaczmy punktację.
Okej, Guz i Alan są na spodzie,
a Desiree jest na szczycie z 9 punktami.
Dobra robota, Desiree.
- [Greg] Co teraz? - Oto leżące zadanie.
- Cześć. - Witaj, Alanie.
To leżanka. Połóż się proszę na niej.
- Teraz? - [Alex] Tak.
Raczej nie mam pełnej swobody ruchu w tym stroju.
- Na brzuchu? - [Alex] Nie.
- Na plecach? - Tak, proszę.
- Dobra. - [Alex] To leżanka warsztatowa.
- Na takich się wjeżdża pod samochód? - Tak.
- Główka na poduszeczce. - Wygodnie?
- No, bywało mi wygodniej. - [Alex] Nadchodzi.
"Namaluj pochlebny obrazek Taskmastera w akcji".
"Na płótnie w laboratorium".
[śmieje się]
Jej!
"Płótno może być albo 15 cm, albo 200 cm nad tobą".
"Przez cały czas musisz leżeć na leżance na plecach".
"Masz 10 minut".
"Twój czas jest liczony od teraz i musisz powiedzieć Aleksowi,
czy chcesz płótno 15 cm...
...czy 200 cm nad tobą w ciągu kolejnych 10 sekund". Hmm.
Chyba chcę 15, ech... kurde.
Ale przy 200 cm, jak je dosięgnę?
- [Alex] Dobre pytanie. - Mega długim pędzlem?
- 15 centymetrów! - 15 centymetrów.
Chyba wybiorę 200 cm.
- 200 cm? - Tak.
W górę. Dobra, Alan.
- 15 cm. - Wybiorę 200 cm.
- [Alex] Powodzenia. - Dziękuję.
- [Alex] Musisz dalej leżeć. - Och.
Dobra.
Nie będę często o tym wspominał w sezonie
bo szybko by nam się znudziło,
ale zauważę, że każdy miał problem z
wysokością płótna nad głową poza Alanem, który,
kiedy powiedział "chyba wybiorę 200 cm",
równie dobrze mógłby powiedzieć "jakie to ma znaczenie? I tak niedługo umrę".
Guz Khan był całkowicie uroczy
przez chwilę podczas wstępu.
Stał się dziesięcioletnim chłopcem i chciałem go przytulić.
Mogę... chyba mam ten fragment.
- Na plecach? - Tak, proszę. - Ooo.
- Tak! - Słodziaczek.
Dobra, teraz zostawimy to zadanie zawieszone
w powietrzu jak smród, bo czas przejść do reklam
albo, jak nazywa je Alex, krótkich filmików.
[oklaski]
[okrzyki i oklaski]
Cześć! Witam ponownie w Taskmasterze.
Przed przerwą uczestnicy manewrowali na leżance warsztatowej.
Zobaczyliśmy, jaką podjęli decyzję.
Mamy tych od 200 cm, Alana i Victorię,
oraz 15-centymetrowców, Morganę, Desiree i Guza.
Oto, jak poszło im wszystkim.
[śmieje się] Nie bardzo wiem, gdzie jest laboratorium.
Dokąd jadę?
O, ło...
Okej.
Wezmę to ze sobą.
To najdziwniejsze i niepokojące doświadczenie.
Jestem już w laboratorium?
Ło. Kuźwa! Okej, przepraszam.
Czuję się jak w rezonansie.
Jest o wiele bliżej.
To jest 15 centymetrów?
Faceci zawsze myślą, że to 15 cm. To 12.
Przyznam, że 200 cm jest dalej, niż przypuszczałam.
Czym mogę malować?
[Alex] Zostawiłem ci farby, i...
Gdzie? Ominąłem je?
To żart?
O, kurde!
To pozycja, w której lubię być w pracy, bracie, wiesz, o czym mówię?
To nie zadanie.
To koszmar.
Gdzie? A, widzę.
Szczerze... o, Boże!
O, patrzcie na to gówno! Okej.
A! O, super, okej.
Macie jakieś pędzle na kijach?
[Morgana] Gdzie są pędzle?
Mam wrażenie, że to pierwsze zadanie, gdzie...
...czuję równowagę zen, wiesz?
Zredukowaliście moją zdolność do powodowania chaosu,
wiesz, o czym mówię?
