[muzyka z fanfarami]
Przebiegły dmuchacz żyraf.
Dziękuję. Witam, nazywam się Greg Davies,
a to, panie i panowie,
jest Zwycięzca zwycięzców Taskmastera!
[okrzyki i oklaski]
Pięć sezonów, pięć trofeów, i piątka wspaniałych zwycięzców,
powracająca dla waszej rozrywki i mojej oceny.
To tutaj udowodnią swoją wartość w najbardziej rozstrzygający sposób.
Tak, tylko jedno z nich opuści tę arenę
z tytułem Zwycięzcy zwycięzców Taskmastera,
i zabierze największą nagrodę ludzkości...
O! Moje ciało.
- [śmiech] - Nie przedłużając,
poznajmy zwycięzców i zobaczmy, jak się zestarzeli.
To... Bob Mortimer!
Josh Widdicombe!
Katherine Ryan!
Noel Fielding!
I Rob Beckett!
[oklaski]
A tutaj, zadowolony z siebie i zbytnio służalczy,
[piskliwie] O, kto to taki?!
[śmiech]
To mały Alex Hooorne!
[okrzyki i oklaski]
- Cześć. - Cześć.
Ekscytujące, nie?
- Bardzo. - Jesteś podekscytowany?
Jestem. To jak budzisz mnie rano w... Dzień naleśnika.
Myślę, "Co się wydarzy? Co takiego otrzymam?"
[śmiech]
Ekscytujące.
- Otrzymasz naleśniki? - Dokładnie, a kocham je.
Więc to dobry dzień.
I myślisz też, "ile naleśników?"
Dwa naleśniki?
Dokładnie idealna liczba naleśników.
Więc to, em...
Pięć sezonów, a to były nasze najgorsze żarciki do tej pory.
[śmiech]
To co mamy najpierw?
Jako że to Zwycięzca zwycięzców,
pomyśleliśmy, że możemy zrobić coś trochę innego.
A potem zmieniliśmy zdanie i uznaliśmy, że zrobimy tak, jak zawsze.
- Dokładnie tak samo. - Jesteśmy bardzo zajęci.
Czas na zadanie nagrodowe.
Każdy z naszych zwycięzców
gra nie tylko o największą życiową nagrodę,
ale w każdym odcinku, rywalizuje też o
przedmioty innych uczestników.
[Greg gwiżdże]
Dzisiaj poprosiliśmy ich o przyniesienie
rzeczy, której autentycznie wstydzą się najbardziej.
- Wow. - Okej?
Osoba, której rzecz uznasz za najbardziej żenującą
otrzyma pierwsze 5 punktów programu,
a pod koniec odcinka, zwycięzca zabierze do domu
pięć okropnie zawstydzających rzeczy.
Zwycięzco numer jeden, Bobie Mortimerze, co przyniosłeś?
Przyniosłem obrazek, który mój syn narysował, kiedy miał 5 lat.
I został pokazany w galerii prac jego klasy.
I to, co narysował... zawstydziło mnie.
Co narysował?
Narysował psią kupę.
[śmiech i oklaski]
Wywiesili to w szkole?
Tak, zrobili małą galerię pod koniec roku.
Autentycznie byłeś zawstydzony?
Nie bardzo.
[śmiech i oklaski]
[Greg] Em, Josh?
To autentycznie...
najbardziej żenujące doświadczenie w moim życiu.
Przyniosłem...
DVD z moim nieprzemyślanym występem
w programie Andrew Neila, Ten tydzień w polityce.
O, tak!
Widziałem to!
[śmiech]
Nie- Nie będę spojlerował, bo jest świetne.
[śmiech]
- Więc to Josh Widdicombe. - O, Boże.
Zobaczmy.
Co myślisz o raporcie twierdzącym, że
osoby rekrutujące na najlepsze posady
preferują ludzi bez regionalnych akcentów?
Myślę, że... ja-- ja-- Nie dziwi mnie to.
Em, oczywiście, to dosyć smutna sytuacja, to.
Myślę... Nie no, od jakiegoś czasu nie jestem na rynku pracy.
Em, nie uważam, em...
Myślę...
To nie niespodzianka, ale ja... ja... ja...
Nie no, to jest wiadomość?
[śmiech i oklaski]
W następnym tygodniu, gościem w Tym tygodniu z polityce był mój kolega.
Zadzwonił do mnie i spytał, "masz jakieś rady?"
Powiedziałem, "cóż, chyba powinieneś to obejrzeć".
I zadzwonił do mnie później i powiedział, "stary..."
"To największa żenada, jaką w życiu widziałem".
Ten kolega nazywa się Rob Beckett.
[śmiech i oklaski]
Katherine, jaka jest twoja wstydliwa rzecz?
Tworzyłam z siostrami wiele filmików dla szkoły.
No.
Moja siostra wystąpiła w filmiku o II wojnie światowej,
który bardzo zdenerwował nauczyciela.
Pochodził z Niemiec.
[śmiech]
Moi rodzice zostali wezwani, a moja siostra jest inna niż ja,
i to przyniosło masę wstydu
całej rodzinie przez wiele lat.
A to można naprawić, jedynie pokazując go w telewizji?
Oto on.
[Katherine] Wywiad z Hitlerem.
Wywiad z Hi-- [śmieje się]
Wywiad z Hitlerem.