Co to? Wielkie ołówki?
To tylko kij!
Och...
Jestem wykończony.
Widzieliście jakieś pędzle?
Chyba robicie sobie...
O, ty gnojku!
Autentycznie nie miałbym nic przeciwko, jakbyście przedłużyli to zadanie
do 3,5 godziny.
Narysujmy jakieś cechy na tej plamie.
Uważam, że to potworne, jak to zostało zorganizowane,
jak mam być szczery.
Skupię się tylko na brwiach.
Siedzi na złotym tronie?
Nie mam cholernego złotego.
[Alex] Masz 6,5 minuty.
O nie, nie, nie, nie, nie!
Na karcie nie było czasu!
[Alex] Był.
Szkoda, że nie wybrałem 15 cm. [śmieje się]
Każdy może malować z 200 centymetrów.
O, za długie.
Nie tak powinno się malować.
Chyba naciągnąłem każdy mięsień w moim ciele.
Nie muszę się śpieszyć. Ciągle mam czas.
Jeśli wydarzy się jakieś wydalenie z mojej strony,
to naturalna część życia, nie?
- [Alex] 20 sekund, Alanie. - No, nie!
20 sekund, żeby dać człowiekowi duszę?
Wiesz, co moim zdaniem stanowi problem? Pędzel.
To nie jest podnoszące na duchu!
[śmieje się] Okropne.
[gwizdek]
[oklaski]
Guz, spodziewałeś się, że po raz pierwszy w życiu
osiągniesz wewnętrzny spokój, uwięziony pod płótnem?
Słuchaj, absolutnie nie.
Człowiek codziennie dowiaduje się o sobie czegoś nowego.
Ale to była miła odmiana
od latania cały dzień jak cymbał.
Powiem tylko, że byłem cały w farbie.
I musiałem jechać 2,5 godziny z powrotem do Cov,
i typ, który mnie odwoził powiedział
"Nie chcę, żebyś pobrudził mi fury farbą, więc siedź".
- Czyli równowaga zen nie trwała długo? - Nie.
To były klimaty Kaplicy Sykstyńskiej, nie?
- Wyobrażam sobie, wiesz... - Tak, zupełnie jak Michał Anioł.
W przeciwieństwie do Desiree, która krzyknęła "ło, kuźwa!"
[śmiech]
- Tak jest. - Kiedy dotarła do płótna.
Jest w tobie coś takiego, Morgano, mam wrażenie, jak cię oglądam,
że w każdej minucie możesz wszystko rozwalić i uciec.
Ale byłaś spokojna.
Byłam opanowana.
Victoria chyba nie wiedziała, do jakiego programu się zgłasza.
[śmiech]
Alan, ucieszysz się, że
znalazłeś się w księdze cytatów Taskmastera z
"No nie, 20 sekund, żeby dać człowiekowi duszę".
[śmiech]
Bardzo chcę zobaczyć moją duszę.
Pomyślałem, że najpierw zobaczymy 20-centymetrowców,
- żeby je porównać. - 15!
20 dżentelmena.
[śmiech]
Desiree próbowała dodać "twarz plamie",
tak powiedziała. Oto, co zrobiła.
- [Morgana] Świetne! - Bardzo ładne.
- Bardzo ekspresyjne! - Dużo akcji.
Wyłaniasz się z morza.
[Alex] Na górze jest jego odbicie?
Był taki mit o Narcyzie,
tam twoje odbicie faluje w wodzie, którą właśnie zaburzyłeś,
- bo byłeś w akcji. - Uu!
- Dobrze wciskam kit? - No.
- [Desiree] Super. - [Alex] Dalej mamy Guza.
- Tak, Guza. - Namalował to.
[śmiech]
Uważam, że jest świetne.
[śmiech]
Oczywiście, że w wolnym czasie lubię sobie zapalić wielkiego jointa!
Czym są ślady dłoni?
To jakby podp... jak to się nazywa? Podpis.
Podpis, tak.
[Alex] Ma twoje wory pod oczami, nie, Greg?
Tak. Zauważyłem.
Ufałem mu.
Ostatni 20-centymetrowiec to Morgana.
[Greg] Wygląda jak majestatyczny jeleń.
- Grasz tam w piłkę. - [Greg] Tak?
Tak, to jest piłka, a po lewej jest bramka.
- [Alex] Właśnie strzeliłeś gola. - Ale dalej jesteś trochę zły, stąd te brwi.
- [Greg] A, to brwi. - [Alex] Kilka cytatów Morgany.
"Zasadniczo cały jest brwiami".
"Ma szpiczasty nos". "Bardzo nozdrzowaty i zły".
- "Zasadniczo cały jest brwiami"? - Zasadniczo.
Dzięki, Alex, dzięki.
- Kto teraz? - Alan powiedział, że masz mroczną duszę,
jesteś czerwony na twarzy i masz świńskie oczy...
- [śmiech] - ...i namalował ten obraz.
[śmiech]
Uu! Podoba mi się.
Aż do ostatniej sekundy w ogóle nie miałeś oczu,
a potem wyglądało przerażająco.
Ale serio dałem ci duszę, i teraz
kto nie chciałby tego faceta?
Malował "wściekłość Taskmastera". To jego tytuł.
Widać wściekłość Taskmastera. Podoba mi się twarz.
Okej, został jeden. Dość minimalistyczne podejście, to obraz Victorii.
O, proszę.
[śmiech]
[Greg] Nie no, Victorio.
Musisz bardziej się postarać. Będziemy tu przez 10 tygodni.
[śmiech]
Nie wiem, czy moja samoocena przetrwa ten program.
Desiree namalowała mit Narcyza.
[śmiech]
Ja nie byłam w stanie namalować twarzy!
Bardziej by mnie przypominało, jakbyś w to wpadła.
Okej, oto cała piątka, Greg.
Niestety, chociaż się o nią martwię,
dam Victorii 1 punkt.
- [Alex] 1 punkt, dobra robota, Victorio. - Jestem wdzięczna.
Morganie dam 2 punkty, generalnie przez to,
że Desiree wcisnęła mi kit warty 3 punktów.
Tak!
[Alex] Czyli 5 punktów zgarnie albo Guz, albo Alan.
Tak, i jest ciężko, bo...
...Alan naprawdę uchwycił moją duszę.
Ale Guz chyba po prostu mnie zna.
[śmiech]
- [Alex] 5 punktów dla Guza Khana. - [Greg] Tak jest.
[Alex] Gratulacje, Guz!
[okrzyki i oklaski]
Może powinniśmy zacząć kolejne zadanie, mały brudasku.
Też tak uważam, a w tym
mam swój własny sklep.
[Greg] Uuu!
"Przebij balon".
Jaki balon?
Balon
[Victoria] Ach.
"Przez cały czas musisz zostać za liną".
Lina
Tą... a, tą liną.
"Nie możesz przenieść liny".
"Narzędzia, których potrzebujesz możesz kupić w zamian za czas".
Jak z Szekspira.
"Narzędzia, których potrzebujesz możesz kupić w zamian za czas".
To Szekspir. Masz rację.
"Wygrywa najszybszy".
"Mój czas będzie liczony, kiedy Alex pokaże mi swój sklep z narzędziami".
Super, okej.
- Cześć, Alan. - Cześć.
- Oto mój sklep z narzędziami. - Fajnie.
Mogę zaoferować ci procę oraz wiadro kamieni za jedną minutę.
- [Guz] Okej. - Kamienie kosztują 1:30 za każdy.
[śmieje się]
- Wszystko okej? - Tak!
Po prostu... zrozumiałam koncepcję, okej.
2 minuty za widelec, a rzutki po 2:30...
- 2:30, oczywiście. - ...za rzutkę.
Gumowe kaczuszki są za darmo, Alan.
Mamy też fajne nożyczki do brony,
które kosztują 8 minut.
Nimi możesz przeciąć sznurek za tobą i zobaczyć, co się stanie.
Ale tylko wtedy możesz dotknąć sznurka.
- To zabierze mi 8 minut z czasu? - [Alex] 8 minut, tak.
No to, bracie, to nie jest rozsądne.
[śmieją się]
- [Greg] Alex. - [Alex] Tak.
Z przyjemnością obejrzę twój sklepik w akcji.
Bardzo mi się podobało.
Zaczniemy od Mor-Guz-Khany.
Morgany i Guza.
Dzień dobry panu, co panu podać?