[śmiech i oklaski]
Naprawdę wezwali ją do szkoły? Wezwano waszych rodziców...?
O, tak, i to nie jedyny raz.
Nie rozumiałam tego.
Nie mogłam, jak byłam mała,
zrozumieć, czemu ludzie byli źli.
Bo ja po prostu zawsze się starałam.
Myślałam, "spodoba mu się ten filmik o Hitlerze".
Miała dane, dobrze jej poszło...
- Szkoda, że nie pokażemy. - Ciągłe chichotała,
co raczej nie było tak autentyczne.
[śmiech]
[Greg] Wspaniale. Dobra, Noel?
Już się wstydzę,
myśląc o zdjęciu, które wam zaraz pokażę.
To zdjęcie mnie na wakacjach,
na Florydzie z rodziną,
i chyba można powiedzieć, że to zanim odnalazłem swój styl.
[śmiech]
Oto Noel w wieku 14 lat.
[śmiech]
[Noel] Wiecie, co powiedziała moja mama?
Bo musiałem je od niej odebrać.
Twoja mama pewnie uwielbia to zdjęcie.
Nie, powiedziała, "Greg cię zajebie".
[śmiech]
Moim zdaniem, fajny z ciebie chłopak,
i jakbym był matką w latach 80, byłbym dumny z takiego syna.
Rob?
[publiczność] Ooo.
[Noel się śmieje]
Przyniosłam jedwabne majtki...
w słoniki.
- Okej. - [Alex] Pokażę je.
Kupiłem je w podróży poślubnej.
Em, na lotnisku...
bo się zesrałem.
[śmiech]
Zesranie się i tak jest żenujące,
ale najgorsze było to, bo moja żona jest fajna, taka normalna,
i spytała, "co się stało?"
Ja na to, "muszę kupić jakieś majtki".
Pyta, "dlaczego?"
Mówię, "bo się zesrałem."
I na to ona mówi, "o nie, nie znowu".
[śmiech i oklaski]
Dobra, Greg. Zobaczyliśmy wszystkie pięć.
Okej. Przykro mi,
moim zdaniem zdjęcie Noela nie było zawstydzające.
15-letni ja by mu zazdrościł,
więc daję go na ostatnie.
[Alex] Okej.
Bob zniszczył własne szanse na wyższe miejsce
przyznając, że nie był zawstydzony
rysunkiem psiej kupy jego syna.
Jeśli już, był z niego bardzo dumny.
Dalej, daję człowieka, który nawalił w gacie.
Katherine daję na drugie,
głównie dlatego, że wstyd mi za jej biedną siostrę.
Bycie wezwanym do szkoły za udawanie Hitlera.
[śmiech]
I, wiecie, nawet po tak krótkim filmiku,
strasznie mi wstyd za Josha Widdicombe.
Zabiera 5 punktów, i tyle. Bam.
[oklaski]
I teraz, do czego zmusiliśmy ich w pierwszej kolejności
za największą wygraną w historii, Alex?
Chcieliśmy sprawdzić ich pomysłowość,
inteligencję, oraz zręczność.
Poza tym, ich równowagę, i ich wzrok,
i też słuch, i ciśnienie krwi,
więc oto pierwsze zadanie.
[Greg] Łuu!
[śmiech]
Albo to zadanie z wanną,
albo ktoś powalony wywala tu swoje śmieci.
Trochę zadupie, zachodni Londyn, nie?
Myślałem, że będzie ładny.
Dzień dobry!
[Alex] Cześć, Katherine.
Dzięki, że zaprosiłeś mnie na swoje dojo.
[Alex] Witaj w pawilonie.
Bardzo fajnie tu być.
Gotowy?
[Alex] O, tak. A ty?
Nie! Denerwuję się.
[Katherine] "Albo wrzuć dmuchaną piłkę do wanny..."
albo włóż wszystkie kokosy do wózka na zakupy".
"Piłkę możesz rzucić będąc pod dachem,
i nie możesz, Alex, przenieść wanny".
"Nie możesz dotykać żadnych kokosów rękami".
"Nie możesz przenieść wózka na zakupy".
Gdzie są kokosy?
"Wygrywa najszybszy".
I mój czas jest liczony od teraz.
[oklaski]
Bardzo fajne stroje zwycięzców.
No.
Bardzo fajnie, z pewnością siebie. Przywołałeś duch roku 1966.
Wszyscy wyglądaliście super.
Poza Bobem.
[śmiech]
Pracowałeś sobie w ogródku, nie?
[śmiech]
Okej, chcesz zacząć od stylowej pary?
Boba i Katherine?
- Tak, proszę. - Okej.
[Bob] Muszę być pod dachem.
- Nie mogę dotykać ich rękami? - Nie.
Mogę dotykać piłki?
Nie mogę ruszyć wózka, i
nie mogę dotykać kokosów rękami.
O, czyli to...
No i muszę rzucić piłką spod dachu.
Jakiegokolwiek dachu.
Pa.
A, poczekaj chwilę.
One wzajemnie się wykluczają?
Czyli mogą ruszyć wózkiem?
Czyli mogę użyć wózka z dmuchanymi piłkami.
To była jedna czy wszystkie piłki?
Możesz przeczytać jeszcze raz?
[Alex] "Albo wrzuć dmuchaną piłkę do wanny..."
Dobra.
To włożę piłkę do wózka,
i zabiorę ją do wanny.