Okej... dostanę kilka rzutek?
- Kupię kilka rzutek. - Ile?
- Dostanę dwie? - [Alex] Dwie rzutki.
To będzie kosztować 5 minut.
Jedna rzutka to 2:30?!
- Chciałaby pani jedną rzutkę? - To zdzierstwo, ten sklep!
To było... och, wbiła się w cement.
[Guz] Zniszczyła cement. Da się to naprawić?
[Alex] Tak, naprawię to.
- Dostanę jeszcze jedną rzutkę? - [Alex] Tak.
Och! Biorę wszystkie.
Och, tak blisko.
Wiesz, co zrobię?
Kupię jeszcze jedną... rzutkę.
Wyjaśnisz mi, jak działa proca?
Jeśli użyjesz procy, obaj musimy założyć gogle.
Mogę dotknąć jednej z kaczek?
- Kaczki są za darmo. - Kaczki są za darmo?
Co to za sklep?
Dość agresywnie.
Witam z powrotem.
[publiczność] Ooo!
To powinno było go przebić!
Ten balon ma niewyważoną przebijalność.
[Alex] Jesteś w tym dobry.
- Dostanę zwrot? - Nie.
Kosztuje 7 minut 30 sekund, proszę.
- Wezmę kaczkę. - Kaczki są za darmo. Oto kaczka.
Minęło o fiut pszczoły!
[Alex] Słucham?
Już we mnie wątpisz tym tonem.
- Nawet nie musisz nic mówić. - Okej.
Czuję się jak w szkole.
[śmiech]
No kuźwa mać!
Dostanę nożyczki?
Kosztują 8 minut.
Zatrzymałem czas.
Bracie, jest termin, którego nigdy w życiu nie używałem.
Nazywa się mądrość po fakcie.
[oklaski]
Dlaczego nigdy nie używałeś terminu "mądrość po fakcie"?
Po prostu nie jest...
Niesamowite, że prosisz go, żeby zastanowił się po fakcie!
Tak, zastanów się!
- [Desiree] Piękne. - Ironia, stary.
- Podać ci czasy, Greg? - [Morgana] O, nie.
Guz, 8 minut bez kar czasowych.
W sumie 36:58.
Można posłuchać w tym czasie motywu przewodniego z Babiego lata 53 razy.
Morgana, 84 motywów z Babiego lata.
W sumie 56 minut, bo było 13 rzutek,
- 4 kamyki, nożyczki, i faktyczny czas. - [Greg] Super.
Chcesz zobaczyć królową Wiktorię II samą?
- [Greg] Tak, proszę! - [Alex] Oto ona.
Poproszę rzutkę.
Okej, rzutka kosztuje 2:30.
- Dziękuję pani. - Dziękuję.
- Kupię jeszcze jedną rzutkę. - Witam z powrotem. Kosztuje 2:30.
- Och! - Dzień dobry.
- [Alex] Co podać? - Poproszę rzutkę.
Ty... [mamrocze]
- [Alex] Witam znowu. - Daj mi kaczkę. Po prostu... kaczkę.
Kaczki są za darmo.
Nie no, to jest... po co? I tak nie trafiłam.
Kaczka, kaczka, kaczka. Trzy kaczki, proszę.
- Oczywiście. Jakieś konkretne? - Obojętnie. Kaczka.
[Victoria] Używam kaczek, żeby poćwiczyć cel.
- Okej, proszę rzutkę. - Dzień dobry, oto rzutka.
- Kosztuje 2:30. - Super.
Och!
Już jest dłużej niż 8 minut, nie?
- Dużo więcej. - Lepiej byłoby po prostu wziąć nożyczki.
Ach!
Ooo!
[okrzyki i oklaski]
- Zatrzymałem czas. - Mega satysfakcjonujące!
Było warto! Nieważne, czy zajęłoby trzy dni, było warto.
Nn, spl!
- A! - [oklaski]
Super było.
Super. To rozumiem.
- Podobało ci się, nie? - Tak.
Nie spodziewałeś się, że Victoria poćwiczy cel kaczkami, nie?
Nie. Bardzo dobrze jej poszło.
Jej końcowy czas to 25:30.
- Co stawia Victorię na pierwszym miejscu. - Z dużą różnicą!
[gwiżdże]
Cóż, to miłe.