- Wrzucę. - Okej.
No nie wiem, mogę?
"Piłkę możesz rzucić będąc pod..."
Nie, wtedy nie będę pod dachem, Alex. Czemu mi to robisz?
[jęk]
[śmiech]
Nic się nie stało.
Nie!
[wylatujące powietrze]
Dobra, jedziemy.
[śmiech]
Miała być tylko jedna, nie?
[Alex] Zatrzymałem czas, Bob.
Pod dachem?
[oklaski]
[Alex] Dziękuję, Katherine.
Smutno mi, że nie pomyślałam o tym wcześniej.
[oklaski]
Kiedy odkryłaś, że musisz wrzucić tylko jedną piłkę do wanny,
od razu pozbyłaś się dwóch piłek,
i zabrałaś tylko jedną.
Więc, przypuszczalnie, byłaś pewna, że uda ci się za pierwszym razem.
Z jedną piłką jest łatwiej niż z trzema,
więc zawsze się staram, żeby wszystko dla ciebie zrobić.
[śmiech]
To jakbyś usprawiedliwiała się podczas oceny w pracy.
"Ukradłaś towary!" "Ale przynajmniej magazyn jest pusty."
[Greg] Podaj mi jakieś czasy.
Bobowi zajęło to 8 minut, 32 sekundy.
Katherine, 5 minut, 34 sekundy.
- [Greg] Wow. - [Noel] Wow.
Jakbyś tylko nie kręcił się po pawilonie
bez wyraźnego powodu, Bob.
[Greg] Super.
Chcesz zobaczyć Roba Becketta?
- Bardzo. - Okej.
Oto próba Roba.
[publiczność] Oooo!
Nara.
[okrzyki i oklaski]
Dziękuję, Rob.
[oklaski]
- Co Rob powiedział, jak odchodził? - "Nara, stary".
- [śmiech] - "Nara, stary".
"Nara". Chciał, żebym wrzucił piłkę do wanny.
Super wyglądałeś, jak odchodziłeś. A za rogiem pewnie zrobiłeś...
Nie, myślę, że ja nie... Ja nie myślę.
[śmiech]
Po prostu nie myślę.
Nawet nie wziąłem innych piłek, jakby ta nie wpadła.
Więc jestem albo idiotą, albo najbardziej aroganckim człowiekiem na świecie.
Dobra, zapnijcie pasy. Czas na przerwę.
Witam ponownie w Zwycięzcy zwycięzców Taskmastera.
To specjalna edycja programu, gdzie piątka
popularnych komików kompromituje się w nadziei,
ze zabierze do domu rysunek psiej kupy syna Boba Mortimera.
Co się działo przed przerwą, Alex?
Cześć, Greg. Świetnie wyglądasz.
To przy okazji.
Przed przerwą, byliśmy świadkiem współczesnego cudu.
Rob Beckett, świetny facet,
nonszalancko wrzucił piłkę do wanny z odległości.
Obecnie, jest szybszy od Boba i Katherine,
ale jeszcze zobaczymy próbę Noela Fieldinga.
Oto on.
"Wygrywa najszybszy. Twój czas jest liczony od teraz".
[okrzyki i oklaski]
[Noel] No?
[okrzyki i oklaski]
[Alex] Dobra robota.
[oklaski]
Bardzo smutno wyglądałeś, kiedy udało mi się za pierwszym razem.
Jak dziecko, które przez rok układało tory kolejowe na strychu,
a potem jego ojciec przyszedł i rozwalił wszystko na kawałki.
[śmiech]
Wy dwaj robiliście to jako pierwsi,
co trochę wyglądało jak kpina z...
Myślałem, "jak cała piątka tak zrobi",
to nie wygląda to najlepiej z mojej perspektywy".
Na szczęście, inni ludzie podjęli zadanie i poszło im do dupy.
- Ostatni jest Josh Widdicombe. - Tak.
Co oznacza jedną z dwóch rzeczy w tym programie.
[śmiech]
Czas obejrzeć pierwszego zwycięzcę Taskmastera.
Oto próba Josha Widdicombe.
[śmiech]
[Josh] To niemożliwe.
[śmiech]
[publiczność] Ooo!
[śmiech]
Nie dotknę ich rękami.
Aaa!
Oo, oo!
O, Boże!
I tyle.
Zatrzymaj czas.
Dobra robota, Josh.
Dzięki, stary.
[oklaski]
Powiedz szczerze. Byłem szybszy od Noela?
[śmiech]
Jestem pewny...
Standard zwycięzców chyba się poprawił przez te lata, nie?
[śmiech]
Spadkobiercy Bobby'ego Moore'a byliby dumni,
widząc cię w tym stroju,
noszącego osiem kokosów naraz do wózka na zakupy.
[wzdycha]
Brakowało mi ciebie.
[śmiech]
[Greg] Podasz mi teraz jakieś czasy?
Wiemy, że Bobowi zajęło około 8 minut.
Katherine zajęło około 5 minut.
Joshowi zajęło około 6,5 sekundy na kokosa.
Było 100 kokosów, więc to 11 minut.
- [Greg] O! - [Katherine] Nieźle.
Hej, nie jest tak źle, jak myśleliśmy.
Nie.
Zostało więc tych dwóch, Rob i Noel.
Obu zajęło to poniżej 2 minut.