Okej, chcecie reklam? Oto reklamy. Nigdzie nie idźcie.
Nawet jak musicie iść do toalety. Chcę zobaczyć poświęcenie.
Spierze się gorącą wodą i detergentem.
[śmiech i oklaski]
[okrzyki i oklaski]
Cześć, witam ponownie w ostatniej części programu.
Alex, nie mieliśmy przed przerwą ludzi próbujących przebić balon?
Tak, prowadzę mały sklepik na boku.
Sprzedaję rzeczy, które mogą się przydać
do przebijania balonów.
Walutą, za którą sprzedaję jest czas.
Dwójka z piątki ostatecznie użyła nożyczek uwalniających bronę.
Jednej udało się rzutką.
Ostatni są Alan D i Dessy B!
Spróbuję... nie jestem pewny, czy trafię rzutką za pierwszym razem.
Macie procę. Chciałabym jedną kupić.
[Alex] Dobrze. Kosztuje jedną minutę.
Korcą mnie nożyczki, wtedy to na niego spadnie.
- Tak, chyba je chcę. - Chciałby pan nożyczki?
- Tak. - Okej, kosztują 8 minut.
Okej, dziękuję.
W dół...
O, cholera.
Okej, wiecie co?
Po prostu kupię nożyczki.
O, bierze pani nożyczki.
[jęk]
Okej, okej, wiesz co? Em...
Wiesz, co? Chyba wezmę kilka kaczek.
Dobra.
- Dzień dobry. - Co podać?
Chciałabym kupić te trzy rzutki.
- [Alex] Trzy rzutki? - [Desiree] Tak.
Nie.
Boże, nie!
Ding dong, dzień dobry.
Kupmy po prostu trzy widelce.
[Alex] Czemu nie? 6 minut.
[śmieje się]
- Nie! - Dzień dobry.
Chyba chcę kupić kolejną procę.
Kolejną procę, dobrze.
Co jest nie tak z tymi kamieniami?!
[Alex] Kamieniami pani trafia.
- Teraz robi się absurdalnie. - [Alex] Tak.
- Ding dong! - O, dzień dobry pani.
Chciałabym kupić kolejny zestaw rzutek.
Nie. Może.
Stanowczo nie.
- Dzień dobry. - Ding dong.
Jeden widelec i sześć kaczek.
Aaa!
Ding dong. Chyba chcę kupić kilka widelców.
[Alex] Cóż, mam tu wiadro widelców.
Ile kosztuje wiadro?
Będzie kosztować godzinę.
To dobrze wydana godzina. Umowa stoi.
- Miłego rzucania. - Dziękuję bardzo.
Nawet nie wiem, jak się rzuca widelcami!
Tak!
[zwolnione tempo] Tak!
[krzyczy]
[Alex] Dzień dobry pani.
Ding dong, proszę pana.
- W czym mogę pomóc? - Wie pan, co? Dostanę nożyczki?
Nożyczki. Tak, została nam para. Kosztują 8 minut.
- Kiedy chcesz, Alan. - Okej.
Dobra.
- [Alex] Zatrzymałem czas. - Bardzo fajnie było.
[śmiech]
Byłoby fajnie, jakbym trafiła nożyczkami.
Jaja sobie robisz?!
Co to miało być?!
[Alex] Zatrzymałem czas.
Ten zegar w ogóle ma jeszcze w sobie czas?
Prawie się skończył. Dziękuję, Desiree.
Dziękuję.
[okrzyki i oklaski]
Wow.
[Desiree się śmieje]
Dobra, zanim przejdziemy do dania głównego,
zajmijmy się przystawką.
Co tam się stało, Alan?
Miałeś przekąskę, którą chciałeś pójść zjeść?
Nie było mowy, żebym trafił w ten balon.
- Tak myślałem. - Bardzo skutecznie. 8 minut.
Minuta myślenia, więc minuta plus 8: 9 minut dla Alana.
Czyli wygrywa zadanie, 5 punktów.
[Greg] Dobra robota, Alan. I teraz...
Słuchajcie. Gwoli ścisłości, kiedy tam podeszłam,
pomyślałam "weź nożyczki. Są warte czasu".
Ale stwierdziłam, "nie taka jest gra, nie taki jest program".
- To było nudne, więc... - Też tak myślałam.
- Jak Alan? - Tak! Jeśli tak wygram, to będzie nudne.
[śmiech]
Cóż, jakakolwiek była ta próba, nudna nie było.
I wyglądało, jakby ta brona specjalnie nie zadziałała,
- ale to było autentyczne, nie? - Brona miała zadziałać, ale straciła...
- Wolę życia. - [śmiech]
- Sprawiedliwie! - I słuchaj, powiem tak -
w 12 sezonach, to najgorsza próba we wszystkich zadaniach.
- Dziękuję! - [okrzyki i oklaski]
- [Greg] Czas? - Cały sezon Babiego lata,
2 godziny, 57 minut.
Czyli Desiree dostaje 1 punkt.
Morgana 2, Guz 3, Victoria 4, i Alan Davies, 5 punktów!
[okrzyki i oklaski]
Nie zawsze chodzi tylko o rozrywkę, nie?
Rzucimy okiem na punktację?
Tak, jest blisko.
Każdy może jeszcze wygrać, zostało nam jedno zadanie,
ale na razie prowadzi Alan z 14 punktami!
- [Greg] Wow. - [oklaski]
Dobra, wszyscy, udajcie się na scenę
na ostatnie zadanie odcinka!
- Cześć. - Cześć, Greg. Cześć wszystkim.
Kogo wybierzesz, żeby przeczytał zadanie, młodzieńcze?
Victorię.
"Zapiszcie fajne hobby, fajne zwierzę i słynną osobę".
"Macie 30 sekund".
Wasze 30 sekund jest liczone od...
[gwizdek]
Powtórzę, jakby ktoś miał problem.
- Fajne hobby. - [Alex] Uu.
- [Greg] Fajne zwierzę. - [Alex] Super.
[Greg] I słynna osoba.
[gwizdek] Dziękuję.
- Jak ci idzie podnoszenie? - Nie najlepiej.
- Trochę bolą mnie plecy. - Och.
Mój Boże...
[śmieją się]
[Alex] Greg, mam wieści.
Jest druga część tego zadania.
- O, ty oszuście! - Ooo.
"Przybierzcie pozę aby przedstawić najpierw swoje fajne hobby,
potem fajne zwierzę,
potem słynną osobę".
"Macie 10 sekund na przybranie pozy".
"Musicie stać w pozie do końca rundy".
"Taskmaster spróbuje zgadnąć, co przedstawia każda poza".
"W pozie nie możecie wydawać dźwięków ani się ruszać".
I, żebyście wiedzieli, jestem w tym notorycznie słaby.
Przybierzcie pozę przedstawiającą wasze fajne hobby.
[gwizdek]
[Guz] Boże.
- [Greg] O, Boże. - [gwizdek]
Okej, jak myślisz, co robi Alan?
Uważam, że Alan... buduje... model.
[Alex] Nie mogę tego zaliczyć. Robi surf-gami.
To surfing z origami!
- Surf-gami. - Okej.
[Alex] Na razie bez punktów dla Alana.
Jak myślisz, co robi Desiree?
Myślę, że Desiree jest w fajnej kręgielni.
- Tak! - Tak!
- [Alex] Tak jest. - Jej.
[Alex] Jakie fajne hobby udaje Guz Khan?
Trampoliny, a to poza w połowie skoku.
[Alex] Uu. Nie bardzo. To jakieś bobsleje.
[Greg] Oczywiście, że to jakieś bobsleje.
[Alex] Okej, teraz kolej Morgany.
Obecnie przedstawia fajne hobby.
- Tenis stołowy? - [Alex] Tak jest!
- [Greg] Wow. - [Alex] W końcu, Victoria Coren Mitchell.
[Greg] Uważam, że jest na ścianie śmierci na motocyklu.
- A, nie. - [śmiech]
Pływa kajakiem.
Robi rzeźbę lodową, Greg.
- Oczywiście, że rzeźbę lodową! - To żart z "cool". [fajny/chłodny]
Dosłowna "chłodna" rzecz.
Okej. Przybierzcie pozę fajnego zwierzęcia.
- Macie 10 sekund. - [Greg] Zwierzę!
[Alex] Czas jest liczony od... [gwizdek]
[Greg się śmieje]
[gwizdek]
Alan to wystrzałowy orangutan.