[Greg gwiżdże]
Robowi Beckettowi zajęło to 1 minutę i 52 sekundy.
[wszyscy] Uuu.
Długo gadaliśmy.
Noelowi Fieldingowi zajęło to 1 minutę...
[Greg] Uuuu.
...i 29 sekund.
[okrzyki i oklaski]
Dobra, Alex, zobaczymy pierwszą
aktualizację wyników tego dwuodcinkowego wydania?
Oczywiście. Jest blisko.
Mamy dwie osoby razem na pierwszym, dwie osoby razem na trzecim.
I Boba na ostatnim miejscu.
Oto jak to obecnie wygląda.
[oklaski]
Dobra, następne. Jest dobre?
Czy jest?
Tak, jest.
Jest dobre. Oto ono.
Wszystko okej, stary?
[Alex] Cześć, Rob.
Wszystko dobrze?
[Alex] Tak, chyba tak.
Hejo!
Jak się masz? Dobrze?
[Alex] Dużo lepiej, dziękuję.
[chichocze] Już wszystko zeszło?
[Alex] Prawie.
[Alex] Cześć, Josh.
Cześć, Alex.
[cicho] Dobra.
"Zdmuchnij coś znaczącego z tego stołu".
"Wygrywa najbardziej znacząca rzecz zdmuchnięta z tego stołu".
Mam astmę.
Więc to kwestia BHP.
"Masz 5 minut na wybór rzeczy,
którą spróbujesz zdmuchnąć ze stołu,
i na położenie jej w kółku na środku".
"A potem, minutę na zdmuchnięcie jej ze stołu".
"Twój czas jest liczony od teraz".
[chichocze] To...
Mam ją zdmuchnąć stąd.
[Alex] Wszystko dobrze, Bob?
[Bob się śmieje]
Jesteś jak mój anioł.
"Wszystko dobrze, Bob?"
[oklaski]
Pewnie wywiąże się dyskusja,
co oznacza "znaczący".
Zobaczmy, jak ktoś zdmuchuje coś ze stołu.
Okej, możemy obejrzeć dwóch najstarszych panów w programie. Noela i Boba.
To musi być z tego pokoju?
[Alex] Jest napisane, że musi?
Nie.
Mogę eksperymentować, podejrzewam?
[Alex] Mm-hm.
Tylko żeby ogarnąć, jak mocno człowiek może dmuchnąć.
Ło!
Szybki test.
[śmieje się] Prawie.
5 minut.
[śmieje się]
A co z tym gościem?
O, jest dosyć lekki.
[śmieje się]
Nie rusza się.
O, Boże.
WD-40. Nigdy nie zawodzi staruszka.
Dawaj.
Hmm. Niepokojące.
[śmieje się] Nie jest bardzo znaczące.
[obaj się śmieją]
- Okej, jestem gotowy. - [Alex] Okej.
[Alex] Masz minutę na zdmuchnięcie tego ze stołu.
O, z łatwością.
[Alex] Twoja minuta jest liczona od...
[gwizdek]
[śmieje się]
[Alex] Zostało 30 sekund, Bob.
[śmiech]
Ejjj!
Prosto do dyskusji na temat "znaczącego".
Wiem, że kiedy jednostki specjalne ćwiczą
przez kilka dni w dziczy,
zabierają tabletki do uzdatniania wody
i kilka paczek Cheetosów. Tyle.
[śmiech]
Bardziej mnie martwi, że próbowałem zdmuchnąć plastikową żyrafę ze stołu.
Nie wiem, to nie pasuje do ciebie?
[śmiech]
No i, puszka piwa. Dość znaczące.
Włóż ją do skarpetki i przywal komuś, będzie bolało.
To prawda, tak.
A, B, alkohol niszczy życia.
[śmiech]
Po prostu pomyślałem o "znaczącym" pod względem wagi.
Tylko o tym myślałem.
Cóż, puszka piwa waży około 360 gramów.
No.
Cheeto Puffs - nazywają się Puffs -
"puff" oznacza powiew wiatru, więc zdmuchnął trochę wiatru.
Dosyć poetyckie.
E, 13 gramów.
Wstrzymajcie oddech. To koniec drugiej części.
Ale bez obaw, trzecia część nadejdzie,
zaraz po dwóch minutach bzdur.
Witam ponownie w Zwycięzcy zwycięzców Taskmastera, części trzeciej.
Na czym skończyliśmy, Alex?
Jesteśmy w trakcie intensywnego zadania z dmuchaniem.
Starali się zdmuchnąć coś znaczącego...
- Trudna sprawa. - ...ze stołu.
Chcesz przejść do zwycięzcy trzeciego sezonu?
- Tak. - Roba Becketta?
[Greg] Tak!
Dobrze, oto jego próba.
Położę tu moje soczewki kontaktowe,
i zdmuchnę je ze stołu,
i nic nie będę widział.
Znaczące.
Nie ma nic bardziej znaczącego od gałek ocznych, nie?
Jak zdmuchnę je na to,
mogę je szybko wypłukać i włożyć z powrotem.
Dobra, lecimy. Wyjmę...
[okrzyk publiczności]
Soczewka. Tu jest jedna.
- Patrzysz, Alex? - Nie.
Zaraz poleci mój wzrok.
[śmiech i oklaski]
O!
[śmiech]
Zdmuchnięte, nie?
[Alex] Obie zleciały ze stołu.
Nie widzę ich.
- [śmiech] - O, tu jest jedna. Aaa!
A, nie skończyła dobrze. Wygląda jak poppadom.
Wygląda jak jeden z tych skrzywionych poppadomów.
Nie wsadzę sobie tego do oka, nie?
- Spróbuj. - Mam spróbować?
Cóż, dobra robota, Rob.
Jasne. Dzięki, Alex.
- Dziękuję, Rob. - O! Tu jest.
[śmiech]
[Alex] Krzesło--!
[oklaski]
- Tu mamy znaczenie. - [Rob] No.
Nie spodziewałem się, że ktoś się w połowie oślepi w tym programie.
Najgorsze jest to, że wróciłem samochodem.
[śmiech]
Chciałeś przywołać Króla Leara, podejrzewam...
Nie wiem, o czym mówisz, stary.
[śmiech]
Znana scena, kiedy hrabia Gloucester ślepnie.
PJ and Ducan, tylko to mi się kojarzy z oślepianiem.
[śmiech]
"Nic nie widzę!"
Paintball, tyle znam z odwołań do ślepnięcia.
Dobre próby do tej pory.
Ostatni są Katherine i Josh razem.
- [Greg gwiżdże] - Mm-hm.
Zaraz wracam.
O, Boże.
Nie no, co...? To...
Zrobię żagiel,
taki jak w statku.
[Alex] Mleko?
O, nie!
Kurde!
Nie dmucha!
Dlaczego?
Zobaczę, czy się stoczy. Jak nie, wyleję mleko.
[śmieje się] Jak...? Jak to...?
Ale tworzy wiatr.
Okej. O, cholera!
Spróbuję z tym.
O!
Patrz. Czekaj.
[Alex] Okej, Josh. Masz minutę
na zdmuchnięcie czegoś znaczącego ze stołu, od teraz.
[śmiech]
Nie, nie działa!
[Alex] Okej, zaczynam mierzyć czas. Powodzenia. Start.
Tak, to tworzy więcej wiatru!
Dawaj!
Fiu!
O, mój Boże!
[oklaski]
Bardzo fajne dmuchanie, to bez wątpienia,
ale czy były znaczące?
Cóż, "znaczący" oznacza
coś słusznego rozmiaru albo wartości.
Nie jest wspomniana waga, tylko rozmiar.
To coś ważnego, zdolność widzenia, nie?
Zapomniałem wspomnieć, mój dziadek dał mi te chrupki.
[śmiech i oklaski]
Dam... Słuchajcie, powiem wam,
Dam Roba na pierwsze, bo uważam,
że zdolność widzenia...
Okej.
...i jej utrata są znaczące.
Resztę muszę uszeregować według rozmiaru.
Okej.
Przed tym, mamy ekstra filmik z Joshem.
Chcesz zobaczyć?
- O, nie! - Tak, proszę!
To mały filmik, który może ci się spodoba.
- [Greg] Okej. - [Alex] Fajne ujęcie z nim.
[śmiech i oklaski]
O, nie!
- To twój pomysł? - Tak, podoba ci się?
Nie prosiłem o... Dlaczego to zmontowałeś?
Tak, co jest z tobą nie tak?
[śmiech]
Myślałem, że to fajny obrazek...
- Nie, wiem. - Mm-hm?
Ale to nie ma nic wspólnego z programem.
Nie ma nic wspólnego z zadaniami, które wykonywali ci ludzie,
a ty to zamówiłeś.
Więc chcę wiedzieć, co w tym takiego śmiesznego.
[śmiech]
- Bo... przez ten kąt... - No?
Kiedy się patrzy, to... em...
[śmiech]
- [Greg się śmieje] - Nie chcę tego mówić!
Wiem, ale chodzi o to, że wiem, że czujesz się zażenowany.
[śmiech]
- Co to przypominało? - Dmuchawa wyglądała jak...
Mogę użyć tego słowa, którego używamy?
Tak, użyj naszego słowa.
- Wyglądała jak ogryzek Josha. - Ogryzek.
[śmiech]
To pewnie dajesz Roba na pierwsze.
Tak, bez gadania.
A resztę uszeregujesz według wagi i rozmiaru?
Wolę według rozmiaru.
Parasol jest większy od dmuchanej piłki?
No.
Powiedzmy, że piłka i parasol są prawie tego samego rozmiaru.
Możemy tak powiedzieć, ale to byłaby nieprawda.
Dobra, dam ich razem na, jakie to...
- drugie miejsce? - Nie!
- [śmiech] - Greg, jeszcze jedno.
Używam Cheetosów jako soczewek.
[śmiech]
Ty przebiegły dmuchaczu żyraf.
[Greg] Oczywiście, Noel idzie na ostatnie.
Więc mamy Boba Mortimera na przedostatnim.
I to koniec zadania. Wygrywa Rob Beckett!
Bang!
[okrzyki i oklaski]
Dalej, proszę. Daj nam coś spektakularnego, Alex.
Oczywiście. Następne zadanie jest wręcz cudowne.
Em...
A!
Haa!
Dziękuję.
To porwanie?
"Dokonaj cudu".
"Wygrywa największy cud".
"Masz jedną godzinę. Twój czas jest liczony od teraz".
Dokonać cudu?
Nie no, to proste, nie?
To czym są cuda?