[Alex] Niestety nie. Wybrał mał-zebrę.
Mał-zebra to krzyżówka małpy i zebry, czy małży?
- To pół-zebra, pół-małpa. - [Alex] Przechodzimy do Desiree Burch.
To może być bardzo fajny królik.
[Alex] Uu! To kuzyn królika, chomik.
- Słynna chomicza poza. - [Desiree się śmieje]
[Alex] I teraz. Guz wykorzystał swoje ubranie.
Jakie to zwierzę?
Uważam, że to dziobak.
- To mrównik. - Och.
Dziób mrównika sobie kwacze.
- [Alex] Jakim jest zwierzęciem? - Fajnym... szczeniaczkiem?
[Alex] Ale jakiej rasy?
[Greg] O, fajnym labradorem.
- Och! - [Alex] Jest szczeniakiem jamnika.
- Patrz, jaka jestem długa! - O tak, jesteś długa.
- Pół punktu za szczeniaka? - [Greg] Tak, tak.
[Alex] Jak myślisz, co przedstawia Victoria Coren Mitchell?
- To musi być fajny kotek. - Jest fajniejsze od kotka.
To wydra.
O, też są fajne.
- Bardzo fajne! - Och...
Teraz macie 10 sekund na przybranie pozy swojej słynnej osoby.
[gwizdek]
[śmiech]
[gwizdek] Okej, wszyscy przybrali pozę.
Powodzenia, Greg.
[Greg] Jest jakimś artystą.
- [Alex] Którym? - Jest Salvadorem Dali.
- [Alex] To Tony Hart. - Oczywiście, że to Tony Hart!
[Alex] Dobra, przechodzimy do Desiree Burch.
[Greg] To gwiazda kina.
- [Alex] Która gwiazda kina? - Macaulay Culkin.
- [Alex] Uu, to Will Smith! - [Greg] Och! Blisko!
[Alex] Teraz Guz Khan.
Moja pierwsza myśl, że to Huw Edwards, prezenter,
ale... dajcie mi chwilę.
- [śmiech] - To wielki JC, nie?
[Alex] To wielki JC. Sam Jezus Chrystus.
[Greg] To, bez wątpienia, Madonna.
Morgana jest inną gwiazdą popu.
To Cheryl Cole.
- Myślałem o Vogue. - Nie, kuźwa mać.
- To Cheryl Cole! - Wiem.
[Alex] I w końcu, Victoria.
Co to może być, z rękami w ten sposób
i bez żadnego wyrazu twarzy?
[Alex] No, tak powinno być.
To... Neville Chamberlain. [premier]
Uu. Nie tak daleko.
- To John Craven. [prezenter] - Hej!
Dobra robota, wszyscy.
Zejdźcie i dodamy to do ostatecznej punktacji!
[okrzyki i oklaski]
- Uuu. - Było ekscytująco, nie?
Fajnie było mieć Johna Cravena i Jezusa w programie.
Dobrze ci szło zgadywanie - zgadłeś jedno Desiree
- i jedno Guza. - [Greg] Tak.
- Ale 1,5 Morgany. - [Desiree] Hej.
Czyli zgarnia pełne 5 punktów.
Dobra robota, Morgano.
Jak to działa?
Mamy także po punkcie dla Victorii i Alana za ostatnie miejsce
i po 3 punkty dla Guza i Desiree.
Proszę. Coś za nic. Dobra robota.
Co oznacza, że ostateczna punktacja:
- w tym pierwszym odcinku było blisko. - Ekscytujące.
Autentycznie nie wiem, kto wygrał.
Z 17 punktami, wygrywa...
...Morgana Robinson!
- [okrzyki i oklaski] - [Greg] Morgana Robinson wygrywa.
Podejdź i uroczyście usiądź na swoich nagrodach!
Dziękuję.
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że życie to pasmo zmagań,
ale jak się przyłożycie, możecie dowiedzieć się czegoś nowego,
poznać nowych przyjaciół i zrobić coś dobrego.
Nauczyliśmy się także, żeby nigdy nie pożyczać szczoteczki Alana Daviesa.
Widzimy się w drugim odcinku, ale na razie, naszą pierwszą zwyciężczynią
jest Morgana Robinson!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time