Chodzenie po wodzie.
Ślepy odzyskujący wzrok.
Chodzenie po wodzie byłoby dobre, nie?
[Alex] Jak miałbyś tego dokonać?
A co, wątpisz we mnie?
Urodzenie dziecka?
To cud.
[Alex] Masz jedną godzinę.
[śmiech]
Mogę zrobić to.
[Alex] To cud?
Ty tak potrafisz?
Aaa, zaczynam panikować.
O, cześć!
Tatuś ma w zanadrzu dwa.
Jak nazywają się te jaszczurki, które chodzą po wodzie?
Wiesz, o których mówię?
Nazywają się chyba jaszczurkami Jezusa Chrystusa.
Typu, "co? Zmieściłaś te zakupy w bagażniku?"
"To cud!"
Jakbym miał strój jaszczurki...
Mógłbym spróbować przebiec po dmuchanym basenie.
- [Alex] Dziękuję, Katherine. - [śpiewa]
[oklaski]
Powtórzmy definicję "cudu", której się będziemy trzymać.
Okej, to coś niezwykłego, niesamowitego.
Coś niesamowitego.
Coś, czego nie da się wyjaśnić.
Nie da się tego wyjaśnić. Podoba mi się.
Okej, no cóż...
[śmiech]
Powiedzmy, że to jedno znaczenie.
Okej, i ma korzystny wpływ na innych ludzi.
- A, okej. - Okej?
Pozytywne dla innych, i nie można tego wyjaśnić.
- Dobra. - Mm-hm. Okej.
Możemy zacząć od Noela.
Oczywiście, słyszeliście, że chciał założyć strój jaszczurki...
i przebiec po dmuchanym basenie.
Chcesz zobaczyć, co zrobił?
[Greg] Tak, proszę.
- [dramatyczna muzyka chóralna] - [śmiech i oklaski]
[okrzyki i oklaski]
Dwa cuda.
Za rzadko się mówi, że zanim Chrystus zamienił wodę w wino,
przebiegł po wyraźnie widocznym stole.
[śmiech]
W przebraniu jaszczurki.
[śmiech]
[Greg] Kto teraz?
Teraz zobaczymy Roba Becketta.
Oto jego cud.
O, super. Dzięki, stary.
20 minut? Jest pan cudotwórcą.
Świetnie, do zobaczenia. Pa.
Załatwione.
[okrzyki i śmiech]
Sto pizz!
[śmiech]
Sto pizza. Jeden telefon.
Współczesny cud.
- I co ty na to? - [Alex] Nieźle.
Lepsze od bochenka chleba, nie, i ryby?
[śmiech i oklaski]
Nieczęsto widzi się gościa obrażającego Chrystusa, otoczonego pizzą.
[śmiech]
Nie wytłumaczę tego.
Tylko dlatego, że zamówiłeś sto pizz,
system dostaw nie jest cudem, nie?
[śmiech]
Mogę wziąć telefon, zadzwonić do ziomka,
a on zrobi sto pizz i mi je przyniesie?
To cud.
Zobaczmy Katherine.
- Cud Katherine? - No.
Okej, oto on.
Wezwę tu hydraulika w bardzo krótkim czasie.
To cud, jak mi się uda.
- [sygnał telefonu] - [mężczyzna] Halo.
Proszę przysłać mi hydraulika jak najszybciej.
Cud numer dwa.
Cud! "Lewitujące wino"
Mogę wlać to wino do tego kieliszka, kiedy jest odwrócony.
Ha-ha!
Cud dokonany!
♪ Ta-daa! ♪
Cud! "Woda w wino"
Klasyczny cud.
To jest woda.
Wino.
Kładziemy je w ten sposób.
[śmiech]
Ta-daa!
Podwoiłam wino. Teraz wszyscy mieszkańcy wioski mogą się napić.
Cud.
Cud! "Niespodziewany datek"
Dokonam cudu oddania przypadkowej osobie 100 funtów.
- [sygnał telefonu] - [mężczyzna] Halo?
Cześć, tu Katherine. Wygrałeś!
Co wygrałem?
Taskmaster, sam lord Greg Davies,
rozdaje, jakimś cudem, 100 funtów.
I to ty je dostaniesz.
O, mój Boże.
Powiedziałbyś, że to cud?
To jest cud.
To cud!
O! Mój hydraulik przyjechał!
Cud! "Hydraulik w 28 minut" Dziękuję, że tak szybko pan przyjechał.
[mężczyzna] Nie ma sprawy!
Nie wierzę, że hydraulik przyjechał
w jedyne 28 minut po telefonie.
To cud!
[oklaski]
Widzisz, co dla ciebie robię?
Rzucam cudami na prawo i lewo.
Dasz mi godzinę, będzie "wow".
Poprosiliśmy o jeden cud, ty dokonałaś czterech.
No.
Ile kosztował cię hydraulik?
Nie zapłaciłam mu.
[śmiech]
Cud.
Świetnie ci poszło,
i przypomniałaś ludziom, że jestem lordem.
Mm-hm.
Dobrze to wygląda, Katherine.
Dziękuję.
Dobra, ciągle mamy cuda do obejrzenia.
Zobaczymy je w części czwartej.
Witam z powrotem w Zwycięzcy zwycięzców Taskmastera,
gdzie coś się działo.
Jesteś tak tajemniczy i silny, Greg.
Tak, nasi uczestnicy starali się dokonać cudów,
bo to wyjątkowy program.
Widzieliśmy, jak Rob zamawia pizzę, Katherine hydraulika,
i Noela przebranego za jaszczurkę.
- Kolejny... - [śmiech]
Kolejny jest jeden z 30 najlepszych komików z Devon.
[śmiech]
Josh Widdicombe!
Dobra.
[szeptem] To mój największy koszmar.
[śmiech]
Mamy jakieś zapałki?
[Alex] Cześć, Josh.
Chcesz podejść bliżej?
Potwierdzę tylko, że to prawdziwe zapałki.
Są prawdziwe, znalazłem je właśnie w kuchni.
Aha.
Tak, potwierdzam, że to prawdziwe zapałki.
Okej, położę to tutaj.
[niepokojąca muzyka]
[śmiech]
[Alex] Nie wiem, jak to robisz.
- Cóż, to cud. - Tak?
Nie tylko ten jeden, stary.
Teraz będzie duży.
[Josh] Ło!
Prosiłeś o cud.
W ciągu 10 minut, mogę jedynie pójść po zapałki.
Bez trików z kamerą. To magia uliczna.
[Alex] Cud uliczny?
Cuda uliczne. To cuda uliczne.
[Josh] Ło, spore!
Pokażę, że są prawdziwe.
Na razie.
Zabiorę telefon.
[oklaski]
Super było. Nie wiem, jak to zrobiłeś.
Cóż, to cud.
Tak, tak. Zobaczmy Boba.
Dobra, to ostatni cud. Oto on. Bob Mortimer.
Przedstawiam mały cudzik, który mam nadzieję,
że ocali ten świat od podziemnych ludzi.
W końcu. Oto on. Piłeczka pingpongowa.
[śmiech]
W końcu, możemy jeździć na desce bez draki!
[śmiech i oklaski]
Bardzo dziwne.
Bardzo przerażające, i...
obecnie, to cud, bo nic z tego nie rozumiem.
[śmiech]
Moim zdaniem było tajemniczo i intrygująco.
- Podobało mi się. - [Noel] Mi też.
Dobra, to...
- Obejrzałeś wszystkie cuda. - Dokonam ocen.
- Dobra. - Gotowy?
Na ostatnim, zamówienie jedzenia nie jest cudem.
[Greg] Rob.
Tak, ale sto.
Tak, tak...
- W porządku. - [Greg] Nie.
Na drugim ex aequo...
cienka linia oddziela
gościa przebranego za jaszczurkę i biegnącego przez basen,
i gościa, który przykleił sobie do głowy piłkę do ping ponga.
Więc na drugim miejscu razem są Noel i Bob.
Na pierwszym ex aequo, bo Katherine pokazała nam wiele cudów
a Josh autentycznie zrobił coś, czego nie potrafię wyjaśnić,
dostaną po 5 punktów.
[Alex] Okej, mamy to. Zwycięzcami są Katherine i Josh.
[oklaski]
I jak to wpłynęło na punktację, Alex?
Mamy kogoś na zdecydowanym prowadzeniu.
Z 16 punktami, teraz prowadzi Katherine.
- Tak! - Ło!
[okrzyki i oklaski]
To zostało nam tylko jedno.
Udajcie się na scenę na ostatnie
zadanie w odcinku Zwycięzcy zwycięzców!
[okrzyki i oklaski]
- Alex. - Mm-hm?
Poprośmy Boba o przeczytanie zadania.
Okej, Bob, to dla ciebie.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Dużo tam informacji, Bob.
"Zapiszcie słowo na literę "T"
za każdym razem, gdy Alex zagwiżdże".
"Osoba z drugim najdłuższym słowem robi krok do przodu".
"Osoba, która napisze najdłuższe słowo traci kolejkę".
"Jeśli zapiszecie specjalne słowo Aleksa,
możecie zrobić dodatkowy krok".
"Wygrywa ten, kto pierwszy podejdzie do podłogi".
[Alex] Wyjaśnię, wszyscy zapiszecie słowo
na "T" za każdym razem, jak zagwiżdżę.
Drugie najdłuższe słowo, robicie krok do przodu.
Jak zapiszecie najdłuższe słowo, tracicie kolejkę.
Dobra.
To cholerny koszmar dyslektyków.
[śmiech]
Gotowi? [gwizdek] Dziękuję.
[Josh] O, Boże. Mój marker jest do bani.
Te markery, stary.
Dlaczego daliście nam markery z dużą końcówką i malutkie gąbki?
Nie wydaje mi się, że uczestnikom wszystko tu się podoba.
Nie. Jeszcze nie.
Rob, co napisałeś?
"Ogony!" 5.
- Okej, na razie na pierwszym... - Tak!
- ...i ostatnim miejscu. - O.
- Noel? - [śmiech]
Chyba źle napisałem. "Tragicznie?" 10.
Dobrze. Na ten moment jesteś drugi, Rob.
Jestem?
Katherine, co napisałaś?
Tagliatelle.
Obecnie, Noel ma drugie najdłuższe słowo.
To gdzie ja jestem?
Odpadasz z gry.
- Tak! - [śmiech]
Josh, co napisałeś?
Termos.
To 7, i to rozsądne słowo. Dziękuję.
- Trampoliny, 11. - Trampoliny i 11.
Co oznacza, że drugim najdłuższym słowem jest słowo Noela Fieldinga.
- [Katherine] Dobra robota. - Możesz zrobić krok do przodu.
[Alex] Jeden krok.
[Josh] To się... nie zmazuje!
[śmiech]
Jest napisane "wodoodporny marker permanentny".
Podoba mi się to, że się śmiejecie,
ale ktoś zostanie wypieprzony z pracy.
Nowe markery, proszę.
To...
Noel napisał drugie najdłuższe słowo. Przeszedł do przodu.
Bob i Katherine, napisaliście najdłuższe słowa,
więc odpadacie z kolejnej rundy.
Ooo.
[Josh] To tylko nasza trójka?
Gra tylko wasza trójka.
Zapiszcie swoje słowo. [gwizdek]
I znowu, drugie najdłuższe słowo.
Teraz rozumiem zasady.
[Alex] Tak, rozumiesz.
Rob, co zapisałeś?
Telegraf. 9.
Mocny początek.
- Bardzo mocny, Greg. - Dzięki.
Noel?
Toblerone. 9.
[publiczność] Uuu.
Nie uwierzycie...
[śmiech]
Toblerone!
[śmiech i oklaski]
- [Greg] Wow. - Co to oznacza?
To oznacza, że nikt nie zapisał drugiego najdłuższego słowa.
Ale autorzy Toblerone idą do przodu, bo ja także...
- Toblerone! - [okrzyki]
- Ile kroków? - Jeden.
Niestety, wszyscy zapisaliście najdłuższe słowo,
więc wszyscy odpadacie.
- Grają tylko Katherine i Bob. - Do bani mi idzie.
[gwizdek]
Dobra.
To które z tej dwójki zapisało drugie najdłuższe słowo?
Nie wiem, stary.
Katherine, co napisałaś?
Napisałam "do" na dwie litery.
- Do. - Bob też napisał "do".
[śmiech]
Oboje odpadamy?
Odpadacie. Teraz wasza trójka.
[śmiech]
[gwizdek]
Kolejne słowo proszę, poza Katherine i Bobem.
Okej, Rob, co napisałeś?
Toaleta.
Toaleta na 6. Super. Noel?
Trójkąt.
Toaleta to najdłuższe słowo, zanim Josh nie napisze...
Temat.
Łuuu!
[śmiech]
- To, Rob... - Wygrałeś, Rob!
O, mam zejść?
Noel, nie grasz w następnej.
- Mam usiąść, żeby to zaznaczyć? - Jakbyś mógł, dziękuję.
Podoba nam się ta zasada. [gwizdek]
Zapiszcie słowo. Dziękuję.
[śmiech]
Okej.
Okej, Rob, co napisałeś?
- Czas! - Na 4.
T-tak?
[śmiech]
Katherine?
- Tytoń na 7.
Trójkąty na 9.
Bójka na 6.
- Co oznacza, że drugie najdłuższe słowo... - Łuuu!
...ma Katherine, i gramy dalej.
[Greg] Super.
Josh miał najdłuższe słowo.
Noel jest ciągle o krok od wygranej. [gwizdek]
Piszcie dalej słowa.
I patrzcie najpierw na słowo Noela, Rob. Gotowi?
[Noel] Oszukuje!
Wygrywasz. Rob, co napisałeś?
Tona, 5.
Zignorujcie tą skreśloną 7.
- [śmiech] - Okej, tona na 5. Noel?
Kołek.
- Dobrze. - Ile liter?
- Kołek na 6. Przydatne. - To 6, ty miałeś 7!
Byłbym na pierwszym miejscu, ale oszukiwałeś.
To zależy, co napisała Katherine.
Katherine napisała "trudniej" na 7.
Trąbka na 7.
Co oznacza, że 6 Noela jest drugim najdłuższym słowem.
Może zrobić krok. Mamy zwycięzcę!
[okrzyki i oklaski]
Zejdźcie i zobaczmy, jak to wpłynęło na ostateczne wyniki!
[okrzyki i oklaski]
Jak twoim zdaniem poszło, Alex?
Było bardzo ekscytujące i łatwe do zrozumienia.
- Tak? - [śmiech]
Noel dostaje 5 punktów za wygraną.
Ta trójka dostaje 4 za drugie miejsce,
i Bob 1 za ostatnie.
Ooo.
- [publiczność] Ooo. - Trochę nie fair, nie?
Nic nie jest fair.
Dodałem wszystkie punkty.
Tak.
Chcesz poznać punktację pierwszej części odcinków specjalnych?
Rany boskie, tak.
- [śmiech] - Okej.
Oto one.
Z 20 punktami, zwycięża...
Katherine Ryan!
[okrzyki i oklaski]
Katherine wygrywa pierwszy odcinek.
Katherine, podejdź proszę na scenę
i odbierz wszystkie straszne rzeczy.
Dziękuję.
[okrzyki i oklaski]
Cóż, dobry początek dla Katherine.
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że jeśli chcecie zwyciężyć,
straumatyzujcie swoje rodzeństwo, przebierając je za morderczych dyktatorów.
Ale nie zapominajmy, że zwyciężczynią pierwszego odcinka
Zwycięzcy zwycięzców Taskmastera
jest Katherine Ryan!
[okrzyki i oklaski]
Dziękuję, wspaniali podwładni.
Do zobaczenia następnym razem.
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time